บทที่ 10.ข้าทำอะไรผิดไป?

บทที่ 10.ข้าทำอะไรผิดไป?

【คุณได้พูดคุยทุกอย่างกับปรมาจารย์หลี่ว่านโซ่ว】

【คุณรู้ดีว่าสภาพร่างกายของคุณย่ำแย่เพียงใด และไม่มีทางรอดพ้นได้ คุณจึงได้เริ่มเตรียมงานศพของตัวเอง】

【เพื่อให้น้องสาวของคุณมีชีวิตที่ดีขึ้น คุณเริ่มสั่งสอนนาง ทั้งในเรื่องการบ่มเพาะพลัง ความสัมพันธ์กับผู้อื่น และสี่ศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเซียน】

【น้องสาวของคุณพึ่งพาคุณมากขึ้น แต่ท่าทีของคุณกลับเย็นชาลง หวังเพียงลดความผูกพันของนางที่มีต่อคุณ และค่อย ๆ ทำให้สายสัมพันธ์นี้จืดจางลง】

【คุณคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนใกล้ตาย】

【คุณไม่ควรเป็นอุปสรรคที่ฉุดรั้งอนาคตของเด็กสาวไว้】

【ด้วยความสัมพันธ์ในตอนนี้ หากคุณออกจากสำนักเทียนเจี้ยน ซวี่โม่ลี่จะต้องตามหาคุณโดยไม่สนสิ่งใดอย่างแน่นอน ดังนั้นคุณจึงพยายามทำลายความสัมพันธ์นี้ลง หวังให้ซวี่โม่ลี่มีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อคุณ หรือแม้กระทั่งเกลียดชังคุณ】

【มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น นางถึงจะไม่ออกตามหาคุณที่หายไป】

【มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น นางถึงจะไม่ค้นพบความจริง】

【มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น คุณถึงจะจากไปได้อย่างหมดห่วง...】

【เพราะพฤติกรรมของคุณได้ผลดี ซวี่โม่ลี่จึงลดการพึ่งพาคุณลงภายใต้การเมินเฉยของคุณ แต่นางก็ยังเคารพและมองว่าคุณเป็นพี่ชายของนาง】

【ภายใต้คำสอนของคุณ ซวี่โม่ลี่ได้กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรในขั้นหลอมปราณอย่างเป็นทางการ นางดีใจมาก แต่คุณกลับพูดเพียงสองคำ ในสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของนาง】

【"ธรรมดา."】

【ซวี่โม่ลี่รู้สึกน้อยใจเพราะการเมินเฉยของคุณ แต่คุณไม่ได้ปลอบโยนนาง กลับยิ่งเพิ่มตารางการฝึกฝนให้หนักขึ้น】

【คุณเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ ตามทฤษฎีแล้ว คุณยังมีเวลาเหลืออีกสามปีที่จะมีชีวิตอยู่ แต่ร่างกายของคุณเริ่มเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ว】

【วันหนึ่ง คุณได้สังเกตว่าการได้ยินของคุณเริ่มมีปัญหา】

【คุณแสร้งทำเป็นปกติ จนเด็กสาวไม่ทันสังเกตเห็นสภาพร่างกายของคุณ คุณเร่งกระบวนการสอนให้เร็วขึ้น หวังว่านางจะสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองก่อนที่ร่างกายของคุณจะพังทลายลง】

【แผนการฝึกสอนที่เข้มงวดเกินไปของคุณทำให้เด็กสาวไม่พอใจและเกิดความน้อยใจมากขึ้น นางเริ่มสงสัยว่าตัวเองยังมีความสำคัญต่อคุณหรือไม่】

【ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมพี่ชายที่เคยรักและดูแลนางถึงกลายเป็นคนเย็นชาไปได้ขนาดนี้?】

【ด้วยความน้อยใจและความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุด ซวี่โม่ลี่ก็ไม่สามารถทนอีกต่อไปได้】

ครึ่งปีต่อมา

ภายในถ้ำ

เด็กสาวใบหน้างดงาม ดวงตาฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตา ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับว่ามีความน้อยใจนับพันกำลังเอ่อล้นอยู่ในใจ

ริมฝีปากของเธอสั่นไหวเล็กน้อย "พี่... ฉันทำอะไรผิดไปหรือ..."

เงียบ

ความเงียบงันที่ยาวนาน

เผชิญหน้ากับคำถามของน้องสาว ซวี่ซีส่ายหัว "เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด"

"ถ้างั้น ทำไมพี่ถึง—"

"โม่ลี่"

ซวี่ซีขัดจังหวะคำพูดของเด็กสาว ดวงตาเขาปิดลงเล็กน้อย ราวกับกำลังนึกถึงบางสิ่ง "เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเราร่วมชีวิตกันมานานแค่ไหน?"

เด็กสาวไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงถามเช่นนั้น แต่ก็เผลอตอบกลับไปโดยอัตโนมัติ "สิบเจ็ดปี"

สิบเจ็ดปี

นี่คือเวลาทั้งหมดที่ซวี่ซีได้จำลองชีวิตของเขา และยังเป็นอายุของเด็กสาวด้วย

"ใช่ มันผ่านมาแล้วสิบเจ็ดปี"

ซวี่ซีเอ่ยเสียงแผ่ว แฝงด้วยความเหนื่อยล้าที่ชัดเจน เสียงของเขาแหบพร่าและไร้ชีวิตชีวา

"ครั้งแรกที่ข้าพบเจ้า เจ้าก็ยังเป็นเพียงทารกแรกเกิด เพื่อให้เจ้ามีชีวิตรอด ข้าต้องเอาเสบียงสุดท้ายของข้าไปแลกนมให้เจ้า"

"ตอนนั้นข้าหิวมาก..."

"แต่ข้าก็ยังต้องกังวลทุกวัน กลัวว่าเจ้าจะไม่มีความสุข กลัวว่าเจ้าจะไม่อบอุ่นพอ กลัวว่าเจ้าจะไม่อิ่ม"

"เจ้าป่วยหนักเมื่อเจ็ดปีก่อน และข้าต้องวิ่งวุ่นเป็นเวลาถึงเจ็ดปี จนกระทั่งเจ้าหายดีตอนอายุสิบเจ็ด"

เสียงของซวี่ซีสงบนิ่ง ไม่มีคำบ่นหรือกล่าวโทษใด ๆ มีเพียงแต่ความเหนื่อยล้าอันขมขื่น

"โม่ลี่ หากไม่มีเจ้า ชีวิตของข้าคงจะน่าตื่นเต้นกว่านี้"

"ข้าก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง ข้าก็มีความฝันของตัวเอง ข้าไม่สามารถคิดถึงเจ้าไปเสียทุกเรื่อง ข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น เจ้ารู้หรือไม่"

"เจ้าตอนนี้ก็อายุสิบเจ็ดแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป"

"เจ้าควรที่จะเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง และใช้ชีวิตด้วยลำแข้งของตนเอง!"

"ข้า..."

"...เหนื่อยแล้ว"

บรรยากาศภายในถ้ำเต็มไปด้วยความกดดันและความหม่นหมอง

แสงไฟริบหรี่และพร่าเลือน

เด็กสาวหน้าซีดเผือด ดวงตาไร้แวว ราวกับอยากจะโต้แย้งอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับเอ่ยได้เพียงประโยคเดียว

"เพราะงั้น... พี่คิดว่าโม่ลี่เป็นภาระงั้นเหรอ?"

"...อืม"

นางรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับกำลังตกลงไปในเหวลึกไร้ก้น ความรู้สึกทั้งหมดถูกกลืนกิน นางทำได้เพียงวิ่งหนีไปอย่างสิ้นหวัง

ซวี่โม่ลี่สะอื้นไห้จนพูดไม่ออก

นางวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

วิ่งออกไปจากถ้ำ

เหลือเพียงซวี่ซีที่สูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมด ล้มลงบนเก้าอี้ไม้โดยไม่พูดอะไร และหมดสติไปเป็นเวลานาน

มนุษย์ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งโดยแท้

ซวี่ซีคิดกับตัวเอง

เขาได้เตรียมข้ออ้างต่าง ๆ ไว้ล่วงหน้า เพื่อทำลายความสัมพันธ์กับน้องสาวและลบภาพลักษณ์ของพี่ชายที่ดีในใจของนาง

แต่เมื่อลงมือทำจริง ๆ หัวใจของเขากลับรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

"มันเจ็บเหลือเกิน... มันเจ็บยิ่งกว่าตอนที่ข้าเผารากวิญญาณของตัวเองเสียอีก..."

ซวี่ซีใช้มือกุมหน้าอก พึมพำกับตัวเอง "แต่แบบนี้ เด็กคนนั้นก็จะสามารถเป็นอิสระจากอิทธิพลของข้า และใช้ชีวิตได้ดีในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน"

【คำพูดของคุณคมกริบดั่งคมดาบ ฉีกกระชากหัวใจของเด็กสาวเป็นชิ้น ๆ】

【นางวิ่งออกไปเพียงลำพังเป็นเวลานาน】

【ร้องไห้คนเดียว เช็ดน้ำตาด้วยความเศร้า อยู่ตามลำพังในมุมที่ไร้ผู้คน บังคับตัวเองให้ปลอบโยนตัวเองในท่าทีที่น่าสงสาร น้อยใจ และโดดเดี่ยวที่สุด】

【เมื่อซวี่โมลี่กลับมา สีหน้าของเธอเย็นชาลงมาก สายตาที่มองคุณไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ไม่มีความเคารพเช่นเดิม และเธอไม่เคยบ่นเกี่ยวกับการฝึกฝนของคุณอีกเลย】

【หัวใจของคุณเจ็บปวด แต่หัวใจของคุณก็โล่งใจเช่นกัน】

【หลังจากเหตุการณ์นี้ จิตใจของเด็กสาวก็แข็งแกร่งขึ้นมาก ขณะที่คุณถอนหายใจ คุณแสร้งทำเป็นปิดปากอย่างไม่ตั้งใจ เพื่อไม่ให้เด็กสาวเห็นเลือดที่คุณกระอักออกมา】

【คุณทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเด็กสาวในการบำเพ็ญเพียร แต่การใช้พลังจิตอย่างเข้มข้นทำให้ร่างกายของคุณเสื่อมสลายเร็วขึ้น จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งในปีที่สิบแปดของการเดินทาง คุณพบว่าร่างกายของคุณอ่อนแรงลงมาก】

【คุณรู้ว่า... ถึงเวลาที่คุณต้องจากไปแล้ว】

【แม้จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ แม้อยากจะได้เห็นการเติบโตของเด็กสาวต่อไป แต่หากคุณยังคงอยู่ในสำนักเทียนเจี้ยน สักวันหนึ่งเด็กสาวจะค้นพบความจริงเกี่ยวกับคุณ】

【คุณจึงเลือกจากไปโดยไม่กล่าวคำอำลา ออกจากสำนักเทียนเจี้ยนเพียงลำพัง เดินทางบนเรือเหาะ ฝ่าลมพายุและเมฆหมอก ไปยังดินแดนอันไกลโพ้น นอกโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน】

【จากนี้ไป คุณควรไปที่ไหน?】

【คุณรู้สึกสับสน】

【ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เป้าหมายของคุณมีเพียงสองสิ่ง—คือการบำเพ็ญเซียน และการดูแลน้องสาว แต่ตอนนี้ คุณไม่สามารถทำตามเป้าหมายเหล่านั้นได้อีกแล้ว】

【คุณครุ่นคิดอยู่นาน และตัดสินใจกลับไปยัง "เมืองหินดำ" สถานที่เดิม และใช้ช่วงเวลาที่เหลือของชีวิตอยู่เพียงลำพัง】

【โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยราชวงศ์ของมนุษย์นับไม่ถ้วน และมีสถานที่สำหรับความสำราญมากมายราวกับดวงดารา แต่สำหรับคุณ ไม่มีที่ใดที่คุ้นเคยและสงบสุขเท่ากับเมืองหินดำ เพราะที่แห่งนี้ หลอมรวมความทรงจำห้าปีระหว่างคุณกับเด็กสาว】

"ฟิ้ว—"

เรือเหาะร่วงหล่นลงจากท้องฟ้า

เงียบงัน ไร้ผู้คนสังเกตเห็น

เด็กหนุ่มผู้ไร้พลังบำเพ็ญ ไร้รากวิญญาณ ค่อย ๆ ย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในกระท่อมไม้หลังเก่าพร้อมกับกระบี่ไม้เพียงเล่มหนึ่ง

ใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง

เฝ้ารอความตายอย่างเงียบงัน

ช่วงเวลานั้น—

เพื่อนบ้านบางคนที่ยังจำเด็กหนุ่มได้เข้ามาทักทายเขา และเด็กหนุ่มก็ตอบกลับไปทีละคน

เมื่อถูกถามว่าทำไมไม่เห็นเด็กสาวอีกต่อไป

เขาเพียงยิ้มบาง ๆ และหลีกเลี่ยงที่จะตอบ