สายเลือดฟีนิกซ์แห่งตระกูลเฟิ่ง

บทที่ 87 สายเลือดฟีนิกซ์แห่งตระกูลเฟิ่ง

ตระกูลเฟิ่งเป็น ตระกูลโบราณลึกลับแห่งดินแดนเทียนหยวน
มีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมีรากฐานที่ลึกซึ้ง ว่ากันว่าพวกเขาคือทายาทของ "ฟีนิกซ์อมตะ" ในร่างกายของพวกเขา ไหลเวียนด้วยสายเลือดของนกฟีนิกซ์อันศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้ว่าในดินแดนเทียนหยวน จะมีตระกูลลึกลับเช่นนี้อยู่มากมาย แต่พวกเขาก็เลือกที่จะปกปิดตัวตน ไม่เหมือนกับสำนักบำเพ็ญเพียรต่าง ๆ ที่เผยแพร่ชื่อเสียงและรับลูกศิษย์มากมาย ตระกูลโบราณเหล่านี้เลือกที่จะซ่อนตัว สั่งสมพลังอย่างเงียบงัน พลังของพวกเขาไม่สามารถมองข้ามไปได้แม้แต่น้อย!

เฟิ่งเกอ เป็นผู้นำของกลุ่มตระกูลเฟิ่งในครั้งนี้ เขานำพาเหล่าศิษย์หัวกะทิของตระกูลออกมามากกว่าสิบคน เข้าสู่เทือกเขาหมิงอวี้แห่งนี้ เพื่อค้นหาสมุนไพรอมตะในตำนาน เพราะอายุขัยของบรรพบุรุษตระกูลเฟิ่งใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว แต่ยังไม่สามารถก้าวเข้าสู่ 'ขอบเขตอมตะ' ได้ และสมุนไพรนี้ สามารถยืดอายุขัยออกไปได้ถึงสองร้อยปี! เวลาสองร้อยปีสำหรับผู้ฝึกตนนั้นไม่ถือว่าเป็นอะไร บางครั้งถึงกับมีสัตว์ประหลาดเฒ่าบางตัวปิดด่านบำเพ็ญเป็นเวลาหลายสิบหรือหลายร้อยปีในครั้งเดียว แต่บางครั้งเวลาสองร้อยปีก็เพียงพอที่จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เช่นกัน

หากผู้ฝึกตนระดับหลอมจิต เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงขอบเขตอมตะ เขาอาจจะทะลวงไปสู่ระดับอมตะและบรรลุความเป็นอมตะได้ภายในสิบปี แต่อายุขัยของเขาดันหมดลงก่อนและตายไปอย่างน่าอนาถ นี่มันจะเป็นการสูญเสียและความน่าเสียดายเพียงใดกัน?

แต่หากในช่วงเวลานี้เขาได้รับสมุนไพรอมตะเพียงต้นเดียว สถานการณ์ก็อาจจะเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาจะได้เวลาสองร้อยปีเพิ่มขึ้นมา เพื่อใช้ก้าวข้ามขีดจำกัด และกลายเป็นสิ่งมีชีวิตนิรันดร์ ในเวลาเช่นนี้สมุนไพรอมตะจึงล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง

เฟิ่งเกอและพวกพ้อง ล้วนเป็นอัจฉริยะหนุ่มสาวที่มีความสามารถ แต่ละคน เฉิดฉายและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ พวกเขาอาจไม่ได้มีชื่อเสียงในหมู่ผู้ฝึกตน แต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกเขาหวั่นไหวแม้แต่น้อย

ในสายตาของพวกเขา เหล่าอัจฉริยะที่โลกภายนอกยกย่อง ล้วนเป็นเพียงแค่แมลงไร้ค่า เป็นเพียงพวกที่สร้างชื่อจากคำเยินยอ แต่ไม่มีความสามารถที่แท้จริง และพวกเขาเอง ในฐานะทายาทของฟีนิกซ์อมตะ มีสายเลือดอมตะไหลเวียนอยู่ในร่างกาย นี่ต่างหากที่เรียกว่าสูงส่งโดยแท้

ระหว่างเดินทาง ศิษย์คนหนึ่งของตระกูลเฟิ่งก็เปิดประเด็นขึ้นมา

"พี่ใหญ่ ข้าได้ยินมาว่าระยะนี้ มีอัจฉริยะบางคนโดดเด่นขึ้นมา ว่ากันว่าในสำนักเทียนหยวนมีศิษย์คนหนึ่งที่ชื่อหวังลั่ว เขาถูกขนานนามว่า 'คำนวณไร้พลาด'"

"ว่ากันว่าเขาฝึกฝน 'คัมภีร์แปดทิศแห่งโจวเทียน' สามารถคำนวณพลังแห่งธาตุทั้งสี่ ฟ้า-ดิน-น้ำ-ไฟ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในสายตาของข้า มันก็เป็นเพียงชื่อเสียงที่ว่างเปล่าเท่านั้น จะเทียบได้กับศิษย์หัวกะทิของตระกูลเฟิ่งของข้าได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นไกล แค่พี่ใหญ่ก็เพียงพอที่จะปราบเขาได้อย่างง่ายดายแล้ว”

ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบกว่าปี หน้าตาหล่อเหลา มีออร่าสูงส่ง เพียงแต่ดวงตาเรียว ทำให้รู้สึกถึงความอ่อนโยน ตอนนี้ดวงตาเรียวของเขาเปล่งประกาย เขาพูดในขณะที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วดั่งสายลม

"อืม หวังลั่วผู้นี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ได้รับฉายาว่าเป็นศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของสำนักเทียนหยวนในรอบร้อยปี ในอนาคตอาจจะได้สืบทอดสำนักเทียนหยวน กลายเป็นเจ้าสำนักคนต่อไป คนผู้นี้ฝึกฝนจนถึงระดับที่ยากจะคาดเดา ไม่มีใครรู้ว่าเขามีไพ่ตายอะไรอยู่บ้าง แต่ที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่พลังของเขา แต่เป็นสติปัญญาที่ลึกซึ้งของเขา หลายคนที่ขัดแย้งกับเขาต่างถูกเขาวางแผนร้าย ได้รับจุดจบที่น่าอนาถ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่กลัวเขา แต่การที่จะปราบเขาลงนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายนัก"

เฟิ่งเกอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสีทองแดง มีเสน่ห์แบบชายชาตรี มีออร่าแข็งแกร่ง มองดูให้ความรู้สึกเปิดเผยและตรงไปตรงมา ขณะที่เขาพูด แสงแห่งเปลวไฟสีทองก็ส่องประกายในดวงตาของเขา ความว่างเปล่าเบื้องหน้าบิดเบี้ยว ราวกับถูกสายตาของเขาเผาหลอม และคน ๆ นี้ เมื่อพูดถึงเหล่าผู้ฝึกตนในปัจจุบัน เขาพูดอย่างหนักแน่น เข้าใจทุกสิ่งอย่างชัดเจน ราวกับเป็นผู้รอบรู้ในยุทธภพ

"อย่างไรก็ตาม ข้าเพิ่งได้รับข่าวมาว่าหลังจากที่หวังลั่วกลับไปที่สำนักเทียนหยวน เขาก็เริ่มใช้วิธีการลับมากมาย สืบสวนศิษย์ของสำนักชิงหยุนที่ชื่อหวังเฉิน เขาคิดว่าทำอย่างลับ ๆ แล้วจะไม่มีใครรู้ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจพ้นสายตาของข้าไปได้”

เฟิ่งเกอ ยิ้มเล็กน้อยราวกับเยาะเย้ย คำพูดนี้ของเขาทำให้เหล่าศิษย์ของตระกูลเฟิ่งต่างตกตะลึง

"จริงหรือ? หวังลั่วเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสำนักเทียนหยวน แต่กลับให้ความสนใจกับศิษย์ของสำนักชิงหยุนที่ไม่มีชื่อเสียงแบบนี้ หวังเฉินเป็นใครกัน? ถึงทำให้เขาต้องลงแรงมากขนาดนี้?”

ชายหนุ่มที่มีใบหน้าอ่อนโยนเมื่อครู่นี้รู้สึกประหลาดใจ นี่เหมือนกับว่าวันหนึ่ง จักรพรรดิเริ่มให้ความสนใจอย่างมากกับคนขายเกี๊ยวข้างถนน มันช่างไร้สาระและเหลือเชื่ออย่างมาก