ฟื้นคืนจากความมืดมิด

บทที่ 3 ฟื้นคืนจากความมืดมิด

หวังเฉินในชาติก่อนนั้นเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง แต่เนื่องจากอยู่ในยุคที่มีข้อมูลล้นหลามบนโลก เขาจึงไม่ตกใจจนขาดสติในเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน ตรงกันข้ามกลับสามารถสงบสติอารมณ์และเริ่มคิดถึงอนาคตของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว

“อืม...ตอนนี้ข้าแม้แต่จะขยับตัวยังขยับไม่ได้เลย เพียงแค่ติดอยู่ในโลงศพนี้ แต่ก็ยังดีที่ ที่นี่เงียบสงบ ไม่มีใครมารบกวนข้า”

หวังเฉินถอนหายใจออกมาแล้วเริ่มพิจารณาวิธีการฝึกฝนตัวเอง ตำนานเกี่ยวกับการฝึกตนและเส้นทางแห่งเต๋าจากโลกเดิมในตอนนี้นั้นไม่สามารถนำมาใช้ได้เลย ทั้งการฝึกพลังปราณหรือการหลอมรวมจิต ล้วนดูเหมือนเป็นสิ่งที่เลื่อนลอยและไร้ประโยชน์ หวังเฉินพยายามทำหลายวิธี แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดผล เขารู้สึกได้แค่เพียงร่างกายที่แข็งทื่อและเย็นเฉียบเท่านั้น ตอนนี้ความคิดของเขาดูเหมือนจะถูกขังอยู่ในสมองของศพนี้ ถึงแม้การลืมตายังจะพอทำได้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่านั้น

“ช่างมันเถอะ ในพื้นที่หมอกสีเลือดนี้ ยังมีหมอกสีเลือดอีกมากที่ข้ายังไม่ได้ดูดซับ ดูเหมือนข้าจะต้องดูดซับมันให้หมดก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีอื่นอีกที”

การฝึกฝนที่ไม่คุ้นเคยนี้ทำให้หวังเฉินรู้สึกสิ้นหวัง เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย แต่โชคดีที่ในสถานที่มืดมิดแห่งนี้ เขายังสามารถดูดซับหมอกสีเลือดที่มีมากมายราวกับไม่มีที่สิ้นสุดนี้ได้ ทำให้ไม่ถึงกับรู้สึกเบื่อหน่ายหรือหมดหนทาง หากไม่เช่นนั้น เขาอาจจะบ้าคลั่งไปนานแล้ว

ลูกบอลสีแดงเข้มตอนนี้นั้นอยู่ภายใต้การควบคุมของจิตวิญญาณของหวังเฉิน และเขาก็เริ่มใช้มันในการดูดซับหมอกสีเลือดเหล่านั้นอย่างตั้งใจ

หวังเฉินเริ่มดูดซับหมอกสีเลือดที่อยู่ล้อมรอบตัว มันเดือดพล่านราวกับน้ำเดือด เสียงดังลั่นสนั่นพร้อมกับหมอกที่หลั่งไหลมารวมตัวกันรอบลูกบอลสีแดงเข้ม เพียงแค่หมุนลูกบอลครั้งเดียว หมอกสีเลือดจำนวนมหาศาลก็ถูกดูดซับเข้าไปอย่างรวดเร็ว หลอมรวมกลายเป็นสีแดงสดคล้ายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ภายใน

เขาดูดซับต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ดูดซับแบบไม่หยุดยั้งและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งในช่วงเวลานั้น หวังเฉินจมดิ่งลงสู่การดูดซับหมอกสีเลือดจนไร้ความรู้สึกอื่นใด เขาเหมือนเข้าสู่สภาวะลึกลับที่ปิดกั้นหกสัมผัสทั้งหมด จากนั้นเขาก็สูญเสียการรับรู้ถึงเวลา ไม่รู้จักวันคืน เสมือนชีวิตของเขาถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้งหนึ่ง

เวลาผ่านไปเหมือนลูกศรที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว กาลเวลาแทบจะไร้ความหมายสำหรับหวังเฉิน เขาสูญเสียการรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงใด ๆ จมอยู่ในสุสานใต้ดินแห่งนี้ ดื่มด่ำกับการดูดซับหมอกสีเลือดด้วยความบ้าคลั่ง ขณะที่ร่างในโลงศพยังคงนอนสงบ ดวงตาปิดสนิทปราศจากชีวิต

แต่เมื่อเวลาผ่านไป หัวใจของร่างนั้นเริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายที่นอนนิ่งอยู่นานเริ่มปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมา คล้ายกับสัตว์โบราณที่กำลังตื่นจะจากการหลับใหล ความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ภายในร่างก็ค่อย ๆ เปิดเผยออกมา

บูมมม! เสียงกึกก้องดังขึ้น ได้ปลุกจิตวิญญาณของหวังเฉินให้ตื่นจากความหลับใหลอันยาวนาน

\"ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดข้าก็ดูดซับจนหมดแล้ว! ว่าแต่..มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ? เหอะ เวลางั้นหรือ? ข้าว่าสำหรับซอมบี้แล้ว เวลาอาจจะเป็นสิ่งที่ไร้ความหมายที่สุดเลยก็เป็นได้...\"

หวังเฉินพึมพำกับตัวเองในอารมณ์ที่ตื่นเต้นถึงขีดสุด จิตวิญญาณของเขาสอดส่องผ่านลูกบอลสีแดงเข้มไปยังพื้นที่ที่เคยเต็มไปด้วยหมอกสีเลือด ซึ่งตอนนี้กลับกลายเป็นความรกร้างว่างเปล่า เต็มไปด้วยความมืดมัวและไร้รูปร่างแทน

\"หืม? ลูกบอลสีแดงเข้มของข้ามันเปลี่ยนไปแล้วงั้นเหรอ?\"

หวังเฉินตกตะลึงเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนในลูกบอลสีแดงเข้มของเขา มันไม่ได้เป็นแค่สีแดงเข้มเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ตอนนี้มันมีเส้นสายสีทองจำนวนมากสลักไปทั่ว เส้นเหล่านี้ไขว้กันไปมา สร้างเป็นลวดลายสัญลักษณ์อันลึกลับที่ดูเหมือนจะเปล่งประกายพลังบางอย่างที่เขายังไม่อาจเข้าใจได้

ทันใดนั้น ดวงตาของร่างในโลงศพเปิดขึ้น แสงจาง ๆ ส่องผ่านม่านความมืด แต่ก่อนที่หวังเฉินจะมีโอกาสมองไปรอบ ๆ เขากลับรู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นไปทั่วปากของเขา

พรึ่บบบ! ทันใดนั้น ภายในลูกบอลสีแดงเข้มที่ลอยอยู่ตรงหน้า ก็ปรากฏลูกแก้วหยกขนาดเล็กขึ้นมาอย่างฉับพลัน ราวกับมีบางสิ่งกำลังเกิดขึ้นในความมืดมิดนั้น พร้อมกันกับมีกระแสข้อมูลจำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา มันรุนแรงเหมือนกับสายน้ำเชี่ยวกรากในแม่น้ำแยงซี หากไม่ใช่เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้จิตวิญญาณของหวังเฉินแข็งแกร่งขึ้นมาก เขาคงจะถูกกระแสข้อมูลเหล่านั้นบดขยี้จนแตกสลายไปแล้ว

บูมมม! บูมมมม! บูมมมมมม! แสงสีทองอันไร้ขอบเขตสาดส่องสว่างภายในลูกบอลสีแดงเข้ม ส่องแสงเจิดจ้าไปทั่ว ทุกมุมของความมืดมิด ทันใดนั้น ตัวอักษรโบราณขนาดใหญ่สี่ตัวก็ปรากฏขึ้นในอากาศ:

\"คัมภีร์อมตะ\"

ตัวอักษรเหล่านั้นเปล่งประกายออกมาอย่างทรงพลัง เต็มไปด้วยความสง่างามและมีพลังอำนาจที่ไม่อาจคำนึงถึงได้ พลังอันยิ่งใหญ่ของมันทำให้จิตวิญญาณของหวังเฉินถึงกับสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง

ต่อจากนั้น ก็มีคลื่นข้อมูลอันไม่มีที่สิ้นสุดที่หลั่งไหลเข้ามาอีกครั้ง เทคนิคการฝึกฝนที่ล้ำลึกและซับซ้อนเกินจะจินตนาการได้ มันลึกล้ำและมีอานุภาพมหาศาลจนทำให้หวังเฉินจมดิ่งไปในข้อมูลที่ได้รับมา ราวกับว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงลึกที่ไม่อาจหลุดออกมาได้

“นี่มันวิชาฝึกตนอันลึกลับอะไรเนี่ย! “คัมภีร์อมตะ” อย่างนั้นหรือ?” หวังเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างไม่อาจจะยับยั้งได้ ขณะที่สายตาของเขาได้เริ่มอ่านข้อความที่เกี่ยวข้องกับวิชาฝึกตนที่ปรากฏขึ้นมาโดยละเอียด

“เจียงฉิน! นี่มันวิชาฝึกตนของเจียงฉินจริง ๆ หรือ!?” หวังเฉินพูดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยประกายความตื่นเต้น “ฮ่า ๆ ๆ เยี่ยม! ดีมาก! ถึงแม้ข้าจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ในอดีตก็เคยได้ยินเรื่องราวของเจียงฉินจากนิยายเทพเซียนมาบ้าง และตอนนี้...ใน “คัมภีร์อมตะ” กลับมีคำอธิบายที่ลึกซึ้งและละเอียดเกี่ยวกับวิชาของเขาด้วย มันคือขุมทรัพย์! ขุมทรัพย์ที่เป็นของข้าเพียงคนเดียว!”

จิตวิญญาณของหวังเฉินสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้เห็นข้อความเหล่านั้น เจียงฉินนั้นคือบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของเหล่าซอมบี้ ผู้ครอบครองสามโลกและหกภพ สร้างลัทธิของตนเองจนไร้ใครเทียบเคียงได้ ตัวตนของเขานั้นน่ากลัวและน่าภาคภูมิใจจนไม่อาจบรรยายได้ และตอนนี้...หวังเฉินก็ได้รับวิชาฝึกตนของเจียงฉิน เหมือนกับสวรรค์ที่โยนขุมทรัพย์ลงมาให้จนเขาตกตะลึงและเต็มไปด้วยความดีใจที่ไม่อาจจะบรรยายออกมาได้

ขณะที่หวังเฉินกำลังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตั้งใจที่จะเริ่มฝึกฝนวิชาต่าง ๆ ทันที ทว่ากลับมีข้อมูลชุดใหม่ที่ดูยุ่งเหยิงและปั่นป่วน พุ่งทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณของเขาอีกครั้ง...

“จักรพรรดิเทียนหยวน... ผู้ก่อตั้ง... สงคราม... เซียน... ความตาย...” ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในสมองของหวังเฉิน มันเป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย ขาด ๆ หาย ๆ ไม่ต่อเนื่อง จนทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกกระหน่ำด้วยข้อมูลที่ไม่มีที่สิ้นสุด

“นี่มัน... ความทรงจำของเจ้าของร่างนี้งั้นเหรอ? เขาคือจักรพรรดิเทียนหยวน? ผู้ก่อตั้งอาณาจักรเทียนหยวนงั้นเหรอ?” หวังเฉินทวนคำถามในใจ ด้วยความงุนงงและเริ่มเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มากขึ้น

“อ๊ากกก! สวรรค์เล่นตลกอะไรกับข้ากันเนี่ย! นี่มันที่ไหนกัน? ข้าไม่ได้อยู่บนโลกแล้วงั้นเหรอ?” หวังเฉินตะโกนออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด ขณะที่จิตใจของเขาพยายามที่จะเชื่อในความจริงที่น่าทึ่งที่กำลังจะเผยตัว ร่างนี้ที่เขาควบคุมอยู่นั้น ไม่ใช่ร่างของตัวเขาเอง แต่เป็นของจักรพรรดิเทียนหยวน ผู้ยิ่งใหญ่ผู้รวบรวมแผ่นดินทั้งหลายในอดีต และสถาปนาอาณาจักรเทียนหยวนขึ้นมา