มิอาจต้านทาน!

“ไอ้แมวกระจอก”เทพแห่งความโกลาหลกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดูถูก มันโยนร่างของเสี่ยวไป๋ที่เต็มไปด้วยบาดแผลไปยังบริเวณที่กลุ่มของหลินฮันยืนอยู่ในทันที

วิหคเพลิงหมาเชี่ยเห็นดังนั้นจึงรีบเร่งกระพือปีกบินขึ้นไป หมายจักไปรับร่างของเสี่ยวไป๋ ทันใดนั้น มีดสายลมอันแหลมคมได้พุ่งเข้าหาร่างของหมาเชี่ยโดยมิให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย ดาบแห่งราชันมังกรของหลินฮันพุ่งไปต้านทานมีดสายลมเล่มนั้น แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว

ฉึบ!!

ปีกข้างซ้ายของหมาเชี่ยถูกมีดสายลมเล่มนั้นตัดออกเป็นสองส่วน ร่างของเสี่ยวไป๋และหมาเชี่ยจึงตกลงไปยังพื้นพสุธาอย่างรุนแรง

บึม!!!!

ด้านหลังของเทพแห่งความโกลาหลพลันปรากฏร่างของบุรุษสี่คนและสตรีหนึ่งคน แน่นอนว่าบุรุษสองคนในนั้นคือ เทพแห่งปัญญาและราชาปีศาจเฮยหนาน ส่วนอีกคนนั้นสวมใส่ผ้าคลุมสีเทาอันทรุมโทรม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นอันน่าสยดสยอง มันคือเฒ่าแมลงเทวะ เทพแห่งพิษและบุรุษคนสุดท้าย สวมใส่เสื้อผ้าสีแดงเพลิง ดวงตาของมันคมเข้ม คิ้วและเส้นผมเป็นสีแดงหน้าดกดำ เทพแห่งอัคคี ส่วนสตรีอีกหนึ่ง สวมใส่เสื้อผ้าสีเขียวอ่อน นางมีรูปร่างผมบางปราดเปรียว ใบหน้างดงามหยาดเยิ้มดุจนางสวรรค์ เทพแห่งสายลมนั่นเอง

หลินฮันเห็นดังนั้นจึงสะบัดมือคราหนึ่ง เม็ดยาคืนสภาพและเม็ดยางอกเงยอนันต์ พุ่งเข้าปากของหลินเสี่ยวไป๋และหมาเชี่ยอย่างรวดเร็ว ร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของทั้งสองหายดีเป็นปลิดทิ้งอย่างอัศจรรย์

เทพแห่งความโกลาหลและสมุนที่รอดูว่าหลินฮันจักทำอันใดถึงกับตกตะลึง นั่นมันเม็ดยาแห่งเทพโอสถผู้อาศัยอยู่ในแดนต้องสาปมิผิดแน่ เหตุใดจึงปรากฎในมือของเทพบรรพกาลที่อาศัยอยู่ในดินแดนมนุษย์ทั้งชีวิตได้กัน

“ข้าจักให้โอกาสเจ้า 10 ลมหายใจ จงคืนสตรีของข้ามา มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าอำมหิตไร้ความปราณี” หลินฮันกล่าวออกมา

เทพแห่งความโกลาหลได้ยินคำกล่าวของหลินฮันพลันหัวเราะลั่น “ฮาฮ่าฮ่า น้ำหน้าเช่นเจ้า ริอาจกล่าววาจาสามหาวใส่ราชันผู้ยิ่งใหญ่เช่นข้ารึ ข้ามิคืนแล้วเจ้าจักทำไม” เทพแห่งความโกลาหลกล่าวออกมา

“3 ลมหายใจ... 4 ลมหายใจ” หลินฮันกล่าวออกมา

“ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของข้า จงสังหารมันให้สิ้นไปบัดเดี๋ยวนี้ อย่าปล่อยใหญ่ต้นหญ้าบัดซบพวกนั้นรกทางเดินข้า” เทพแห่งความโกลาหลกล่าวขึ้นมาอย่างดูแคลน

เทพแห่งพิษ เทพแห่งอัคคี เทพแห่งสายลมและราชาปีศาจเฮยหนานประสานพลังระดับเหนือเทวะขั้น 9 เข้าด้วยกัน แล้วเคลื่อนกายเข้าหาหลินฮันพร้อมกันในทันที หมายจักสังหารให้สิ้นในกระบวนท่าเดียว

ทันใดนั้นเองลำแสงลำแสงสีขาว สีส้ม สีฟ้าและสีน้ำตาล ได้เข้ามาขัดขวางการโจมตีนั้น เป็นเสี่ยวไป๋ หมาเชี่ย มังกรฟ้าและเต่าดำนั่นเอง

“หากจักสังหารนายท่าน ต้องข้ามศพข้าไปก่อน” เสี่ยวไป๋กล่าวขึ้นมา เหล่าราชันสัตว์เทวะทั้งสี่เคลื่อนกายเข้าไปต่อกรกับพวกราชาปีศาจเฮยหนานในทันที

ขณะที่เทพแห่งปัญญากำลังจะเคลื่อนกายเข้าโจมหลินฮันอีกคนนั้น หลินหงก็ได้ออกกระบวนท่าโจมตีสกัดกั้นในทันใด ด้วยพลังของเทพแห่งปัญญาอยู่ในระดับราชันเทวะเช่นเดียวกับหลินหง จึงสามารถป้องกันได้อย่างมิยากเย็น

ในยามนี้จึงเหลือเพียงหลินฮันและเทพแห่งความโกลาหลที่ยืนประจันหน้ากัน

“ครบสิบลมหายใจ เอ็งจองวัดไว้รอสวดได้เลย... ภูษาสวรรค์ เคล็ดจิตสมุทร” หลินฮันกล่าวพร้อมกับใช้ทักษะป้องกันอย่างภูษาสวรรค์และเคล็ดวิชาเสริมพลังโจมตีเคล็ดจิตสมุทร พุ่งทะยานร่างเข้าหาเทพแห่งความโกลาหลพร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันระดับราชันเทวะขั้น 1 ออกมา

“เคล็ดดาบประกายแสง” หลินฮันปลดปล่อยกระบวนท่าสังหารออกไปอย่างรวดเร็ว

“หึ มีพลังเพียงมดปลวก ริอาจกำแหงต่อการกับข้า” เทพแห่งความโกลาหลกล่าวจบมันสะบัดมือคราหนึ่ง พลังดาบที่หลินฮันปล่อยออกมาพลันมลายหายไปอย่างง่ายดาย

“ลองรับกระบวนท่านี้ของข้าหน่อยเป็นอย่างไร ลงทัณฑ์....” หลินฮันกล่าวพร้อมกับร่ายรำทันที

เทพแห่งความโกลาหลเห็นดังนั้นก็ได้ปลดปล่อยพลังกดดันระดับราชันเทวะขั้น 9 ออกมาอย่างรวดเร็ว จากคำกล่าวของราชาปีศาจเฮยหนาน กระบวนท่านั้นของหลินฮันสามารถเรียกมังกรศักดิ์สิทธิ์ออกมาได้ มีรึที่ตัวมันจักยอมโดยง่าย

หลินฮันที่กำลังร่ายรำทักษะลงทัณฑ์มวลหมู่เทพ หมายจักโจมตีเทพแห่งความโกลาหลอีกกระบวน ถึงกับร่วงตกลงมานอนบนพื้นดิน

ด้วยพลังที่แตกต่างกันเกินไป ถึงแม้จักเป็นราชันเทวะเช่นเดียวกันและมีดาบแห่งราชันมังกรในมือแต่ระดับขั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว หลินฮันจึงมิอาจต่อกรกับเทพแห่งความโกลาหลได้แม้แต่น้อย หากสามารถเลื่อนขั้นพลังให้อยู่ระดับราชันเทวะขั้น 5 คงพอต่อกรกับเทพแห่งโกลาหลได้อย่างมิยากเย็น

เหล่าสัตว์เทวะทั้ง 5 ที่ต่อกรกับเหล่าทวยเทพข้ารับใช้ของเทพแห่งความโกลาหลเองก็กำลังอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ ถึงแม้จักมีพลังเท่าเทียมกัน แต่เพราะพึ่งพื้นคืนพลังได้ไม่นาน จึงยังมิคงที่เท่าใดนัก จักไปสู้เหล่าทวยเทพฝ่ายเทพแห่งความโกลาหลที่เปลี่ยนล้นไปด้วยพลังและทักษะอันมั่นคงได้เช่นไร

“ข้าจักคอยดู ไอ้พวกปากกล้าเช่นเจ้า จักทนพลังของข้าราชันได้นานเท่าใดกัน เคล็ดวิชาฝ่ามือมารฟ้าคำรามก้อง!!!!”

เทพแห่งความโกลาหลออกกระบวนท่าโจมตีเข้าหาร่างของหลินฮันอย่างบ้าคลั่ง ภูษาสวรรค์ที่ปกป้องร่างกายหลินฮันค่อยแตกกระจายออกไปทีละส่วน เรียกได้ว่าสถานการณ์ของหลินฮันและสัตว์เทวะทั้งหลาย น่าเป็นห่วงอย่างยิ่งยวด หากเป็นเช่นนี้ต่อไปจักต้องพ่ายแพ้เป็นแน่....