บทที่ 30 กลับสู่ดันเจี้ยนอีกครั้ง(ฟรี)

บทที่ 30 กลับสู่ดันเจี้ยนอีกครั้ง(ฟรี)

หลังจากพักฟื้นอยู่หลายวัน อาการบาดเจ็บของเคนก็หายดีในที่สุด ถึงเวลาที่จะเตรียมตัวเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนต่อแล้ว

เนื่องจากเคนได้ผ่านชั้นแรกไปแล้ว แต่เคลเอียยังไม่เคยเข้าดันเจี้ยนนี้มาก่อน ความก้าวหน้าของทีมจะยึดตามสมาชิกที่ไปได้ไกลที่สุดเป็นหลัก ดังนั้นเคลเอียจะตามเคนเข้าสู่ชั้นที่สองโดยตรง

หลังจากเตรียมพร้อมแล้ว ทั้งสองก็มาลงทะเบียนที่หน้าดันเจี้ยน วันนี้เจ้าหน้าที่บันทึกเป็นคนเดียวกับที่เคยช่วยเคนหาเพื่อนร่วมทีม

เขาจำเคนได้ และเมื่อเห็นเคนกับเคลเอียมาลงทะเบียนเป็นทีมเดียวกัน ก็ยิ้มพูดว่า "เห็นคุณเคนหาเพื่อนร่วมทีมได้แล้ว ผมก็สบายใจขึ้น"

"ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของคุณด้วย" เคนกล่าวขอบคุณ

เจ้าหน้าที่บันทึกยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไรต่อ พวกเขาที่เป็นเจ้าหน้าที่บันทึกข้างดันเจี้ยน ทุกวันต้องขีดชื่อคนออกจากสมุดบันทึก แม้จะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน แต่ก็อดรู้สึกหนักใจไม่ได้ จนกระทั่งค่อยๆ ชาชินไป แม้จะรู้สึกชาชินกับการตายของนักสำรวจ แต่สำหรับเรื่องที่จะช่วยลดการตายของพวกเขาได้ พวกเขาก็ยังคงเตือนและแก้ไขอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การขีดชื่อน้อยลงแม้เพียงหนึ่งชื่อ ก็ทำให้มือพวกเขาเบาลงได้

เมื่อมาถึงห้องโถงใต้ดินที่ทางเข้าดันเจี้ยนอีกครั้ง วันนี้มีนักสำรวจในห้องโถงมากกว่าครั้งก่อนอย่างเห็นได้ชัด

ในบรรดานักสำรวจเหล่านี้ ย่อมมีคนที่มีหูตาอยู่บ้าง เมื่อเห็นหยิ่วหยิ่วที่ตามหลังเคนมา และเห็นว่าทีมของเคนมีแค่สองคน ก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาชวนรวมทีม แต่ถูกเคนปฏิเสธด้วยคำพูดต่างๆ เช่น "ไม่คุ้นเคยกัน" "ตำแหน่งซ้ำกัน" "คราวหน้าแล้วกัน" "ขอคิดดูก่อน"

เมื่อเห็นทีมแรกๆ ถูกปฏิเสธไป ทีมที่อยู่ด้านหลังก็เลิกล้มความคิดที่จะเข้าไปชวน เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความสามารถพอที่จะรับเพื่อนร่วมทีมที่ไม่เข้ากันเพื่อหยิ่วหยิ่ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรับสองคน

ฉวยโอกาสในช่วงนี้ เคนและทีมของเขารีบขึ้นเวทีและหายตัวไป

เข้าสู่ประตูหมอก อีกครั้งกับทางเดินมืดสลัวที่คุ้นเคย ปลายทางยังคงเป็นลูกกรงเหล็กเป็นสนิม

"ออกจากทางเดินนี้ไป ก็จะเป็นสนามประลอง" เคนพูดพลางเริ่มสร้างเกราะให้ตัวเอง

เคลเอียพยักหน้า ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเพิ่มขึ้นมาบนตัวเคน คล้ายกับความรู้สึกของการโจมตีก่อนหน้านี้

"ไม่นึกเลยว่าจะใช้แบบนี้ได้ด้วย" เธอคิดว่าสิ่งที่เคนสร้างแบบโปร่งใสจะหายไปในเวลาอันสั้น

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เคนก็อธิบายว่า "สิ่งที่สร้างแบบโปร่งใสจะหายไปอย่างรวดเร็วก็ต่อเมื่ออยู่ห่างจากผมเกินสองเมตร"

เคลเอียพยักหน้าเข้าใจ และในท่ามกลางแสงศักดิ์สิทธิ์ เธอก็สวมชุดเกราะที่เคนเห็นเธอสวมตอนแรกพบ

คราวนี้ไม่ใช่เคนที่นำทางอีกต่อไป เคลเอียถือโล่ขนาดกลางและดาบยาว เดินนำหน้า ตอนนี้ตำแหน่งของเคนคือผู้โจมตีและควบคุมระยะไกล เป็นคนที่ต้องได้รับการปกป้อง

ผ่านลูกกรงเหล็กที่ยกขึ้น ยังคงเป็นสนามประลองเดิม เสียงเชียร์คุ้นหูดังมาจากที่นั่งผู้ชม แต่ตอนนี้เคนรู้แล้วว่าจำนวนครั้งและระดับเสียงของเสียงเชียร์จากที่นั่งผู้ชมจะเป็นตัวกำหนดว่าจะมีเหรียญทองปรากฏข้างหีบสมบัติหลังผ่านด่านมากน้อยเพียงใด

ทนหน่อยละกัน ถึงไม่ทนก็ทำอะไรกับเสียงพวกนี้ไม่ได้อยู่ดี

นาฬิกาทรายคริสตัลขนาดใหญ่ลอยขึ้นสู่อากาศอีกครั้ง สิ่งเดียวที่ต่างจากครั้งก่อนคือ วงแหวนแสงตรงกลางรูทรายกลายเป็นสองวงแล้ว

ภาพเช่นนี้เคนคุ้นเคยดีแล้ว แต่สำหรับเคลเอียแล้วไม่เหมือนกัน เธอเพิ่งเป็นนักสำรวจ เนื่องจากไม่มีเพื่อนร่วมทีมที่เหมาะสม จึงต้องผ่านดันเจี้ยนง่ายๆ คนเดียว และดันเจี้ยนส่วนใหญ่ก็ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่แบบนี้ ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

นาฬิกาทรายพลิกกลับ เสียงระฆังดังขึ้น

"เริ่มแล้วนะ เคลเอีย" เคนเตือนเสียงดัง

"อืม" เคลเอียพยักหน้า เตรียมพร้อมอย่างเคร่งเครียด

กลุ่มมอนสเตอร์ชุดแรกเริ่มก่อตัวขึ้น

ร่างเงาสูง 1 เมตร รูปร่างเตี้ยปรากฏขึ้น

ก็อบลิน

มอนสเตอร์ระดับล่างที่แทบจะปรากฏในทุกผลงานแฟนตาซี

มันสวมหมวกทหารที่ใหญ่เกินตัว ถือโล่ไม้เล็กๆ และดาบที่แตกหัก

ดูยังไงก็เหมือนตัวประกอบ

เคนยิงธนูใส่มันทันที

ก็อบลินตัวนั้นยังไม่ทันเห็นศัตรูก็ถูกพาไปแล้ว

หลังจากมอนสเตอร์ตัวเล็กนี้ตาย นาฬิกาทรายก็ไม่ได้หยุด แต่เริ่มรวมตัวสร้างคลื่นมอนสเตอร์ชุดที่สองทันที

คราวนี้ปรากฏก็อบลิน 10 ตัวพร้อมกัน

เคนยิงฆ่าไป 3 ตัวก่อน ส่วนก็อบลินที่เหลือก็พุ่งเข้ามาเป็นฝูง พร้อมเสียงคำรามที่ไม่อาจเข้าใจความหมาย

เมื่อเห็นก็อบลินพุ่งเข้ามา เคลเอียก็ยกดาบขึ้นต้อนรับทันที

เซนทอร์ในชุดเกราะ น้ำหนักนับเป็นตัน

การพุ่งชนครั้งเดียวก็ทำให้พวกก็อบลินล้มระเนระนาด ดาบยาวในมือฟันฟาดอย่างรุนแรง

เพียงไปกลับครั้งเดียว บนพื้นก็ไม่เหลือก็อบลินที่สมบูรณ์ เหลือแต่ก็อบลินที่เละเป็นโคลนหรือเป็นชิ้นๆ

หลังจากก็อบลินทั้งหมดตาย นาฬิกาทรายก็ยังไม่ให้เวลาพัก ทันใดนั้นก็มีแสงเรืองรางของเวทมนตร์ลอยลงมา

คราวนี้มอนสเตอร์ที่ปรากฏเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และยังมีก็อบลินทหารอีก 5 ตัว สวมเสื้อคลุมสีเขียวยาว ถือธนูสั้นในมือ

ทันทีที่ก็อบลินทหาร 5 ตัวปรากฏตัว เคนก็ยิงธนูแม่นยำฆ่าพวกมันทันที ส่วนเคลเอียก็พุ่งเข้าไปในกลุ่มก็อบลิน

พละกำลังของเคลเอียนั้นมากกว่าเคนมาก สำหรับพวกก็อบลินแล้วถือว่าถูกบดขยี้ ทุกครั้งที่เธอฟันก็สามารถผ่าพวกมันออกเป็นสองท่อนได้

ทั้งสองกำจัดก็อบลินทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

คราวนี้นาฬิกาทรายไม่ได้รีบรวมตัวสร้างการโจมตีคลื่นถัดไป แต่ให้เวลาพักฟื้นสักพัก

เคลเอียยกเลิกโล่และดาบในมือ แล้วเปลี่ยนเป็นกระบองหนามขนาดใหญ่

ดูจากขนาดของกระบองหนามแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่เคนจะสามารถใช้ได้

คลื่นที่ 4 มาถึง คราวนี้มี 21 ตัว มากกว่าคลื่นที่แล้วแค่ตัวเดียว

แต่ตัวเดียวนี้เทียบเท่ากับ 10 ตัวก็ว่าได้

ก็อบลินหัวหน้าสูงกว่า 2 เมตร สวมเกราะทั้งตัว ถือดาบใหญ่ปรากฏตัวที่แนวหน้าของกองทัพ

เคนรีบกำจัดก็อบลินทหารอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ หัวหน้าก็อบลินก็ปะทะกับเคลเอียแล้ว

แต่ภายใต้กระบองหนามของเคลเอีย หัวหน้าก็อบลินทั้งตัวและดาบถูกฟาดกระเด็นไป

หลังจากเธอเปลี่ยนมาใช้กระบองหนาม พวกก็อบลินก็ตายเร็วกว่าเดิม และแน่นอนว่าแหลกละเอียดกว่าเดิมด้วย

หลังจากพักสั้นๆ บนสนามปรากฏก็อบลิน 40 ตัวทันที

ยังมีสายพันธุ์ใหม่ปรากฏ คือก็อบลินโจร 8 ตัวสวมเสื้อคลุมสีดำ

พวกก็อบลินโจรเหล่านี้หายตัวไปทันทีที่ปรากฏตัว

เคนยังคงกำจัดพวกทหารก่อน จากนั้นก็รีบหยิบหอกยาวออกมาช่วยเคลเอีย

ตอนนี้เธอทำได้แค่บุกฆ่าในกลุ่มก็อบลิน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกล้อมโจมตี

แต่การบุกฆ่าก็ทำให้เธอเสียพลังงานอย่างมาก

เมื่อเคนเข้าร่วม ก็ช่วยประหยัดพลังงานของเธอได้มาก

"ข้างหลัง!" เคลเอียตะโกนเสียงดัง

เคนไม่ทันคิดก็กวาดหอกไปด้านหลังทันที ก็อบลินโจร 3 ตัวถูกกวาดกลางอากาศ ปรากฏตัวขึ้นมา

ส่วนทางด้านเคลเอียมีก็อบลินโจร 5 ตัวปรากฏ

หนึ่งในนั้นแทงเข้าที่หลังของเธอสำเร็จ

หลังจากตีก็อบลินโจรกระเด็นไป เคนก็ใช้มือทั้งสองพ่นใยแมงมุมจับก็อบลินลูกสมุนที่เหลืออยู่รอบๆ

"เป็นอะไรไหม เคลเอีย" เมื่อเห็นเคลเอียจัดการก็อบลินโจรพวกนั้นเสร็จ เคนก็เข้ามาถาม

เธอหันหลังให้เคนดู การโจมตีของก็อบลินโจรเพียงแค่ทิ้งรอยขาวบนเกราะหลังของเธอเท่านั้น

จัดการก็อบลินตัวสุดท้ายเสร็จ เคนก็มองขึ้นไปที่นาฬิกาทรายบนฟ้า

ทรายในนาฬิกาเพิ่งหล่นลงมาแค่หนึ่งในสาม ยังไม่ถึงครึ่ง

คิดสักครู่ เขาก็เสนอกับเคลเอียว่า "แบบนี้คงไม่ไหว แม้พวกก็อบลินจะอ่อนแอ แต่มดมากก็กัดช้างตายได้

ถ้าก็อบลินมากขึ้นเรื่อยๆ อาจทำให้เราบาดเจ็บ ทำให้เวลาผ่านด่านของเราช้าลง"

"คุณคิดวิธีดีๆ ได้แล้วเหรอ?" เมื่อเคนพูดแบบนี้ ก็น่าจะมีวิธีแก้ปัญหาแล้ว

"คิดวิธีหนึ่งได้ ตามผมมา"