บทที่ 2: คุณกลายเป็นฮีโร่ของเธอ
บทที่ 2: คุณกลายเป็นฮีโร่ของเธอ
"นี่มันเด็กทารกแรกเกิดที่ถูกทอดทิ้ง..."
ซวีซี ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ติดตามกลุ่มผู้หิวโหยอย่างใกล้ชิดเขารู้ดีว่าในยุคนี้ การทอดทิ้งเด็กทารกเป็นเรื่องปกติ เพราะแม้แต่พ่อแม่เองก็แทบจะเอาตัวไม่รอด แล้วพวกเขาจะมีแรงเหลือมาดูแลเด็กได้อย่างไร?
เมื่อพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ในช่วงเวลาแห่งความอดอยาก ทางที่ดีที่สุดคือทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซวีซีคิดเช่นนั้น และค่อยๆ ก้มเปลือกตาลง อย่างเงียบๆ ตั้งใจทำเป็นไม่ได้ยิน ตั้งใจทำเป็นมองไม่เห็น
คนรอบข้างก็เช่นกัน รวมถึงครอบครัวป้าหวังที่เคยแบ่งปันน้ำให้เขาด้วย ไม่ใช่ว่าพวกเขาไร้หัวใจหรือไม่มีความเมตตา แต่ในปีที่ขาดแคลนอาหารเช่นนี้ การเลี้ยงดูเด็กทารกคนหนึ่งหมายถึงการแบ่งเสบียงของครอบครัวให้น้อยลง และลดโอกาสรอดชีวิตของพวกเขาเอง
เมื่อต้องเลือก ทุกคนย่อมต้องการปกป้องครอบครัวของตัวเองก่อน
ตึก… ตึก…
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังก้องไปทั่ว คล้ายกับเป็นเสียงประณามทางศีลธรรม กระแทกลงบนจิตใจของทุกคน
ทันใดนั้น ซวีซีหยุดเดินเขาเงยหน้ามองพระอาทิตย์บนท้องฟ้า ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างประหลาดใจของทุกคน เขารีบออกจากกลุ่มผู้หิวโหย และวิ่งไปยังทิศทางที่เสียงร้องนั้นดังขึ้น
"ถึงแม้ว่านี่มันจะเป็นแค่โลกจำลอง แต่ความสมจริงนี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ..."
"นี่เป็นยุคที่อาหารหายาก"
"ถ้าปล่อยไว้ เด็กคนนี้อาจจบชีวิตลง..."
ซวีซีเร่งฝีเท้าฝ่าหญ้ารกสูง และวิ่งผ่านหินแหลมที่บาดเท้า กอหญ้าค่อยๆ สูงเกินหัวเข่าของเขา
ทุกย่างก้าวต้องใช้แรงฝ่าไปข้างหน้า สายลมร้อนโหมพัดผ่านใบหญ้า ทำให้เกิดเสียงเสียดสี
ตัดผ่านหนาม เดินหน้าฝ่าฟันราวกับเรื่องเล่าในนิทานนับไม่ถ้วนเด็กชายตัวเล็ก ใช้แขนเล็กๆ ผลักอุปสรรคออกไป ใช้เท้าอันอ่อนเยาว์เหยียบย่ำผ่านอันตราย
ในที่สุด ฮีโร่ผู้ไร้ความกลัวก็มาถึงจุดหมาย
และพบกับเด็กทารกน้อยที่ถูกห่อด้วยผ้า ใต้ต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวตาย
แสงแดดส่องลงมาจากท้องฟ้า ทะลุผ่านกิ่งไม้แห้งจนเกิดเงาลายกระจัดกระจาย
ซวีซีย่อตัวลง เขาอุ้มเด็กทารกขึ้นมา ปกป้องเธอจากแสงแดดที่แผดเผา
"ในที่สุดก็เจอเธอแล้ว"
เขาพึมพำเบาๆ
ผิวของทารกหญิงขาวและนุ่มนวล ราวกับกลีบดอกไม้แรกแย้ม แก้มของเธอแต่งแต้มด้วยสีชมพูจางๆ เธอกระพริบตา มองหน้าซวีซีที่แดงก่ำจากความร้อนและความเหนื่อยล้า
จมูกเล็กๆ ของเธอขยับไหว ร่างกายอันบอบบางขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของซวีซี เงียบสงบอย่างยิ่ง
ราวกับว่า ในอ้อมแขนของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
"ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรแล้ว"
เมื่อเห็นเด็กหญิงนอนหลับอย่างสบาย ซวีซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างทะนุถนอม และเริ่มเดินกลับไปหากลุ่มเดิม
แม้ว่ามันจะยากลำบาก แต่ซวีซีก็ไม่คิดจะทอดทิ้งเธอ อย่างน้อยที่สุด เขาต้องพยายามให้เธอมีชีวิตรอดในช่วงเวลาแห่งความอดอยากนี้
【ความทุกข์สร้างฮีโร่】
【คุณไม่สนใจ สายตาประหลาดใจของผู้อื่น และในขณะที่ทุกคนเลือกที่จะยอมแพ้ คุณกลับเลือกที่จะเป็นฮีโร่เพียงลำพัง อุ้มเด็กทารกหญิงกลับมาจากอันตราย และดูแลเธอราวกับเป็นน้องสาวของตนเอง】
【คุณใช้เสบียงอาหารที่เหลืออยู่เพื่อซื้อนมแม่ เพื่อไม่ให้น้องสาวของคุณต้องทนทุกข์กับความหิวโหย】
【แต่ในทางกลับกัน คุณที่สูญเสียเสบียงอาหารสุดท้ายไปแล้ว ทำได้เพียงทนกับอาการบีบเกร็งในท้องและรู้สึกอ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรงทั้งกลางวันและกลางคืน】
【โชคดีที่คุณยังมีโชคอยู่บ้าง】
【ก่อนที่คุณจะอดตายจริง ๆ คุณได้พาน้องสาวติดตามกลุ่มคนที่กำลังหิวโหยจนเดินทางมาถึงเมืองที่มีมนุษย์อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง และได้รับข้าวต้มร้อน ๆ ที่ช่วยชีวิตจากโรงทาน】
【คุณรอดชีวิต และน้องสาวของคุณก็รอดชีวิตไปด้วยกัน】
【คุณสืบถามจนรู้ว่าเมืองนี้ชื่อว่าเมืองหินดำ และเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์มนุษย์ ทุก ๆ ห้าปี จะมีเซียนมาเพื่อทดสอบคุณสมบัติและรับศิษย์】
【แต่ดูเหมือนว่าโชคของคุณจะไม่ค่อยดีอีกครั้ง เพราะเพิ่งจะมีการรับศิษย์ไปเมื่อไม่นานนี้ คุณจึงต้องรออีกห้าปี】
【คุณตัดสินใจพำนักอยู่ในเมืองหินดำและเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์ที่จัดขึ้นทุก ๆ ห้าปี เพื่อเป้าหมายนี้ คุณเริ่มหาวิธีหาเงินและทำงานหนักเพื่อเลี้ยงดูตนเองและน้องสาว】
【คุณตั้งชื่อน้องสาวของคุณว่า "ซวีโม่ลี่"】
…
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หรือบางทีอาจเป็นเพราะตัวจำลองชีวิต ซวีซีมักจะรู้สึกว่ากาลเวลาผ่านไปเร็วมาก ราวกับกำลังกดปุ่มข้ามฉากในเกม แล้วเกมก็จะข้ามผ่านไปหลายปีในพริบตา
แต่ถึงอย่างนั้น ซวีซีก็ยังคงจดจำเรื่องราวต่าง ๆ ได้ เขาจำได้ถึงช่วงเวลาที่เอาชีวิตรอดในเมืองหินดำ ความทรงจำในการอยู่ร่วมกันกับน้องสาวโม่ลี่ และปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ้าน
"ตามเวลาที่คำนวณไว้ ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งปีก่อนจะถึงวันคัดเลือกศิษย์"
ภายในกระท่อมไม้เล็กๆ มีเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น แต่พื้นสะอาดสะอ้าน ซวีซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ถ่านขีดรอยลึกบนผนังอีกหนึ่งรอย ซึ่งตอนนี้มีอยู่สี่รอยแล้ว แสดงให้เห็นว่าเวลาผ่านไปสี่ปีแล้ว
ปีนี้ซวีซีอายุเกือบสิบเอ็ดปีแล้ว ประสบการณ์จากการเป็นนักเดินทางข้ามกาลเวลา และจิตใจที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าคนวัยเดียวกัน ทำให้เขาดูน่าเชื่อถือกว่าคนรุ่นเดียวกัน
“พี่ชาย!!”
เสียงเล็ก ๆ ใสซื่อดังขึ้นจากข้างหลัง
แทบจะในเวลาเดียวกัน ร่างเล็ก ๆ ก็พุ่งเข้ามากระโดดเกาะหลังซวีซีอย่างสนิทสนม ใบหน้าเด็กน้อยเต็มไปด้วยความสดใสไร้เดียงสา
“เธอนี่ซนจริง ๆ”
ซวีซีพูดด้วยน้ำเสียงจนปัญญา เขาจับชายเสื้อที่ต้นคอของเด็กหญิงขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วค่อย ๆ วางเธอลงบนพื้นเบา ๆ
“ไม่จริงซะหน่อย พี่ชายกล่าวหาโม่ลี่ผิดแล้ว”
เด็กหญิงพูดเถียงอย่างไม่พอใจ เมื่อเธอลงมายืนกับพื้นแล้ว เธอก็ดึงเสื้อคลุมของซวีซีขึ้นเพื่อจัดรอยยับย่นให้เรียบร้อย
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจจริง และมือเล็ก ๆ ก็ขยับไปมาด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังจัดการกับสิ่งที่สำคัญมาก
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เด็กหญิงเผยสีหน้าพึงพอใจ รอยยิ้มใสซื่อและท่าทางร่าเริงสดใสของเธอ ทำให้เธอดูเหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลนที่ไร้ที่ติ
ซวีซีอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปขยี้ผมของเธอ
“อย่ามาขยี้ผมของโม่ลี่นะ!”
เขาได้ยินเสียงต่อว่าที่น่ารักของเด็กหญิง ซวีซีหัวเราะเบา ๆ
“ทำไมล่ะ?”
เด็กหญิงยกนิ้วขึ้นมานับอย่างจริงจัง
“คุณยายข้างบ้านบอกว่า ถ้ามีคนมาขยี้ผมเด็ก เด็กคนนั้นจะไม่โตขึ้น พี่ชายขยี้ผมโม่ลี่ตั้งหลายครั้งแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป โม่ลี่จะไม่สูงขึ้นแน่ ๆ!”
ซวีซีจึงเกิดความสงสัยขึ้นมาอีก
“แล้วถ้าโม่ลี่สูงขึ้นแล้ว เธออยากจะทำอะไรล่ะ?”
เด็กหญิงไม่ลังเลเลย
“จะช่วยพี่ชายหาเงินเยอะ ๆ !!”
“ฮ่า ๆ ๆ อย่างนั้นเหรอ น่าสนใจจริง ๆ”
ซวีซีหัวเราะออกมา
เห็นสีหน้าของน้องสาวที่เริ่มจะงอน เขาจึงขยี้ผมสีดำสวยของเธออีกครั้ง ก่อนจะหมุนข้อมือแล้วหยิบแตงโมลูกใหญ่ออกมา ก่อนที่น้องสาวสุดที่รักจะงอนจริง ๆ
“ว้าว แตงโมลูกใหญ่มาก!”
ซวีโม่ลี่อุทานด้วยความตื่นเต้น แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความสุข
เธอโผเข้ากอดขาของพี่ชาย แล้วร้องด้วยความดีใจ
“หนูอยากกิน หนูอยากกิน พี่ชาย รีบตัดให้โม่ลี่กินเร็ว ๆ!”
“โอเค ๆ เดี๋ยวจัดให้”
เด็กหนุ่มตอบอย่างอ่อนโยน ก่อนจะให้เธอถอยออกไป แล้วหยิบมีดทำครัวออกมาตัดแตงโมเป็นชิ้น ๆ อย่างละเท่า ๆ กัน