แลกเปลี่ยนเงิน

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากที่ดาร์เรนได้รับเงินกู้จำนวนสองแสนดอลลาร์ เขาก็ขี่จักรยานออกจากถนนเครน มุ่งหน้ากลับสู่เส้นทางอันวุ่นวายของตัวเมือง

ตอนนี้เขามีเงินสดอยู่ในมือ ความคิดเพียงหนึ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวก็คือการจ่ายค่ารักษาพยาบาลของแม่ให้เสร็จ แล้วกลับไปเอนหลังบนเก้าอี้เพื่อเริ่มต้นการลงทุนเสียที

แต่ทว่า ยังมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

เสียงแจ้งเตือนของระบบนักลงทุนดังขึ้นในหัวของเขา

[แจ้งเตือนจากระบบ: จำเป็นต้องโอนเงินผ่านระบบดิจิทัล เงินสดถูกระบุว่าไม่มีประสิทธิภาพและสามารถติดตามได้ง่าย คำแนะนำ: ควรหาบริการแปลงเงินสดเป็นดิจิทัลอย่างลับ ๆ ]

“ใช่ ฉันก็กำลังคิดแบบนั้นพอดี” เขาพึมพำ “แถมการถือเงินสดจำนวนขนาดนี้ไปโรงพยาบาล คงเป็นจุดสนใจแน่ ๆ โอนผ่านบัญชีน่าจะเนียนกว่า แบบนี้จะได้แกล้งทำเป็นว่าลุงส่งเงินมาให้”

เขามองลงไปยังกระเป๋าเอกสารที่บรรจุเงินไว้เต็ม

“อีกอย่าง ฉันก็ต้องใช้เงินดิจิทัลเพื่อลงทุนในบิตคอยน์ด้วย แต่ถ้าใช้บัญชีธนาคาร มันก็คงเตะตาเกินไปใช่ไหมล่ะ?”

การฝากเงินสดจำนวนมหาศาลเข้าไปในบัญชีที่แทบไม่มีเงินอยู่ก่อนหน้านี้ มันต้องมีคำถามตามมาแน่นอนซึ่งเขาไม่มีเวลาจะตอบคำถามพวกนั้นหรอก

เขายืดตัวตรง สายตาเหม่อมองไปยังถนนที่เต็มไปด้วยรถราผู้คนอย่างครุ่นคิด

“อืม”

แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ เขาจำสถานที่เก่าแห่งหนึ่งได้เพื่อนคนหนึ่งของเขาสมัยเรียนเคยทำงานที่นั่นช่วงนี้

อย่างไรก็ตาม สถานที่นั้นน่าจะยังคงอยู่ มันคือร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่แอบให้บริการแลกเปลี่ยนเงินผิดกฎหมายอย่างลับ ๆ

เพื่อนของเขาคนนั้นเคยดรอปเรียนกลางคัน แล้วเอาทักษะคอมพิวเตอร์ไปใช้หาเงินในแบบของเขา ดาร์เรนไม่เคยตัดสินว่าเขาผิดหรือถูก โดยเฉพาะในตอนนี้เพราะร้านนั้นกำลังจะกลายเป็นผู้ช่วยชีวิตเขา

ถ้ามีใครที่ทำเรื่องนี้ได้รวดเร็วและเงียบที่สุด ก็คงไม่พ้นพวกเขา

สถานที่แห่งนั้นมีชื่อว่า เดต้าฟอร์จ ตั้งอยู่ในมุมสลัวของเมือง คั่นกลางระหว่างร้านรับจำนำกับร้านซักผ้าที่ปิดตัวไปแล้ว

ดาร์เรนรีบขึ้นจักรยานมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย เมื่อมาถึง เขาฝ่าช่องแคบระหว่างสองตึก พลางเดินผ่านตรอกแคบที่มีผนังชื้นแฉะและท่อน้ำรั่วไหลลงมาจากด้านบน

ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ตั้งอยู่ทางขวามือ ถัดจากร้านซักผ้า และลึกเข้าไปอีกหนึ่งซอย

เหนือประตูใสของร้าน มีป้ายไฟนีออนสีน้ำเงินกระพริบแสงอย่างเหนื่อยล้า เขียนว่า: เดต้าฟอร์จ: เปิดบริการตลอด 24 ชั่วโมง

ดาร์เรนผลักประตูเข้าไป “คลิก!” ประตูมีเสียงเหมือนจะบอกให้ทุกคนรู้ว่ามีคนเข้ามา แต่กลับไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบตามองเขาเลย

กลิ่นกาแฟเก่าและเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ร้อนจัดอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟขาวสว่างจ้าเผยให้เห็นแถวคอมพิวเตอร์ที่เรียงชิดผนัง มีคนไม่กี่คนนั่งจ้องหน้าจอด้วยท่าทางง่วนอยู่กับตัวเลขสีฟ้าบนจอ

ดาร์เรนเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง สอดส่องใบหน้าเผื่อจะเจอเพื่อนของเขาที่อาจทำงานอยู่ที่นี่แล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจหรือรับรู้การปรากฏตัวของเขาเลย

เขาหยุดยืนตรงหน้าพนักงานคนหนึ่ง เด็กสาวที่กำลังไถหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปเรื่อย ๆ ขณะรอโปรแกรมบางอย่างโหลดเสร็จ

ดาร์เรนมองเธอ เธออายุราวยี่สิบต้น ๆ มีผมแดงสดรูปร่างเพรียว เครื่องสำอางจัดแต่งดวงตาด้วยอายไลเนอร์สีเข้มและลิปสติกที่เลอะเลือนให้ลุคดื้อรั้น เสื้อกล้ามคอกางที่เธอสวมเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มจนชวนสะดุดตา

เธอเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่เห็นสายตาของเขาเลื่อนต่ำลง ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องเขม็งด้วยแววทั้งสงสัยและกล่าวหา

“นี่ นายไม่ได้จ้องนมฉันอยู่ใช่มั้ย?” เธอถามตรง ๆ

ดาร์เรนเงยตามาสบตาเธอ “เปล่า” เขาตอบสั้น ๆ “ไม่ได้จ้อง”

“ผู้ชายที่โกหกได้เก่งนะฉันชอบแฮะ” เธอยิ้มเจ้าเล่ห์

ดาร์เรนไม่ตอบอะไร

เธอมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ “นายดูไม่เหมือนเด็กเนิร์ดที่มาที่นี่บ่อย ๆ เลยนะ แล้วอะไรล่ะที่พานายมาถึง เดต้าฟอร์จ ได้ หนุ่มหล่อ”

เขาทำเป็นไม่สนใจท่าทางยั่วเย้า แล้วถามว่าเธอรู้จักเพื่อนของเขาหรือเปล่า

“รู้จักใครที่ชื่อ ริโก้ อีแวนส์ ไหม?”

เธอส่ายหน้าแล้วไหล่ตก “ฉันไม่เก่งเรื่องจำชื่อ แต่คิดว่าไม่รู้จักนะ นายหาเขาทำไมล่ะ? ถ้านายอยากให้เขาทำอะไรให้ล่ะก็ ฉันก็ทำได้นะ”

ดวงตาดาร์เรนวูบไหวเพียงครู่ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ เปิดมันออก เผยให้เห็นธนบัตรจำนวนมหาศาลซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ

รอยยิ้มของเธอเลือนหาย กลายเป็นความตกใจและเสียงผิวปากอย่างประทับใจ

“ว้าว…” เธอก้มตัวมาดูใกล้ ๆ “นี่มันเงินมหาศาลเลยนะ มีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่รึเปล่า? หรือว่านายเพิ่งปล้นธนาคารมา?”

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น” ดาร์เรนพูดนิ่ง “ฉันต้องการแปลงเงินพวกนี้เป็นรูปแบบดิจิทัล แบบเงียบที่สุด”

เธอเอียงศีรษะ จ้องเขาครู่หนึ่ง

“ใจกล้าดีนะ โผล่มาที่นี่พร้อมเงินขนาดนี้... คนอื่นเขายังทำท่าลุกลี้ลุกลนกันอยู่เลย แต่นาย...โอเค ไม่ถามแล้วก็ได้”

เธอปิดโทรศัพท์ แล้วเอนตัวไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์
ขณะพิมพ์อย่างรวดเร็ว เธอก็เหลือบตามามองเขา

“ฉันชื่อคาร่านะ แล้วนายล่ะ?”

“N.O.Y.B.” ดาร์เรนตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

เธอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ชื่อย่อเหรอ?”

“ย่อมาจาก None Of Your Business”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงความแน่วแน่ชัดเจน

คาร่าหัวเราะเบา ๆ อย่างถูกใจ “เล่นตัวแฮะ ฉันชอบนะ” เธอยิ้มอีกครั้ง “ปกติฉันคิดค่าเร่งงานเพิ่มนะ แต่ถ้านายยิ้มให้สักที ฉันอาจลดให้ก็ได้”

“แค่ทำงานของเธอให้เสร็จก็พอ” ดาร์เรนตอบเย็นชาแต่ควบคุมอารมณ์ไว้ได้ดี

คาร่าหัวเราะเบา ๆ อย่างขำกับความเฉยเมยของเขา “แล้วแต่นายล่ะกัน คนลึกลับ แต่นายต้องรู้นะว่าฉันไม่ทำงานฟรี บัญชีไหนล่ะ?”

ดาร์เรนยื่นข้อมูลให้เธอ

เธอรับมา พยักหน้า แล้วเริ่มพิมพ์อีกครั้ง

“เฮนรี่! มารับเงินนี่ไปเก็บในตู้นิรภัย!” เธอตะโกนเรียกพนักงานอีกคน ซึ่งรีบมาเก็บเงินทั้งหมดใส่กระเป๋าแล้วหายเข้าไปด้านหลัง

ดาร์เรนมองตามไป ขณะที่คาร่ายังดำเนินการโอนเงินอยู่ เสียงระบบในหัวเขาดังขึ้นอีกครั้ง

[แจ้งเตือนจากระบบ: กำลังตรวจสอบกระบวนการโอน ไม่พบสิ่งผิดปกติ สามารถดำเนินการต่อได้]

‘แปลว่าเธอไม่ได้เล่นตุกติกอะไร’

“เรียบร้อย” คาร่าพูดหลังจากผ่านไปไม่กี่นาที “เราหักสามเปอร์เซ็นต์ตามธรรมเนียมนะ งานสะอาด เราต้องได้ส่วนแบ่ง”

“ได้” ดาร์เรนตอบ แม้จะรู้สึกเจ็บใจกับจำนวนที่หายไป แต่เขาไม่มีเวลาจะต่อรอง

เธอโอนเงินให้เขาในรูปแบบดิจิทัล ยอดสุทธิหลังหักค่าบริการอยู่ที่ 194,000 ดอลลาร์ เมื่อระบบยืนยันว่าเงินเข้าสู่กระเป๋าแล้ว ดาร์เรนก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

“เรียบร้อย” คาร่าพูดพร้อมเอนตัวพิงเก้าอี้ แขนไขว้หน้าอก

เธอมองดาร์เรนหยิบโทรศัพท์ขึ้นจากกระเป๋า ตรวจสอบการแจ้งเตือนการโอนเครดิต ระบบก็ส่งแจ้งเตือนให้เขาเช่นกัน

[แจ้งเตือนจากระบบ]
[ยอดเงินเพิ่มขึ้น: 194,234.47 ดอลลาร์]

“แค่นี้เองเหรอที่นายต้องการ?” คาร่าถาม พลางขยับอกเข้ามาใกล้เล็กน้อย “ฉันมันผู้หญิงเหงา ๆ คนหนึ่งนะ ไม่ว่าเลยถ้านายอยากดูแลฉันหน่อย”

ดาร์เรนหยิบกระเป๋าเอกสารที่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว ปิดมันดัง "แกร๊ก"

“ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ” เขาตอบเสียงเรียบ

เธอเบะปากหยอกเย้า “แต่ฉันก็ยังเรียกนายว่าแด๊ดดี้ได้นะ”

เขาหันมามองเธอด้วยแววตาเย็นชา แล้วก็หันกลับไปด้านหน้า

“ไม่สนใจ”

จากนั้น เขาก็หมุนตัวเดินออกจากร้านโดยไม่เอ่ยคำใดอีก

แสงไฟสีนีออนฟ้ากะพริบวูบไหวสะท้อนบนแผ่นหลังของเขา ขณะที่ประตูค่อย ๆ ปิดลงตามหลัง

คาร่ายิ้มกับตัวเอง มองเขาเดินจากไป ‘ผู้ชายน่าสนใจแบบนี้…ฉันจะต้องสนุกแน่ถ้าได้คลี่คลายนายคนนี้ออก’

» » » « « «

เมื่อมาถึงบ้าน ดาร์เรนล็อกประตูแน่นหนาแล้วตรงไปนั่งที่โน๊ตบุ๊ค หัวใจเต้นแรงขณะเปิดกระเป๋าเงินดิจิทัลขึ้นมาดูยอดคงเหลือ: 194,000 ดอลลาร์

มันเป็นของจริงเขามีเงินอยู่ในมือแล้วจริง ๆ

เขารีบโอนเงิน 110,000 ดอลลาร์เข้าบัญชีของโรงพยาบาล เพื่อชำระค่ารักษาพยาบาลของแม่ ระบบยืนยันการทำรายการเรียบร้อย เขาจึงพิมพ์ใบเสร็จออกมาและเก็บไว้ในกระเป๋าเอกสารอย่างปลอดภัย

แม้ว่าความโล่งใจและดีใจจะแล่นวาบอยู่เต็มอก ดาร์เรนก็ไม่ได้หยุดเฉลิมฉลอง เพราะงานที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น

“ถึงเวลาลงมือแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะเปิดเว็บไซต์แลกเปลี่ยนบิตคอยน์

ติง!

[การซื้อบิตคอยน์ทั้งหมดจะต้องดำเนินผ่านระบบ เพื่อให้คุณได้รับรางวัลที่เกี่ยวข้อง!]

“อ้อ” เขาอุทานเบา ๆ “ก็ได้”

เขาจึงละสายตาจากหน้าจอมอนิเตอร์ แล้วหันไปยังอินเทอร์เฟซของระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้า

[ยินดีด้วย โฮสต์สามารถเริ่มต้นการซื้อบิตคอยน์ครั้งแรกได้แล้ว!]