บทที่ 10 รับประกันเงินกู้

ดาร์เรนจอดจักรยานไว้ห่างจากถนนเครนหนึ่งช่วงตึก เขาล็อคกระเป๋าเอกสารไว้กับที่นั่งด้านหลัง แล้วเริ่มกวาดตามองรอบตัว

ถนนเส้นนี้เงียบผิดปกติ ไฟถนนกระพริบเหมือนใกล้จะดับ ตึกแถวที่ถูกปิดตายดูเหมือนเมืองร้างไร้ผู้คน

นี่คือเขตที่ผู้คนหลีกเลี่ยงไม่ใช่แค่เพราะอาชญากรรม แต่เพราะแม้แต่ “อากาศ” ยังอบอวลไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัว

“คงอยู่ที่นี่นานไม่ได้” ดาร์เรนพึมพำ ก่อนจะหันซ้ายและก้าวเข้าสู่เงามืดของถนน

ตรอกที่เอ็ดดี้บอกไว้แทบมองไม่เห็น เหมือนมันถูก เจาะขึ้น อย่างจงใจ เป็นช่องแคบมืด ๆ ระหว่างตึกเก่าทรุดโทรมสองหลัง

ถังขยะกองอยู่ชิดกำแพง มีบันไดเหล็กนำขึ้นสู่ชั้นบน ดาร์เรนลังเลเพียงครู่ แต่เมื่อนึกถึง เหตุผลที่เขามา เขาก็ถอนหายใจแล้วเดินต่อ

เขาเดินลึกเข้าไปไกลกว่าที่คาดไว้ แสงจากโคมไฟถนนที่ผ่านมาค่อย ๆ เลือนลับ เหมือนหลุดเข้าไปในอุโมงค์ไร้จุดสิ้นสุด

ในที่สุดเขาก็มาหยุดหน้าประตูเหล็กเก่า ๆ สีแดงหลุดลอก มีช่องตาเล็กกลมอยู่ตรงกลาง

เขาเคาะหนึ่งที เสียงดังเกินคาดจนสะท้อนโลหะเย็นเยียบ

ช่องตาเลื่อนเปิด เผยให้เห็นดวงตาคมกริบคู่นึง

“รหัสผ่าน” เสียงเข้มเอ่ยขึ้น

‘หา? รหัสผ่าน?’ ดาร์เรนชะงักเขาไม่รู้เลยว่าจะต้องใช้รหัส และยังไม่ทันตอบอะไร ช่องตาก็ปิดดังฉับ

‘เอาจริงดิ? จะไม่ให้เข้าเพราะไม่รู้รหัส? เอ็ดดี้ก็ไม่บอกอะไรสักคำ’

แต่แล้วประตูก็เปิดออกเสียงดังเอี๊ยด เผยให้เห็นชายร่างยักษ์ในเสื้อดำรัดกล้าม มีรอยแผลเป็นยาวพาดหน้าผาก ยืนกอดอกอย่างท้าทาย

“ไม่มีรหัส เข้าไม่ได้” เสียงเขาเหมือนเสียงกรนของสัตว์นักล่า

ดาร์เรนกลั้นความกลัว พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ผมไม่รู้ว่าต้องมีรหัส ผมแค่มาขอพบ ‘หัวหน้า’ เท่านั้น”

ชายร่างยักษ์จ้องเขานิ่งนานจนรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน ก่อนจะขยับตัวหลบทางให้

“รหัสถูกต้อง”

“หหา?” ดาร์เรนงงงัน

“อย่าทำให้เขาเสียเวลา”

เขาค้นตัวดาร์เรนก่อน แล้วปล่อยให้เดินผ่านเข้าไปพร้อมปิดประตูดังปัง

ดาร์เรนเดินผ่านทางเดินแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหล้า และกลิ่นบางอย่างที่เขาไม่อยากรู้ว่าเป็นอะไร

แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เมื่อเขาผ่านพ้นทางเดินนั้น เขาก็เหมือนหลุดเข้ามาในโลกอีกใบ

แสงนีออนสีสันฉูดฉาดส่องทั่วห้องโถง โซฟานุ่มหรูตั้งเรียงราย โต๊ะเครื่องดื่มมีไวน์กับแก้วช็อตวางอยู่เต็ม

ดีเจอยู่บนเวทีเล็ก โยกหัวไปตามจังหวะดนตรีเสียงดัง ในขณะที่หญิงสาวมากมายในชุดน้อยชิ้นบางคนก็เปลือยทั้งตัว เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มและเต้นยั่วเร้า

“หวัดดีค่า” สาวคนหนึ่งดึงเนคไทเขา

“ไม่อยากดูแลหนูหน่อยเหรอคะ?”

ชายในชุดสูทนั่งซุ่มอยู่ตามมุมมืด เจรจาดีลบางอย่างที่ดาร์เรนไม่ได้ยิน บางคนก็แค่ดื่ม บางคนดูการเต้นเหมือนชมโชว์

‘พระเจ้า ที่นี่มันซ่องแฝงตัวภายใต้ชื่อองค์กรสินเชื่อนอกระบบเลยเรอะ?’

ติง!

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น อินเทอร์เฟซลอยตรงหน้าพร้อมข้อมูลทันที

[ โปรโตคอลอินไซต์เสร็จสมบูรณ์: ข้อมูลขององค์กร “เรดแฟง” ]

[มูลค่าทรัพย์สินโดยประมาณ: 28.4 ล้านดอลลาร์ ]
[รายได้หลัก: เงินกู้นอกระบบ การพนันเถื่อน ค้ามนุษย์ ค้าประเวณี การลักลอบค้าอวัยวะมนุษย์ ]

[ผู้นำ: โรดริเกซ แชงค์ เตเวซ ]
[กลยุทธ์: ล่อเหยื่อด้วยหนี้ที่ชำระไม่ได้ ยึดทรัพย์ ลักพาตัว ข่มขู่ด้วยความรุนแรง ]

[คำเตือน: การติดต่อครั้งนี้มีความเสี่ยงสูงมาก ]
[คำแนะนำของระบบ: ดำเนินการด้วยความระมัดระวังขั้นสูงสุด ]

‘ไม่แปลกใจ แต่ก็เลวระยำกว่าที่คิดไว้เยอะ’

เขาถูกพาไปหลังบาร์ เข้าสู่ห้องด้านหลังที่เงียบกว่า แต่บรรยากาศกลับ “อึดอัด” ยิ่งกว่า

ห้องนั้นดูเป็นทางการ โซฟาหนังหรูจัดเรียงเป็นระเบียบ แชนเดอเลียร์ส่องแสงสีเงินลงมาบนโต๊ะกลาง

“อีกครั้ง!” เสียงใครบางคนตะโกน แล้วเสียงหมัดหนักก็ตามมา

“ขอแค่อีกสัปดาห์เดียวขอร้องล่ะ ผมจะหาเงินมาให้แน่!” เสียงชายคนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น

ดาร์เรนได้ยินเท่านั้น ชายคนนั้นวิ่งสวนออกมา ดวงตาแดงกล่ำ ไม่หันมามองใคร พูดพึมพำ “ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ”

ดาร์เรนสูดหายใจลึกเงียบ ๆ ก้าวเข้าไป และเขาเห็น “มัน”

ชายที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ คือผู้นำของ เรดแฟง เขาแน่ใจทันที

รูปร่างผอมเพรียว หน้าคมเหมือนหมาป่า ศีรษะล้าน แต่ใบหน้าทั้งหมดถูกสักเป็น กะโหลก สีเข้ม

ดวงตาของเขาคมราวมีด จ้องทะลุจิตใจ มือถือแก้ววิสกี้อย่างสงบนิ่ง

รอบตัวเขามีบอดี้การ์ดอีกสองคน ร่างยักษ์เหมือนคนก่อน มือวางใกล้ปืนพกอย่างน่ากลัว

“ว่าไง เจ้าหนุ่มในชุดสูท” เสียงเขาเย็น แต่แฝงความอันตราย “มาที่ เรดแฟง แบบนี้ คงไม่ได้อยากมาเที่ยวหรอกใช่ไหม?”

ดาร์เรนจ้องตอบ ไม่หลบสายตา “ผมต้องการ ‘เงินกู้’”

“ฮ่า!” ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงต่ำ “เงินกู้เรอะ? ฉันเคยเจอพวกนายมานักต่อนักว่าไงล่ะ วัยรุ่น อยากได้เท่าไหร่?”

ดาร์เรนตอบนิ่ง ๆ

“สองแสนดอลลาร์”

ทั้งห้องเงียบกริบ

หัวหน้าเรดแฟงเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “สองแสนดอลลาร์เรอะ เด็กนี่มันใจกล้าดีไม่เบา แล้วอะไรทำให้นายคิดว่าฉันพกเงินขนาดนั้นติดตัวไว้ล่ะ?”

ดาร์เรนเลิกคิ้ว ยิ้มนิด ๆ พลางพยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณมี”

ชายตรงหน้ายิ้มมุมปากเหมือนเริ่มสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า “ก็ได้... แล้วอะไรทำให้นายคิดว่าเราจะยอมให้คนแปลกหน้าเอาเงินพวกนี้ไปง่าย ๆ?”

“ผมจะคืนให้ภายในหนึ่งเดือน” ดาร์เรนตอบ พร้อมยื่นบัตรประชาชนให้ “ตามดอกเบี้ยที่คุณตั้งเอง”

ชายคนนั้นรับบัตรมาอ่าน “ดาร์เรน สตีล นายดูมั่นใจมากนะ มีธุรกิจอะไรที่อยากชวนเราร่วมไหม? หรือรู้จักการเดิมพันอะไรที่ ‘แน่นอน’ รึเปล่า?”

เขาส่ายหัว “เปล่าครับ ผมแค่ต้องการเงินจริง ๆ”

“ความสิ้นหวัง” หัวหน้าเรดแฟงหัวเราะต่ำ “ฉันชอบนะ มันคือเชื้อเพลิงที่ทำให้เรารวยไม่รู้จบเพราะเรา ‘ล่า’ คนสิ้นหวัง”

เขาโน้มตัวไปข้างหน้า วางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะ “ดอกเบี้ย 40% ถ้านายช้าแม้แต่วันเดียวจะกลายเป็น 100% เข้าใจไหม?”

ดาร์เรนพยักหน้าอย่างมั่นคง

อีกครั้งที่หัวหน้าเรดแฟงยิ้ม “อย่ามาเล่นตลกนะ เด็กน้อย ถ้านายพลาดกำหนด เราจะเอาคืนทุกอย่างทรัพย์สินนาย ทรัพย์สินครอบครัวนายและอะไรก็ตามที่เราหาได้”

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาอีกนิด แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต “และถ้านั่นยังไม่พอ เราก็มี ‘วิธีอื่น’ ที่ทำให้นายจ่ายได้เหมือนกัน”

ดาร์เรนไม่แสดงอาการกลัวแม้แต่น้อย “ผมเข้าใจครับ ผมจะจ่ายคืนแน่นอน”

หัวหน้าเรดแฟงจ้องเขานาน พูดอะไรไม่ออกเพราะในใจมีแต่คำถาม ‘เด็กคนนี้มันตัวอะไรกันแน่?’

ในที่สุด เขาดีดนิ้วดังเป๊าะ

บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินออกมา วางกระเป๋าเอกสารไว้บนโต๊ะ เปิดออกข้างในคือเงินสดสองแสนดอลลาร์ วางเป็นปึก ๆ อย่างเป็นระเบียบ

“นี่คือสองแสนของนาย” หัวหน้าเรดแฟงกล่าว “หนึ่งเดือนไม่มีเลื่อน ไม่มีข้ออ้าง”

ดาร์เรนก้าวเข้าไป ตรวจสอบเงินทุกมัด ก่อนจะควักออกมาจากชั้นล่างสุดเพื่อตรวจอีกครั้ง

สายตาของหัวหน้าเรดแฟงหรี่ลงเล็กน้อย ‘หมอนี่รู้ว่าต้องเช็คว่ามีเงินซ่อนไว้ในชั้นล่างรึเปล่า? หรือของปลอม? เด็กอายุแค่นี้แต่กลับ “รู้จักเล่ห์เหลี่ยม” ของพวกฉันแล้ว?’

เมื่อเสร็จสิ้น ดาร์เรนก็เงยหน้ามองอีกฝ่าย “ขอซื้อของหน่อยได้ไหมครับ?”

“ของอะไร?” หัวหน้าถาม

“ปืน”

ดวงตาหลายคู่หันมามองทันที “หืม?”

“ผมถือเงินสดขนาดนี้ออกไป ก็ต้องป้องกันตัวเองบ้าง จริงไหมครับ?”

ตอนนี้หัวหน้าเรดแฟงถึงกับหลุดยิ้มจริงจัง ‘เด็กนี่แม่ง รู้ทันทุกมุกเลย รวมถึงแผนพวกปล้นเงินหลังให้ แต่ยังคิดดอกเบี้ยต่อ น่าสนใจมาก’

เขาดีดนิ้วอีกครั้ง “เอาปืนกล๊อกให้เขาหนึ่งกระบอก”

และแล้วดาร์เรนก็เดินออกมาจากรังเสือแห่งนั้น

ในมือคือกระเป๋าเงินสดสองแสนดอลลาร์ ในเสื้อสูทคือปืนกล๊อกที่พกไว้เงียบ ๆ

ติง!

[ภารกิจสำเร็จ! ยอมรับเงินกู้จำนวน $200,000 แล้ว ]
[หนี้ก้อนใหญ่ได้เริ่มต้นขึ้น โปรดชำระคืนตรงเวลา หลีกเลี่ยงหนี้ซ้ำซ้อน และขอให้ระมัดระวังอย่างสูง ]