ระเบิดจากอนาคต

ชื่อของเธอเหมือนหมัดหนักที่ซัดเข้าเต็มอก หัวใจของดาร์เรนเต้นโครมครามขณะที่เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งสั่นไม่หยุด ราวกับกำลังเจาะลึกเข้าไปในความคิดของเขา

ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับไม่สามารถรับสายได้ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ภาพจำของการทรยศของเธอ ภาพของไทเลอร์ มูนีย์ที่โอบกอดเธอ ยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุด

เขาหายใจหนัก พยายามจะปล่อยให้สายตัดไปเอง แต่ทันทีที่เสียงริงโทนเงียบลง เขาก็ถอนหายใจออกอย่างสั่นคลอน โล่งอกเหมือนเพิ่งรอดจากอะไรบางอย่างมาได้

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!

มันดังขึ้นอีกครั้ง

ชื่อผู้โทรยังคงเป็นคนเดิม: ลิลี่

‘เอาให้มันจบ ๆ ไป’ ดาร์เรนคิด พลางกลืนน้ำลายลงคอ แล้วแทนที่จะเอื้อมมือไปช้า ๆ อย่างคนลังเล เขากลับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารวดเร็วราวกับรำคาญ

เขาสูดลมหายใจลึก แล้วลากนิ้วผ่านปุ่มเล็ก ๆ บนโทรศัพท์

“ฮัลโหล?” เสียงของเขาสั้นกระชับกว่าที่ตั้งใจไว้

“หวัดดี” เสียงของลิลี่ดังขึ้นอย่างสดใสและขี้เล่น ดาร์เรนรู้สึกตัวแข็งทื่อทันที เสียงของเธอ มันชัดเจนเกินไป ราวกับถูกดึงกลับไปในอดีต วันที่เขายังเชื่อใจเธอ

“นายอยู่ไหนน่ะ?” เธอถาม “พ่อฉัน เจ้านายของนายน่ะ กำลังตามหานายอยู่นะ ดาร์เรน นายจะเริ่มฝึกงานด้วยการมาสายรอบที่สามในสัปดาห์เดียวไม่ได้นะ!”

ดาร์เรนชะงัก น้ำเสียงเล่น ๆ ของเธอกลับแทรกผ่านกำแพงที่เขาสร้างไว้ได้ เขาฟังแทบไม่ออกว่าเธอพูดอะไร เสียงนั้น คุ้นเคย เหมือนสมัยก่อนเกินไป

“ดาร์เรน?” เสียงเธออ่อนลง “นายฟังอยู่รึเปล่า?”

เสียงระบบดังขึ้นในหัว

[ระบบนักลงทุนตรวจพบความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของโฮสต์อย่างเฉียบพลัน]
[สาเหตุของความเปลี่ยนแปลง: ลิลี่ สมิทเธอร์ส]
[คำแนะนำ: เนื่องจากการทรยศของเธอในอดีต และความเกี่ยวพันกับ ซีอีโอ ของ สมิทเธอร์สกรุ๊ป ระบบขอแนะนำให้ตัดความสัมพันธ์กับลิลี่ สมิทเธอร์สทันที เพราะเธอจะไม่เป็นประโยชน์ต่อเส้นทางของโฮสต์ในอนาคต]

ดาร์เรนมองหน้าจอระบบอย่างนิ่งคิดใช่ ระบบพูดถูกที่สุดแล้ว ทางเดียวที่จะไม่โดนเธอทรยศอีก คือตัดเธอออกจากชีวิตเสียแต่ตอนนี้

เขากำลังครุ่นคิด ในขณะที่ลิลี่ยังคงพูดผ่านโทรศัพท์

เมื่อเขายังเงียบ เธอก็เรียกซ้ำอีก “ดาร์เรน? ได้ยินฉันไหม?”

เขาค่อย ๆ หลุดจากภวังค์ “อืม ได้ยินแล้ว” เสียงของเขาแผ่วพร่า “ฉันจะไปที่ออฟฟิศเดี๋ยวนี้แหละ ขอโทษนะ พอดีติดอะไรบางอย่าง”

ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนเสียงเธอจะนุ่มลงอย่างเป็นห่วง “นายโอเคไหม? ทุกอย่างโอเคหรือเปล่า?”

ดาร์เรนกระพริบตาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเธอจะถามด้วยน้ำเสียงแบบนั้น “โอเค” เขาโกหก

“แน่ใจเหรอ?” เธอถามย้ำ “ฉันรู้นะ เรื่องที่แม่นายป่วยหนักอยู่โรงพยาบาลตอนนี้ มันคงหนักหนามาก ถ้านายอยากพัก ฉันจะบอกพ่อให้ก็ได้”

อะไรนะ?

คำพูดของเธอเหมือนรถไฟที่พุ่งชนเขาเต็มแรง แม่เธอพูดถึงแม่ของเขา

หน้าอกของดาร์เรนแน่นตื้อ ความทรงจำหลั่งไหลกลับเข้ามา ปีนี้เอง ปีที่แม่ของเขาล้มป่วยอย่างร้ายแรง โรคที่อันตรายถึงชีวิต หากไม่ได้รับการผ่าตัดผ่าตัดที่เขาไม่มีปัญญาจ่ายในตอนนั้น

และในที่สุด เธอก็จากไป

ลมหายใจของเขาเริ่มถี่แรง เสียงของลิลี่กลายเป็นเสียงเบา ๆ ที่แทบไม่ได้ยินอีกต่อไป เขาไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะตอนนี้ เขามองเห็น “บางอย่างที่ใหญ่กว่า”

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องบิตคอยน์ หรือการเป็นเศรษฐี แต่มันคือการสร้างชีวิตใหม่ชีวิตที่ดีอย่างที่เขาอยากมีมาตลอด

แม่ของเขา ยังมีชีวิตอยู่

“ดาร์เรน?” เสียงลิลี่ดึงเขากลับมาอีกครั้ง

“ฉันโอเค” เขาตอบรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ “ฉันจะไปถึงออฟฟิศเร็ว ๆ นี้” แล้วเขาก็ตัดสายทันที วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึ้ง!

เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือสั่นระริก ความโกรธและความหวังสู้กันอยู่ในอก เสียงของลิลี่คือยาพิษที่ตอกย้ำบาดแผลเดิม

แต่แสงสว่างแห่งใหม่ก็กำลังโผล่ขึ้นที่ปลายอุโมงค์

คิดถึงหน้าแม่ ผู้หญิงที่เขาไม่ได้เห็นมาเป็นสิบปี จุดประกายความหวังขึ้นมาในใจ

เขาพุ่งลุกขึ้นยืนทันที เสียงขาเก้าอี้ลากครืดกับพื้นอย่างแรง แม่ของเขาต้องการเขา

ดาร์เรนรีบอาบน้ำอย่างเร็วที่สุด เก็บโน๊ตบุ๊คและหนังสือบางเล่มลงกระเป๋า

จากนั้นก็ออกจากบ้านพร้อมจักรยานคันเก่า พาหนะเดียวที่เขามีในช่วงเวลานั้น เขาปั่นออกสู่ถนนเมืองใหญ่ จักรยานส่งเสียงเอี๊ยดทุกครั้งที่ขยับ

อากาศยามเช้าเย็นเฉียบปะทะใบหน้า แต่เขาไม่รู้สึกอะไรเลย หัวใจเต้นแรง ขณะที่เขามุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลที่เขาจำได้ขึ้นใจ

เบื้องหน้า โรงพยาบาล มอร์ริสัน ตั้งตระหง่าน

ตึกกระจกทรงสูงโดดเด่นสะท้อนแสงอาทิตย์ออกมา รูปทรงเป็นเหมือนกางเขนขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัยและท้าทายขอบเขตของสถาปัตยกรรมทั่วไป

ในเมืองนี้ ใคร ๆ ก็รู้จักที่นี่ดีสัญลักษณ์ของความหรูหราและศักดิ์ศรี เป็นโรงพยาบาลที่บริหารโดยคุณหมอผู้มีชื่อเสียง ดร.ริชาร์ด มอร์ริสัน ซึ่งมีพันธมิตรสายตรงกับกลุ่ม มูน เอนเตอร์ไพรส์

ดาร์เรนจอดจักรยานไว้หน้าทางเข้า เห็นจักรยานเก่า ๆ ของเขาวางอยู่ท่ามกลางรถหรูราคาแพงแล้วชวนสะดุดตา

แต่เขาไม่สนใจอะไรเลยในตอนนี้นอกจากอย่างเดียว

แม่ของเขา

เขาก้าวเข้าไปในโรงพยาบาลทันที

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นขัดพื้นราคาแพงตลบอบอวลอยู่ภายใน

โถงล็อบบี้เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหว พยาบาลในชุดสีขาวสะอาดเดินเร่งรีบผ่านไปมา ขณะที่ผู้ป่วยในชุดสูทหรูนั่งอยู่บนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่นุ่มหนา

ดาร์เรนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง สับสนเล็กน้อยขณะพยายามนึกให้ออกว่าเส้นทางในโรงพยาบาลแห่งนี้ไปทางไหน เขาดูแปลกแยกจากผู้คนทั่วไปในมอร์ริสัน สภาพสูทเก่า ๆ ที่รีดมาอย่างลวก ๆ ดึงดูดสายตาดูแคลนจากพนักงานหลายคน

เมื่อความทรงจำเริ่มกลับมา เขาจึงเดินไปทางขวาด้านหน้า ตรงไปยังโต๊ะประชาสัมพันธ์

หลังเคาน์เตอร์คือพยาบาลสาววัยรุ่นท่าทางเปรี้ยว จังหวะเคี้ยวหมากฝรั่งดังเปาะแปะ เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างชัดเจนโดยไม่ปิดบังความดูแคลนในแววตา

“ชื่อ?” เธอถามห้วน ๆ

“ดาร์เรน สตีล” เขาตอบ เสียงมั่นคงแม้ในลำคอจะมีปมจุกแน่น “ผมมาหาแม่ครับ”

พยาบาลคนนั้นแทบไม่แม้แต่จะพยักหน้าให้ เป่าหมากฝรั่งออกเป็นลูกกลม ๆ ก่อนจะจดอะไรบางอย่างลงในสมุดทะเบียนแล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าเขา “เซ็นตรงนี้”

ดาร์เรนหยิบปากกาเซ็นชื่ออย่างสงบ ไม่สนใจสายตาตัดสินที่จ้องมองเขาอยู่

“ก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องทำไง” พยาบาลพูดเสียงราบเรียบ “ฉันจะแจ้งหมอให้ แต่รีบหน่อยนะ ยายแก่นั่นกินเตียงของคนไข้ที่เหมาะสมกว่านี้อยู่ รีบจัดการให้เสร็จจะได้พากลับไปซะที”

ดาร์เรนชะงักค้างทันที ดวงตาเขาแข็งกร้าวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า

เธอนั่งลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เคี้ยวหมากฝรั่งต่ออย่างไม่สนโลก พร้อมทั้งกดโทรศัพท์มือถือในมือต่อไป

เขารู้สึกโกรธจนแทบระเบิด แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลยไม่ใช่ที่นี่

แต่ทำไม? ทำไมคนเราถึงใจร้ายได้ขนาดนี้? ทำไมความเหี้ยมโหดแบบนั้นถึงเกิดขึ้นได้จริง?

บางคนก็เป็นแบบนั้น อาจจำเป็นต้องมีคนประเภทนี้ในโลก เพื่อให้เราเห็นคุณค่าของความดีงามเมื่อมันปรากฏขึ้น

เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินลึกเข้าไปในทางเดินสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาล เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้อง

ทุกมุมของที่นี่ส่งเสียงเรียกความหรูหรา ไม่ว่าจะเป็นกระเบื้องเงาวับ หรือภาพวาดราคาสูงที่เรียงรายอยู่บนผนัง

สายตาดูแคลนจากพนักงานและคนไข้บางคนยังคงมีอยู่ แต่มันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

เมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง เขายืนลังเล มือค้างอยู่บนลูกบิด

เขากำลังจะได้พบแม่ของเขา เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี

ดาร์เรนสูดลมหายใจเข้าลึก แม้มันก็ยังไม่ช่วยให้เขารู้สึกสงบขึ้นเท่าไร

แล้วเขาก็เปิดประตูเข้าไป