ห้องแชตเสมือน

ฉินซื่อหยางไม่ได้กลับบ้านในทันที

เขาหามุมเงียบ ๆ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกมาแล้วเผาทิ้ง

เขายังคงกังวลว่า กลิ่นบนเสื้อผ้าตัวนี้อาจถูกใครบางคนติดตามได้ แม้จะถูกน้ำซุปอาหารจากโรงอาหารราดจนชุ่มไปหมดแล้วก็ตาม

จ้องมองเสื้อนอกที่ค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน ฉินซื่อหยางถอนหายใจ

"แค่ไม่นาน ฉันก็เผาเสื้อไปตั้งสามสี่ตัวแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องใส่เสื้อแขนสั้นท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บนี้แน่"

เสื้อตัวนอกพวกนี้ ส่วนใหญ่เป็นของที่เขาเก็บมาจากกองขยะ เป็นของที่คนอื่นโยนทิ้งไป ไม่มีสักตัวที่เขาซื้อมาเอง

แต่วันคืนที่ไร้เงิน อาจจะต้องดำเนินต่อไปอีกระยะหนึ่ง

"หาเวลาไปที่กองขยะอีกที คงต้องหาเสื้อผ้าหน่อยแล้ว"

จากนั้น เขาเทข้าวและกับข้าวในกล่องลงไปในน้ำเน่า ก่อนจะล้างกล่องให้สะอาด แล้วจึงเดินกลับบ้าน

เขารีบกินข้าวเหลือจากเมื่อวานที่นำกลับมาบ้าน แล้วออกจากบ้านอีกครั้ง

หลังจากยืนยันว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม เขาก็เดินไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตอีกครั้ง

เมื่อหวังเต๋อฝาเห็นฉินซื่อหยางปรากฏตัวที่หน้าร้านอินเทอร์เน็ต เขาก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยเต็มใจนัก

"เจ้าของร้าน นี่เหรียญเงินของนาย"

เมื่อวานฉินซื่อหยางตกลงกับหวังเต๋อฝาไว้แล้ว ว่าวันนี้เขาจะมาเอาเหรียญเงินคืน เพื่อใช้เป็นค่าจ้างให้กับคนที่เขาจะให้ปลอมแปลงข้อมูลลำดับพลัง

หวังเต๋อฝาหยิบเหรียญเงินออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้ฉินซื่อหยาง แต่ปลายนิ้วยังคงจับไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

"ขอบใจ เเล้วฉันจะคืนให้คุณ"

ฉินซื่อหยางกระชากเหรียญเงินออกจากมือของหวังเต๋อฝา แล้วยัดมันลงในกระเป๋าของตัวเอง

แม้มันจะดูไร้ยางอายไปบ้าง แต่ฉินซื่อหยางก็ไม่มีทางเลือก เหรียญเงินหนึ่งเหรียญ เขาหามาได้ไม่ง่ายเลย

หวังเต๋อฝาหรี่ตาลงเล็กน้อย "ถ้าไม่มีธุระอะไร คราวหน้าพวกเราอย่าได้ติดต่อกันอีกเลย ถือซะว่าคุณสอนบทเรียนให้ผมแล้วกัน"

หวังเต๋อฝาไม่ได้อะไรจากฉินซื่อหยางเลยสักนิด แถมยังเสี่ยงต่อการถูกหน่วยงานจัดการผู้มีลำดับพลังเล่นงานอีก ในใจรู้สึกขมขื่นเหมือนกลืนของเน่าลงไป

แต่ฉินซื่อหยางไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้น เขายังมีเรื่องมากมายที่ต้องพึ่งพาอินเทอร์เน็ต และร้านอินเทอร์เน็ตของหวังเต๋อฝาก็เป็นช่องทางเดียวที่เขาสามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้อย่างปลอดภัย

"จะตัดขาดกันได้ยังไง?" ฉินซื่อหยางกล่าว "คืนนี้ฉันยังต้องใช้คอมพิวเตอร์ในโกดังของคุณอยู่เลย"

"หา? คุณยังจะมาอีกเหรอ? วันนี้ตำรวจยังไม่ได้มาตรวจร้านเลยนะ!"

"นี่มันก็สี่ทุ่มแล้วไม่ใช่รึไง? ร้านอินเทอร์เน็ตของคุณก็ใกล้จะปิดแล้ว จะกลัวอะไรอีก?"

หวังเต๋อฝาเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ลืมแบ่งผลประโยชน์ให้คุณแน่นอน แต่คุณต้องรอให้ฉันผ่านช่วงเวลานี้ไปก่อน"

ฉินซื่อหยางตบไหล่หวังเต๋อฝาเบา ๆ แล้วเดินไปที่โกดัง

หวังเต๋อฝาเห็นฉินซื่อหยางเข้าไปในโกดัง ก็เดือดดาลจนทุบอกตัวเองด้วยความหงุดหงิด "ให้ตายเถอะ! ใครก็ได้มาฆ่าไอ้สารเลวนี่ที!!!"

ฉินซื่อหยางนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ทันที จากนั้นก็เปิด ห้องแชตเสมือน ไอเซค

ห้องแชตเสมือน ไอเซค เป็นสถานที่สำหรับพบปะผู้คนบนโลกออนไลน์

สิ่งที่ทำให้มันแตกต่างจากห้องแชตอื่น ๆ และสามารถได้รับความนิยมมาอย่างยาวนาน ก็คือเทคโนโลยีที่ซ่อนอยู่เครือข่ายที่มันใช้

ที่นี่ ทุกคนล้วนเป็นคนนิรนาม ที่อยู่ของผู้ใช้งานถูกซ่อนอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครรู้ว่าผู้ที่อยู่ในห้องแชตนี้เป็นใคร

แม้แต่ทีมงานของ ไอเซค เอง ก็ไม่สามารถตรวจสอบตัวตนของผู้ใช้ภายในห้องแชตได้

การรักษาความลับในระดับสูงสุด ทำให้ที่นี่กลายเป็นแหล่งซื้อขายในเงามืดโดยธรรมชาติ

แน่นอนว่า ตำรวจก็จับตามองห้องแชตแห่งนี้เช่นกัน และภายในก็อาจมีตำรวจนอกเครื่องแบบแฝงตัวอยู่

เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาดในการทำธุรกรรมกับตำรวจ คนที่มาค้าขายในที่นี้จึงใช้วิธีเข้ารหัสกันอย่างหลากหลาย

เช่น คนที่รับจ้างปลอมแปลงลำดับพลัง จะใช้วิธีเข้าและออกจากห้องแชตติดต่อกันแปดครั้ง เพื่อเป็นสัญญาณยืนยันตัวตนของผู้ที่ต้องการทำธุรกิจ

ส่วนวิธีการติดต่อซื้อขายแบบนี้แพร่ออกมาได้อย่างไร หรือรอยเลียน่ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ฉินซื่อหยางเองก็ไม่แน่ใจ

เขาทำตามที่รอยเลียน่าบอก เข้าและออกจากห้องแชตแปดครั้งติดต่อกัน จากนั้นก็หยุดนิ่ง ไม่ทำอะไรต่อ นั่งรอให้บุคคลลึกลับคนนั้นเป็นฝ่ายติดต่อมา

อินเทอร์เฟซของห้องแชตดูเรียบง่ายมาก ด้านซ้ายเป็นรายชื่อของผู้ใช้ที่อยู่ในห้องแชตตอนนี้ ตรงกลางเต็มไปด้วยลิงก์โฆษณาของบริษัทเกมและการพนันต่าง ๆ ส่วนด้านขวาคือช่องสนทนาส่วนตัวกับผู้ติดต่อ

ด้านล่างสุดเป็นพื้นที่สนทนาสาธารณะ ฉินซื่อหยางเห็นโฆษณาปล่อยเงินกู้และรับจ้างปลอมแปลงข้อมูลไหลผ่านหน้าจอไม่หยุด

อินเทอร์เฟซของห้องแชตนี้ ทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตก่อนหน้านี้

แน่นอนว่า ในชาติก่อน เขาก็เหมือนกับชาตินี้ยากจนข้นแค้น ไม่มีเงินซื้อคอมพิวเตอร์

ดังนั้น เขาจึงได้ใช้มันแค่บางครั้ง เวลาต้องการติดต่อกับหลี่จิ้งเหวินเท่านั้น เขาจะยอมเอาเงินค่าอาหารเย็นไปใช้จ่ายที่ร้านอินเทอร์เน็ต เพื่อมานั่งแชตกับเธอ

ส่วนใหญ่แล้ว ก็คือหลี่จิ้งเหวินเปิดห้องสนทนาส่วนตัวเล่นเกมกับคนอื่น ขณะที่เขาก็นั่งพิมพ์การบ้านให้เธอไปเงียบ ๆ ฟังเสียงเธอหัวเราะเล่นสนุกไปกับคนอื่น

พอคิดย้อนกลับไปแล้ว เขาก็เหมือนหมาตัวหนึ่งจริง ๆ

แต่ในชาตินี้... คงไม่ต้องตกต่ำขนาดนั้นอีกแล้ว

ความคิดของฉินซื่อหยางแล่นผ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับเข้าสู่ความเป็นจริง

ขณะนี้ ด้านขวาของอินเทอร์เฟซห้องแชตของเขายังว่างเปล่า ไม่มีข้อความใด ๆ ปรากฏขึ้น

ผ่านไปไม่กี่นาที กล่องแชตที่ว่างเปล่าก็สั่นไหวขึ้นมาในที่สุด

ฉินซื่อหยางกดเปิดดู พบว่ามีคนใช้ชื่อ เนรเทศ เป็นฝ่ายทักเขามาก่อน

"คุณกำลังหาคนอยู่?"

"ไม่ ฉันกำลังรอคน" ฉินซื่อหยางตอบกลับ

เขาเห็นว่า ตอนนี้โค้ดเนมของตัวเองในห้องแชตไอเซคคือ อนาคต

"คุณกำลังรอใคร?"

"รอคนที่ไม่เสียเวลาถามคำถามแบบนี้"

เนรเทศ เงียบไปประมาณสองนาที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับมา

"เวลาต้องการให้คนช่วย ควรมีมารยาทที่ดีกว่านี้"

"ว่ากฎของคุณมา" ฉินซื่อหยางไม่อ้อมค้อม

"ไม่ ฉันต้องรู้ก่อนว่า นายรู้วิธีติดต่อฉันจากที่ไหน"

ฉินซื่อหยางพิมพ์คำโกหกที่เตรียมไว้ลงไปโดยไม่ลังเล

"เพื่อนคนหนึ่งที่ไม่อยากเปิดเผยชื่อเป็นคนบอกฉัน"

"นายกำลังพูดเรื่องไร้สาระ ถ้านายเป็นแบบนี้ เราคงร่วมงานกันยาก"

"ธุรกิจก็คือธุรกิจ เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับธุรกิจ ก็ไม่ควรเอามาคุย ถ้าคุณไม่อยากทำธุรกิจ ฉันก็แค่ไปหาคนอื่น"

"ดูเหมือนว่า นายจะกลัวเพื่อนของนายมาก? หรือถ้านายพูดออกมา เพื่อนของนายจะหาปัญหาให้นาย หรืออาจถึงขั้นฆ่านายเลย?"

ฉินซื่อหยางไม่ได้ตอบคำคาดเดานั้น

ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามจินตนาการไปเอง เป็นวิธีสำคัญที่ทำให้เขาควบคุมสถานการณ์ได้

"ว่ากฎของคุณมาเถอะ เนรเทศ ธุรกิจครั้งนี้ ฉันอยากให้มันสำเร็จมาก"

"ส่งข้อมูลส่วนตัวของนายมา จากนั้นหาทางนำเหรียญเงินหนึ่งเหรียญไปวางไว้ใต้แผ่นกระเบื้องแถวที่สิบ นับจากซ้ายไปขวาของทางออกเขตปลอดภัยหมายเลข 38324 ให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้หมดวัน แล้วก็รอให้คนของหน่วยงานจัดการผู้มีลำดับพลังมาตามหานายได้เลย"

"ต้องใช้ข้อมูลอะไรบ้าง?"

"ลายนิ้วหัวแม่มือซ้ายและขวา ภาพถ่ายหน้าตรงขนาดหนึ่งนิ้ว ชื่อจริง งานปัจจุบัน ที่อยู่ครอบครัว แล้วก็ ‘ตัวตน’ ที่นายต้องการ ที่นี่เป็นเครือข่ายออนไลน์ ต่อให้เป็นห้องแชตนิรนาม ก็อาจมีคนจับตาดูอยู่ ฉันพูดตรง ๆ ไม่ได้ แต่นายคงเข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไร?"

ฉินซื่อหยางเข้าใจได้ทันที คำว่า ‘ตัวตน’ ที่อีกฝ่ายพูดถึง ก็คือ ลำดับพลังปลอม ที่เขาต้องการ

"ของมันเยอะเกินไป วันนี้ฉันให้ไม่ได้"

"ไม่เป็นไร เพื่อความปลอดภัย ข้อมูลพวกนี้ต้องแลกเปลี่ยนกันแบบออฟไลน์อยู่แล้ว นายแค่เอาเงินมาวางให้ฉันก่อนก็พอ ฉันอยู่ที่นี่ตลอด นายอยากติดต่อฉันเมื่อไหร่ก็เข้ามาในห้องแชตได้เลย"

"ต้องทำเหมือนวันนี้ไหม?"

"ไม่ คนที่จ่ายเงินแล้ว เวลาจะติดต่อฉัน ให้พิมพ์ในช่องแชตสาธารณะว่า ‘ฉันเป็นมือใหม่’ หนึ่งครั้ง จากนั้นเข้าออกห้องแชตห้าครั้งติดต่อกันก็พอ"