อุบัติเหตุเกิดได้ทุกที่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นหลินก็หันไปมองชายหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง
เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นลายหัวสุนัขของ จีวองชี่ กับกางเกงขาสั้นสีขาวของ หลุยส์ วิตตอง
รองเท้าเป็นรุ่นพิเศษที่ หลุยส์ วิตตอง ร่วมออกแบบกับ AJ ส่วนบนข้อมือนั้นประดับด้วยนาฬิกา โรเล็กซ์ สีดำรุ่นพิเศษจาก ดิออร์
ดูเผิน ๆ แล้ว เขาดูยังหนุ่มแน่น สบาย ๆ ออกจะกวน ๆ อยู่บ้าง
แต่เวลาพูดกลับรู้จักวางตัว
“ก็ดี… เอาแบบนี้แหละ!”
เสิ่นหลินยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นหูหลงก็ส่งสายตาให้ผู้จัดการ
ผู้จัดการกล่าวทักทายเสิ่นหลินเบา ๆ แล้วจึงเดินลงไปข้างล่าง
ภายในห้องจึงเหลือเพียงเสิ่นหลินกับหูหลงสองคน
“คุณเสิ่น นี่นามบัตรของผมนะครับ ถ้าคุณต้องการอะไรในหางโจว ไม่ว่าจะช็อปปิ้ง อาบน้ำ หรือสปา ติดต่อผมได้ตลอดเลยครับ!”
หูหลงยื่นนามบัตรส่งให้
เสิ่นหลินรับมาดูอย่างสุภาพ
บนบัตรเขียนไว้ว่า: “หูหลง ผู้จัดการทั่วไปฝ่ายบริการท่องเที่ยวส่วนตัวระดับไฮเอนด์ ติงฮ่าว”
เสิ่นหลินยิ้มรับแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“คุณยังทำธุรกิจ KTV ด้วยเหรอ?”
“ใช่ครับคุณเสิ่น ครอบครัวผมอยู่หางโจว และธุรกิจด้านนี้เราถือว่าเป็นอันดับหนึ่งเลยครับ!”
ได้ยินดังนั้น เสิ่นหลินถึงกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ที่แท้ก็เป็นทายาทเจ้าของธุรกิจนี่เอง
“คุณเสิ่น”
“คุณหู ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณเสิ่นหรอก เรียกผมว่าเสี่ยวหลินก็พอ ผมว่าอายุก็ยังน้อยกว่าคุณแน่นอน!”
เสิ่นหลินพูดด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่เพื่อประจบ แต่เสิ่นหลินรู้ดีว่า
ต่อไปในอนาคตจะต้องมีเรื่องให้เกี่ยวข้องกับแวดวงนี้อีกมาก คราวนี้ได้รู้จักกับหูหลงต่อไปคงสนุกขึ้นแน่
“ฮ่า ๆ ๆ คุณเสิ่น จริง ๆ ผมก็ไม่อยากเรียกแบบนั้นหรอก มันฟังแล้วเกร็ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้ งั้นตกลง ผมเรียกคุณว่าเสี่ยวหลิน แล้วคุณก็เรียกผมว่าพี่หลงละกัน!”
พูดจบก็ยื่นมือออกมาจับกับเสิ่นหลิน
“แน่นอนครับ”
เสิ่นหลินตอบพร้อมรอยยิ้ม
“งั้นเดี๋ยวผมจะหาพนักงานนวดดี ๆ จากที่อื่นมาให้เลย รับรองคุณภาพ!”
“แบบนี้ผมก็ยิ่งรอไม่ไหวแล้วสิ!”
เสิ่นหลินหัวเราะเบา ๆ ขณะพูด จากนั้นหูหลงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาใครบางคน
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เสิ่นหลินก็วางสาย แล้วนั่งพูดคุยกับหูหลงต่อ
พอได้คุยจริง ๆ ก็เพิ่งรู้ว่า หูหลงนี่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา
ธุรกิจของครอบครัวเขาขยายไปทั่วทั้งมณฑล
บ้านของเขาเริ่มต้นจากธุรกิจ KTV และบาร์มาตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน
ตัวเขาเองเพิ่งเรียนจบหมาด ๆ
ไม่ได้เลือกทางออกนอกกรอบเหมือนลูกคนรวยบางคน แต่กลับกลับมารับช่วงต่อกิจการของบ้านทันที
ด้วยความที่อยู่ในแวดวงบันเทิง เขาจึงพูดจาดี มีไหวพริบสูง
อย่างน้อย หลังจากพูดคุยกันครั้งนี้ เสิ่นหลินก็มีความรู้สึกดี ๆ กับหูหลงไม่น้อย
ทั้งสองคนจึงแลก วีแชท กันไว้
ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของหูหลงก็ดังขึ้น เขารับสายแล้วพูดไม่กี่คำ
ก่อนจะหันมายิ้มให้เสิ่นหลินอย่างมีนัยบางอย่าง
“เสี่ยวหลิน วันนี้นายมาแบบกระทันหัน ก็ขอให้ใช้บริการไปแบบง่าย ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวอีกไม่กี่วัน ฉันจะจัดอะไรสนุก ๆ ให้ แล้วพาไปสัมผัส ‘นางฟ้ากับซาตาน’ กัน!”
“นางฟ้า? ซาตาน? ให้ตายสิพี่หลง! พี่นี่ใช้ชีวิตหรูหราจริง ๆ!”
หูหลงหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นยืน
“เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เองแหละ โอเคนะ เดี๋ยวหมอนวดมาพอดี ลุยเลย ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้ตลอด!”
“อืม!”
ว่าจบ หูหลงก็เดินออกจากห้องไป
ประตูยังไม่ทันปิดสนิท เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยกระเป๋าเครื่องมือในมือ
“สวัสดีค่ะ ฉันคือหมอนวดหมายเลข A35 มาบริการพี่ค่ะ!”
เสิ่นหลินเงยหน้าขึ้นมองแล้วถึงกับอดคิดไม่ได้ว่า
ให้ตายสิ พี่หลงไม่ทำให้ผิดหวังเลย
หุ่นแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ ไม่ต้องอธิบายมาก คนที่เข้าใจจะเข้าใจเอง
แถมยังไม่ได้แต่งหน้าอีกต่างหาก!
แต่ที่เหนือไปกว่านั้นคืออากัปกิริยา เธอแม้จะมีรูปร่างเร่าร้อน แต่ท่าท กลับนุ่มนวลละมุนละไม ราวกับหญิงสาวจากตระกูลดี
และสิ่งสุดท้ายคือความอ่อนเยาว์
ใครที่เคยไปทำสปาบ่อย ๆ จะรู้ดีว่า ช่างส่วนใหญ่มักจะหน้าจัดจ้านหรือไม่ก็อายุมากแล้ว
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับสวยใสอย่างเห็นได้ชัด!
“พี่คะ เราเริ่มเลยไหม?”
“ได้สิ!”
หญิงสาวพยักหน้า แล้วเชิญเสิ่นหลินให้นอนลง ก่อนจะเปิดกระเป๋า หยิบอุปกรณ์นวดออกมาทีละชิ้น
“พี่รู้สึกเหนื่อยไหมคะ?”
“เหนื่อยโคตร!”
“งั้นหนูจะกดหนักหน่อยนะคะ ถ้าเจ็บก็บอกได้เลย~”
“เอาเลย ไม่เป็นไร ฉันไหวอยู่!”
จากนั้น หญิงสาวก็เริ่มนวดให้เสิ่นหลินด้วยท่วงท่าที่คล้ายการนวดแผนไทย แต่ก็มีลูกเล่นเฉพาะตัวที่เธอคิดค้นเอง
ทั้งท่วงท่าและท่าทางที่เธอยืนขณะนวด ทำให้เสิ่นหลินรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก
แรก ๆ เขายังเกร็งอยู่บ้าง แต่เมื่อเทคนิคของเธอเริ่มไหลลื่นขึ้นเรื่อย ๆ การลงน้ำหนักที่ขาเริ่มลึกซึ้งขึ้น
ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายตามไปด้วย
เสิ่นหลินรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อที่เคยตึงถังก็ค่อย ๆ คลายออกภายใต้มือของหญิงสาวคนนั้น
ระหว่างนั้น ถ้าเขารู้สึกคอแห้ง หญิงสาวก็จะรินชาอุ่น ๆ ซึ่งเป็นชาสูตรเฉพาะของทางร้านให้ดื่มอย่างใส่ใจ
ต้องบอกเลยว่า เสิ่นหลินไม่เคยดื่มชาชนิดนี้มาก่อน มันให้ความรู้สึกสบายมาก
รสชาติแรกอาจจะขมเล็กน้อย แต่เมื่อกลืนลงไปกลับทิ้งรสหวานบาง ๆ ไว้ที่ปลายลิ้น
กลิ่นไม้หอมจันทน์ที่ลอยคละคลุ้งในห้อง ช่วยให้จิตใจล่องลอยผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว
ท้ายที่สุด เสิ่นหลินก็ละทิ้งความเครียดจากร่างกาย ปล่อยใจให้จมดิ่งกับสัมผัสนุ่มนวลอย่างเต็มที่
ของดีราคาสูง มันย่อมมีเหตุผลของมัน หญิงสาวคนนี้แม้จะดูอายุน้อย
แต่ฝีมือนั้นลึกซึ้งถึงแก่น
เวลาผ่านไปสองชั่วโมงเต็ม เสิ่นหลินเดินออกจากห้องด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างที่สุด
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงนิยมไปสปากันเวลาเหนื่อย ๆ
มันดีจริง ๆ
ทันทีที่เสิ่นหลินเดินมาถึงโถงใหญ่ ผู้จัดการก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ พาเขาไปนั่งที่โซฟา พร้อมยื่นน้ำดื่มมาให้หนึ่งแก้ว
“คุณเสิ่น พอใจกับบริการไหมค่ะ? เจ้านายหูของเราฝากบอกไว้ว่าถ้าไม่พอใจ เรายินดีเปลี่ยนหมอนวดให้ทันที”
“ ไม่เลวเลย แล้วที่นี่มีบัตรสมาชิกหรือเปล่า?”
“มีคะคุณเสิ่น สนใจให้ฉันจัดการให้เลยไหมค่ะ?”
ผู้จัดการยิ้มสุภาพแล้วขยับเข้ามาใกล้ พร้อมยื่นใบเสนอราคาสำหรับบัตรสมาชิกให้เสิ่นหลิน
เสิ่นหลินรับมา แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“จัดบัตรสมาชิกระดับสูงสุดให้ผม แล้วเติมเงินอีกแสนหยวนด้วย!”
ได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการสาวยิ้มกว้าง แล้ววางบัตรสมาชิกลงบนต้นขาที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำเงางาม
“คุณเสิ่น นี้ค่ะ”
พูดพลาง เธอก็จับมือของเสิ่นหลินไปวางบนต้นขาของตัวเองอย่างแนบเนียน
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่นี่ไม่มีโต๊ะให้ ก็เลยต้องให้เซ็นตรงนี้แทน ฝากด้วยนะคะ”
เสิ่นหลินหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า ก่อนจะเซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักเขาเติมหมายเลขโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นเดินจากไป
หลังจากเดินออกจากร้านสปาได้ไม่นาน ข้อความเสียงจากหูหลงก็ดังขึ้นในแอป วีแชทน้ำเสียงของเขาฟังดูติดจะไม่พอใจเล็กน้อย
“เสิ่นหลิน พี่ถือว่าเราเป็นเพื่อนกัน ทำไมถึงต้องเกรงใจกันขนาดนี้?”
“เพิ่งมาครั้งแรกแท้ ๆ พี่ยังไม่ได้เลี้ยงดูให้ดีเลย ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกน่า!”
เสิ่นหลินรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงมารยาทพูดจาของคนมีมารยาท
เพราะการเข้าสังคมก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่งเหมือนกัน
“พี่หลง ผมไม่ได้เกรงใจจริง ๆ ครับ ต่อไปผมต้องใช้บริการอีกบ่อยแน่ ๆ คงต้องรบกวนพี่อีกเยอะเลย!”
เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“โอเค งั้นถ้าเป็นแบบนั้น เดี๋ยวพี่ลดให้ 20% เลย แล้วก็ มะรืนนี้ว่างไหม? พี่จะจัดปาร์ตี้ พาไปสนุกกัน!”
คราวนี้ จากที่บอกว่าอีกไม่กี่วันกลายเป็นนัดหมายชัดเจนว่า มะรืนนี้
เสิ่นหลินยิ้มพลางส่ายหน้าอย่างอดขำไม่ได้นี่แหละหนาโลกของผู้คน!