เดอะ เพ็นดิวลัม ( 3) (ฟรี)
ความเงียบโรยตัวลงชั่วขณะ
ดาร์เรนเอนหลัง ไขว่ห้างช้า ๆ พลางยกคิ้วขึ้น “หลักฐานของคุณคือ ผมเคยชื่นชอบคริปโตสมัยเรียนมหาวิทยาลัย? ซึ่งผมก็บอกคุณไปแล้วตั้งแต่ต้นบทสนทนา ใช่ไหมครับ? ถ้าจะพูดตามตรง มันออกจะน่าอึดอัดนิดหน่อยเลยนะคุณแอนเดอร์ส ผมไม่ใช่นักลงทุนปริศนาอะไรทั้งนั้น เวลาผมขยับ ผมต้องการให้คนรู้ เพราะมันสร้างกระแส แล้วกระแสก็ดีต่อธุรกิจ”
นิ้วของไรอันเคาะเบา ๆ กับโต๊ะ เขายังไม่ยอมเชื่อ
“แต่ร่องรอยธุรกรรมมันไม่ได้หยุดแค่ที่ถนนเมลกรีน มันไปจบที่บ้านคุณ ตรงดาดฟ้าเลย ตรงที่คุณอาศัยอยู่”
เขาเอียงคอ ยังคงยิ้ม “แล้วยังไง? คุณกำลังจะบอกว่าคุณไม่ได้อยู่ที่นั่นเหรอ?”
มุมปากของดาร์เรนยกขึ้นอย่างช้า ๆ คล้ายคนรู้ทัน “ก็คงต้องบอกว่าใช่ ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น”
สีหน้าของไรอันชะงักค้าง สับสน “ว่าไงนะ?”
ดาร์เรนปล่อยคำพูดออกมาอย่างเนิบนาบ ราวกับลิ้มรส “อาจจะให้เลขาคุณช่วยยืนยันอะไรให้หน่อยดีไหม?”
อมีเลียไม่ขยับ แต่ดวงตาคมกริบเฉียบขึ้นทันที
ดาร์เรนประสานมือกันบนโต๊ะ “ผมไม่ได้อยู่ที่เมลกรีนอีกแล้ว ตั้งแต่เดือนก่อน ดังนั้นสิ่งที่คุณเพิ่งพูดก็คือโกหก หรือไม่ก็ความเข้าใจผิดอย่างแรง”
คิ้วของไรอันกระตุก ‘นี่มันอะไรกันแน่วะ?’
“ตอนนี้ผมอยู่กรีนเบบี้แล้วครับ”
“กรีนเบบี้? ถนนหรูนั่นน่ะเหรอ?”
“ใช่” เขาหยิบมือถือขึ้นมาอย่างชำนาญ เลื่อนหน้าจอสองสามทีแล้วเปิดภาพในแกลเลอรี่ วางมือถือคว่ำหน้าลงบนโต๊ะ “นี่ครับ เอกสารซื้อขายที่ดิน บ้านหลังใหม่ในกรีนเบบี้ เพิ่งซื้อเมื่อเดือนที่แล้ว ในนามของแม่ผมเอง”
สายตาไรอันเหลือบไปมองอมีเลียที่ตอนนี้เปิดแล็ปท็อปขึ้นและพิมพ์อย่างเร่งรีบ
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบขณะรอ เฉพาะเสียงแป้นพิมพ์ และการประจันหน้าทางสายตา
ดาร์เรนยังคงรักษาสีหน้าเฉยชา เยือกเย็นเสมือนบ่อน้ำไร้คลื่น ส่วนไรอันเริ่มพบว่าใบหน้าที่สงบนิ่งของตัวเองเริ่มฝืนขึ้นทุกที
แล้วเสียงเรียบ เย็นเฉียบของอมีเลียก็ดังขึ้น “ เป็นความจริง บ้านหลังนั้นเคยประกาศขายมาปีกว่าแล้ว เพิ่งมีการซื้อเมื่อเดือนที่แล้ว ในนามของ แพเมล่า สตีล”
กรามของไรอันเกร็งชัดเจน ‘แพเมล่า สตีล แม่ของเด็กนี่แน่นอน เป็นคนเดียวกับที่แกเร็ธพูดถึง คนที่รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลของฮอลโลเวย์ เด็กนี่กำลังเข้าไปพัวพันกับบริษัทคู่แข่งอย่างตั้งใจเหรอ? หรือว่าเราเองที่มองผิด?’
ดาร์เรนแบมือบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย “อย่างที่บอกครับ นั่นคือแม่ผม แปลว่า” เขาโบกมือเชื่องช้า “ผมไม่ได้เหยียบถนนเมลกรีนมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่คุณกลับอ้างว่าแฮกเกอร์ของคุณสามารถตามรอยธุรกรรมคริปโตจนไปถึง บ้านผม ด้วยซ้ำ”
ไรอันไม่ตอบ
ดาร์เรนหัวเราะในลำคอ พลางส่ายหน้า “และผมก็เคยได้ยินว่า มูน เวลธ์ แมนเนจเมนต์ ภูมิใจในความรอบคอบของตัวเองเสียด้วย นี่มันน่าอับอายมากเลยนะครับ คุณแอนเดอร์ส”
นิ้วของไรอันเริ่มงอแน่นบนโต๊ะ
ดาร์เรนไม่ได้แค่ปฏิเสธ แต่กำลังเยาะเย้ยและที่แย่กว่านั้นมันได้ผล
ไรอันแอบมองอมีเลียอีกครั้ง เธอไม่มองเขาเลย แต่ความตึงเครียดในท่าทางของเธอบอกทุกอย่าง
‘เจ้านี่มันจอมเจ้าเล่ห์หรือมันไม่ใช่จริง ๆ กันแน่?’
ดาร์เรนพ่นลมหายใจ เอนตัวไปข้างหน้า วางศอกลงบนโต๊ะ เสียงของเขานุ่มลง ราวกับเห็นใจ “ที่จริง ครั้งแรกที่ผมกลับไปเมลกรีนในรอบเดือน ก็คือวันนี้เอง แค่เข้าไปเอาไฟล์เก่า ๆ และบังเอิญเจอกับอมีเลียพอดี จังหวะเธอดีจริง ๆ”
ภายในท้องของไรอันร้อนวูบ คล้ายมีเปลวไฟค่อย ๆ ลามขึ้นจากลำไส้
ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็น ความบังเอิญ ทั้งสิ้น?
ริโก้ อีแวนส์เป็นคนแรกที่เอ่ยชื่อดาร์เรนออกมา ชื่อนี้เองที่แกเร็ธก็เคยเอ่ย เขาจึงเลือกที่จะเชื่อริโก้และเพิกเฉยต่อแกเร็ธ หวังจะรีดข้อมูลจากเด็กคนนี้จนหมด
เขาเชื่อว่า ฟักลี่ดักลิ่ง ต้องเป็นใครสักคนที่รวยจนล้น จึงกล้าเอาเงินไปละลายกับการลงทุนเสี่ยงตาย
และด้วยความที่ชื่อของมันเป็นชื่อใหม่ ไม่มีใครรู้จักมาก่อน เขาก็หวังจะชักใยมันให้เต้นตามเกมของเขา เพื่อกอบโกยจากข้อตกลงเถื่อน ๆ ที่ไร้สาระ
แต่ตอนนี้อะไรล่ะ?
เด็กคนนี้กลับสนใจจะท้าทายพวกเขา กับบริษัทพันธมิตร มากกว่าจะพูดเรื่องคริปโต
เขาพาแม่ออกจากโรงพยาบาลในเครือของมอร์ริสัน ไปอยู่ฝั่งคู่แข่ง
เขาเปลี่ยนสัญญาของบริษัทพันธมิตร จนบริษัทสั่นสะเทือน
ไรอันเพิกเฉยต่อสัญญาณทั้งหมดนั้นเพียงเพราะเขา อยาก ให้เด็กนี่เป็นนักลงทุนปริศนา
แต่ความจริงคือมันแค่เป็น ปัญหา
และตอนนี้สมการทั้งหมดมันไม่สมเหตุสมผลอีกต่อไป
ไม่ใช่แค่เรื่องบ้าน แม้แต่พฤติกรรมของดาร์เรนก็ผิดทั้งหมด
ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีความลนลาน ไม่มีท่าทีเหมือนคนที่พยายามปิดบังอะไร
กลับกันเขาสงบ เหมือนคนดูหนังที่ไม่รู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า
หรือเขาแค่เล่นละครเก่งเกินไป?
ไรอันรู้สึกว่า ‘หน้ากาก’ ของตัวเองกำลังร้าว
ใจเย็น ต้องใจเย็น แสร้งเป็น
เขาสูดลมหายใจลึกอย่างควบคุม แล้วยิ้มบาง “งั้นคงเป็นความเข้าใจผิด”
ดาร์เรนเลิกคิ้ว “ชัดเจนเลยครับ”
ไรอันเกลียดมัน
แล้วดาร์เรนก็พูดขึ้น “จริง ๆ แล้ว ผมคิดว่าการพบกันวันนี้จะเกี่ยวกับเรื่องอื่นด้วยซ้ำ คือผมกำลังเปิดบริษัทใหม่ คิดว่าคุณอาจสนใจบริหารความมั่งคั่งให้ผมบ้าง”
ไรอันจ้องเขานิ่ง
จากนั้น เขาถอนหายใจยาวและช้า
‘เจ้าหนูนี่มัน’
เขากระแอม ปรับเนคไท “คุณสตีล มูน เวลธ์ แมนเนจเมนต์ ไม่ให้บริการสตาร์ทอัพ”
ดาร์เรนหันไปทางอมีเลีย เหมือนส่งสายตา "เห็นไหม"
ไรอันกัดฟันแน่น พยายามกลืนความพ่ายแพ้ลงคอ สูดลมหายใจอีกครั้ง แล้วหันไปบอกอมีเลีย “จบแค่นี้”
เธอลุกขึ้นอย่างสง่างาม
ไรอันลุกตามทันที ปรับสูทก่อนจะเดินจากไป
แต่เสียงหนึ่งหยุดเขาไว้
“แต่เดี๋ยวสิ”
ไรอันหยุด อยู่ข้าง ๆ ดาร์เรนพอดี
ดาร์เรนเงยหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าที่เคยซื่อ ๆ หายวับ เหลือเพียงรอยยิ้มของอสูรร้ายเจ้าเล่ห์
“ผมนึกว่าคุณจะเสนอตัวจ่ายเงินปิดปากผมเสียอีก”
ไรอันชะงักนิ่ง
เขาหันกลับมาอย่างช้า ๆ
รอยยิ้มของดาร์เรนยังอยู่ แต่ในดวงตา?
เย็นชาแดงก่ำเหมือนเลือด
“ตอนผมบอกว่าผมกลับไปเอาไฟล์เก่าที่เมลกรีนคุณไม่สงสัยเลยเหรอ ว่าในไฟล์พวกนั้นมีอะไร?”
ความเงียบโรยตัวลงอีกครั้ง คมกริบเหมือนมีด
นักร้องหญิงปิดเพลงสุดท้ายด้วยโน้ตสูงแสนงาม เสียงปรบมือกึกก้องทั่วห้อง