เทพเเห่งกาลเวลา

ราชาปีศาจเฮยหนานเห็นหลินฮันชะงักร่าง จึงใช้โอกาสนี้รีดเค้นพลังระดับเหนือเทวะขั้น 9 สับตีนแตกหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว พยัคฆ์ขาวเทวะหลินเสี่ยวไป๋เห็นดังนั้น ก็ได้พุ่งทะยานไล่ตามไป หมายจักจับตัวราชาปีศาจเฮยหนานให้จงได้

“ลงทัณฑ์มวลหมู่เทพ” หลินฮันคำรามออกมาพร้อมกับชี้ดาบแห่งราชันมังกรขึ้นไปบนท้องฟ้า

ลำแสงสีรุ้งผสานหมุนวนขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยพลัน บนฟากฟ้าปรากฏร่างของมังกรสีเงินในตำนานปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าเกรงขามแล้วพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว

เบิม!!

เสียงระเบิดดังกระหึมไปทั่วพื้นปฐพี ดินแดนสัตว์เทวะถูกลบล้างหายไป 1 จาก 4 ส่วนในทันที มังกรทองและเหล่าทหารสวรรค์ทั้งหลายตกตายไปจนหมดสิ้น เสียงการแจ้งเตือนในหัวของหลินฮันดังระรัว ยามนี้เหลือเพียงร่างเทพแห่งกาลเวลานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

ติ่ง! [ท่านได้สังหารตัวตนระดับเหนือเทวะขั้น 9 EXP+99999….]

..

…

..

ติ่ง! [ท่านได้รับเม็ดยาพื้นฟูลมปราณขั้นสูงx9999…..]

….

….

ติ่ง! [ท่านได้เลือนระดับพลัง ราชันเทวะขั้น 1]

ติ่ง [ท่านได้รับสมญานามผู้กอบกู้ดินแดนสัตว์เทวะ!!]

ติ่ง [ท่านได้รับโบนัสการสุ่มรางวัล 3 ครั้ง ต้องการสุ่มเลยหรือไม่]

“สุ่มสามครั้งทันที” หลินฮันกล่าวด้วยใบหน้าอันราบเรียบ มิได้กระตือรือล้นดังเช่นทุกครั้งที่ได้รับโบนัสการสุ่มจากระบบ

ติ่ง!! [ท่านได้รับทักษะระดับตำนาน แหวกว่ายทะเลวัฏฏะ สามารถเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปยังที่หนึ่งได้ในทันที โดยไม่จำกัดระยะทาง หมายเหตุ:จำเป็นต้องเป็นสถานที่ที่ผู้ใช้ทักษะเคยไปมาก่อนเท่านั้น ระยะการใช้งานทักษะครั้งถัดไป 12 ชั่วยาม]

ติ่ง!! [ท่านได้รับสูตรโอสถในตำนาน เม็ดยาฟ้าประทาน สามารถเพิ่มพลังให้แก่ผู้ใช้ได้ทุกระดับในทันที]

ติ่ง!! [ท่านได้รับไข่เทวะศักดิ์สิทธิ์ มีโอกาสฟักเป็นสิ่งมีชีวิตเทวะศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน 1% หมายเหตุ: ต้องการพลังปราณปริมาณมหาศาลในการฟัก]

หลินฮันมิได้สนใจดูการแจ้งเตือนในยามนี้แม้แต่น้อย เดินย่ำเท่ามาหยุดเบื้องหน้าสตรีที่หลินหงกล่าวเรียกเทพแห่งกาลเวลาในทันที เทพแห่งกาลเวลานางนี้ มีใบหน้าอันมิชวนมองแม้แต่น้อย รอยแผลเป็นนับมิถ้วนแต่งแต้มเต็มดวงหน้า มิให้หลงเหลือช่องว่างอันใด

มิทราบด้วยเหตุใด เมื่อจ้องมองใบหน้าของเทพแห่งกาลเวลาผู้นี้แล้ว หลินฮันจึงเกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดขึ้นมาในจิตใจ

“นายท่านขอรับ คือว่า...เอ่อ...คือ” หลินหงที่ยืนอยู่ด้านข้างหลินฮันกล่าวอ้ำๆอึ้งๆ

“มีอันใดจงรีบเร่งกล่าวมา” หลินฮันกล่าว

“เมื่อครั้งอดีตเทพแห่งกาลเวลา เป็นสตรีของเทพแห่งบรรพกาลขอรับ” หลินหงกล่าว

หลินฮันได้ยินดังนั้นก็พลันนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวถามขึ้นมาว่า “จริงหรือไม่ต้าเซิ่น”

“ข้าน้อย เป็นเพียงข้ารับใช้ มิอาจละลาบละล้วงเรื่องนายท่านหลินฟ่านแม้แต่น้อยขอรับ แต่ว่าเมื่อครั้งอดีตกาล เทพแห่งกาลเวลาได้ไปมาหาสู่กับนายท่านหลินฟ่านอยู่บ่อยครั้งขอรับ ครืนๆ” จิตวิญญาณของต้าเซิ่นที่สิงสถิตอยู่ในดาบแห่งราชันมังกรกล่าวออกมา

ทันใดนั้น เทพแห่งกาลเวลาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นพลันขยับร่างกาย นางลุกยืนขึ้นมาแต่ก็มิได้พยายามที่จะหลบหนีไปแม้แต่น้อย เพียงจ้องมองไปยังร่างของหลินฮันมิวางตา หลินฮันเห็นดังนั้นจึงกล่าวออกไปในทันทีว่า

“หากเจ้ามิอยากตกตายดังเช่นมังกรทองแลเหล่าลูกสมุนของมัน จงบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ว่าสตรีที่เทพแห่งปัญญามันจับกุมตัวมาอยู่ที่ใด”

เทพแห่งกาลเวลามิได้ตอบคำถามของหลินฮัน นางจ้องมองเข้าไปในดวงตาแล้วยื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นออกมา หมายจักสัมผัสใบหน้าของหลินฮัน

ทันใดนั้นเองความเจ็บปวดได้โลดเล่นเข้าสู้ร่างของนางอย่างรวดเร็ว แต่ถึงอย่างนั้นมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลกลับมิยอมลดลงแม้แต่น้อย นางสัมผัสใบหน้าของหลินฮันอย่างแผ่วเบา ถึงแม้ความเจ็บปวดภายในร่างโหมกระหน่ำราวกับพายุก็ตาม

“ลูกแม่” เทพแห่งกาลเวลากล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นร่างของนางก็ได้นอนแน่นิ่งไปอีกครั้ง

“นี่มันอันใดกัน” หลินฮันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับรีบเร่งเข้าไปประคองร่างของเทพแห่งกาลเวลาขึ้นมา เมื่อครู่หากได้ยินมิผิดนางกล่าวออกมาหนึ่งคำ เป็นคำที่หลินฮันได้ยินแล้วเกิดความรู้สึกผูกพันนัก

หลินฮันยื่นมือออกไปสัมผัสร่างกายของเทพแห่งกาลเวลาที่นอนแน่นิ่งในทันใด

ติ่ง! [ท่านได้ค้นพบแมลงคุมวิญญาณ เป็นแมลงพิษชนิดหนึ่งที่มีอายุยืนยาว หากได้รับแมลงคุมวิญญาณเข้าไปในร่างกายเป็นจำนวนมาก จะไม่สามารถความคุมร่างกายตนเองได้อีกต่อไป]

“หือ นี่มัน พะพะพันตัว” หลินฮันถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อได้พบว่าแมลงเหล่านั้นแฝงตัวอยู่ในร่างของสตรีอัปลักษณ์ตรงหน้าถึงพันตน

อาจเป็นเพราะอำนาจแห่งพลังของมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่ออกมาจากทักษะลงทัณฑ์มวลหมู่เทพ จึงทำให้แมลงคุมวิญญาณในร่างของเทพแห่งกาลเวลาอ่อนกำลังลงครู่หนึ่ง

“จงอกมาเปลวเพลิงเทวะแสงกระจ่าง” หลินฮันกล่าวขึ้นมา ไฟสีขาวนวลต่างถูกจุดขึ้นมากลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว หลินฮันค่อยๆควบคุมเปลวเพลิงเทวะแสงกระจ่างเข้าสู่ร่างกายของเทพแห่งกาลเวลาทีละส่วน

ร่างของเทพแห่งกาลเวลาที่ถูกควบคุมโดยเหล่าแมลงปรสิตบัดซบ พยายามที่จักต่อต้านพลังของหลินฮัน แต่ก็มิอาจต่อกรได้แม้แต่น้อย ไม่นานปรสิตเหล่านั้นก็ได้สูญสลายหายไปจากร่างกายของนางโดยสมบูรณ์ หลินฮันที่พึ่งถอนฝ่ามือกลับมาจากร่างของเทพแห่งกาลเวลาอย่างแผ่วเบา

ทันใดนั้นเองเสียงหัวเราะของบุรุษอันน่าเกรงขามดังเข้าสู่โสตประสาทของหลินฮันอย่างรวดเร็ว

“หึหึหึหึ......มิเลวเลย มิเลยเลยจริงๆ”

หลินฮันมองไปทิศทางของเสียง ก็ได้พบกับบุรุษผู้หนึ่ง ในมือของมันจับร่างของพยัคฆ์ขาวเสี่ยวไป๋ที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยโลหิตเอาไว้

“เทพแห่งความโกลาหล” หลินหงกล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อได้เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น