บทที่ 27 จัดหาอุปกรณ์พื้นที่เก็บของ(ฟรี)

บทที่ 27 จัดหาอุปกรณ์พื้นที่เก็บของ(ฟรี)

"เข้ามาดูก่อนไหมว่าห้องนี้เหมาะกับคุณหรือเปล่า"

"อืม" ได้ยินข้อเสนอของเคน เคลเอียพยักหน้า แต่สายตายังคงเหลือบมองหยิ่วหยิ่วเป็นระยะ

หลังจากเข้ามา เธอก็เริ่มเดินสำรวจไปทั่วห้อง

สิ่งที่กินพื้นที่มากที่สุดในห้องคือเบาะกลมขนาดใหญ่ใกล้หน้าต่าง ปูด้วยพรมขนสัตว์และผ้าห่มที่พับไว้อย่างเรียบร้อย

เคลเอียเดินเข้าไปดู พยักหน้าอย่างพอใจมาก

ดูเหมือนเตียงนี้จะถูกใจเธอมาก ความจริงแล้วสิ่งที่เผ่าครึ่งร่างหายากที่สุดคือโรงแรมที่ติดตั้งเตียงแบบนี้โดยเฉพาะ

สิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ในห้องก็เหมือนกับที่มนุษย์ใช้ ไม่ได้แตกต่างมากนัก อย่างมากก็แค่ลำบากหน่อย

มีแต่เตียงที่ไม่ได้

เคนก็มองดูห้องนี้สักพัก หลายอย่างแตกต่างจากที่มนุษย์ใช้อย่างมาก

รายละเอียดความแตกต่างในชีวิตประจำวันของเผ่าพันธุ์อื่นทำให้เขาสนใจมาก

"คุณไม่ได้เอากระเป๋าเดินทางมาด้วยเหรอ เคลเอีย" เคนสังเกตว่าเธอมีแต่ชุดเกราะ ไม่ได้นำอะไรมาด้วยเลย

เคลเอียไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่แสดงออกด้วยการกระทำ

มือของเธอทะลุผ่านอากาศว่างเปล่า ดึงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมา

ที่แท้ก็เป็นอุปกรณ์พื้นที่เก็บของนี่เอง

"สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดคือการพกพาข้าวของเยอะแยะไปทั่ว เลยขอของวิเศษจากครอบครัวมาชิ้นหนึ่ง" เธอเริ่มดึงกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ออกมาจากพื้นที่เก็บของไม่หยุด

อุปกรณ์พื้นที่เก็บของขนาดใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ

ฉันก็อยากได้สักชิ้นจัง

เห็นเธอวุ่นวายกับการจัดข้าวของ เคนจึงพูดกับหยิ่วหยิ่วว่า "ไปช่วยเคลเอียหน่อยสิ หยิ่วหยิ่ว"

"ได้ครับ นายท่าน"

ถึงอย่างไรก็เป็นข้าวของของผู้หญิง เคนไม่กล้าช่วยสุ่มสี่สุ่มห้า

เคลเอียเห็นหยิ่วหยิ่วมาช่วย ก็ดีใจมาก

เธอขยับปากพูด "ขอบคุณ" ไปทางเคน

เห็นพวกเธอวุ่นวาย เคนได้แต่นั่งยองๆ ปั้นดินน้ำมัน

ด้วยความช่วยเหลือของหยิ่วหยิ่ว เคลเอียจัดวางข้าวของเสร็จอย่างรวดเร็ว

เธอยิ้มพยักหน้าให้เคน "ขอบคุณมากนะคะเคน ดีจังที่ได้เพื่อนร่วมทีมแบบคุณ"

"จริงเหรอ ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เคนไม่มีท่าทีถ่อมตัวเลย

เคลเอียหัวเราะกลั้นยิ้ม "สนุกจังเลย แต่ต่อไปนี้เราก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว อยากดูทักษะของฉันไหมคะ"

"เรื่องแบบนี้ พูดออกมาได้เหรอ" เคนรู้สึกสงสัยกับความตรงไปตรงมาของเคลเอีย

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" เธอตบหมวกเกราะของตัวเอง แล้วสวมมันลงบนหัว "ถึงอย่างไรทักษะของฉันก็เดาได้ง่าย มีลักษณะเฉพาะชัดเจนมาก"

พูดจบ ร่างของเธอก็เริ่มเปล่งแสงสว่าง

เดี๋ยวก่อน เอฟเฟกต์นี่มันแปลกๆ นะ

เธอจะแปลงร่างหรือไง

แสงสว่างที่ห่อหุ้มร่างของเคลเอีย ทำให้เคนอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ

มันช่างเหมือนเอฟเฟกต์แสงศักดิ์สิทธิ์ตอนตัวละครแปลงร่างในการ์ตูนที่เคยดูในชาติก่อนมาก

"ชุดลำลองประจำวัน"

ก็แปลงร่างจริงๆ ด้วย โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ต่อติดกันเป็นตัวประหลาดหรือไง

แม้เคนจะบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่เมื่อเห็นการแปลงร่างของเคลเอีย ก็อดไม่ได้

ใครเป็นคนจัดแสงศักดิ์สิทธิ์นี่

"นายท่านพูดอะไรหรือครับ" หยิ่วหยิ่วสงสัย

"ไม่มีอะไร"

เกราะบนตัวเคลเอียหายไป แทนที่ด้วยชุดกระโปรงยาวสีครีมที่ยาวถึงขาม้า

มองดูท่อนบนของเธอ ดูเหมือนจะถูกเกราะผนึกไว้จริงๆ ตอนนี้ผนึกคลาย ก็ใหญ่ไม่น้อยเลย

เคลเอียเดินเข้ามา "เป็นไงคะ ทักษะของฉันเจ๋งไหม"

"เจ๋งมากครับ" เคนพูดอย่างอิจฉา

เป็นความฝันวัยเด็กเลย

"เรากลับไปกันเถอะ เบอร์ตันคงเตรียมเสร็จแล้ว"

พูดจบ เคนก็ลุกขึ้นเดินออกไป

มาถึงห้องโถง คนในร้านเยอะขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาหาที่นั่งตรงมุมห้อง

ตอนนี้เขากำลังจะดูว่าเคลเอียจะนั่งอย่างไร

เห็นเธอเขี่ยเก้าอี้ไปด้านข้าง หยิบผ้าห่มออกมาจากอุปกรณ์พื้นที่เก็บของปูลงบนพื้น ร่างม้านอนราบลงบนผ้าห่ม ส่วนร่างคนพอดีกับระดับโต๊ะ

อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง

ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟของร้านก็ถือถาดใหญ่เดินมา

ชายร่างกำยำคนนี้เป็นพนักงานเสิร์ฟของร้าน ตั้งแต่มาที่นี่หลายวันแล้ว เคนยังไม่เคยเห็นเขาพูดเลย

ถาดขนาดใหญ่ครอบคลุมทั้งโต๊ะ พอวางลงโต๊ะทั้งโต๊ะก็สั่นไหว

ทำไมอาหารเยอะขนาดนี้ สองคนจะกินหมดได้ไหม หรือว่าเบอร์ตันดีใจเลยทำเยอะ

แต่เคนก็รู้เหตุผลในไม่ช้า

เขากินไปประมาณหนึ่งในสี่ ส่วนเคลเอียกินหมดแล้ว ดูท่าทางเธอยังอยากกินต่ออยู่เลย

แต่คิดดูก็ใช่ น้ำหนักรวมของร่างคนและร่างม้าต้องนับเป็นตันแล้ว

จะรักษารูปร่างแบบนี้และมีกิจกรรมได้ ไม่กินเยอะไม่ได้เลย

เคนเตรียมจะไปซื้ออุปกรณ์พื้นที่เก็บของ เดิมว่าจะอีกไม่กี่วัน แต่วันนี้เห็นอุปกรณ์ของเคลเอียแล้วก็อยากได้

"ผมจะไปซื้ออุปกรณ์พื้นที่เก็บของ คุณจะไปด้วยไหม" เคนเห็นเคลเอียกินเสร็จแล้ว

เคลเอียเช็ดปาก "แน่นอนค่ะ ฉันก็พอรู้เรื่องอุปกรณ์พื้นที่เก็บของอยู่บ้าง ช่วยดูให้คุณได้"

ได้ยินว่าเคลเอียรู้เรื่องอุปกรณ์พื้นที่เก็บของ เคนก็ดีใจ จะได้ไม่โดนหลอก

ไม่นาน เคนก็พาเคลเอียมาถึงร้านเวทมนตร์ที่เคยเห็นตอนเดินเล่น

เปิดประตูร้านเพชรระยิบระยับเข้าไป

พอเข้าไป เจ้าของร้านก็เดินมาต้อนรับ

เป็นพ่อมดอ้วนใส่ชุดคลุมอย่างง่าย รอยยิ้มบนใบหน้าให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นกันเอง

เขายิ้มแย้มพูดว่า "ลูกค้าทั้งสองต้องการอะไรครับ"

เคนยิ้มตอบอย่างสุภาพ "ผมอยากได้อุปกรณ์พื้นที่เก็บของ ที่นี่มีไหมครับ"

"แน่นอนครับ นี่คือร้านเพชรระยิบระยับนะครับ ไม่มีอุปกรณ์เวทมนตร์อะไรที่ไม่มี แม้แต่อุปกรณ์สีรุ้ง เราก็มี"

เจ้าของร้านพูดด้วยความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด

เคลเอียก้มลงกระซิบอธิบายกับเคน "เพชรระยิบระยับคือร้านอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก มีสาขาอยู่ทั่วโลก"

เข้าใจแล้ว บริษัทระดับโลก

จากนั้นเขาพาเคนมาที่เคาน์เตอร์แห่งหนึ่ง "ที่นี่คืออุปกรณ์พื้นที่เก็บของที่มีในร้านตอนนี้"

"คุณรับได้ในราคาเท่าไหร่ ผมจะได้แนะนำให้"

"ประมาณ 5,000 ทองคำ"

เจ้าของร้านพยักหน้า "อุปกรณ์ราคาประมาณ 5,000 ทองคำ มีขนาด 2x2x2 ราคาที่แตกต่างจะส่งผลต่อตำแหน่งที่สวมใส่"

"งั้นลูกค้าต้องการอุปกรณ์ตำแหน่งไหนครับ"

"สร้อยคอครับ"

แหวนและข้อมือถ้าสวมอุปกรณ์พื้นที่เก็บของจะส่งผลต่อการปล่อยและควบคุมใยแมงมุมของเคน

ส่วนเครื่องประดับเวทมนตร์ที่ดรอปจากหมอกส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ภาพลวงตา ไม่ต้องสวมใส่ก็มีผล แต่จะนับว่ามีอุปกรณ์ในตำแหน่งเดียวกันแล้ว

เจ้าของร้านหมุนตัวหยิบถาด 2 ใบจากเคาน์เตอร์ สร้อยคอในนั้นมีรูปแบบเดียวกัน ต่างกันที่อัญมณีบนสร้อย อันหนึ่งสีเขียว อีกอันสีดำ

เคนไม่ชอบสีเขียว จึงเลือกอันสีดำ

"อันนี้ราคาเท่าไหร่ครับ"

"5,500 ทองคำครับ"

ตอนนี้เคลเอียเดินเข้ามา รับสร้อยคอจากมือเคน

เธอถือสร้อยคอ พิจารณาอย่างละเอียด

จ้องมองเจ้าของร้านพลางพูดว่า "รูปแบบสร้อยคอธรรมดา นอกจากอัญมณีตรงกลาง ที่เหลือทำจากเงินธรรมดา ใช้เทคนิคการแปรธาตุแบบคาราชิ ผลงานธรรมดาทั่วไป"

ยิ่งเคลเอียพูด เหงื่อบนหน้าผากเจ้าของร้านยิ่งมากขึ้น เจอผู้รู้เข้าให้แล้ว

เขารีบพูดแทรก "ฮ่าๆ ไม่คิดว่าคุณผู้หญิงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญ 4,500 ทองคำ ถือว่าได้รู้จักกับคุณผู้หญิงแล้วกัน เป็นไงครับ"

เคลเอียคิดสักครู่แล้วพยักหน้า "ก็ได้ ให้พวกคุณได้กำไรบ้างก็แล้วกัน"

จากนั้นพยักหน้าให้เคน

เคนเข้าใจความหมาย หยิบเหรียญทองหมอก 4 เหรียญและเหรียญทองธรรมดา 500 เหรียญออกมาจากถุงเงิน

เคลเอียพูดขึ้นทันที "4 เหรียญทองหมอกก็พอแล้ว"

เข้าใจแล้ว ดูเหมือนราคาตลาดจริงของเหรียญทองหมอกจะอยู่ที่ประมาณ 1:1100