ย้อนเวลากลับมาพร้อมระบบ

ดวงตาของดาร์เรนเบิกโพลง

‘เดี๋ยวนะ นี่มัน แปลกมาก’

เขาเพิ่งถูกรถบัสพุ่งชน หากยังมีชีวิตอยู่จริง ร่างกายของเขาควรจะเจ็บปวดแทบขาดใจ

แต่กลับไม่มีความเจ็บใด ๆ เลย

บางทีเขาอาจจะอยู่ในโรงพยาบาล และถูกฉีดยาชาอยู่ก็ได้ แต่ความรู้สึกของเขาตอนนี้ไม่ใช่ความชา มันคือความสดชื่น ร่างกายแข็งแรงอย่างประหลาด

ไม่มีเสียงหวอของรถพยาบาล ไม่มีพื้นคอนกรีตเย็น ๆ ใต้ร่าง ทุกอย่างผิดแปลกไปหมด

เมื่อลืมตาตื่นเต็มที่ ดาร์เรนกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงเตียงของเขาเอง แต่เป็นเตียงที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปีแล้ว

‘นี่เราฝันอยู่เหรอ?’ เขาคิด ‘แล้วถ้าใช่ มันเป็นฝันบ้าอะไรกันเนี่ย?’

เขาสำรวจรอบห้อง ห้องนี้ เตียงนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะจำลองมาจากห้องของเขาเมื่อสิบปีก่อน

โปสเตอร์เก่า ๆ หนังสือ กล่องดนตรี และเครื่องเล่น เพลย์สเตชัน 3

‘นี่คือสวรรค์? หรือมันคือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากคนตาย?’

ริงงงงงง!!

ปัง!

ดาร์เรนชะงัก อะไรบางอย่างกดลงไปโดยไม่รู้ตัวเป็นนาฬิกาปลุกข้างเตียงที่เพิ่งดังขึ้น และเขาก็ตีมันเงียบไปโดยอัตโนมัติ

ความรู้สึกโหยหาอดีตแล่นวาบเข้ามา การตีนาฬิกาแบบนี้คือพฤติกรรมติดตัวตั้งแต่เขาอายุยี่สิบเอ็ด เขาเกลียดเสียงปลุกนั่นมาก

ดวงตาดาร์เรนเบิกกว้าง ‘เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง’

เขาคว้านาฬิกาขึ้นมาทันที หัวใจเต้นแรง กดปุ่มแสดงวันที่แทนเวลา

วันที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็ก ๆ นั้นคือ

29 กรกฎาคม 2010

ลมหายใจของดาร์เรนสะดุด นี่มันเป็นไปไม่ได้

เขาผลุนตัวออกจากเตียงแล้วพุ่งไปที่กระจก เมื่อไปถึง เขาก็แข็งค้างอีกครั้ง

ในกระจก ใบหน้าที่จ้องกลับมาหาเขาไม่ใช่ใบหน้าวัยสามสิบเอ็ดปีที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นใบหน้าของเด็กหนุ่มอายุยี่สิบเอ็ด ไร้ริ้วรอย ไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากชีวิต

‘นี่เรากลับไปอดีตจริง ๆ เหรอ?’ เขาคิดอย่างไม่เชื่อสายตา ขณะยกมือแตะใบหน้าตัวเอง ‘ใช่ ใช่แล้ว เราย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อนจริง ๆ!’

» » » « « «

ดาร์เรนนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียง แขนกางออก สายตาจ้องเพดานห้องที่เหมือนกับเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เขาเริ่มยอมรับความจริงแล้ว

เขาตายไปแล้ว

แล้วก็ได้ย้อนเวลากลับมา

แต่สิ่งแรกที่เกิดขึ้น คือเขาตายจริง ๆ ไทเลอร์ มูนีย์ฆ่าเขา แล้วหัวเราะเยาะร่างที่กำลังจะตายของเขา

ดาร์เรนกำมือแน่น เขาช่างโง่เงาแค่ไหนในชีวิตที่ผ่านมา ทำไมถึงได้อ่อนแอ ทำไมถึงปล่อยให้ใครต่อใครเหยียบย่ำโดยไม่ตอบโต้?

เริ่มจากแกเร็ธ สมิทเธอร์ส ตอนที่เขาได้งานเป็นเด็กฝึกงานฝ่ายการเงิน เขาเคยเชื่อว่าชีวิตกำลังจะพุ่งทะยาน การได้ทำงานกับ สมิทเธอร์สกรุ๊ป คือความภาคภูมิใจสูงสุดของเด็กจบสายธุรกิจและการเงิน

และเมื่อเขาได้เลื่อนเป็นผู้ช่วยฝ่ายการเงินเต็มตัว เขาเคยมั่นใจว่าความสำเร็จอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม แต่ไม่ว่าเขาจะทำอะไรแม้กระทั่งผลลัพธ์ที่เขาสร้างขึ้นแกเร็ธก็ไม่เคยโปรโมทเขาสักครั้ง

‘ทั้งหมดนี่เป็นแผนของเขา ใช่ ต้องใช่แน่ ๆ’ ดาร์เรนคิดด้วยความขมขื่น

‘เขาไม่เคยต้องการให้ฉันอยู่ในบริษัทนั้นตั้งแต่แรก มองฉันเหมือนเศษฝุ่นอยู่ใต้รองเท้า แล้วตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เขาไม่ได้ไล่ฉันออกเพียงเพื่อกำจัดฉัน’

‘ไม่ เขาใช้ฉันต่างหาก เขาเห็นว่าฉันมีความรู้ในด้านการเงินแค่ไหน เขาเอาไปหมดทุกกลยุทธ์ ทุกตัวเลข ทุกคำแนะนำแล้วไม่ให้เครดิตฉันเลยสักนิด!’

ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาในหัว

‘ไทเลอร์ มูนีย์ อยากได้ลิลี่มาตลอด แกเร็ธก็อยากผูกสัมพันธ์กับ มูน เอนเตอร์ไพรส์ และในเวลาเดียวกันก็ต้องการกำจัดฉัน’

‘ใช่ ทุกอย่างลงล็อคสำหรับพวกเขา พวกเขาได้ในสิ่งที่ต้องการหมด คนเดียวที่แพ้ ก็คือฉัน’

ดวงตาของเขาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ‘นี่เหรอเหตุผลที่ชะตาฟ้าลิขิตให้ฉันย้อนกลับมา? ย้อนมาช่วงต้นของการฝึกงานกับ สมิทเธอร์สกรุ๊ป?’

เขาลุกขึ้นนั่ง ซบหน้าลงกับมือ

‘อย่าถามหาคำตอบเลย ชะตาลิขิตให้ฉันกลับมาก็พอแล้ว ฉันจะใช้โอกาสนี้อย่างเต็มที่ ฉันจะไม่ทำผิดซ้ำอีก ฉันจะลาก สมิทเธอร์สกรุ๊ป ลงจากบัลลังก์ และจะบดขยี้ไทเลอร์ มูนีย์ให้แหลกคามือ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!’

‘ฉันจะ!’

[เป้าหมายที่ 1 จาก 3 ถูกระบุแล้ว]

[ระบบทำงานแล้ว]

[กำลังวิเคราะห์ข้อมูลโฮสต์...]

[กำลังประมวลสถานะปัจจุบัน...]

ดาร์เรนสะดุ้งเฮือก แล้วแข็งค้างอยู่กับที่

‘เรากำลังเห็นอะไรบางอย่าง... มีจอภาพลอยอยู่ตรงหน้า’

เขาพยายามเอื้อมมือไปสัมผัส แต่กลับทะลุผ่านไปอย่างไร้แรงต้าน

‘อะไรกันเนี่ย? มันเป็นภาพโฮโลแกรม?’

[ขอต้อนรับโฮสต์สู่ระบบนักลงทุน]

[โปรไฟล์โฮสต์ถูกเปิดใช้งานแล้ว]

‘นี่มัน... ระบบจริง ๆ เหรอ?’ ดาร์เรนกระพริบตาถี่ ๆ ขณะที่เส้นข้อมูลและกราฟจำนวนมากเริ่มปรากฏขึ้น จัดเรียงตัวเป็นหน้าต่างใสสีม่วงอ่อนที่ลอยอยู่เบื้องหน้า

[โปรไฟล์โฮสต์: ดาร์เรน สตีล]
[อายุ: 21 ปี]

[สินทรัพย์:
— เงินสด: $232.47 (บัญชีเช็ค)
— ทรัพย์สินส่วนตัว: $900]

[หนี้สิน:
— หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษา: $3,500
— หนี้ยืมเพื่อนร่วมงาน: $100]

[มูลค่าสุทธิ: (สินทรัพย์ - หนี้สิน)
— $1132.47 - $3600 = -$2267.53]

[การลงทุนปัจจุบัน: ไม่มี]
[ธุรกิจที่เป็นเจ้าของ: ไม่มี]

[สรุปพอร์ตการลงทุน:
— หุ้น: 0
— คริปโตเคอร์เรนซี: 0
— ทรัพย์สินทางกายภาพ: 0]

[บันทึกรายรับรายจ่าย]

[รายจ่ายรายเดือน:
— รายรับ: $579.31
— รายจ่าย: $609.73]

[ตัวชี้วัดชื่อเสียง]
[ความเห็นจากสาธารณะ: ไม่ทราบ]
[ความเกรงกลัวจากคู่แข่ง: ไม่มีคู่แข่งทางธุรกิจ]
[ความภักดีจากพันธมิตร: ไม่มีพันธมิตรทางธุรกิจ]

[หมุดหมายทางการเงิน]
[มูลค่าสุทธิหนึ่งล้านดอลลาร์ครั้งแรก: ล็อคอยู่]
[การลงทุนที่ได้กำไรครั้งแรก: ล็อคอยู่]
[การเข้าซื้อกิจการครั้งแรก: ล็อคอยู่]

[เคาน์เตอร์มรดก]
[จำนวนงานที่สร้าง: 0
[บริษัทที่ปั่นป่วน: 0
[คู่แข่งที่ล้ม: 0]

[ภารกิจ]

[ภารกิจประจำสัปดาห์:
— นักลงทุนมือใหม่: ทำการลงทุนครั้งแรก]

[ภารกิจประจำเดือน:
— ปลอดหนี้: ชำระหนี้การศึกษาและหนี้อื่น ๆ
— สร้างรากฐาน: ออมเงินให้ได้ $500 ภายในเดือนนี้]

[ขอแสดงความยินดี คุณปลดล็อคความสำเร็จ!]

[ความสำเร็จปลดล็อค: จุดต่ำสุดของชีวิต
— คุณตกลงสู่จุดที่ต่ำที่สุดแล้ว ข้างหน้ามีแต่ทางขึ้นเท่านั้น!]

ดาร์เรนจ้องมองจอภาพที่ลอยอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเบิกโพลง ‘นี่มันบ้าอะไรกัน? ทำไมระบบถึงต้องแสดงความจริงโหดร้ายขนาดนี้ใส่หน้าฉันด้วย?’

เขามองไปยังบันทึกรายรับรายจ่าย เห็นชัดเจนว่าเขาได้รายรับมาเท่าไร และใช้ไปเท่าไรในเดือนนี้ แล้วสายตาก็เลื่อนไปยังหนี้สิน และมูลค่าสุทธิของเขา

“มูลค่าทั้งหมดของฉัน” เขาตาโต “ติดลบเหรอเนี่ย?! บ้าไปแล้ว!”

ดาร์เรนเกาศีรษะอย่างหงุดหงิด ‘เราตกต่ำขนาดนี้เลยเหรอในช่วงนั้น? ถึงจะย้อนเวลากลับมาได้ แต่ความจริงที่ต้องกลับมาเผชิญมันก็โหดร้ายเอาเรื่อง ตอนนั้นฉันหาเช้ากินค่ำแทบไม่พอใช้เลยจริง ๆ’

เขาเหลือบมองที่ความสำเร็จที่เพิ่งปลดล็อค แล้วขมวดคิ้วอย่างขื่นขม

‘นี่มันจะประชดกันชัด ๆ’

[จุดต่ำสุดของชีวิต: คุณตกลงสู่จุดที่ต่ำที่สุดแล้ว ข้างหน้ามีแต่ทางขึ้นเท่านั้น!]

“เออ ขอบใจสำหรับกำลังใจนะ” ดาร์เรนพึมพำอย่างหมั่นไส้

เขาเลื่อนหน้าจอลงไปจนถึงหมุดหมายทางการเงิน และตัวนับมรดก แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวทันที

‘ดูเหมือนเป้าหมายของระบบนี้คือการปั้นฉันให้กลายเป็นเจ้าพ่อธุรกิจสินะ มันรู้ว่าฉันอยากล้างแค้น สมิทเธอร์สกรุ๊ป และ มูน เอนเตอร์ไพรส์ มันรู้ว่าฉันอยากประสบความสำเร็จ’

เขาแตะปลายคางครุ่นคิด “ทั้งหมดนี้ มันคือโอกาสครั้งที่สองใช่ไหม? ระบบนี้มีตัวนับบริษัทที่ล่ม คู่แข่งที่แพ้ มันรู้ว่าฉันไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไปแน่”

เขามองหน้าจอตรงหน้าอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์

‘ระบบนักลงทุน… นี่คือธีมหรือ? ระบบที่ให้ฉันรวยขึ้นผ่านการลงทุน?’

จู่ ๆ หน้าจอใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมคำถามเพียงหนึ่งบรรทัด:

[คุณยอมรับระบบนักลงทุนหรือไม่?]

[หมายเหตุ: หากปฏิเสธระบบ คุณจะกลับสู่สภาพเดิมทันที ซึ่งหมายถึง “ความตาย” และไทม์ไลน์นี้จะถูกลบออกทั้งหมด]

“หา?” ดาร์เรนเลิกคิ้ว ‘แน่นอนอยู่แล้ว ฉันจะยอมแพ้ได้ยังไง? นี่คือโอกาสที่ฟ้าประทาน และฉันจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!’

เขากดเลือกคำว่า [ยอมรับ] ทันที

หน้าจอหายไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏใหม่พร้อมข้อความใหม่:

[ระบบนักลงทุนถูกดาวน์โหลดและเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว]

[ระบบนักลงทุนจะมอบพลังในการสร้างความมั่งคั่งผ่านการลงทุนให้กับโฮสต์ ดาร์เรน สตีล]

[ทุกเงื่อนไขผ่านการตรวจสอบแล้ว การย้อนเวลากลับสำเร็จ และโฮสต์คือผู้ถูกเลือกอย่างสมบูรณ์แบบ ด้วยความรู้เชิงลึกด้านธุรกิจและการเงิน]

[ด้วยความรู้จากอนาคตเกี่ยวกับการลงทุนที่จะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน โฮสต์จะไม่มีวันลงทุนผิดพลาดอีกต่อไป]

[คุณย้อนเวลากลับมาเพื่อ ลงทุน จงสร้างอาณาจักรของคุณในโลกการเงิน และโค่นล้มศัตรูของคุณให้ราบคาบด้วยระบบนักลงทุนเคียงข้าง!]

สมองของดาร์เรนราวกับถูกเปิดออกอย่างฉับพลัน เขาเข้าใจแล้ว เข้าใจทั้งหมดที่เกิดขึ้น

เขารีบเปิดดูหนึ่งในภารกิจประจำสัปดาห์ทันที และก็เจอสิ่งที่ดึงความสนใจเขาเข้าเต็มเปา:

[นักลงทุนมือใหม่: ทำการลงทุนครั้งแรก]

เขาแตะที่ภารกิจนั้น และทันใดนั้น รายชื่อการลงทุนที่แนะนำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า:

อาพารากอน (APG) เฟซบุ๊ก (Meta) ด็อกเซอร์คอยน์ (DXC) เวสล่าคาร์ส (WSLA) บิตคอยน์ (BTC) ซิลเวอร์ (XAG) และ เอสเปอร์ (Proga)

ดวงตาดาร์เรนเบิกกว้าง เขารีบแตะชื่อ บิตคอยน์ เพื่อดูราคา

ถ้าเขาคำนวณไม่ผิด ถ้าความทรงจำยังชัดเจน ในปี 2010 นี้ ราคาของบิตคอยน์ควรจะ

ระบบแสดงราคาทันที:

$0.08

ดาร์เรนจ้องหน้าจอค้างอยู่หลายวินาที

“ฉันจะกลายเป็นมหาเศรษฐี”