บทที่ 25 การแนะนำหยิ่วหยิ่ว(ฟรี)
บทที่ 25 การแนะนำหยิ่วหยิ่ว(ฟรี)
ในยามค่ำคืน ร้านฟันทองดูเงียบสงบกว่าปกติ
ตอนนี้ร้านฟันทองปิดประตูใหญ่แล้ว แต่เนื่องจากคำนึงถึงแขกที่อาจกลับมาในยามค่ำ จึงยังมีประตูหลังเปิดอยู่
เคนเข้ามาทางประตูหลัง มาถึงห้องของตัวเอง
หยิ่วหยิ่วตามหลังเคนเข้ามา วนเวียนสแกนไปทั่วห้อง
ร่างกายของเคนเหนื่อยล้ามาก การต่อสู้ทั้งวันทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงและหมดพลังเวท
แต่บาดแผลบนไหล่ยังคงเจ็บปวด ความเจ็บปวดทำให้เขาแม้จะเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่อาจหลับได้
เขานอนลงบนเตียง พิงศีรษะกับหมอนนุ่ม เปล่งเสียงสบายออกมาจากปาก
เคนมองดูหยิ่วหยิ่วที่วนไปมา จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า \"หยิ่วหยิ่ว นานมีฟังก์ชันอะไรบ้างล่ะ?\"
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจ้านาย หยิ่วหยิ่วหยุดการสแกน หมุนตัวเลื่อนมาที่หัวเตียงของเคน
ดวงตากลไกขนาดใหญ่จ้องมองเคนพลางพูดว่า \"นายท่าน ข้าถูกออกแบบมาเพื่อช่วยเหลือการทำงานของมนุษย์ในสภาพแวดล้อมต่างๆ ขอรับ\"
จู่ๆ ใบพัดขนาดเล็กก็โผล่ออกมาจากหัว มันใช้กรงเล็บชี้ที่หัว \"ไม่ว่าจะบนฟ้า\"
จากนั้นบินขึ้นไปบนอากาศ ด้านหลังโผล่ใบพัดใต้น้ำและหางเสือ \"หรือในทะเล\"
\"ข้าสามารถช่วยเหลือการทำงานได้ทั้งหมด ชิ้นส่วนโลหะของข้ายังทนความร้อน ทนความเย็น และทนการกัดกร่อนด้วย\"
จากนั้นเพื่อสาธิตเล็กน้อย มันเก็บชิ้นส่วนทั้งหมดกลับ เหลือเพียงใบพัดหนึ่งอัน ลอยขึ้นลงกลางอากาศในห้อง บางครั้งก็ทำการบินผาดโผนยากๆ
พฤติกรรมของหยิ่วหยิ่วทำให้เคนตื่นเต้น นี่ไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เขาฝันอยากได้ตั้งแต่เด็กหรอกหรือ จะไม่ให้ชอบได้อย่างไร
\"แล้วเจ้าสามารถช่วยเหลืองานอะไรได้บ้างล่ะ?\" ในเมื่อบอกว่าเป็นหุ่นยนต์ช่วยงาน การช่วยเหลืองานก็น่าจะเป็นฟังก์ชันหลักของมัน
เคนก็สงสัยเช่นกันว่าหยิ่วหยิ่วยังมีความสามารถอะไรอีกบ้าง
\"แกนหลักวิญญาณของข้าสามารถเก็บข้อความ ภาพและข้อความได้\" ดวงตาฉายลำแสงสแกน \"สามารถเก็บข้อมูลที่สแกนไว้ เพื่อเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ\"
\"ข้ายังสามารถสแกนพื้นที่ สร้างแผนที่สามมิติได้\"
พูดจบ ดวงตาก็ฉายแผนที่สามมิติออกมา จากการจัดวางของบ้านเรือนและถนนโดยรอบ ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางที่เคนเดินมาตั้งแต่ออกจากแผนที่
แผนที่สามมิติ เคนดีใจสุดๆ
ในการสำรวจดันเจี้ยน ความสำคัญของแผนที่ไม่ต้องพูดถึง
เกมที่มีแผนที่กับเกมที่ไม่มีแผนที่ ความยากในการสำรวจแตกต่างกันอย่างมาก
\"ข้ายังสามารถจำแนกพืชสัตว์และแร่ธาตุบางชนิด หากในฐานข้อมูลมีข้อมูลที่คล้ายกัน ยังสามารถเปรียบเทียบอย่างง่ายๆ ได้\"
พูดพลางฉายลำแสงสแกนสีฟ้าขึ้นลงบนตัวเคน
เสร็จแล้วก็ฉายผลการวิเคราะห์ลักษณะของเคนออกมา
[มนุษย์] [ขับเคลื่อนด้วยวิญญาณ] [ปฏิกิริยาพลังเวท] [บาดเจ็บเล็กน้อย]
\"ยังสามารถตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างง่ายๆ แยกแยะได้ว่ามีสารอันตรายหรือไม่\"
\"นี่คือฟังก์ชันทั้งหมดของหยิ่วหยิ่วแล้วขอรับ นายท่าน\"
พูดจบก็เงยหน้ามองเคน
\"หยิ่วหยิ่วเก่งจังเลยนะ ต่อไปนายคงช่วยฉันได้มากเลย\" เคนเคาะศีรษะมัน
เมื่อได้ยินคำชมจากเคน หยิ่วหยิ่วก็หมุนตัวบนพื้น เสาอากาศ - รูปหัวใจ
ในที่สุดความเหนื่อยล้าก็เอาชนะความเจ็บปวด
เสียงกรนเบาๆ ดังขึ้นในห้อง
เห็นเจ้านายหลับไปทันที หยิ่วหยิ่วบินขึ้นไปเหนือศีรษะ ยื่นกรงเล็บกลไกช่วยห่มผ้าให้
รุ่งสาง
แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง ตรงไปกระทบร่างบนเตียง
แสงแดดจ้าทำให้ร่างนั้นต้องตื่นจากการหลับใหล
เห็นเคนลุกขึ้น หยิ่วหยิ่วก็กลิ้งเข้ามาทันที
\"นายท่าน ตอนเช้ามีคนมาเคาะประตูหาท่าน\" ดวงตาฉายแสงสีฟ้าขึ้นไปกลางอากาศ ปรากฏร่างเตี้ยล่ำ
ร่างที่หยิ่วหยิ่วฉายออกมาคือเบอร์ตัน เจ้าของร้านฟันทอง
เคนลุกขึ้น เมื่อคืนเหนื่อยมาก แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่ได้ถอด ก็หลับไปเลย
ล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่ายๆ แล้วออกจากห้อง
ความปวดเมื่อยทั่วร่างทำให้เคนรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งข้ามมิติ
ตอนนั้นเพื่อที่จะเก็บสะสมพลังเวท จำเป็นต้องฝึกยิงธนูและออกกำลังกายอย่างหนัก ทุกเช้าตื่นขึ้นมาก็รู้สึกแบบนี้
ช่างเป็นความรู้สึกที่คิดถึงจริงๆ
มาถึงห้องโถงของร้าน
เคนยังไม่ทันเห็นเบอร์ตัน เบอร์ตันก็เห็นเคนเสียก่อน
\"เฮ้ เคน มานี่เร็ว\" เบอร์ตันยืนบนเก้าอี้หลังเคาน์เตอร์บาร์ โบกมือเรียกเคน
เห็นเบอร์ตันเรียกเพื่อนของตน ชายร่างผอมสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงลุกขึ้นจากไป
เมื่อเดินผ่านเคน เขายังไม่ลืมที่จะยิ้มพยักหน้าทักทาย สายตาเหลือบมองหยิ่วหยิ่วที่อยู่ด้านหลัง
เคนมานั่งข้างเบอร์ตัน เบอร์ตันรินน้ำผลไม้ให้แก้ว
ยื่นน้ำผลไม้ให้พลางพูดว่า \"บาดเจ็บแล้วดื่มเหล้าไม่ได้ ดื่มนี่แทนสิ น้ำผลไม้หวานอร่อย\"
เคนรับมา แล้วถามถึงคนที่เพิ่งเดินไป \"คนเมื่อกี้คือใครหรือ?\"
\"แค่คนน่ารำคาญ ไม่ต้องสนใจหรอก\"
\"แล้วที่เรียกผมมามีธุระอะไรหรือ?\"
\"เดิมทีแค่อยากดูอาการนาย\" เขามองหยิ่วหยิ่วที่ตามหลังเคน \"แต่ตอนนี้มีเรื่องจะคุยกับนายจริงๆ\"
\"นายผ่านด่านแรกของห้องใต้ดินคนเดียวเหรอ?\"
เบอร์ตันพูดพลางยื่นมือไปหยิบกล้องยาสูบในกระเป๋า แต่นึกอะไรขึ้นได้จึงเก็บกลับ
เคนชี้ที่ไหล่ตัวเอง พูดว่า \"ผ่านด่านแรกจริงๆ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาบางอย่าง\"
\"นักสำรวจคนอื่นไปเป็นทีมยังอาจบาดเจ็บ แต่นายผ่านคนเดียว แค่บาดเจ็บนิดหน่อยนับว่าอะไรได้\"
เขาใช้นิ้วหนาเท่าแครอทเคาะเคาน์เตอร์บาร์
\"งั้น มีความคิดจะหาเพื่อนร่วมทีมไหมล่ะ?\"
\"แน่นอน\" เคนมองไหล่ตัวเอง \"คนเดียวเสี่ยงเกินไป ผลตอบแทนดี แต่ไม่คุ้มค่าหรอก\"
ได้ยินคำตอบ เบอร์ตันถอนหายใจ \"นายเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า ความยากของห้องใต้ดินสำหรับคนเดียวกับห้าคนไม่เหมือนกันนะ
ความยากสำหรับคนเดียวคือ 1 แต่ห้าคนคือ 3 แต่ผลตอบแทนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ผลตอบแทนที่มากขึ้นทำให้ได้อุปกรณ์มากขึ้นและคุณภาพดีขึ้น
แบบนี้แต่ละคนก็มีตัวเลือกมากขึ้น อาชีพต่างกัน ความต้องการต่างกัน จึงทำให้ได้ผลตอบแทนสูงสุด\"
เขาชี้ที่เคน \"ดังนั้นการไปคนเดียวถึงดูไม่จำเป็นและโง่เขลา\"
\"มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ ดูเหมือนผมจะรู้เรื่องนักสำรวจน้อยเกินไป\"
เคนครุ่นคิด ถ้าเป็นแบบนี้การบุกเดี่ยวก็ดูไม่มีความจำเป็นจริงๆ
\"แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหลักที่เรียกนายมา\" คนแคระชี้ไปที่หยิ่วหยิ่วด้านหลังเคน \"นั่นต่างหากคือเหตุผลหลัก\"
เคนมองหยิ่วหยิ่วด้วยความสงสัย
เห็นสีหน้างุนงงของเคน คนแคระจำต้องอธิบาย \"มันเป็นโครงสร้างพลังเวทที่มีความฉลาดสูง และเป็นประเภทผู้ช่วยใช่ไหม\"
เคนพยักหน้า
\"งั้นนายควรรู้ว่าฟังก์ชันของมันสำคัญกับนักสำรวจแค่ไหน แม้จะผูกพันกับคนแรกที่ได้มันทันที
แต่ก็ยังมีหลายทีมที่ยอมรับคนถ่วงเพื่อให้เจ้าของมันเข้าร่วมทีม\"
เคนเข้าใจแล้ว \"งั้นมันก็หายากมากสินะ\"
\"ใช่ โครงสร้างพลังเวทความฉลาดสูงพวกนี้แต่ละอันมีประโยชน์มหาศาล
แต่จะดรอปในห้องใต้ดินที่มีสิ่งประดิษฐ์หรือหุ่นยนต์เท่านั้น หุ่นยนต์ผู้ช่วยที่มีอยู่ตอนนี้ล้วนดรอปจากห้องใต้ดินระดับเงินธงแดงหรือทองคำ\"
พูดจบก็อดไม่ได้ที่จะมองเคนด้วยสายตาอิจฉา \"แต่นายดรอปได้ในดันเจี้ยนระดับทองแดงแบบนี้ น่านับถือจริงๆ\"
\"เดี๋ยวคงมีสำนักข่าวมาสอบถามข้อมูลแน่ พวกเขาจะเผยแพร่ว่า \'สนามประลองแห่งผลึก\' สามารถดรอปโครงสร้างอัจฉริยะได้
ห้องใต้ดินนี้จะได้รับความนิยมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และธุรกิจของฉันก็จะได้กำไรด้วย แต่ตอนนั้นจะมีทีมต่างๆ มาชวนนายเข้าร่วม ปัญหาไม่จบไม่สิ้นแน่\"
เคนฟังมาพักใหญ่ พอจะรู้สถานะทางสังคมของหยิ่วหยิ่วแล้ว
ถ้าอย่างนั้น
ตอนนี้เขาสามารถนอนกินสบายๆ ให้หยิ่วหยิ่วเลี้ยงดูได้เลย
\"งั้นต่อไปคงมีเรื่องวุ่นวายเยอะสินะ\"
\"แน่นอน แต่นั่นก็แค่ความวุ่นวายที่น่ายินดีเท่านั้นแหละ\"