ประมูลทองคำหัวสุนัข

หลังจากที่ซู่ซื่อเจี๋ยจากไปจางเหิงก็เปิดขวดแชมเปญด้วยความตื่นเต้นและฉลองกับตัวเอง

147.4 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง ตามอัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน เท่ากับประมาณ 121 ล้านหยวน

จางเหิงไม่ได้วางแผนที่จะโอนเงินทั้งหมดนี้ไปยังประเทศจีน เพราะการควบคุมอัตราแลกเปลี่ยนของจีน การแปลงเป็นเงินหยวนเป็นเรื่องง่าย แต่การแปลงกลับเป็นเงินตราต่างประเทศนั้นยากมาก เขาเลยตัดสินใจฝากเงินบางส่วนไว้ในบัญชีนอกประเทศของ บิลันแคปิตอล

เขาไม่ได้ตัดสินใจว่าจะฝากเงินเท่าไร เขาตั้งใจว่าจะฝากไว้หลังจากขายทองหัวสุนัขไปแล้ว

หลังจากพักที่โรงแรมเพนนินซูล่าจนถึงเที่ยงและสงบสติอารมณ์ลงแล้วจางเหิงก็ให้โรงแรมจัดเตรียมรถและนำรถไปที่บ้านประมูลของคริสตี้

หลังจากลงรถ เขาก็ให้ทิปแก่คนขับหนึ่งร้อยดอลลาร์ฮ่องกง จากนั้นจางเหิงก็เดินเข้าไปในคริสตี้พร้อมกับถือกล่องที่บรรจุทองคำหัวสุนัข

หลังจากพูดคุยกับแผนกต้อนรับแล้ว จางเหิงก็ได้พบกับผู้จัดการหวาง หัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของคริสตี้ ซึ่งเป็นชายวัยกลางคน

“คุณจาง ขอผมดูของที่คุณนำมาประมูลหน่อยได้ไหม” ผู้จัดการหวางถาม

“แน่นอน” จางเหิงวางกล่องลงบนโต๊ะแล้วเปิดออก

“นี่คือก้อนทองคำธรรมชาติหรือเปล่า” ผู้จัดการหวางมองไปที่ก้อนทองคำรูปหัวสุนัขเจ็ดชิ้นที่มีขนาดและรูปร่างต่างกันในกล่อง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่สีหน้าของเขาดูมั่นใจมาก

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของคริสตี้ฮ่องกง เขาได้เห็นสมบัติล้ำค่าที่หายากมากมายและคุ้นเคยกับทองคำรูปหัวสุนัขเป็นอย่างดี

“ใช่ ทองคำรูปหัวสุนัข” จางเหิงตอบตกลง

ทองคำรูปหัวสุนัขเป็นชื่อทั่วไปในประเทศจีน ในขณะที่ทางตะวันตกเรียกว่าก้อนทองคำธรรมชาติ

“ก้อนทองคำธรรมชาติขนาดใหญ่เช่นนี้หายากมาก! ผมขอหยิบมาดูหน่อยได้ไหม” ผู้จัดการหวางถาม

“แน่นอน” จางเหิงพยักหน้า

ผู้จัดการหวางเริ่มต้นด้วยทองคำหัวสุนัขชิ้นใหญ่ที่สุดและตรวจสอบเจ็ดชิ้นทีละชิ้น จากนั้นพูดกับจางเหิงว่า “พวกมันเป็นก้อนทองคำธรรมชาติทั้งหมด แต่ผมยังต้องเชิญผู้เชี่ยวชาญมาประเมินราคาก่อนถึงจะประเมินราคาให้คุณจางได้”

มีหลายปัจจัยที่ส่งผลต่อราคาทองคำหัวสุนัข เช่น ประเภท น้ำหนัก ส่วนประกอบของทองคำ และรูปร่าง เช่นเดียวกับเมล็ดหยกเฮอเทียน ราคาของทองคำหัวสุนัขแต่ละชิ้นแตกต่างกัน

ผู้เชี่ยวชาญของคริสตี้ประเมินทองคำหัวสุนัขเจ็ดชิ้น และมูลค่าประเมินรวมเกิน 100 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง

จางเหิงตื่นเต้นมากและเซ็นสัญญาประมูลกับผู้จัดการหวาง

ทองคำหัวสุนัขนี้จะถูกประมูลในงานประมูลฤดูใบไม้ร่วงของคริสตี้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

สำหรับที่มาของทองคำหัวสุนัขเหล่านี้ ผู้จัดการหวางไม่ได้ถามด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตามมีข้อกำหนดบางประการในสัญญาการประมูลที่ระบุว่าหากมีปัญหาใดๆ กับชิ้นส่วนทองหัวสุนัข จางเหิงจะต้องชดเชยการสูญเสียต่างๆ ให้กับคริสตี้

หลังจากออกจากคริสตี้แล้ว จางเหิงก็กลับไปที่โรงแรมเพนนินซูล่า เก็บสัมภาระ และเตรียมตัวออกจากฮ่องกง

จางเหิงวางแผนที่จะใช้เวลาสองสามวันในไหหลำและกลับฮ่องกงในวันที่ 25 พฤศจิกายนเพื่อเข้าร่วมการประมูลฤดูใบไม้ร่วง

จางเหิงนั่งรถกลับเซินเจิ้น พักที่นั่นหนึ่งคืน และบินไปซานย่าในวันถัดไป

“เหล่าซือ เหล่าซือ ทางนี้...”

ขณะที่จางเหิงเดินออกจากสนามบิน เขาได้ยินเสียงตะโกนของซุนกวนอย่างคลุมเครือ และเมื่อมองไปทางต้นเสียง เขาก็เห็นซุนกวนสวมเสื้อผ้าสบายๆ และใส่แว่นกันแดดโบกมือให้เขา

“พี่รอง” จางเหิงโบกมือให้ซุนกวนเช่นกันและเดินมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเขา

“มาสิ ฉันจะช่วยถือให้ โอ้ นายแบกอะไรมานะ ทำไมมันหนักจัง” ซุนกวนหยิบกระเป๋าเดินทางแล้วยกขึ้นแทบจะไม่ไหว

“เป็นของที่ฉันซื้อมาจากฮ่องกงทั้งหมด ฉันไปฮ่องกง ฉันก็ต้องนำของขวัญมาฝากทุกคนสิ” จางเหิงกล่าว “พี่รอง ถ้านายถือมันไม่ได้ มาให้ฉันจะถือเองดีกว่า”

“นายเอาของขวัญมาเยอะมาก! ทำไมฉันจะถือไม่ได้ ผู้ชายพูดไม่ได้ว่าเขาทำไม่ได้ นายรู้ไหม” ซุนกวนยังคงถือกระเป๋าเดินทางต่อไปโดยแสร้งทำเป็นแข็งแรง และหายใจหอบแล้วเมื่อถึงที่จอดรถ

“พี่รอง ร่างกายนายอ่อนแอเกินไป นายควรออกกำลังกายจริงๆ” จางเหิงกล่าว

“ทำไม... ฉัน... อ่อนแอ?

นายไม่รู้เหรอ... ว่า... กระเป๋าเดินทางของนายหนักแค่ไหน” ซุนกวนโต้ตอบด้วยการหายใจแรงๆ

“พี่รอง รถของนายคันไหน” จางเหิงไม่เสียเวลาพูดอะไรอีก

“คันนี้” ซุนกวนกล่าวพร้อมชี้ไปที่ Audi Q5

“ส่งกุญแจมาให้ฉัน” จางเหิงกล่าว

จางเหิงรับกุญแจจากซุนกวนแล้วเปิดท้ายรถ ใส่กระเป๋าเดินทางเข้าไป เปิดประตูคนขับ และขึ้นรถ

“พี่รอง ฉันจะขับรถเอง นายช่วยบอกทางให้ฉันหน่อย” จางเหิงกล่าว

“ตกลง” ซุนกวนนั่งที่เบาะผู้โดยสาร ให้คำแนะนำและแนะนำทิวทัศน์ริมถนนให้จางเหิงฟัง ไปจนถึงวิลล่าวิวทะเลของครอบครัวซุนกวน

“ครอบครัวของฉันซื้อวิลล่าหลังนี้เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

พื้นที่อาคารมีมากกว่า 600 ตารางเมตร

ในตอนนั้นราคามันถูกมาก รวมปรับปรุงใหม่ด้วย ราคายังต่ำกว่าหกล้าน

ตอนนี้ วิลล่าในพื้นที่นี้มีราคาสูงกว่า 30,000 หยวนต่อตารางเมตร เพิ่มขึ้นมามากกว่าสามเท่า...” เมื่อเห็นท่าทีอยากรู้อยากเห็นของจางเหิง ซุนกวนก็เริ่มแนะนำเขา

“โคตรอิจฉา! พาฉันไปดูรอบๆหน่อย” จางเหิงกล่าว

“โอเค” ซุนกวนพยักหน้า

ซุนกวนพาจางเหิงไปชมวิลล่าและจัดการให้เขาพักในห้องบนชั้นสอง เขาสามารถมองเห็นวิวทะเลได้เพียงเปิดหน้าต่าง

“เหล่าซือ ลงมา ฉันจะพานายไปกินข้าว” ขณะที่จางเหิงกำลังทำความสะอาดห้องของเขา เขาก็ได้ยินซุนกวนเรียกเขาจากด้านนอก

เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเท่ๆ และเดินลงบันไดไปพร้อมกับกล่องใบหนึ่ง

“พี่รอง นี่คือของขวัญสำหรับนาย” จางเหิงส่งกล่องให้ซุนกวน

“มันคืออะไร” ซุนกวนถาม

“นาฬิกา Rolex Submariner” จางเหิงกล่าว

“นายรู้เรื่องนาฬิกาไหม” ซุนกวนเปิดกล่องด้วยความประหลาดใจ

“ไม่หรอก แต่ฉันรู้จัก Rolex

ฉันคิดว่านาฬิกาเรือนนี้ดูดีมาก และมีคนซื้อเยอะมาก ฉันเลยซื้อมาสองเรือน” จางเหิงยกมือขึ้น เขายังใส่ Rolex Submariner เหมือนกับที่ซุนกวนถือเป๊ะๆ

“บ้าเอ๊ย เหล่าซือ นายพยายามใส่นาฬิกาคู่กับฉันเหรอ” ซุนกวนหยิบนาฬิกาออกมา สวมไว้ที่ข้อมือ และทำหน้าเว่อร์

“ไปให้พ้น” จางเหิงพูดอย่างหงุดหงิด

“ล้อเล่น ไปกันเถอะ ฉันจะพานายไปลองชิมอาหารท้องถิ่น” ซุนกวนกล่าว

“เสี่ยวเหมยไม่ได้มาด้วยเหรอ ทำไมฉันถึงไม่เห็นเธอ” จางเหิงถามขณะที่เดินตามซุนกวนออกไป

“โอ้ เธอไปช็อปปิ้งกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จัก” ซุนกวนกล่าว

จางเหิงกล่าวว่า “อ๋อ” และไม่ถามอะไรอีก

หลังจากออกจากบริเวณวิลล่า ซุนกวนพาจางเหิงไปกินอะไรสักหน่อยก่อน จากนั้นพาเขาไปรอบๆ เมืองซียูเป็นเวลาครึ่งวัน พวกเขาไม่กลับมาที่วิลล่าจนกระทั่งตอนเย็น

“นายไม่อยากนั่งเรือยอทช์เหรอ

พรุ่งนี้ฉันจะพานายออกทะเลด้วยเรือยอทช์” เมื่อพวกเขากลับมาที่วิลล่า ซุนกวนก็พูดกับจางเหิง

“ตกลง” จางเหิงตั้งตารอเรือยอทช์และทะเลมาก

“รุ่นพี่” เย่ยี่อี่กลับมาแล้วและเข้ามาทักทายจางเหิงเมื่อเธอเห็นเขา

“เสี่ยวเหมย เธอสนุกกับที่นี่ไหม” จางเหิงถามด้วยรอยยิ้ม

“ก็ดี แต่ฉันต้องกลับไปมหาลัยวันมะรืนนี้

ถ้าฉันไม่กลับไป ที่ปรึกษาจะติดต่อพ่อแม่ของฉัน” เย่ยี่อี่พูดอย่างไม่เต็มใจ

เย่ยี่อี่ดูเงียบมาก แต่เธอก็มีด้านที่ดื้อด้วย ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่กล้าหนีเรียนเพื่อมาไหหลำกับซุนกวน

(จบบทนี้)