บทที่ 17.ระบบการจำลองให้รางวัล

บทที่ 17.ระบบการจำลองให้รางวัล

"พี่ชาย ข้าสามารถชดเชยความผิดพลาดได้ในที่สุดแล้ว"

เสียงสะท้อนดังกึกก้องไปทั่วสรวงสวรรค์

มหาสมุทรแห่งกาลเวลาปั่นป่วน

ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ปีกี่เดือนแล้ว กาลเวลาได้พัดพาความทรงจำไปไกลในที่สุด ร่างอันเย็นชาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารก็ทะลวงผ่านม่านแห่งอดีตกาล นัยน์ลูกตาเย็นชาแผ่รัศมีข่มขวัญทั่วหมื่นโลกมือข้างหนึ่งกำดาบไม้เปื้อนโลหิต ก้าวออกมาจากแดนเซียน

นางก้าวเดิน เหยียบย่างเข้าสู่แม่น้ำแห่งกาลเวลา ภายใต้พลังสะเทือนฟ้าดินของเธอ

สายน้ำที่เป็นตัวแทนของอดีต ปัจจุบัน และอนาคตพลันเดือดพล่าน ทุกหยดน้ำที่กระเซ็นออกมานั้น ต่างหนักอึ้งราวกับแบกรับโลกไว้ทั้งใบ

"ฮืม"

มือที่ขาวราวกับหยกยกขึ้นเบาๆ กาลเวลาไหลย้อนกลับไป ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลงตามนาง ตั้งแต่วันที่พี่ชายจากไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว

ซวี่โม่ลี่ จำไม่ได้แน่ชัด

นางรู้เพียงว่า ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นางได้สูญเสียทุกความหวังและทุกสิ่งที่เป็นที่พึ่งพิง

เหลือไว้เพียงความมุ่งมั่น เพียงหนึ่งเดียวคือการทำให้พี่ชายฟื้นคืนชีพ

นางมุ่งหน้าฝึกฝนอย่างไม่ลดละ

ในที่สุด

นางก็ได้ก้าวข้ามพรมแดนของ "จักรพรรดิอมตะ" ไปสู่ขอบเขตที่สูงส่งยิ่งกว่า

พลังที่สามารถละเมิดกฎแห่งสวรรค์

พลังที่สามารถพลิกกลับกาลเวลา

ด้วยพลังของนางในตอนนี้ นางจะต้องช่วยพี่ชายกลับมาได้แน่!

เพียงแค่คิดถึงสิ่งนี้ ใบหน้าที่งดงามราวเทพเซียนของนางก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

"เปรี้ยง! เปรี้ยง!"

แม่น้ำแห่งกาลเวลาถูกแยกออก

มือขาวบริสุทธิ์ราวหยกของนางไหลย้อนขึ้นไปตามกาลเวลา นางเลือกหยิบเศษเสี้ยวหนึ่งของอดีตออกมา โลกใบเล็กที่นางเคยอยู่มาก่อนที่จะเหินขึ้นสู่แดนเซียน

กาลเวลาถูกดึงออกมา กลายเป็นภาพเหตุการณ์จริงที่ปรากฏเบื้องหน้า เวลาผ่านไปนานแสนนาน

นางได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยอีกครั้ง

นางมองเห็นอดีต พี่ชายของนางเลี้ยงดูนางอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม

นางมองเห็นวันที่นางอายุสิบเจ็ดปี

วันที่พี่ชายของนางยอมสละชีวิตของตนเอง

เพื่อช่วยเหลือนางเอาไว้

"พี่ชาย"

เสียงกระซิบเบาๆ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่อาจบรรยายได้ กาลเวลาสั่นไหวสะเทือน พลังอันยิ่งใหญ่มาบรรจบอยู่ที่ปลายนิ้วของนาง นางพยายามจะจับตัวพี่ชายของนางจากในอดีต ดึงเขาให้กลับมาอยู่เคียงข้างนางอีกครั้ง

แต่…เสียงแตกสลายเบาๆ ดังขึ้น ปลายนิ้วของนางทะลุผ่านร่างของพี่ชาย ไม่มีผลใดๆ ต่อเขาเลยไม่ว่านางจะใช้พลังมากเพียงใด

นางก็ไม่สามารถสัมผัสเขาได้แม้แต่น้อย

"ไม่นะ...เป็นไปไม่ได้"

ซวี่โม่ลี่ เริ่มหวั่นไหว

นางพยายามดึงสิ่งอื่นออกมาจากกาลเวลา ทุกอย่างเป็นไปได้อย่างง่ายดาย

นางสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ได้ตามใจต้องการ แต่กลับไม่สามารถแตะต้องพี่ชายของนางได้เลย

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า! ครั้งแล้ว ครั้งเล่า!! ครั้งแล้ว ครั้งเล่า!!!

ไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้งนางก็ทำได้เพียงมองเห็นเขาในอดีตเท่านั้น แต่ไม่สามารถที่จะสัมผัสเขาได้เลย ราวกับ "เงาจันทร์ในสายน้ำ" และ "ดอกไม้ในกระจก" แม้จะมองเห็น แต่ก็ห่างไกลกันเกินเอื้อมถึง

"ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้..."

"มันไม่ควรเป็นแบบนี้..."

"ทำไมถึงไม่ให้ข้ามีโอกาสชดเชยความผิดพลาด..."

ในที่สุด ซวี่โม่ลี่ ก็ยอมแพ้ นางตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า นางไม่มีวันช่วยพี่ชายกลับมาได้อีกแล้วนางมองดูความทรงจำที่เคยมีร่วมกัน ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา

นางร้องไห้ออกมา เป็นการร้องไห้ที่เงียบงัน

เงียบ…แต่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นผสมลงไปในกระแสแห่งกาลเวลา

แต่น้ำตาของนางนั้น แม้แต่กาลเวลาก็ไม่สามารถลบเลือนมันได้

"พี่ชาย ข้าขอโทษ"

ในท้ายที่สุด หญิงสาวผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของสรรพชีวิต ผู้เดินทางไปถึงขอบฟ้าแห่งความเป็นไปไม่ได้...ก็ได้สูญเสียสิ่งที่นางรักมากที่สุดไปตลอดกาล

เขาขดตัวเองให้เล็กลง

ปล่อยให้จิตสำนึกค่อยๆ จมลงไป

ดำดิ่งสู่ความมืดมิดที่ไร้จุดสิ้นสุด

เพื่อหลีกหนีความจริงอันสิ้นหวังที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

เมื่อดวงตาเปิดขึ้น แสงอาทิตย์อันอบอุ่นฉายทะลุความมืดมิด ครั้งนี้ไม่ใช่การตื่นขึ้นมาในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอีกต่อไป แต่เป็น ซวี่ซี ที่ตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเองในโลกแห่งความเป็นจริง

"รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านความฝันอันยาวนานมาเลย"

ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระจายไปทั่วทั้งห้อง

ไม่ได้เป็นเพราะนอนน้อยตรงกันข้าม เขานอนหลับไปนานกว่าสิบชั่วโมง และตอนนี้เป็นช่วงเช้าของวันถัดไปแล้ว

ก็แน่ล่ะ สิ่งที่เขาทำก่อนที่การจำลองชีวิตจะจบลงนั้น มันเกินขีดจำกัดที่มนุษย์ธรรมดาจะรับไหวภาระทางจิตใจที่ได้รับมันหนักเกินไปจริงๆ

"ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้น โม่ลี่ จะเป็นยังไงบ้างหลังจากที่ข้าตายไปแล้ว"

"ด้วยพรสวรรค์ของนาง คงไม่ต้องให้ข้ากังวลหรอก แต่พอคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอนางอีกแล้ว ก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้"

ซวี่ซีลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลางยื่นมือออกไปรับแสงอาทิตย์ ความอบอุ่นของมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัว

ยิ่งหลังจากที่ขาพิการ เขาก็ยิ่งลดการติดต่อกับคนภายนอกลงไปอีก

การจำลองชีวิตครั้งนี้ ทำให้เขาได้สัมผัสกับชีวิตของ "คนธรรมดา" อย่างเต็มที่ตลอด 17 ปี พูดตามตรง มันเป็นประสบการณ์ที่เติมเต็มหัวใจของเขาได้ไม่น้อย

แต่...พอคิดถึงใบหน้าของหญิงสาว ที่เต็มไปด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง ในช่วงเวลาสุดท้ายของการจำลองชีวิต ก็อดถอนหายใจไม่ได้ หัวใจของเขายังคงรู้สึกติดค้าง

"การจำลองชีวิต...สินะ"

"ก็เหมือนที่ระบบการจำลองชีวิตเคยได้บอกไว้ มันเป็นเหมือนโอกาสให้ใช้ชีวิตที่สอง..."

"แต่มันไม่ได้สวยงามเหมือนที่อธิบายไว้ตอนแรกเลย"

ซวี่ซี แค่นเสียงเบาๆ อย่างขบขันก่อนจะเปิดดูการแจ้งเตือนของระบบ เพราะว่าเมื่อคืน เขาทั้งง่วงและเหนื่อยเกินไปกว่าที่จะเช็กมันได้

ติ๊งต่อง

【การคำนวณการจำลอง ครั้งแรกเสร็จสิ้น】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณได้รับรางวัลความสำเร็จดังต่อไปนี้】

1. "วีรบุรุษของนางเพียงคนเดียว" คุณเป็นเพียงคนเดียวที่เป็น "วีรบุรุษ" ของนาง คุณคือแสงสว่างในใจนาง

2. "ผู้ปฏิวัติสี่ศาสตร์" คุณมีความเชี่ยวชาญในศิลปะแห่งเซียนทั้งสี่แขนง ถึงขั้นที่คุณสามารถสร้างสำนักใหม่ได้ คุณได้ทำการปฏิวัติครั้งสำคัญโดยไม่มีใครล่วงรู้

3. "อัจฉริยะที่ล่วงลับก่อนวัยอันควร" อนาคตของคุณควรจะเจิดจรัสกว่านี้ แต่คุณกลับจากไปเร็วเกินไป

4. "บุรุษผู้อยู่เบื้องหลัง นาง" การมีอยู่ของคุณอาจไม่มีผลต่อโลกโดยตรง แต่คุณกลับเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งเสริมการถือกำเนิดของ "นาง" จนบางคนขนานนามคุณว่า "บุรุษต้องห้ามที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย"

"...?"

สามอันแรกก็ดูปกติดีอยู่หรอก แต่อันสุดท้ายคืออะไรกันฟะ!?

"จากคำบรรยาย 'นาง' นั้นน่าจะหมายถึงโม่ลี่สินะ?"

ซวี่ซี ขมวดคิ้วครุ่นคิด

"ดูเหมือนว่า หลังจากที่ข้าตายไป เด็กคนนั้นคงกลายเป็นคนที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว"

เมื่อนึกได้ดังนั้นความกังวลที่มีต่อ โม่ลี่ ก็ลดลงไปบ้าง ซวี่ซีเปิดดูแผงควบคุมของระบบต่อ

【สรุปผลการจำลองชีวิต】

คุณใช้พรสวรรค์ของตัวเองไปได้อย่างสูญเปล่า ถึงแม้จะมีรากวิญญาณธาตุไม้ระดับสวรรค์ แต่ระดับการบ่มเพาะของคุณกลับหยุดอยู่แค่ขั้นแก่นทองคำเท่านั้น

ไม่มีข้อกังขาใดๆ เลยนี่คือการ "เสียของ" อย่างแท้จริง แต่คุณได้ใช้ชีวิตของตัวเองเป็นเดิมพัน และด้วยการตัดสินใจนั้นของคุณได้ "เปลี่ยนแปลง" อะไรบางอย่างอย่างมหาศาล

นั่นทำให้ชื่อของคุณถูกจารึกในความทรงจำของเหล่าผู้คนแห่งสวรรค์หมื่นโลก

คุณได้รับสมญานามว่า "บุรุษผู้นั้น"

【การจำลองครั้งที่ 1 การประเมินขั้นสุดท้าย: S-】

【กำลังสร้างรางวัล...ติ๊ด...ติ๊ด...】

【โฮสต์สามารถเลือกรางวัล 3 อย่างจากตัวเลือกต่อไปนี้】

1.ระดับการบ่มเพาะสูงสุดของคุณในการจำลองชีวิต

2.ศาสตร์แห่งเต๋าทั้งหมดที่คุณเรียนรู้ในการจำลองชีวิต

3.รากวิญญาณธาตุไม้ระดับสวรรค์

4.แหวนเก็บของที่บรรจุทรัพยากรบ่มเพาะพลังเต็มเปี่ยม

5.ขวดลูกอมที่ไม่มีวันหมดอายุ

"....."

...เดี๋ยว ลูกอมที่ไม่มีวันหมดอายุเนี่ยนะ?