ไอ้หน้าจืด! (ตอนพิเศษ)

หลินฮันได้พาหยางจื่อและถิงถิงไปยังสวนสนุกอย่างไม่รีรอ ทั้งสามเดินไปยังบริเวณประตูทางเข้าอย่างรวดเร็ว หลินฮันยื่นบัตรสีทองที่ได้รับจากเหยาหมิงออกไปยังเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับ

“ขอตั๋วเล่นเครื่องเล่นได้ทุกอย่าง 3 ที่” หลินฮันกล่าวออกมาอย่างคล่องแคล่ว

พนักงานที่มองเห็นบัตรสีทองถึงกับหยุดชะงักไปชั่วครู่ ไม่นานก็สามารถตั้งสติได้ จึงได้รีบเร่งดำเนินการให้หลินฮันในทันที พอทั้ง 3 คนเดินเข้าไปด้านในแล้ว เขาจึงค่อยพึมพำเบาๆ

“บัตรซุปเปอร์ VIP ของธนาคารแห่งชาติ เกิดมาพึ่งจะเคยเห็นของจริงครั้งแรกเลยนะเนี้ย”

ถิงถิงที่ได้เข้าไปในสวนสนุกครั้งแรกรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แม่หนูน้อยจูงมือบิดาและมารดาขึ้นรถไปเหาะเป็นอันดับแรก ในขณะที่ทั้งสามกำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่นั้น หลินฮันก็ได้ส่งกระแสพลังของตนเองสำรวจโลกใบนี้

“พลังปราณเบาบางเกินไปจริงๆ แต่ก็ยังมีผู้ฝึกตนมากมายถึงเพียงนี้” หลินฮันกล่าวเสียงเบา

จากที่หลินฮันได้สำรวจดูผู้ฝึกตนในโลกนั้น เขาได้พบผู้ฝึกตนขั้น พื้นฐานจนถึงขั้นหลอมรวมจำนวนมาก ส่วนระดับขั้นราชันและระดับจักรพรรดิมีเพียงไม่กี่คน ส่วนพลังที่เหนือกว่าจักรพรรดิไม่สามารถสัมผัสได้เลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้นเหยาหมิงที่มีระดับเทวะขั้น 9 คนเดียวเท่านั้นที่เขาสามารถรับรู้ได้

หลินฮันพยายามส่งกระแสพลังออกไปยังนอกโลก เขาสัมผัสได้ถึงดวงดาวต่างๆมากมาย ไม่นานทั้งจักรวาลทางช้างเผือกก็ตกอยู่ในการรับรู้ของหลินฮันทั้งสิ้น สิ่งมีชีวิตในจักรวาลแห่งนี้มีมากมายเกินที่เขาจะนับไหว

ดวงตะวันก็พลันลับขอบฟ้า เสียงท้องน้อยๆของถิงถิงเริ่มแจ้งเตือนการคงอยู่ของตนเอง หลังจากเล่นสนุกมาทั้งวันถิงถิงรู้สึกหิวเป็นอย่างมากเนื่องด้วยพลังปราณอันเบาบาง ทำให้ร่างกายต้องการสารอาหารนั่นเอง

หลินฮันพาหยางจื่อและถิงถิงมาภัคตาคารสุดหรู ในความทรงจำอันเลือนลางของเขา ภัคตาคารแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภัคตาคารที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง

“ขอห้องส่วนตัว พร้อมกับอาหารขึ้นชื่อทั้งหมด” หลินฮันกล่าวพร้อมกับยื่นบัตรสีทองออกไป พนักงานเห็นบัตรสีทองก็รีบเร่งจัดการตามความต้องการของหลินฮันในทันที

ถิงถิงรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แม่หนูน้อยรู้สึกกว่าการมาโลกที่บิดาของตนเองเคยอยู่นั้นสนุกเป็นอย่างมาก คราวหน้าต้องชวนทุกคนมาด้วยกันให้หมดเลย

ขณะที่ครอบครัวของหลินฮันกำลังทานอาหารอยู่นั้น ประตูห้องส่วนตัวเปิดก็ได้เปิดออก ชายวัยกลางคนใส่ชุดสูทสีดำหลายคนเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

“พวกแกออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว นายน้อยของข้าต้องการห้องนี้” ชายใส่สูทสีดำที่อยู่ด้านหน้ากล่าวออกมาพร้อมกับโยนเงิน 1,000 หยวนใส่หน้าของหลินฮัน

หลินฮันได้ยินคำกล่าวของชายชุดดำก็พลันยิ้มมุมปาก ส่วนหยางจื่อก็ได้มองชายสูทดำด้วยสายตาอันแปลกประหลาดพิกล นางมิคิดว่าชายผู้แข็งแกร่งเช่นหลินฮัน จะมีคนกล้าทำเช่นนี้กับเขา แม่หนูน้อยถิงถิงไม่ได้สนใจการมีอยู่ของชายเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

เหล่าชายชุดทำที่ได้มองเห็นใบหน้าของหยางจื่อถึงกับตื่นตะลึงในความงดงาม แต่เมื่อสังเกตใบหน้าของแม่หนูน้อยที่อยู่ด้านข้างของหยางจื่อ มันถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ สวยเกินไปแล้ว ยิ่งกว่านางงามอันดับหนึ่งของประเทศ ไม่สิต้องของโลก

“ไอ้หน้าจืด แกรีบออกไปได้แล้วอย่าให้พ่อต้องมีน้ำหู ส่วนสาวสวยสองคนนั้นห้ามไปไหนทั้งสิ้น” ชายใส่สูทกล่าวออกมาอีกครั้ง ลาภก้อนโตได้มาหามันถึงที่แล้ว ถ้ามีผู้หญิงสองคนนี้อยู่บนอาหาร ด้วยความงามระดับนี้ นายน้อยต้องให้รางวัลมันอย่างแน่นอน เผลอๆอาจจะได้ของเหลือ แค่คิดก็มีความสุขแล้ว

หยางจื่อได้ยินดังนั้นก็ส่งสายตาเย็นไปหาหลินฮันทันที นางอย่างจะดีดมดปลวกพวกนี้ให้ตายไปเสียเลยตอนนี้ เสียเวลาอาหารยิ่งนัก

ขณะที่หลินฮันกำลังจะเปิดปากกล่าวว่าจา เสียงชายหนุ่มพลันดังเขาโสตประสาทของคนทั้งห้อง

“พวกแกจัดการเสร็จรึยัง!!” ชายหนุ่มรูปร่างอ้วนท้วม เครื่องประดับสีทองประดับเต็มข้อไม้ข้อมือ เดินเข้ามาด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของหยางจื่อและถิงถิง ด้วยความล่มเมืองตัวมันถึงกับหยุดชะงัก

“กำลังจัดการครับ ผู้หญิงสองคนนี้ผมจะให้อยู่ปรนนิบัตินายน้อย ส่วนไอ้หน้าจืดนี่ ผมจะเอาไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”ชายสูทดำกล่าวออกมา

“ดีมาก ฉันจะให้โบนัสพวกแกทุกคน รีบลากตัวมันออกไป ข้าอยากสนุกกับสาวสวยเต็มแก่แล้ว ฮ่ะฮ่าฮ่า” ชายอ้วนกล่าวออกมาด้วยใบหน้าหื่นกระหาย ลูกน้องได้ยินดังนั้นก็ปรี่เข้าไปหมายจะจัดการหลินฮัน

เหอะ!

หลินฮันยิ้มเยาะพร้อมกับปล่อยพลังระดับจักรพรรดิเทวะออกมาอย่างเบาบาง ชายอ้วนและเหล่าสมุนหมอบราบไปกับพื้นโดยไม่อาจขัดขื่น โลหิตไหลนองออกมาจากช่องทวารของร่างกาย ภัคตาคารและพื้นที่โดยรอบหลายกิโลเมตรเกิดแรงสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวหลายริกเตอร์

“ขอท่านผู้สร้างโปรดระงับโทสะ ไม่เช่นนั้นโลกใบนี้คงได้ถึงคราวสูญสิ้นเพราะพลังของท่าน” เสียงของเหยาหมิงดังขึ้นมาภายในห้องอย่างรวดเร็ว ร่างของมันปรากฏขึ้นไม่ไกลจากหลินฮันพร้อมกับคุกเข่าโดยมิอาจควบคุม ตอนนี้ผู้พิทักษ์แห่งมิติโลกได้เข้าใจผิด ว่าหลินฮันคือเทพเจ้าผู้สร้างของโลกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“จัดการให้เรียบร้อย” หลินฮันกล่าวออกมาด้วยความเย็นชา แล้วจูงมือภรรยาและบุตรสาวเดินออกมาจากภัคตาคาร ไม่นานพื้นดินที่สั่นไหวก็ค่อยๆสงบลง ชายชราเหยาหมิงถึงกับเย็นวูบขึ้นมาภายในร่างกายและจิตใจอย่างน่าประหลาด ความน่าหวาดกลัวของพลังนั้นเกิดกว่าที่ตัวมันจะต้านทานได้

“ข้าคงต้องไปลบตระกูลของไอ้เด็กอ้วนนี่ให้หายไปจากโลกใบนี้สินะ” เหยาหมิงกล่าวขึ้นมาพร้อมกับนำร่างที่สิ้นใจตายเพราะพลังกดดันของหลินฮันจากไปอย่างรวดเร็ว…..

“ท่านพ่อเราจะไปไหนกันหรือเจ้าคะ ไม่กลับบ้านหรอ” แม่หนูน้อยถิงถิงกล่าวด้วยความสงสัย

“เราต้องรอพรุ่งนี้เช้าพ่อถึงจะพาหนูกลับบ้านได้” หลินฮันกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูหนังกันดีหรือไม่ ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยกล่าวถึง”หยางจื่อกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ได้เลยขอครับ ท่านภรรยา” หลินฮันกล่าวออกมาด้วยใบหน้าทะเล้น หยางจื่อและถิงถิงก็พลันหัวเราะออกมาทันที.....