เทพเเห่งความตาย

อาคารบ้านเรือนล้วนพังทลาย ผู้อาวุโสและศิษย์สำนักเทพกระบี่รีบเร่งเข้าไปช่วยผู้คนออกจากพื้นที่อันตรายโดยเร็ว ส่วนพวกมือสังหารที่หลงเทียนหมิงส่งออกไปนั้นมิต้องกล่าวถึง ด้วยพลังของหลินฮันที่ครอบคลุมทั้งเมืองหลวง พวกมันได้สิ้นใจตายไปนานแล้ว

บนท้องฟ้าเวลานี้ปรากฏสำแสงสองเส้นโฉบเฉี่ยวกันไปมา การปะทะของลำแสงทั้งสองนั้นทำให้บริเวณโดยรอบต่างแหลกเป็นผุยผง คนทั้งสองนับว่าสูสีกันอย่างยิ่ง ถึงแม้หลินฮันจักมีพลังเพียงเทวะขั้น 1 แต่ด้วยพลังของดาบแห่งราชันมังกร จึงสามารถสู้กับเทวะขั้น 9 ได้อย่างมิเสียเปรียบแม้แต่น้อย

“นับว่าเทพบรรพกาลวัยเยาว์เช่นเจ้ามีความสามารถมิน้อย แต่อย่างไรก็ตามเจ้าจักต้องตายในวันนี้” มหาอุปราชเฒ่ากล่าวจบก็ได้ปลดปล่อยกลิ่นอายอันดำมืดออกมาทันที ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงอันแก่ชราเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากพระราชวัง

“หยุดเดี๋ยวนี้” ชายชราผู้หนึ่งค่อยๆเดินออกมาจากเงามืดพร้อมกับจักรพรรดิหลงซาน เมื่อหลงซานสังเกตเห็นร่างของหลงเทียนหมิงที่นอนอยู่บนพื้น ก็ได้พุ่งตัวลงไปประคองหลงเทียนหมิงทันทีแล้วใช้ยาเม็ดหนึ่งป้อนเข้าไปในปากของหลงเทียนหมิง

หลงเทียนหมิงเริ่มได้สติ มันมองไปรอบตัวก็ได้พบกับหลินฮันที่กำจังประจันหน้ากับอาจารย์ของตน แต่เหตุใดท่านอาจารย์จึงได้มีลำแสงสีดำรอบตัวเช่นนั้นกัน

“ท่านบรรพชน พระบิดา” หลงเทียนหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอันอ่อนล้า

“หึ การกระทำในครานี้ของเจ้าร้ายแรงนัก” บรรพชนของราชวงศ์หลงกล่าวออกมาอย่างมิใยดี หลงซานที่ได้เห็นดังนั้นพลันคุกเข่าลงตรงหน้าชายชราทันที

“ขอท่านบรรพชนไว้ชีวิตบุตรชายข้าด้วย ทุกอย่างล้วนเกิดจากข้าเป็นต้นเหตุ” หลงซานกล่าวขึ้นมาด้วยความสำนึกเสียใจ

เมื่อราวๆ 20 ปีที่แล้ว อาณาจักรเซียนกระบี่ถูกโจมตีจากเหล่ามารของอาณาจักรมารเมฆาอย่างหนักหน่วง บรรพชนเก็บตัวเงียบมิอาจชั่วเหลือและสำนักเทพกระบี่ในยามนั้นถือว่ายังอ่อนด้อย ในเวลานั้นได้มีบุรุษชราผู้หนึ่งปรากฏตัวออกมาช่วยเหลือไว้ได้อย่างทันการ หลงซานที่ซาบซึ่งน้ำใจของบุรุษเฒ่าผู้นี้จึงได้แต่งตั้งเป็นราชครู มีหน้าที่คอยสั่งสอนบุตรธิดาของตน บุรุษชราผู้นี้มิได้มีความเป็นมาอย่างชัดเจน แต่ด้วยพลังและความสามารถนับว่าเหนือกว่าผู้ใด อีกทั้งในตอนนั้นยังมีใจที่จักรับใช้ราชวงศ์หลงอย่างยิ่งยวด จึงทำให้หลงซานไว้วางใจยิ่งนัก

หลังจากสิ้นศึกปีศาจบุกเมืองหลวง หลงซานที่ได้ทราบข่าวว่าบุตรสาวของตน หลงจางลี่กลายเป็นมารร้ายและหลบหนีไป อีกทั้งยังมีกระจกแปลกประหลายอยู่บนศีรษะเช่นเดียวกับมารดาของหลงซินซิน ที่ยามนั้นได้กลายเป็นมารร้ายโดยมิทราบสาเหตุ ก็มีกระจกอันแปลกประปลาดลอยอยู่เหนือศีรษะเช่นเดียวกัน

หลงซานที่ล้มป่วยลงในครานั้นได้สั่งให้ผู้พิทักษ์องค์จักรพรรดิในเงามืด ออกไปสืบหาข่าวคราวของกระจกบานนั้น ต่อมาในเวลาไม่นานหลงเทียนหมิงได้เข้ามามอบเม็ดยาที่ได้มาจากราชครูเฒ่าพร้อมกับอวดอ้างสรรพคุณว่า สามารถรักษาตนเองได้ในเวลาอันรวดเร็ว

เมื่อหลงซานมองไปยังเม็ดยาในมือของหลงเทียนหมิงในยามนั้น ก็ตกตะลึงในใจทันที มันเป็นเม็ดยาดับจิต เคยมีบันทึกไว้ในตำราทิพย์แห่งราชวงศ์หลง ยาเม็ดนี้สามารถทำให้ผู้กลืนกินเม็ดยาหลับใหลอย่างยาวนาน ซ้ำร้ายยิ่งกว่านั้นเมื่อคนผู้นั้นฟื้นขึ้นมาจักกลายเป็นผู้มีสติวิปลาส หากเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นพลังก็จักหายไปหมดสิ้น

หลงซานแกล้งกลืนเม็ดยาแล้วหลับใหลไป ผ่านไปไม่นานผู้พิทักษ์ที่ออกไปสืบข่าวก็ได้กลับมารายงานว่า กระจกบานนั้นเป็นราชครูเฒ่าได้มอบให้กับนางกำนัลผู้หนึ่งที่เป็นข้ารับใช้ของมารดาหลงซินซิน เมื่อหลงซานได้ยินดังนั้นก็พลันเข้าใจเหตุการณ์ในทันที เรื่องราวต่างๆล้วนเกิดจากบุรุษชราผู้นี้นี่เอง

บรรพชนของราชวงศ์หลงได้ยินคำกล่าวของหลงซานก็มิได้สนใจแม้แต่น้อย มันได้มองไปยังมหาอุปราชเฒ่าที่กำลังลอยค้างอยู่บนอากาศพร้อมกับปลดปล่อยฝ่ามืออันทรงพลังที่สุดของตนเองออกไปทันที

“กงเล็บมังกรปราบมาร” กงเล็บมันกรอันแหลมคมพุ่งเข้าไปหาร่างของมหาอุปราชเฒ่าผู้นั้นทันที มหาอุปราชเฒ่ายิ้มเยาะเบาๆพร้อมกับกระดิกนิ้วกงเล็บมังกรของบรรพชนราชวงศ์หลง สูญสลายไปอย่างไร้ร่องราย

“มดปลวดเช่นเจ้า อยู่ในรูเช่นเดิมก็ดีอยู่แล้ว ข้ารู้สึกจักหมดสนุกเสียแล้ว” มหาอุปราชกล่าวจบก็ได้ซัดพลังสีดำสายหนึ่งไปยังพื้นที่ที่บรรพชนราชวงศ์หลงอยู่อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเองพลังสีแดงเข้มสายหนึ่งพลันเข้าปะทะกับพลังสีดำ ตามมาด้วยพลังสีส้ม สีขาว สีฟ้าและสีน้ำตาล พลังสีดำของหมาอุปราชเฒ่าถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย

“เทพแห่งความตายเช่นเจ้า ใยจึงลงมาอยู่ยังแดนมนุษย์ได้” หลินหงในร่างพยัคฆ์สีเเดงกล่าวขึ้นมา เบื้องหลังของหลินหงปรากฎร่างของสี่สัตว์เทพในตำนาน

“หึหึหึหึหึหึหึ ” มหาอุปราชเฒ่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของมันค่อยๆแปรเปลี่ยนจากบุรุษแก่ชราเป็นสตรีสวมหมวกปิดบังใบหน้าผู้หนึ่ง เหนือศีรษะของนางมีอีกาตนหนึ่งบินวนเวียนไปมา

ผู้คนของราชวงศ์หลงล้วนตกอยู่ในความหวาดกลัว นะนี่มันขอบเขตพลังอันใดกัน หลงเทียนหมิงที่ได้มองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าพลันตกละลึงในทันที “ทะทะท่านอาจารย์ เหตุใดท่าน” หลงเทียนหมิงกล่าว

“หึหึหึ! ผู้ใดเป็นอาจารย์ของเจ้ากัน ข้าเพียงหลอกใช้พวกเจ้าเท่านั้น นับว่าลิงไร้ขนอย่างพวกจ้านั้นไร้สมองยิ่ง ข้าจักยอมให้เจ้าเป็นข้ารับใช้ก็ย่อมได้ ”

หลงเทียนหมิงได้ยินเช่นนั้นก็กระอักเลือดแล้วสลบไปทันที ความจริงที่มันได้รับรู้ในวันนี้ช่างโหดร้ายยิ่งนัก เดิมทีต้องการสังหารหลินฮันเท่านั้น เหตุใดจึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ได้

“พวกเจ้าสังหารพวกมันให้สิ้น” สตรีที่หลินหงเรียกว่าเทพแห่งความตายกล่าวจบ ลำเเสงสีดำนับหมื่นสาย พุ่งตัวเข้ามาสู่เมืองหลวงอาณาจักรเซียนกระบี่ทันที พวกมันล้วนเป็นเหล่ามารร้ายแห่งอาณาจักรมารเมฆาทั้งสิ้น