ไม้กฤษณาและลงทุนในหุ้น

หลังจากใช้เวลาหนึ่งวันในโลกอาซัวร์ จางเหิงก็กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงพร้อมกับไม้กฤษณาสิบสามชิ้น

ในแง่ของปริมาณ การเก็บเกี่ยวของจางเหิงตลอดทั้งวันในวันนี้ไม่มากเท่ากับครึ่งวันของเมื่อวานนี้ แต่จางเหิงพบไม้กฤษณาชิ้นหนึ่งยาวครึ่งเมตรในวันนี้ มันหนักกว่าไม้ทั้งหมดจากเมื่อวานรวมกันอีก

จางเหิงพบกระเป๋าเดินทาง เขาใส่ไม้กฤษณาทั้งหมดลงไป และนำลงไปที่ชั้นล่าง

หลังจากว่างเปล่ามาเป็นเวลานาน ในที่สุดบ้านชั้นล่างก็กลับมาใช้งานอีกครั้ง

ไม้กฤษณามีค่าเกินไป และไม่เหมือนกับเมล็ดหยกและทองคำ มันไม่แข็งแรงเท่าและอาจได้รับความเสียหายจากสัตว์หรือแมลงบางชนิดได้ง่าย เขาไม่ค่อยสบายใจนักที่จะทิ้งมันไว้ในบ้านไม้ในโลกอาซัวร์ เป็นสาเหตุที่เขานำมันไปไว้ที่ชั้นล่างแทน

หลังจากเก็บไม้กฤษณาแล้ว จางเหิงก็ขึ้นไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และลงมาข้างล่างอีกครั้ง ขึ้นรถปอร์เช่ 911 และขับรถไปยังที่ที่ซุนกวนให้ไว้

สถานที่รวมตัวคือบริเวณวิลล่า เป็นบ้านของเพื่อนคนหนึ่งของซุนกวน

ตามคำกล่าวที่ว่า นกที่เหมือนกันจะบินรวมกันเป็นฝูง ซุนกวนไม่เคยเชิญจางเหิงไปร่วมงานแบบนี้มาก่อน

ไม่ได้หมายความว่าซุนกวนดูถูกจางเหิง แต่ชนชั้นทางสังคมที่แตกต่างกันก็ยากที่จะมีจุดร่วมกัน

หากจางเหิงและซุนกวนไม่ได้เป็นรูมเมทกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาก็คงไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้

จางเหิงโทรหาซุนกวนที่ทางเข้าบริเวณวิลล่า และหลังจากนั้นไม่นาน ซุนกวนก็ออกมารับจางเหิง

“ตรงไปใช่แล้วเลี้ยวซ้าย... นายจะเห็นแถวรถหรูจอดอยู่ข้างหน้าคือ...”

ภายใต้การนำทางของซุนกวน จางเหิงขับรถไปที่วิลล่ามีรถหรูหลายคันจอดอยู่

เมื่อหาที่จอดรถว่าง จางเหิงและซุนกวนก็ลงจากรถ

“ไปกันเถอะ ฉันจะแนะนำเพื่อนสองสามคนที่ฉันมักจะไปเที่ยวด้วย” ซุนกวนกล่าว

“ตกลง” จางเหิงพยักหน้าและเดินตามซุนกวนเข้าไปในวิลล่า

ในวิลล่ามีคนมากมาย ชายและหญิงประมาณยี่สิบถึงสามสิบคน ในบรรดาคนเหล่านี้ จางเหิงรู้จักเพียงหยางเฉิน มีคนเห็นซุนกวนและถามว่า “ซุนกวน นายไปไหนมา”

“ฉันไปรับน้องชาย” ซุนกวนกล่าว “ขอแนะนำตัวก่อนนะ เพื่อนร่วมห้องของฉัน จางเหิง”

“สวัสดีทุกคน” จางเหิงทักทายทุกคน

“สวัสดี ยินดีต้อนรับ หาที่นั่งก่อน” จื่ออ้วนกล่าวอย่างกระตือรือร้น

“นี่เจียงเฉา เขาเป็นคนจัดงานวันนี้ เขาอายุมากกว่าเราสองสามปี นายสามารถเรียกเขาว่าเจียงหรือพี่อ้วนก็ได้” ซุนกวนแนะนำตัว

“ขอโทษที่รบกวนเจียง” จางเหิงกล่าว

“อย่าทำเป็นคนแปลกหน้า ทุกคนที่มาล้วนเป็นแขก ไม่ต้องพูดถึงว่านายเป็นน้องชายของซุนกวนด้วย” เจียงเฉากล่าวอย่างใจดี

“จางเหิง นั่งตรงนี้” หยางเฉินเชิญ

“ตกลง” จางเหิงเดินไปที่ข้างหยางเฉิน หาที่นั่ง และฟังการสนทนาของพวกเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ขัดจังหวะ

นี่คือตัวตนของจางเหิง เขาไม่ชอบโต้ตอบกับคนแปลกหน้ามากนัก และเขาไม่ชอบเข้าสังคมด้วยซ้ำ ถ้าซุนกวนไม่บอกว่าเขาต้องการช่วยขยายเครือข่ายของเขา และเขาไม่ต้องการทำให้เจตนาดีของซุนกวนเสียเปล่า เขาคงไม่มาอย่างแน่นอน

“ดื่มอะไรหน่อยสิ” ซุนกวนเดินเข้ามาและนั่งลงข้างๆ จางเหิง พร้อมกับยื่นแก้วไวน์ให้จางเหิง “ฉันจะแนะนำเพื่อนอีกสองสามคนให้คุณรู้จัก”

“นี่คือเสิ่นเฉา เช่นเดียวกับหยางเฉิน เขาเป็นพี่ชายที่ฉันเล่นด้วยมาตั้งแต่เด็ก”

“นี่คือหานหมิงเจี๋ย เขาเป็นเพื่อนบ้านของเรา วิลล่าที่อยู่ด้านซ้ายของบ้านฉันเป็นของเขา”

...

ซุนกวนแนะนำคนสี่หรือห้าคนให้จางเหิงรู้จัก ซึ่งทุกคนล้วนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับซุนกวน

พวกเขาแสดงความกระตือรือร้นต่อจางเหิงมากเพราะเคารพซุนกวน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่และเรื่องปลอมมีมากน้อยแค่ไหน

เมื่อคนแปลกหน้าเข้ามาในวงของพวกเขาโดยกะทันหัน พวกเขาย่อมรู้สึกต่อต้าน

จางเหิงยังคงมีทัศนคติปกติ เขาไม่ต้องการอะไรอย่างเช่นคอนเนคชั่นเลย การมีเพื่อนสักสองสามคนก็เป็นเรื่องดีอยู่แล้ว แต่ไม่เป็นไรถ้าเขาทำไม่ได้

การรวมตัวของคนรวยรุ่นที่สองนั้นคล้ายกับคนทั่วไป โดยส่วนใหญ่จะกินดื่ม คุยโวโอ้อวดกัน

แน่นอนว่าคุณภาพของอาหารและเครื่องดื่มของพวกเขานั้นสูงกว่าอย่างแน่นอน และพวกเขาก็คุยโวโอ้อวดกันมากขึ้น

การรวมตัวกินเวลาจนถึงตีหนึ่งก่อนจะแยกย้ายกันไป จางเหิงง่วงนอนมากแล้ว และดื่มไวน์ไปเยอะ เขาไม่ได้ขับรถ แต่กลับนั่งแท็กซี่กลับปินเจียงเจียหยวนกับซุนกวนที่เมาจนสลบไปแล้ว

ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ลากและดึง เพื่อพาซุนกวนเข้าไปในบ้านในที่สุด จางเหิงโยนซุนกวนลงบนเตียง เช็ดเหงื่อ หันหลัง ออกไป แล้วปิดประตู

จางเหิงกลับไปที่ห้อง อาบน้ำ ดูเวลา ตอนนี้เลยตีสองแล้ว เขาหาวแล้วเข้านอน

...

เช้าวันรุ่งขึ้น จางเหิงตื่นขึ้น ตอนนี้เลยสิบโมงแล้ว

เขาลุกออกจากเตียง เข้าห้องน้ำเพื่อดูแลสุขอนามัยส่วนตัว เปิดประตูแล้วออกไป

"กลิ่นอะไร"

กลิ่นในห้องนั่งเล่นไม่ดี มีกลิ่นเปรี้ยว จางเหิงเดินไปที่ห้องน้ำข้างห้องนั่งเล่นและพบคราบสกปรกมากมายข้างชักโครก เขาไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ว่าซุนกวนคงเป็นคนที่อาเจียนเมื่อคืนนี้

“บ้าเอ๊ย พี่รอง!!...” แม้ว่าจางเหิงจะบ่นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังบีบจมูกและเริ่มทำความสะอาด

เขาทำความสะอาดห้องน้ำ แต่กลิ่นก็ยังไม่จางหายไป จางเหิงคิดสักครู่ เดินลงไปชั้นล่างเพื่อหยิบไม้กฤษณามาหนึ่งชิ้น ขูดผงออก แล้วจุดไฟ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมา จางเหิงดมและรู้สึกว่ากลิ่นหอมนั้นพิเศษมาก

นี่คือไม้กฤษณาที่ตัดมาจากต้นกฤษณา จางเหิงไม่อาจทนใช้ไม้กฤษณาที่ 'ร่วงหล่น' เป็นธูปได้

เขาเดินไปรอบๆ ห้องสองสามครั้ง กลิ่นของไม้กฤษณาก็ฟุ้งกระจาย กลบกลิ่นไม่พึงประสงค์

จางเหิงนั่งลงบนโซฟา หยิบโทรศัพท์ออกมา และกดหมายเลขของเจมส์ที่ซิตี้แบงก์ฮ่องกง

“สวัสดี คุณจาง สวัสดีปีใหม่ มีอะไรให้ผมบริการครับ” เจมส์ประหลาดใจที่ได้รับสาย

“เจมส์ สวัสดีปีใหม่” จางเหิงก็ทักทายเขาเช่นกัน จากนั้นก็เข้าประเด็น “เราไม่ได้คุยกันเรื่องการลงทุนเมื่อครั้งที่แล้วที่เจอกันเหรอ ตอนนี้ผมตัดสินใจแล้ว และอยากให้คุณช่วยเปิดบัญชีหุ้นฮ่องกงและหุ้นสหรัฐฯ ภายใต้ชื่อบิหลานแคปิตอลให้ผมหน่อย”

“ไม่เป็นไร ตราบใดที่ผมได้รับอนุญาตจากคุณ ฉันก็สามารถเปิดบัญชีได้ทันที คุณจาง คุณอยากลงทุนในหุ้นไหม ผมแนะนำได้สองสามตัว” เจมส์พูดอย่างกระตือรือร้น

“ไม่จำเป็น ผมตัดสินใจแล้วว่าอยากซื้อหุ้นตัวไหน” จางเหิงปฏิเสธ

“คุณจาง ผมอาจจะดูโอ้อวดไปหน่อยที่ถามแบบนี้ แต่ถ้าสะดวก คุณบอกผมได้ไหมว่าคุณวางแผนจะลงทุนในหุ้นตัวไหน ผมสามารถให้คำแนะนำคุณได้” เจมส์พูด

“แน่นอน ไม่มีปัญหา ไม่ใช่เรื่องลับ มีหุ้นสองตัวที่ผมอยากลงทุน หุ้นหนึ่งคือ Tencent และอีกตัวคือ Apple” จางเหิงกล่าว

“ไม่แปลกใจเลยที่คุณอยากเปิดบัญชีสำหรับหุ้นฮ่องกงและหุ้นสหรัฐฯ พร้อมกัน” เจมส์ตระหนัก “อย่างไรก็ตาม มูลค่าตลาดของ Apple อยู่ใกล้เคียงกับ 400,000 ล้านเหรียญสหรัฐแล้ว และมูลค่าตลาดของ Tencent ก็สูงกว่า 50,000 ล้านเหรียญสหรัฐเมื่อแปลงแล้ว เหตุผลของคุณในการลงทุนในหุ้นทั้งสองตัวนี้คืออะไร คุณไม่กังวลเกี่ยวกับการซื้อในราคาสูงหรือ”

“เหตุผล? จริงๆ แล้วมันง่ายมาก ลองยกตัวอย่าง Apple ผมใช้ iPhone4 เองและรู้ว่าคนรอบตัวผมคลั่งไคล้โทรศัพท์ของ Apple มากแค่ไหน หาก Apple ไม่ทำพลาดเอง ยอดขายและกำไรของพวกเขาจะสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน ผมมองในแง่ดีเกี่ยวกับราคาหุ้นของ Apple เช่นเดียวกับ Tencent ผมใช้ WeChat เอง ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น แต่รวมถึงญาติและเพื่อนรอบตัวผมด้วย ใครก็ตามที่มีสมาร์ทโฟนก็ใช้ WeChat เป็นหลัก ดังนั้น ผมมองในแง่ดีเกี่ยวกับ Tencent เช่นกัน” จางเหิงอธิบาย

(จบบทนี้)