เดอะ เพ็นดิวลัม ( 2) (ฟรี)

ในความเป็นจริง ไรอัน แอนเดอร์สไม่เคยสนใจบิตคอยน์เลย

ไม่ใช่แบบที่สาวกเทคโนโลยีพร่ำสรรเสริญกัน ราวกับเทศนาบ้าคลั่งว่าระบบกระจายอำนาจจะมาล้มล้างเงินสกุลของรัฐ

ไม่ใช่แบบที่นักพนันไร้ทางฝากชีวิตไว้กับเหรียญดิจิทัล เฝ้ารอปาฏิหาริย์ที่ไม่เคยมาถึง

และไม่แม้กระทั่งในฐานะคนทั่วไปที่อยากลองศึกษาหรือทดลองอะไรใหม่ ๆ

สำหรับเขาไรอัน แอนเดอร์ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ การปฏิวัติ แต่มันคืออาการ

อาการของ ความสิ้นหวัง อาการของคนที่คิดว่าตัวเองฉลาดพอจะหลอกระบบ แทนที่จะเรียนรู้วิธีควบคุมมัน

การกำเนิดของคริปโตเคอร์เรนซีไม่ใช่ผลผลิตของอัจฉริยะ แต่เป็นผลลัพธ์ของความเกียจคร้าน

“มันคืออะไรกันแน่?” ไรอันถามในน้ำเสียงปรามาส “แค่ตัวเลขบนจอ คุณแตะต้องมันไม่ได้ มองไม่เห็นมันด้วยซ้ำ ความมั่งคั่งที่แท้จริงคือสิ่งที่คุณถือไว้ในมือได้ อย่างที่ดิน หรือทองคำ”

“มันคือการพนัน ไม่ใช่การลงทุน ขึ้นวันหนึ่ง ลงอีกวันหนึ่ง จะสร้างอะไรมั่นคงบนพื้นฐานแบบนั้นได้ยังไง? การลงทุนจริง ๆ ต้องมั่นคงและเติบโตได้อย่างต่อเนื่อง เหมือนอสังหาริมทรัพย์ที่บริหารดี ๆ”

เขาเน้นความผันผวนของราคาคริปโต เทียบกับเสถียรภาพของสินทรัพย์จับต้องได้

ดาร์เรนเองก็เห็นด้วยในเชิงหลักการ ใช่ คริปโตมันเหวี่ยงเกินไป แต่สำหรับเขา มันไม่มีปัญหา เพราะราคานั้นขึ้นหรือลงล้วนวางเรียงอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนคำตอบของข้อสอบคณิตศาสตร์ที่รอให้เขาจิ้มใส่

แต่เขาก็รู้ ว่าอะไรที่กำลังเกิดขึ้นที่นี่

ไรอันกำลังเล่นบทนักวิจารณ์บิตคอยน์โจมตีแบบจงใจก็เพื่อให้เขา ดาร์เรน หรือใครก็ตามที่เป็นฟักลี่ดักลิ่งเผลอแสดงท่าทีปกป้องขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เพื่อจะได้ยืนยันความสงสัยในใจของเขาเอง

ดาร์เรนรู้ดีว่า ไรอัน แอนเดอร์สเป็นนักวางแผนผู้เจนสนาม ผู้ที่เข้าใจอารมณ์มนุษย์ สามารถอ่านใจ ปรับพฤติกรรม และชักใยได้อย่างแนบเนียน

แต่เขาไม่ใช่คนที่จะติดกับง่าย ๆ

ในเมื่อมีระบบ ระบบนักลงทุน อยู่ข้างเขา ที่บอกเขาทุกอย่างแม้แต่สิ่งที่ไรอันพยายามซ่อน

[บุคคลนี้กำลังประเมินคุณอย่างรอบคอบ]
[บุคคลนี้กำลังจับตาทุกการเคลื่อนไหวของคุณ]

ดาร์เรนแทบจะหัวเราะออกมา

ไรอันพยายามอ่านอารมณ์เขาอยู่ ในขณะที่ระบบส่งอารมณ์ของไรอันให้เขาอย่างละเอียดยิบ

ช่างตลกนัก

เมื่อไรอันจบคำพูดว่า “ความมั่งคั่งที่แท้จริง คือการสร้างสิ่งที่จับต้องได้ สร้างงาน สร้างเศรษฐกิจจริง ๆ แผนการดิจิทัลพวกนี้ไม่มีวันผลิตอะไรที่แท้จริงออกมาได้”

ดาร์เรนเอนตัวเล็กน้อย สีหน้าไร้อารมณ์ราวกับหน้ากระดาษเปล่า “ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงดีนะครับคุณแอนเดอร์ส ถ้าจะพูดตามตรง ผมไม่ได้สนใจคริปโตมากนักช่วงหลัง ๆ สมัยก่อนก็เคยสนใจแหละ แต่พอเห็นมันพังซ้ำ ๆ ตั้งแต่ปีแรกที่เปิดตัว มันก็ยากจะเชื่อถือได้อีก”

ไรอันยิ้ม รินไวน์เพิ่มในแก้วแล้วจิบอย่างพอใจ “ผมเห็นด้วย”

ดาร์เรนเม้มปาก เอนหลังนั่งสงบ ความเงียบขยายตัวอยู่ครู่หนึ่ง

“แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้” เขาเริ่มใหม่ “ที่ผมถูกเรียกมาที่นี่คือเพื่อคุยเรื่องคริปโตเหรอครับ? บริษัทของคุณคิดจะเข้าสู่วงการนี้หรือยังไง? เพราะเท่าที่ฟังมาคุณดูจะไม่เห็นด้วยเอามาก ๆ”

ไรอันไม่ตอบในทันที แต่รับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ของปลอม คำพูดนิ่ง น้ำเสียงสงบ อารมณ์ไม่กระเพื่อม แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามกดบทสนทนาให้เป็นไปตามที่ตนต้องการ

“ผมไม่ได้สนใจคริปโตเลย มูน เวลธ์ แมนเนจเมนต์ ไม่เล่นกับการเก็งกำไร เราเล่นกับความจริง กับสินทรัพย์ กับคุณค่าที่แท้จริง แต่สิ่งที่ผมสนใจก็คือทำไมบุคคลลึกลับที่แม้แต่นักลงทุนหัวแถวก็ระบุตัวไม่ได้ถึงเอาเงินของเขาจำนวนมากไปทุ่มให้มัน”

เขาประสานปลายนิ้ว จ้องมาอย่างแน่วแน่ “ฟักลี่ดักลิ่ง ชื่อฟังตลกนะ แต่บางที ความลึกลับก็อยู่ที่ความตลกนั่นแหละ บอกผมหน่อยสิ คุณสตีลทำไม ฟักลี่ดักลิ่ง ถึงสนใจคริปโตนัก?”

ดาร์เรนไม่สะทกสะท้าน แม้แต่น้อย

เขาหันไปมองอมีเลียช้า ๆ พอเธอสบตาเขาก็รีบเบือนหน้า แล้วเขาจึงหันกลับมาหาไรอัน “ฟักลี่ดักลิ่ง? ก็เคยได้ยินชื่อนะ พึ่งซื้อบิตคอยน์ไปเป็นล้านเมื่อต้นเดือนนี่เอง ได้รับการแจ้งเตือนมาด้วย”

เขาหรี่ตา “แต่ทำไมผมต้องรู้เรื่องอะไรแบบนั้นล่ะครับ?”

ไรอันยิ้มเหมือนแมวกำลังจับหนู “อย่าเสียเวลาดีกว่า ผมรู้นะว่าคุณคือ ฟักลี่ดักลิ่ง”

ดาร์เรนกะพริบตาช้า ๆ หัวเอียงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด “เป็นคำกล่าวหาที่น่าประทับใจมากครับคุณแอนเดอร์ส ผมควรรู้สึกปลื้มหรือโกรธดี?”

ไรอันไม่สนใจการยักไหล่ เขาโน้มตัวเล็กน้อย “เด็กหนุ่มอย่างคุณ กลายเป็นเศรษฐีในเดือนเดียว จากเด็กฝึกงานมาเป็นเจ้าของรถที่มีเพียง 76 คันในโลก นี้ไม่ใช่นิยาย คุณสตีล”

ดาร์เรนหรี่ตา “ผมไม่คิดว่าบิตคอยน์จะทำเงินให้ผมซื้อรถได้ขนาดนั้นนะครับ”

และมันก็เป็นความจริง

แต่ไรอันยังไม่หยุด “คุณฉลาดมาก ฉลาดพอจะซ่อน ฉลาดพอจะสร้างบุคลิกนี้ขึ้นมาเพื่อการประชุมนี้โดยเฉพาะ ผมรู้เลยว่านี่ไม่ใช่ตัวตนจริงของคุณ นี่ไม่ใช่ ดาร์เรน สตีล ที่แท้จริง”

ดาร์เรนยักไหล่ “อย่างน้อยคุณก็พูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง ผมไม่ใช่เด็กฝึกงาน ไม่ใช่เศรษฐีลึกลับ ผมก็แค่เจ้าของสตาร์ทอัพ ที่นึกว่าเราจะมาคุยธุรกิจกันซะอีกแต่ดูเหมือนผมเข้าใจผิด”

ไรอันหัวเราะเบา ๆในใจ ‘เขาเล่นเก่งจริงๆ แต่ถึงเวลาปล่อยหมัดเด็ดแล้วล่ะ อยากเห็นเหมือนกันว่าจะหาทางหนียังไง’

“ฟักลี่ดักลิ่ง ทำธุรกรรมใหญ่สองครั้ง หนึ่งในนั้น เราตามรอย IP ได้ มาจากย่านที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่งถนนเมลกรีน” ไรอันยิ้มเยาะอย่างคนมีแต้มต่อ “ว่าไงครับคุณสตีลคุณบังเอิญอยู่ที่นั่นไหม?”

ความเงียบครอบงำอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองสบตากันนิ่ง

ไรอันยังคงไล่ต้อน “ผมจ้างแฮกเกอร์ฝีมือดีมาก และผมรู้เรื่องของคุณไม่น้อยเลย ดาร์เรน” เสียงของเขาต่ำลงนิดหน่อย เป็นจังหวะจิตวิทยาที่วางแผนไว้ “คุณเคยสนใจคริปโตตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ผมได้คุยกับเพื่อนร่วมรุ่นของคุณมาหลายคน พวกเขาก็พูดตรงกันหมด”

ดาร์เรนถอนหายใจทางจมูก “ก่อนอื่นเลย แฮกเกอร์เนี่ยนะ? คุณเชื่อคำพูดของพวกนั้น?”

รอยยิ้มของไรอันยังไม่จาง “ผมเชื่อหลักฐาน”