วิธีเอาชีวิตรอดในฐานะลูกชายคนที่สองของตระกูลขุนนางเวทมนตร์ (18)

เมื่อกลับมาถึงหอพัก ฉันก็ครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว

ประการแรก ถึงจะล้มเหลวก็ไม่ถึงตาย

นั่นหมายความว่าข้อเสนอที่ว่าถึงจะพลาดก็ยังคุ้มค่า

แต่ดูจากชื่อบทที่ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่าง ‘เส้นทางที่ 2’ แล้ว มันคงไม่พ้นเส้นทางล้มเหลวจากข้อเสนอในบทที่ 1 ที่ว่า ‘ไก่ตาบอดบางทียังจิกกินเมล็ดข้าวได้’ อย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องเดินเข้าทางตันให้เปลืองตัว

‘แถมยังไม่อยากพลาดรางวัลด้วยนี่สิ’

ฉันเรียกหน้าต่างข้อเสนอขึ้นมาอีกครั้ง

มันบอกให้ทำคะแนนพละกำลังให้เป็น 0 ภายในหนึ่งสัปดาห์

ดูจากที่ให้รางวัลมาโต้ง ๆ ขนาดนี้ คงหมายถึง 0 คะแนนบริสุทธิ์ ไม่ใช่ 0 คะแนนที่ปั๊มด้วยยาหรืออาร์ติแฟกต์

‘จะเอายังไงดีนะ’

ถ้าเอาแต่โหมฝึกซ้อมอย่างเดียว คงเสียเวลาเปล่ามากกว่า

ต้องใช้สมองนำทาง

‘ช่วงเวลาที่ข้อเสนอโผล่มานี่น่าคิดแฮะ’

ข้อเสนอปรากฏขึ้นหลังจากที่เลโอยื่นยาให้ฉันไม่นาน

ดังนั้น ความสำเร็จหรือล้มเหลวของข้อเสนอนี้ คงขึ้นอยู่กับว่าฉันจะเปลี่ยนยาพิษให้กลายเป็นยาเสริมพลังได้หรือไม่

ทักษะครอบคลุมหลายหัวข้อ ทั้งการเรียน อ่านหนังสือ ฝึกฝน และอื่น ๆ อีกมากมาย พละกำลังก็เช่นกัน

ถ้าได้รับคะแนนเป็นรางวัลแล้วเอาไปปรับแต่งค่าสถานะได้ก็ว่าไปอย่าง แต่หัวข้อในหน้าต่างสถานะมันแค่ ‘แสดง’ สภาพของฉันเท่านั้น ไม่ได้เป็นตัวกำหนด

ต่อให้เสริมแกร่งแกนกลางจนพละกำลังเป็น 0 กล้ามเนื้อของฉันก็ไม่ได้อ่อนปวกเปียกจนติดลบไปถึง 0

‘แต่ประสิทธิภาพแกนกลางที่สูงขึ้น ก็เป็นรากฐานให้ฝึกฝนได้นานขึ้นไม่ใช่เหรอ’

ในแง่นั้น ยาจึงจำเป็น

ถ้าฝึกซ้อมด้วยความเข้มข้นเท่าเดิมทุกวัน กว่าจะทำคะแนนให้เป็น 0 ได้ ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งสัปดาห์เลย แค่ก่อนสอบกลางภาคยังยาก

แต่ถ้าฝึกไปพร้อมกับเสริมสร้างแกร่งแกนกลางไปด้วย เรื่องก็เปลี่ยนไป เพราะเวลาฝึกสูงสุดที่เป็นไปได้มันต่างกัน

ดังนั้น การปรุงยาเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น การจะทำให้ข้อเสนอนี้สำเร็จได้ ต้องอาศัยความพยายามของฉันเองด้วย

เอาล่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ไปล่าสัตว์อีกสักรอบเพื่อหายาเอลิกเซอร์หรือมนตร์ดีไหมนะ

ไม่สิ

ฉันส่ายหน้าทันที

ถ้าจะเปลี่ยนผลของยาพิษให้กลายเป็นบวกทั้งหมดเหมือนเดิม การจะซื้อยาเอลิกเซอร์ที่มีฤทธิ์เท่ากัน ก็ต้องออกล่าสัตว์หลายวันอีกครั้ง เว้นแต่จะบังเอิญเจอหมาป่าเข้าอีก

ไม่ว่าจะเสียเวลาไปกับการซื้อยาเอลิกเซอร์ หรือเสียเวลาไปกับการปรุงยาเสริมพลัง ถ้าผลลัพธ์เหมือนกัน...

‘ลองทำสิ่งที่ได้ประโยชน์ในระยะยาวกว่าตอนนี้ดีกว่า’

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันแวะไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาก่อนจะไปถึงห้องเรียน

“อ่านโน้ตกันดี ๆ นะทุกคน”

ฉันยิ้มแล้วยื่นโน้ตคืนให้เหล่านักเรียน นักเรียนก้มหน้ามองโน้ตด้วยสีหน้าซีดเผือด

“……”

“…ไม่ต้องคืน…ก็ได้นะ”

“นั่นสิ ลูคัส จะยืมไปนานกว่านี้ก็ได้ พวกเรารู้ว่านายไม่ได้คิดจะยึดโน้ตไปหรอก”

“พูดอะไรน่ะ เหลือสอบกลางภาคอีกแค่เดือนเดียว พวกนายก็ต้องอ่านหนังสือเหมือนกัน รีบเตรียมตัวใช้ได้แล้ว”

ฉันกวักมือเรียกโน้ตแล้วเก็บกระเป๋า ลุกขึ้นจากที่นั่งอีกครั้ง

“ใกล้เริ่มเรียนแล้ว ตั้งใจเรียนกันนะ”

“หืม?”

แววตาของนักเรียนที่มองฉันเต็มไปด้วยความสงสัย

มีที่ไหนกัน คนที่บอกว่าใกล้เริ่มเรียนแล้วถึงเดินออกจากห้องเรียนแบบนี้ นักเรียนคนหนึ่งเอ่ยถามข้อสงสัยนั้นออกมาอย่างระมัดระวัง

“จะไปไหน…เหรอครับ?”

“รู้สึกเหมือนจะไม่สบายตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้ามืดแล้วน่ะ ผมขออนุญาตอาจารย์แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”

“หา? แล้วเรื่องจดเลกเชอร์ล่ะครับ?”

ฉันส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มให้กับคำถามของนักเรียน

“ถ้าวันไหนขาดเรียน ผมจะมาที่นี่ทำไมล่ะ”

“……”

“วันนี้ก็ฝากด้วยนะครับ แล้วเจอกันตอนหกโมงเย็น”

ฉันยิ้มแตะไหล่นักเรียนแล้วเดินออกจากห้องเรียน

เรื่องไม่สบายอะไรนั่นไม่มีอยู่จริงหรอก

ทันทีที่ถึงห้อง ฉันก็รีบกางอุปกรณ์ทดลองออกมา

ฉันเทของทั้งหมดที่วางอยู่บนโต๊ะลงมา จนกระทั่งถึงสัตว์ตัวเล็ก ๆ ถึงได้หยุดมือ

‘…?’

อะไรเนี่ย เจ้าตัวนี้

เมื่อวานได้ยินว่านักเรียนแลกเปลี่ยนจะเลี้ยงไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาขดตัวหลับปุ๋ยอยู่ที่นี่ได้

‘ได้ยินว่าฝากไว้ที่แผนกธุรการแล้วนี่นา’

นักเรียนแลกเปลี่ยน นาร์ค รวมถึงนักเรียนแลกเปลี่ยนคนอื่น ๆ ในภาคเรียนนี้ เก็บของลงจากรถที่มหาวิทยาลัยแล้วออกเดินทางกลับวังหลวงในวันนี้ นาร์ค บอกว่าจะเอาสัตว์เลี้ยงไปวังหลวงไม่ได้ เลยต้องฝากกรงไว้ที่แผนกธุรการแล้วค่อยเดินทางไป

ฉันหยิบเจ้าตัวนั้นแล้วเดินไปที่แผนกธุรการของหอพักชั้น 1 แน่นอนว่าที่แผนกธุรการมีกรงสัตว์วางอยู่หลายกรง เหมือนกับว่าที่นี่เป็นที่ฝากเลี้ยงสัตว์จริง ๆ

หลังจากเอาเจ้าตัวนั้นไปคืน ฉันก็รีบเทกล่องยาของพี่ชายลงบนโต๊ะ แล้วนับขวดยา

ยาที่พี่ชายให้มาเป็นยาสำหรับหนึ่งปี โดยพี่ชายเผื่อเวลาหนึ่งเดือนเป็น 5 สัปดาห์ จึงมียาอยู่ 60 ขวด

เอาล่ะ ก่อนอื่นต้องแบ่งยาไว้อย่างรอบคอบก่อน เผื่อเกิดอะไรขึ้น

ปริมาณยาที่ฉันใช้ได้จำกัดไว้ที่ 30 ขวด ส่วนอีก 30 ขวดที่เหลือต้องเก็บไว้เผื่อสถานการณ์ไม่คาดฝัน

‘ใช้ในการทดลองสัก 10 ขวดพอมั้ง’

ฉันเปิดขวดหนึ่งแล้วเจือจางยาพิษ

‘ปัญหาคือจะตรวจสอบฤทธิ์ยาได้ยังไงนี่สิ’

เคยคิดจะจับสัตว์อสูรมาลองด้วย แต่รู้สึกสงสารเจ้าพวกนั้นเกินไป เลยล้มเลิกความคิดนั้น

ในเมื่อไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้ ก็คงต้องลองดื่มเอง

วันนี้สิ่งที่ฉันจะปรับเปลี่ยนคืออุณหภูมิและอัตราส่วนของวัตถุดิบ

อาจจะล้มเหลวตั้งแต่ขั้นตอนนี้ก็ได้ แต่เบื้องต้นจะทดลองกับสองอย่างนี้ก่อน

ถึงจำนวนกรณีจะเป็นไปได้ค่อนข้างมาก แต่คงต้องลองชนดูเอง

เลโอเองก็ไม่ใช่เลโอจากอนาคต คงไม่มีอะไรให้ขอความช่วยเหลือเป็นพิเศษได้

ถึงจะชำนาญกว่าฉันเพราะสภาพแวดล้อมที่เติบโตมา... แต่จะให้ลากคนที่กำลังเรียนอยู่มาก็ใช่เรื่อง

และแล้ว ฉันก็เริ่มการทดลอง

ก๊อก ๆ—

“ลูคัส เอาโน้ตมาให้แล้ว”

พอเลยหกโมงเย็นไปเล็กน้อย เสียงนักเรียนก็ดังมาจากข้างนอก

พวกหมอนี่ทำอะไรไม่เข้าท่าแฮะ

ฉันไม่ได้ไป พวกนั้นกลับมาเองแฮะ แต่ก็ดีที่เมื่อวานพวกนั้นคงเข้าใจความหมายที่ฉันสื่อไป

“ลูคัส?”

“วางไว้ข้างหน้าประตูนั่นแหละ”

ฉันตะโกนด้วยเสียงดังที่สุดเท่าที่จะเค้นออกมาได้ แล้วลุกขึ้นจากโซฟา

และแล้ว ฉันก็ตระหนักได้ว่าประเมินพละกำลังของตัวเองสูงเกินไป ก่อนจะทรุดตัวลงไปนอนอีกครั้ง

‘เวรเอ้ย….’

อาการไม่สบายเนื้อตัวฉันสร้างขึ้นเองกับมือ

ในแต่ละครั้งที่ทดลอง ฉันหยดยาลงไปแค่หนึ่งสองหยดเท่านั้น แต่ฤทธิ์ยาเห็นผลชัดเจน

ไม่สิ ไม่ใช่เห็นผล แต่เป็นผลเสียต่างหาก หลังจากที่ไม่ได้ดื่มยาพิษมานาน ร่างกายก็ไม่มีเรี่ยวแรง

ฉันตรวจสอบหน้าต่างสถานะ พบว่าคะแนนพละกำลังลดลงไป 1 คะแนนจริง ๆ แต่ยังไงซะ คะแนนพวกนั้นก็จะกลับมาในอีกหนึ่งสัปดาห์อยู่ดี

ฉันยกมือขึ้นเหยียดออกดู

มือสั่นอย่างบ้าคลั่ง ราวกับมีใครจับเขย่า

‘ถ้าหยุดยาไปแล้วกลับมาดื่มใหม่ถึงกับเป็นแบบนี้เลยเหรอเนี่ย’

ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้ทำอะไรแบบนี้

นี่แหละเหตุผลที่ฉันพยายามจะทดลองทีละเล็กทีละน้อยในระยะยาว

แล้วถามว่า ล้มเหลวหรือเปล่า...

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อลดอาการสั่น

แล้วเอื้อมมือไปคว้าขวดยาบนโต๊ะ เทของเหลวในขวดใส่ปาก ทันใดนั้น ความเย็นก็แผ่ซ่านจากบริเวณหัวใจ แล้วไหลเวียนไปทั่วร่างกาย

‘หน้าต่างสถานะ’

ลูคัส เรเน่ อัสคาเนียน

ฉายา: นักล่าแห่ง ???

พละกำลัง: +3.3 (+7.0) [+6.3]

จิตใจ: -6.6 (+1.0)

พลังเวท: ?

ทักษะ: +1.07 (+0.05) [+4.07]

ภาพลักษณ์: -10

โชค: -5.385 (+1.0)

คุณสมบัติ: รุ่งอรุณ777, พลังศักดิ์สิทธิ์

สำเร็จแล้ว ในวันเดียว

“ฮ่า ๆ… ฮ่า ๆ….”

ฉันหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับถอนหายใจออกมา

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าโชคดีได้ไหม เพราะผลลัพธ์ที่ออกมาเกิดจากการทำตามแผนที่วางไว้ล่วงหน้าไปกว่าครึ่ง

ถึงอย่างนั้น แค่ปรับอุณหภูมิกับอัตราส่วนจนสำเร็จได้ ก็ถือว่าน่าพอใจในระดับหนึ่ง

ฉันยืดตัวลุกขึ้นจากร่างที่เคยไร้เรี่ยวแรง

ถึงจะยังรู้สึกเหนื่อยล้า แต่พลังในแกนกลางก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนมา ทำให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างสบาย ๆ

‘ลองใช้พลังเวทดูก่อนดีกว่า’

ถึงจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาและอาร์ติแฟกต์ แต่การได้มาถึง 6.3 ก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง อยากจะเห็นผลลัพธ์ด้วยตาตัวเองถึงจะรู้สึกจริง

ฉันใช้นิ้วมือเสียดสีกันเบา ๆ แล้วจุดประกายไฟ

เปรี๊ยะ—!

‘โอ้’

ฉันทึ่งกับเวทมนตร์สีแดงฉานที่ลุกโชนขึ้นตรงหน้า

ถึงจะไม่ได้ดึงพลังเวทมาจากแกนกลางโดยตรง แต่แค่จินตนาการภาพในใจกับขยับร่างกายเล็กน้อย พลังเวทก็ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว

การไหลเวียนของพลังเวทไม่ได้ราบรื่นขึ้นเท่านั้น

สีสันก็ต่างออกไปด้วย เวทมนตร์ยังคงเป็นสีแดงเหมือนเดิม แต่ทุกอณูของเปลวไฟกลับมีสีสันที่แตกต่างกันออกไปทั้งหมด เวทมนตร์ที่เลโอเคยเห็นตอนเด็ก ๆ คงจะใกล้เคียงกับเวทมนตร์ในตอนนี้มากกว่าเวทมนตร์ที่ใช้เป็นประจำ

ความหลากหลายของสีสันก็เป็นเกณฑ์ตัดสินว่านักเวทคนไหนมีพรสวรรค์หรือไม่ เพราะมันหมายความว่าสามารถควบคุมพลังเวทที่มีคุณสมบัติหลากหลายได้อย่างเป็นธรรมชาติ

พลังเวทก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น แกนกลางแค่แข็งแรงขึ้นอย่างเดียว แต่กลับเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจน รู้สึกแปลกใหม่ดีเหมือนกัน

‘ลองดูพลังศักดิ์สิทธิ์บ้างดีกว่า’

ฉันร่ายสูตรพลังศักดิ์สิทธิ์ในหัวอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วใช้นิ้วมือเสียดสีกันด้วยความแรงเท่าเดิม

ในชั่วพริบตา อากาศก็พลันสั่นไหวราวกับผิวน้ำ แสงสีขาวบริสุทธิ์ก็โปรยปรายลงมา ราวกับแสงแดดสาดส่อง แม้จะเป็นการปลดปล่อยพลังเพียงเล็กน้อย แต่ผ้าม่านที่อยู่อีกฝั่งของห้องก็ยังปลิวไสว

‘พลังศักดิ์สิทธิ์ออกมาดีกว่าพลังเวทอีกนะ’

ขอบเขตการปลดปล่อยพลังก็ต่างกันด้วย

นี่แหละคงเป็นเวทมนตร์ที่พวกเฟลโรมาใช้กัน

‘จริง ๆ แล้ว การเอาพลังเวทมาแปรรูป แล้วบอกว่าเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์หรืออะไรเทือกนั้น มันก็ฟังดูตลกอยู่ดีนะ...’

แต่ยังไงก็ตาม ที่นี่พลังศักดิ์สิทธิ์คือพลังอันศักดิ์สิทธิ์ และฉันก็สามารถปลดปล่อยหลักฐานแห่งศรัทธาที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าสิ่งใดได้จากมือของตัวเอง พอเห็นแบบนี้แล้ว ฉันก็เริ่มสงสัยขึ้นมาจริงจังว่ายังจะสามารถยืนยันได้ไหมว่าตัวเองเป็นเฟลโรมา

เอาเถอะ อย่างน้อยก็เตรียมพร้อมเสร็จแล้ว

ต่อไปก็แค่ต้องดูว่าจะกินยาเพิ่มได้อีกแค่ไหน

ใจจริงก็อยากจะอัดยาเข้าไปให้ถึง 10 คะแนนเต็มไปเลย แต่ไม่ว่าจะของดีแค่ไหน ถ้าอัดเข้าไปเยอะ ๆ ในคราวเดียว ก็อาจจะเป็นภาระได้

ฉันทำตามวิธีการปรุงยาเมื่อสักครู่นี้ทุกประการ แล้วปรุงยาออกมาอีกครั้ง

และก็เป็นไปตามคาด พอคะแนนพละกำลังเพิ่มขึ้นมาอีก 0.2 คะแนน แกนกลางก็เริ่มส่งสัญญาณเตือนว่าเจ็บขึ้นมาทันที ฉันรีบปิดฝาขวดยาแล้วเก็บของทันที

‘อิงตามการใช้อาร์ติแฟกต์ คะแนนสูงสุดอยู่ที่ 6.5 สินะ’

ต่อไปก็แค่ต้องเติมยาเข้าไปทีละนิด ๆ ทุกครั้งที่ฤทธิ์ยาเริ่มอ่อนลง โดยปรับให้เข้ากับค่านี้

จากนี้ไปคงใช้เวทมนตร์ได้ทั้งวันโดยไม่เหนื่อยง่ายแล้ว ฉันหยิบจี้ห้อยคอขึ้นมา

ในจังหวะที่กำลังจะใส่พลังเวทเข้าไป เสียงประหลาดก็ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง

“ปี๊…”

ฉันหยุดการกระทำแล้วมองไปรอบ ๆ

“ปี๊—!”

‘หืม?’

ใครฟังก็รู้ว่าเป็นเสียงร้องของสัตว์

ฉันหันหลังกลับไปทันที

เจ้าก้อนขนสีเทาอมน้ำตาลที่ฉันเคยเอาไปฝากไว้ที่แผนกธุรการ กำลังมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าอมทุกข์อย่างประหลาด

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นมันลืมตา พอได้เห็นชัด ๆ ก็พบว่ามันดูคล้ายแฮมสเตอร์มากกว่าหนูแฮมสเตอร์อีกนะ หรือจริง ๆ แล้วอาจจะไม่ใช่ทั้งสองอย่างก็ได้

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือ

ถ้าเจ้าตัวนี้หลุดเข้าไปใต้เฟอร์นิเจอร์ คงแทะขาโต๊ะเก้าอี้จนหมดแน่ ๆ

‘ตอนแรกฝากไว้ที่แผนกธุรการแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้’

ฉันสบตากับสัตว์ตัวนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ มองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเงียบ ๆ

แถวนี้พอจะมีอะไรคลุมเจ้าตัวนี้ได้บ้างไหมนะ

ไม่มี

หลังจากคิดได้ดังนั้น ฉันก็ดีดนิ้วอย่างรวดเร็ว

ฟิ้ว—!

สัตว์ตัวนั้นลอยหวือขึ้นไปกลางอากาศ โชคดีที่ตัวเล็ก เวทมนตร์จึงควบคุมการเคลื่อนไหวของมันได้ไม่ยาก

ฉันเก็บสร้อยคอไว้ในเสื้อตามเดิม แล้วดึงสัตว์ตัวนั้นเข้ามาใกล้ ๆ มือ ก่อนอื่นต้องเอาเจ้าตัวนี้ไปปล่อยข้างนอกแล้วค่อยไปฝึกซ้อมทีหลัง ค่อย ๆ คลายเวทมนตร์ออกแล้วอุ้มสัตว์ตัวนั้นไว้ในมือข้างหนึ่ง

“ปี๊อิ๊ก—!”

“เออ ๆ เดี๋ยวพาไปปล่อยเดี๋ยวนี้แหละ”

“เดี๋ยวก่อน!”

ฉันเปิดประตูเดินออกไป แล้วโยนโน้ตที่วางอยู่หน้าห้องเข้าไปข้างใน

ในจังหวะที่จะหันหลังกลับไปปิดประตู สันหลังของฉันก็เย็นเยียบ

“……”

ใครเป็นคนพูดคำสุดท้ายกัน

ฉันมองไปรอบ ๆ ตัว

ชั้นนี้ฉันใช้อยู่คนเดียว ไม่มีใครอยากได้รับห้องพักที่ชั้นเดียวกับลูคัสหรอก เพราะแบบนั้น

ถึงอย่างนั้น บนชั้นนี้ก็ยังมีดาดฟ้า และนักเรียนก็เดินขึ้นลงบันไดข้าง ๆ บ่อย ๆ

อาจจะมีใครตะโกนมาจากบันไดชั้นล่างหรือข้างนอกหอพัก แล้วเสียงดังขึ้นมาถึงข้างบนก็ได้ แถมยิ่งเป็นตอนเย็น เสียงที่ดังจากข้างล่างก็ยิ่งก้องกังวานได้ง่าย

ฉันหาคำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุดมาอ้างอิงกับตัวเอง แล้วเดินจากไปอีกครั้ง

“อ๊ะ อ๊ะ เดี๋ยวก่อน! รอก่อน!”

“……”

ฉันก้มลงมองมือของตัวเองด้วยสายตาเย็นชา

ในหัวแวบเข้ามาแต่ข้อสงสัยที่สมเหตุสมผล แต่เพราะแบบนั้น ฉันเลยเริ่มสงสัยว่าตัวเองสติฟั่นเฟือนไปแล้วในโลกที่บ้าคลั่งใบนี้หรือเปล่า

“จะเอาฉันไปทิ้งข้างนอกเหรอ?! ฟังฉันพูดก่อนสิ!”

“อะไรนะ…”

ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมืดมิดลง ก่อนจะคลายมือออกโดยไม่รู้ตัว สัตว์ตัวนั้นตกใจคว้ามือของฉันไว้แน่น

“ปี๊!”

ใจเย็น ๆ ก่อนนะ

ไม่มีใคร แต่กลับได้ยินเสียงคนพูด

บังเอิญว่าสิ่งที่สัตว์ตัวนี้พูดเป็นสิ่งที่คนน่าจะพูดกัน

ที่นี่มีเรื่องเล่าว่าสามารถมอบบุคลิกภาพให้สัตว์ได้ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ

หรือว่าเพราะลูคาไม่มีเพื่อนมากเกินไป จนถึงขั้นหวังว่าสัตว์เลี้ยงจะพูดกับตัวเองได้ เลยได้ยินเสียงหลอนไปเอง

“เปล่านะ ฉันพูดกับนายจริง ๆ นะ! แล้วก่อนจะเอาฉันไปทิ้ง ฟังฉันพูดก่อน!”

ฉันเงยหน้ามองเพดาน แล้วใช้มืออีกข้างลูบหน้า

หลังจากถอนหายใจลึก ๆ ฉันก็เริ่มคิดอย่างจริงจังว่าสติของฉันเริ่มผิดเพี้ยนไปตั้งแต่ตรงไหนกันนะ

และก็ได้ข้อสรุปว่าเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด ที่ผิดเพี้ยนไม่ใช่ฉัน แต่เป็นโลกใบนี้มากกว่า

‘หรือว่าหน้าต่างสถานะจะไม่โผล่มานะ’

ฉันมองเข้าไปในดวงตากลมโตของสัตว์ตัวนั้น แล้วเรียกหน้าต่างสถานะออกมา

‘หน้าต่างสถานะ’

จะขึ้นมาไหมนะ

ฉันถอนหายใจออกมาแม้แต่ตัวเองยังรู้สึก ก่อนจะเบือนหน้าหนี

ในตอนนั้นเอง แสงอะไรบางอย่างก็สว่างวาบขึ้นมา

[พาย]

ความรู้สึกดี +10

ฉายา: ―

พละกำลัง: +1

จิตใจ: 0

พลังเวท: +1

ทักษะ: +1

ภาพลักษณ์: +3

โชค: +1

คุณสมบัติ: พลังศักดิ์สิทธิ์

ในเมื่อหน้าต่างสถานะที่ดูเป็นมนุษย์กว่าที่คิดปรากฏขึ้นมาแล้ว จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ก็คงไม่ได้

เหนือสิ่งอื่นใด ไม่รู้ทำไม ค่าความรู้สึกดีถึงได้ +10 นี่ยังไงก็เป็นค่าบวกตัวที่สองแล้วนะ ต่อจากนาร์ค

ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม

ฉันกลับเข้าไปในห้อง แล้วเริ่มพูดคุยอย่างใจเย็น

สรุปก็คือสัตว์ตัวนี้พูดได้จริง ๆ

พอคุยกันก็รู้ว่าวุฒิภาวะทางจิตใจไม่ได้สูงอะไรนัก ถ้าเทียบกับมนุษย์ก็คงประมาณห้าหกขวบ

มันรู้ว่านักเรียนคนอื่น ๆ เคยจับมันมาเพื่อจะให้ฉันกิน และมันก็รู้ว่าในที่สุดฉันก็ไม่ได้กินมัน แถมยังส่งมันคืนให้เจ้าของอย่างปลอดภัยด้วย

เหตุผลที่ค่าความรู้สึกดีพุ่งขึ้นถึงขีดสุดน่าจะเป็นเพราะเหตุผลพวกนั้น

‘สัตว์นี่… ให้คะแนนใจกว้างไปหรือเปล่านะ’

ไม่ใช่แค่ให้เยอะ แต่ให้ถึงขั้นเต็มตั้งแต่แรกแบบนี้ก็พูดตามตรงว่าน่าตกใจ

แน่นอนว่าพอรู้ว่ามันพูดได้ ค่าความรู้สึกดีก็อาจจะเพิ่มขึ้นอีก

มันบอกว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ต้องสื่อถึงกันได้ ถึงจะคุยกันรู้เรื่องได้ และจริง ๆ แล้วเพิ่งจะมาเจอคนที่คุยกันรู้เรื่องเป็นคนที่สองก็ตอนนี้

เหตุผลที่พยายามหนีออกจากแผนกธุรการอยู่เรื่อย ๆ ก็เพราะมันใช้พลังศักดิ์สิทธิ์เป็นพลังงาน และต้องดื่มน้ำมนตร์ แต่เจ้าหน้าที่กลับเอาน้ำเปล่ามาให้แทนน้ำมนตร์ที่นาร์คฝากไว้ให้ มันเลยเป็นแบบนั้น

ฉันใส่พลังศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในร่างของมันแล้วถาม

“รู้สึกดีขึ้นหน่อยไหม?”

“อื้อ! ขอบคุณนะ”

สัตว์ตัวนั้นหงายท้องลงไปนอนแผ่หราอยู่บนโต๊ะ

“แล้วนาย… เป็นตัวอะไรเนี่ย”

“ตัวอะไร?”

“ก็คือเป็นสัตว์ชนิดไหน?”

มันคิดอยู่นานก่อนจะตอบ

“ไม่รู้สิ! ก็แค่เป็นฉันนี่แหละ”

“อ้อ เข้าใจแล้ว”

จะไปคาดหวังอะไรกับสัตว์ที่พูดได้กันนะ… คงเป็นสัตว์ตระกูลแฮมสเตอร์อะไรเทือกนั้นมั้ง

ฉันยอมแพ้ที่จะทำความเข้าใจ แล้วพาเจ้าตัวนั้นกลับไปที่แผนกธุรการอีกครั้ง

“เฮ้อ….”

ฉันเก็บไม้กายสิทธิ์แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

พอมองออกไปข้างนอก ก็พบว่าฟ้าสางแล้ว

ฉันฝากปายไว้ที่แผนกธุรการ แล้วฝึกเวทมนตร์อยู่ที่สนามฝึกจนถึงเที่ยงคืน หลังจากนั้นก็ทุ่มเทให้กับการฝึกร่างกายอย่างเต็มที่

และแล้ว...

ติ๊ง—!

[บทที่ 3 หยดน้ำที่ไม่หยุดหย่อน ย่อมกัดกร่อนหินผาได้ (1)] ข้อเสนอ 2: ทำคะแนน ‘พละกำลัง’ ให้เป็น 0 สำเร็จ (1/1) (9 ชั่วโมง 17 นาที 33 วินาที)

• เส้นทางที่ 1 — [รางวัลพิเศษบทที่ 3]
• เส้นทางที่ 2 — [บทที่ 4 นกนางแอ่นตัวเดียว มิอาจเรียกขานฤดูร้อน] ขอแสดงความยินดีด้วย! ‘ข้อเสนอ 2: ทำคะแนน ‘พละกำลัง’ ให้เป็น 0 สำเร็จ’ สำเร็จ! ยืนยัน ‘เส้นทางที่ 1 — [รางวัลพิเศษบทที่ 3]’

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป