บทที่ 17 ขุนนางกบฏและเหล่าทรราช

บทที่ 17 ขุนนางกบฏและเหล่าทรราช

เมื่อพิจารณาจากรายชื่อหน่อเนื้อเซียนในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ติ้งกั๋วกงรู้สึกว่าความเป็นไปได้ที่หนิงซู่จิ่นจะเลื่อนขั้นเป็นหน่อเนื้อเซียนในอีกสิบปีข้างหน้านั้นมีไม่มากนัก

ส่วนหลี่จี้อัน ยิ่งไม่มีหวัง

ดังนั้น เขาจึงพิจารณาถึงเรื่องของรุ่นต่อไปที่ยาวไกลกว่านั้น

อย่างไรเสียหนิงซู่จิ่นก็ยังคงเป็นบุตรสาว หากชาตินี้ไม่สามารถเป็นหน่อเนื้อเซียนได้ คุณูปการที่นางจะสร้างให้แก่ตระกูลก็คงมีเพียงการสืบทอดทายาทเท่านั้น

และตามสถานการณ์ปกติ ก็คือการใช้เป็นเครื่องต่อรองในการแต่งงานกับตระกูลผู้มีคุณูปการหรือตระกูลนักยุทธ์อื่น เพื่อแลกกับการให้บุตรชายของตนได้แต่งงานกับสตรีผู้มีพรสวรรค์เป็นเลิศ เพื่อสะสมสายเลือดให้แก่รุ่นต่อไป

แต่ด้วยพรสวรรค์เช่นหนิงซู่จิ่น เขาก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

และบุตรชายทั้งสามคนของตนในปัจจุบันก็ล้วนไม่มีพรสวรรค์ที่ดีนัก ต่อให้แต่งงานกับหน่อเนื้อเซียนก็อาจจะไม่สามารถให้กำเนิดทายาทที่สามารถเป็นหน่อเนื้อเซียนได้

บัดนี้เมื่อมีหลี่จี้อันบุตรเขยผู้สูงศักดิ์จากตระกูลยากจนที่ไร้ที่พึ่งพิงคนนี้ ก็เพิ่มความเป็นไปได้ในการรับเขยเข้าบ้านขึ้นมาอีกทางหนึ่ง

“ข้า...ข้าสอดรู้สอดเห็นเรื่องไม่เป็นเรื่องรึ?” หนิงอวี่ถานเบิกตากว้าง ทันใดนั้นก็พอจะเดาความคิดของบิดาได้

“เอาล่ะ เอาล่ะ ถานเอ๋อร์เชื่อฟังนะ เจ้ากำลังจะถูกอาจารย์เซียนพาไปแดนเซียนแล้ว ก็อย่าไปสนใจเรื่องเล็กน้อยในโลกมนุษย์เหล่านี้อีกเลย ตั้งใจบำเพ็ญเซียนให้ดี” ติ้งกั๋วกงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หนิงอวี่ถานน้ำตาไหลพรากในทันที นางรู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างรุนแรง

หรือแม้กระทั่งรู้สึกว่าการที่หนิงซู่จิ่นถ่ายทอดวิชาตัวเบาให้นาง ทั้งหมดนี้ก็เพื่อฉวยโอกาสเข้ามาแทรกแซง!

“รายงาน!”

ขณะที่นางกำลังจะใช้แผนหนึ่งร้องไห้สองโวยวายสามผูกคอตายที่เคยใช้ได้ผลมาแล้วหลายครั้ง เสียงเร่งร้อนก็ดังขึ้นมาจากนอกรถม้า

“ว่ามา” ติ้งกั๋วกงก็ดึงมือที่เตรียมจะปลอบโยนหนิงอวี่ถานต่อกลับมา

“กราบทูลนายท่าน ทหารสอดแนมที่ส่งออกไปเมื่อยามเฉิน (7-9 โมงเช้า) ยังไม่กลับมารายงานขอรับ”

“ส่งคำสั่งข้า ให้กองทัพหยุดพักอยู่กับที่ ส่งทหารสอดแนมออกไปสามหน่วย สืบข่าวแล้วกลับมารายงานอีกครั้ง” ติ้งกั๋วกงหรี่ตาลงเล็กน้อย สั่งการอย่างเด็ดขาด

“รับบัญชา!”

“ถานเอ๋อร์ ห้ามออกจากกระโจมนี้เป็นอันขาด” ติ้งกั๋วกงมีสีหน้าเคร่งขรึม พลังลมปราณโลหิตทั่วร่างพลุ่งพล่าน ทรงอำนาจโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ

หนิงอวี่ถานตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา ไม่ได้ก่อเรื่องอีก รีบพยักหน้า

ไม่นานนัก หลี่จี้อันที่เพิ่งจะกลับมาถึงรถม้าของตนเองก็เลิกคิ้วขึ้น

เขาเปิดม่านไข่มุกออก มองดูเหล่าทหารที่ล้อมรอบพวกเขาไว้อย่างแน่นหนา ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด สอดส่ายสายตาระมัดระวังไปรอบทิศ

เกิดเรื่องแล้ว!

แม้ว่าหนิงซู่จิ่นจะบอกเขาทุกวันว่าการเดินทางครั้งนี้จะปลอดภัย แต่ก็อดที่จะรู้สึกตึงเครียดไม่ได้

เพราะผู้ที่กล้าลงมือกับขบวนของติ้งกั๋วกงนี้ พลังฝีมือย่อมไม่อาจดูแคลนได้

ก่อนหน้านี้เขาเคยวิเคราะห์ร่วมกับหนิงซู่จิ่นแล้วว่า หน่อเนื้อเซียนสิบคนในครั้งนี้ หกคนมาจากเมืองหลวง แทบจะไม่มีอะไรผิดพลาด ส่วนอีกสี่คนที่เหลือ หนิงอวี่ถานเป็นธิดาของท่านโหว ระยะทางจากเมืองหลวงหนึ่งเดือน

คนที่สองเป็นทายาทของตระกูลหวัง ตระกูลปรมาจารย์พลังลมปราณโลหิตแห่งแคว้นชิง ระยะทางจากเมืองหลวงครึ่งเดือน

คนที่สามเป็นทายาทของอวิ๋นอ๋องแห่งแคว้นอวิ๋น ระยะทางจากเมืองหลวงสองเดือน

คนที่สี่เป็นบุตรชายของเจ้าเมืองฉงแห่งแคว้นฉง ระยะทางจากเมืองหลวงสามเดือน

ในสี่คนนี้ บุตรชายของเจ้าเมืองฉงมีความเสี่ยงสูงสุด ง่ายที่สุดที่จะกลายเป็นเป้าหมายของผู้ไม่หวังดี

ส่วนอีกสามคนที่เหลือ จริงๆ แล้วก็ไม่ธรรมดา

ตระกูลหวังมีปรมาจารย์ใหญ่ผู้มีพลังลมปราณโลหิตดุจมังกรคอยดูแล พลังฝีมือติดอันดับสามสิบแรกในทำเนียบปรมาจารย์ ทั้งยังเดินทางในระยะทางที่สั้นที่สุด

จวนอวิ๋นอ๋องยิ่งมียอดฝีมือมากมายดุจเมฆ ทั้งยังมีองครักษ์ลับในสังกัดของปฐมจักรพรรดิคอยคุ้มกัน

เมื่อเทียบกันแล้ว จวนติ้งหย่วนโหวค่อนข้างจะอ่อนแอกว่าเล็กน้อย ติ้งหย่วนโหวเพิ่งจะเข้าสู่ระดับพลังลมปราณโลหิต ในบรรดาปรมาจารย์ถือว่าเป็นระดับที่อ่อนแอที่สุด ทว่า ว่ากันว่าในจวนโหวมีสหายร่วมเป็นร่วมตายของท่านโหวคนเก่าคนหนึ่งคอยรับใช้ แม้จะไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แต่มีข่าวลือว่าเคยเป็นบุคคลในทำเนียบปรมาจารย์

เหลือบมองไปยังรถม้าสี่ล้อขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากรถม้าของตนเองประมาณร้อยก้าว หลี่จี้อันก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

เป้าหมายของอีกฝ่ายย่อมชัดเจนมาก เพียงเพื่อหน่อเนื้อเซียนเท่านั้น และหนิงอวี่ถานที่อายุน้อยที่สุดแต่มีพลังลมปราณโลหิตแข็งแกร่งที่สุด ต่อให้ปลอมตัวอย่างไรก็ไม่อาจหลบรอดการรับรู้ของปรมาจารย์พลังลมปราณโลหิตได้ ดังนั้นที่นั่นจะเป็นจุดโจมตีหลัก

ที่นี่ของตนเองน่าจะปลอดภัย

“ไม่ต้องตื่นตระหนก ข้างหน้ายี่สิบลี้จะผ่านช่องเขาหมาร่วง เมื่อคืนได้ส่งทหารสอดแนมออกไปล่วงหน้าแล้ว บัดนี้ยังไม่กลับมา ได้ส่งคนไปตรวจสอบซ้ำแล้ว ถึงแม้จะมีคนร้ายจริงๆ ก็คงจะรู้ที่ซุ่มของพวกเขาแล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถอยหนีไปแล้ว” ติ้งกั๋วกงอธิบายให้ทูตนำทางของวังค้นหาเซียนฟัง

“หึ! หรือว่าจะมีคนร้ายที่อุกอาจถึงขั้นคิดการใหญ่ล้มล้างฟ้าดินจริงๆ รึ?” ทูตนำทางของวังค้นหาเซียนโกรธจนตัวสั่น

“หรืออาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฮ่าๆ ใจเย็นๆ ก่อน มานี่ เตรียมสุราอาหารมาเลี้ยง” ติ้งกั๋วกงหัวเราะฮ่าๆ เชิญชวนทูตนำทางเข้าไปดื่มสุราในกระโจมทหารชั่วคราว

“หากมีคนร้ายที่คิดไม่ซื่อจริงๆ ก็ไม่ควรจะทำให้มันตกใจหนีไป ข้าอยากจะดูนักว่าใครมันจะอุกอาจถึงเพียงนี้ กล้าทำลายเรื่องสำคัญของอาจารย์เซียน! กล้าขัดขวางวาสนาเซียนของฝ่าบาท! มีกี่หัวกันแน่?” ทูตนำทางด่าทอพลางเดินเข้ากระโจมทหาร

หลี่จี้อันกำลังมองดูอยู่ไกลๆ ก็พบว่าหนิงซู่จิ่นก็ยื่นศีรษะออกมาเช่นกัน ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาก็เข้าไปในรถม้าของหนิงซู่จิ่นอีกครั้ง

“พี่จิ่น เป็นอย่างไรบ้าง? พอจะสามารถคาดการณ์ล่วงหน้าจากดีร้ายของเหล่าทหารรอบๆ ได้หรือไม่?”

หนิงซู่จิ่นมีแววตาหลบเลี่ยงโดยไม่รู้ตัว ไม่ค่อยกล้าสบตากับหลี่จี้อัน เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ

รออยู่สองวินาทีจึงจะกลับสู่สภาพเดิมได้: “ข้าจะสามารถสัมผัสถึงดีร้ายของอีกฝ่ายได้ก็ต่อเมื่อในใจข้านึกถึงอีกฝ่ายเท่านั้น ยิ่งความสัมพันธ์ใกล้ชิดมากเท่าไหร่ การสัมผัสก็จะยิ่งชัดเจนและแม่นยำมากขึ้นเท่านั้น ระยะเวลาก็จะยาวนานขึ้นด้วย นอกจากนี้ หากเป็นการสัมผัสโดยตั้งใจ ทุกครั้งหลังจากสัมผัสแล้วจะรู้สึกปวดหัวมึนงง หากสัมผัสบ่อยครั้งก็จะรู้สึกเจ็บแปลบ เป็นการสิ้นเปลืองพลังจิต”

“...” หลี่จี้อันพูดไม่ออก

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกวันที่ให้นางช่วยสัมผัสดวงชะตาดีร้ายของตนเอง นางมักจะขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

ความสัมพันธ์ยิ่งใกล้ชิด การสัมผัสยิ่งแม่นยำ? เวลายิ่งล่วงหน้า?

“พี่จิ่น ท่าน...ท่านเหตุใดจึงไม่รู้จักรักตัวเองเช่นนี้? หากมีผลกระทบเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่บอก? ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้ข้ารู้สึกผิดมากเพียงใด?”

ในความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง การเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ การใช้คำตำหนิแทนการขอโทษเอาใจ จะยิ่งเอื้อต่อการสร้างความสัมพันธ์ที่กลมเกลียวและเท่าเทียมกันในภายภาคหน้า

หัวใจที่กำลังเขินอายของหนิงซู่จิ่นเพิ่งจะสงบลง คราวนี้กลับรู้สึกมึนงงอีกครั้ง

นางมองดูสีหน้าที่จริงใจของหลี่จี้อัน ในใจกลับอดที่จะบ่นไม่ได้: “ก็ไม่ใช่เพราะเจ้ากลัวตายหรอกรึ ถึงได้ให้ข้าสัมผัสให้เจ้าทุกวัน?”

“ข้า...”

“ครั้งนี้ท่านผิดจริงๆ หากข้ารู้ล่วงหน้าว่าการกระทำเช่นนี้จะทำให้ท่านไม่สบาย ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นเด็ดขาด” หลี่จี้อันไม่เปิดโอกาสให้นางได้ตอบโต้

สมองของหนิงซู่จิ่นถูกชักจูงไปโดยไม่รู้ตัว ตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัว: “นี่...ใช่ ข้าผิดเอง...ขอโทษ”

“ช่างเถอะ เพียงแต่จำไว้ว่า ต่อไปห้ามทำเช่นนี้อีกเป็นอันขาด” หลี่จี้อันยิ้มบางๆ

การฝึกให้เชื่องขั้นแรกสำเร็จ!

หนิงซู่จิ่นขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

แต่หลี่จี้อันไม่เปิดโอกาสให้นางได้คิดละเอียด รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที: “พี่จิ่น ท่านบอกว่าการสัมผัสโดยตั้งใจจะมีผลกระทบ แล้วการสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจล่ะ?”

“เจ้าโง่นั่นครั้งนี้ก็เป็นการสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจ การสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจไม่มีผลกระทบ แต่ก็ยังคงเกี่ยวข้องกับความใกล้ชิดของความสัมพันธ์ ยิ่งใกล้ชิดมากเท่าไหร่ การสัมผัสโดยไม่ได้ตั้งใจก็จะยิ่งเร็วและชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ในทางกลับกัน จะสัมผัสได้ก็ต่อเมื่อเป็นลางร้ายใหญ่หลวงและภัยมาถึงตัวแล้วเท่านั้น” หนิงซู่จิ่นอธิบาย

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!” หลี่จี้อันพยักหน้าช้าๆ ความตั้งใจในใจยิ่งแน่วแน่มากขึ้น

ตูม~

ในขณะนั้นเอง เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยในบริเวณที่ไม่ไกลนัก

“ศัตรูบุก!” เหล่าทหารและองครักษ์โดยรอบตะโกนเตือนภัยในทันที และจัดทัพเตรียมรับศึกในทันที

“หึ! ขุนนางกบฏและเหล่าทรราช รอพวกเจ้ามานานแล้ว!” ในตอนนี้ สถานที่ที่เพิ่งจะเกิดเสียงระเบิดดังขึ้น เงาร่างสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น...

(จบบท)