สาว JK กู้รุ่ยเจี๋ย

หญิงสาวคนนั้นหน้าตาดีจริง เขายอมรับในข้อนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ถึงกับหน้าด้านเดินเข้าไปแล้วพูดว่า ผมอยากเปย์คุณ หรอกนะ?

แน่ใจเหรอว่าแฟนของเธอจะไม่ซัดเขาจนร่วงคาที่?

อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้ระบบกลับให้ข้อความเพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัดต้องการดูข้อมูลหรือไม่?

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงตอบในใจว่า "ดู"

【ชื่อ】: หลี่หยา
【อายุ】: 27
【ส่วนสูง】: 161 ซม.
【น้ำหนัก】: 46 กก.
【คะแนนความงามรวม】: 81
【ตัวเลข】: 77
【ค่าความสนิทสนม】: 0 (ยังไม่รู้จักกับโฮสต์)
(เมื่อความสนิทถึงระดับที่กำหนด จะได้รับรางวัลพิเศษ)

!!!

ตัวเลข 77?

แบบนี้แปลว่าเพิ่งเริ่มเข้าสู่วงการหรือเปล่านะ?

แต่ก็ไม่แน่ บางทีอาจแค่เปลี่ยนแฟนบ่อยก็ได้

ช่างเถอะ เขาไม่คิดจะไปยุ่งอะไรกับเธออยู่แล้ว

สิ่งสำคัญจริง ๆ คือ ระบบนี้สามารถบอกสถานะของอีกฝ่ายให้เขาเห็นได้ และแค่นี้ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก

ส่วนเรื่องความสนิทเพิ่มแล้วจะได้รางวัล

ฟังดูน่าสนใจไม่น้อย

แค่ยังไม่รู้ว่ารางวัลที่ว่าจะเป็นอะไรกันแน่

แต่ที่เขาคิดมากกว่านั้นก็คือ ที่นี่คือย่านใจกลางเมือง ใกล้ห้างใหญ่ สาวสวยที่มีคะแนนความงามรวมเกิน 80 น่ะ มีเดินกันให้เพียบ ระบบจะไม่เตือนเขาทุกครั้งที่เจอใครแบบนี้หรอกใช่ไหม?

ทว่าระบบมันก็ไม่ได้มีช่องให้คุยหรือเจรจาได้อยู่ดี นี่แหละที่ทำให้เขาอึดอัดใจ

หยางฟานส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังทางเข้าศูนย์การค้า หลี่ซิงเม่ยเตี้ยน

จากระยะไกล เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงขั้นบันไดข้างประตู ดูเหมือนกำลังรอใครสักคน

เหตุผลที่เขาสังเกตเห็นเธอทันที ไม่ใช่เพราะบังเอิญ แต่เพราะรูปร่างสูงเพรียวกับเสื้อผ้าสไตล์น่ารักใส ๆ แต่เร้าใจของเธอมันโดดเด่นเกินห้ามใจ

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่า หญิงสาวผมยาวดำขลับเป็นมัน ผิวขาวเนียนละเอียดราวหยก ดวงตากลมโตมีประกายระยิบระยับ รูปหน้ารูปไข่ประดับด้วยเมคอัพอ่อน ๆ ที่ช่วยขับความสดใสแบบบริสุทธิ์ไร้เดียงสาให้เด่นชัดยิ่งขึ้น

เธอสวมชุดนักเรียน JK เต็มยศ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวผูกเนคไทสีแดงแบบนักเรียนญี่ปุ่น กระโปรงลายตารางสีไวน์แดง รองเท้าหนังสีน้ำตาลคู่กับถุงน่องสีดำที่ยาวถึงต้นขา ทำให้ขาเรียวยาวขาวเนียนของเธอดูโดดเด่นยิ่งกว่าใคร

จนกระทั่งมีผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านถึงกับหันหลังกลับมามองโดยไม่ปิดบัง บางคนยืนจ้องอยู่ห่าง ๆ อย่างโจ่งแจ้งด้วยซ้ำ

ในใจของหยางฟานตอนนี้มีแค่สามคำ เลือกไม่ผิด

สมแล้วที่จ่ายแพงขึ้นมาหน่อย มันคุ้มจริง ๆ

【ตรวจพบเป้าหมายการบริโภค ต้องการดูข้อมูลหรือไม่?】

“ดูสิ!”

【ชื่อ】: กู้รุ่ยเจี๋ย
【อายุ】: 19
【ส่วนสูง】: 168
【น้ำหนัก】: 52
【คะแนนความงามรวม】: 87
【ตัวเลข】: 98
【ค่าความสนิทสนม】: 0

สาวดี ๆ แบบนี้เคยถูกหมูสองตัวแอบมาขุดกินไปแล้วงั้นเหรอ? พวกสารเลวนี่มันน่าโดนฟ้าผ่าจริง ๆ

แต่พอกลับมาคิดอีกที ก็ยังถือว่าโอเคอยู่ หยางฟานไม่คิดจะรังเกียจอะไรเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินเข้าไปอย่างสุขุมแล้วถามหญิงสาวว่า

“คุณคือรุ่ยรุ่ยใช่ไหมครับ?”

หญิงสาวเองก็หันมาสบตาเขา มองเขาแวบหนึ่งอย่างเร็ว

【ค่าความสนิทสนมของกู้รุ่ยเจี๋ย -10】

ทำไม???

หยางฟานถึงกับงุนงงไปหมด

แค่เธอมองเขาแวบเดียว ค่าความสนิทลดไปสิบเลยเหรอ!?

เขาไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ขนาดนั้นนี่? อย่างน้อยก็อยู่ในระดับกลาง ๆ ใช่ไหม?

สุดท้ายเขาก็พยายามปลอบใจตัวเองในใจ ต้องเป็นเพราะเราอายุมากกว่าเธอเกือบสิบปีแน่ ๆ ไม่เกี่ยวกับหน้าตาหรอก

หญิงสาวยังคงยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล

“ใช่ค่ะ แล้วคุณอยากให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรดีคะ? ในสองชั่วโมงต่อจากนี้ ฉันจะเรียกคุณด้วยชื่อเล่นที่คุณชอบนะคะแต่ถ้ามันเกินไป ฉันขอสงวนสิทธิ์ไม่เรียกนะคะ”

โอ้โห บริการใช้ได้เลยนี่นา

แม้ค่าความสนิทจะลดไปเมื่อครู่ แต่ท่าทีของเธอก็ยังคงนุ่มนวลและเป็นมิตรอยู่ดี

ส่วนที่ว่าเกินไปคงหมายถึงการให้เรียกอะไรอย่างพ่อหรือเจ้านายล่ะมั้ง?

“ฉันอายุมากกว่าเธอพอสมควร เรียกฉันว่าพี่ชายก็แล้วกัน!”

เมื่อได้ยินคำตอบนั้น กู้รุ่ยเจี๋ยก็แอบโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

“ได้ค่ะ พี่ชาย เราจะไปกินข้าวกันก่อนใช่ไหมคะ?”

“อืม! ข้าง ๆ นี่มีร้านอาหารฝรั่งที่ไม่เลวเลย ไปกันเถอะ!”

อาหารฝรั่ง?

เธอถึงกับชะงักเล็กน้อย!

เพราะตามข้อตกลง ค่ากินเที่ยวระหว่างอยู่กับลูกค้าทั้งหมดจะเป็นฝ่ายลูกค้าออกแล้วเขายังจะพาเธอไปกินของแพงอีกเหรอ?

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนตัดสินใจ เธอก็ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธอยู่แล้ว คนจ่ายเงินคือคนมีสิทธิ์เลือก จะกินอะไรเธอก็ต้องตามนั้น

ดังนั้นเธอจึงเดินตามหยางฟานไปโดยไม่กล่าวอะไร

สายตาของผู้คนรอบข้างพากันมองตามอย่างงุนงง บ้างก็เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า “ฉันพลาดตรงไหน?”

บางคนถึงกับสรุปเองว่า “ความลับคือต้องกล้าเดินเข้าไปคุยกับสาวสวยทันทีสินะ!”

ระหว่างทาง แม้กู้รุ่ยเจี๋ยจะไม่ได้รู้สึกประทับใจหยางฟานนัก แต่เพราะหน้าที่ เธอก็ยังคงยิ้มและพูดคุยอย่างเป็นกันเองตลอด

ไม่นานทั้งสองก็เข้าร้านอาหาร

“ยินดีต้อนรับค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ”

พนักงานพาทั้งสองไปนั่งประจำโต๊ะ

เพราะระบบยังคงตรวจสอบอยู่ หยางฟานไม่กล้าเป็นฝ่ายสั่งอาหารเอง แต่กลับพูดอย่างนิ่งเฉยว่า

“อยากกินอะไรก็สั่งเลย สั่งเยอะ ๆ ก็ได้ แล้วก็ช่วยสั่งของฉันไปพร้อมกันเลยนะ”

พูดจบ เขาก็ทำทีเป็นเล่นมือถือ

กู้รุ่ยเจี๋ยที่กำลังดูเมนูถึงกับแปลกใจเล็กน้อย

แต่แล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันทีเขาคงอยากได้ฟีลแบบให้แฟนช่วยสั่งอาหารให้แน่ ๆ

“ได้ค่ะ พี่ชาย!”

ว่าแล้วเธอก็สั่งแค่สเต็ก สลัด และของหวานอย่างละสองจาน ทั้งหมดก็ยังอยู่ในระดับราคาปานกลางค่อนไปทางถูก จากนั้นก็หันมาบอกว่าเธอสั่งเสร็จแล้ว

แต่หยางฟานกลับรีบโต้กลับทันที

“ไม่พอ สั่งเพิ่มอีกหน่อยสิ”

แล้วหันไปบอกพนักงานว่า “ไปแนะนำพวกตับห่าน คาเวียร์อะไรทำนองนั้นให้เธอหน่อย”

ล้อเล่นน่า! ฉันอุตส่าห์ตั้งใจมาหาอาหารหรูฟรีกิน เธอดันสั่งอะไรก็ไม่รู้แบบนี้?

แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่า เธอทำแบบนี้เพราะอยากช่วยประหยัดให้เขา

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจรรยาบรรณของงานหรือเพราะนิสัยเธอดี แต่ไม่ว่าอย่างไร ความรู้สึกดีในใจเขาก็พุ่งสูงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เอ๊ะ??

กู้รุ่ยเจี๋ยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสาอย่างตกใจเล็กน้อย

หยางฟานยิ้มเล็ก ๆ ตอบกลับ

“ฉันรู้ว่าเธออยากช่วยประหยัดให้ฉัน แต่ของพวกนี้ฉันจ่ายไหวน่า อยากกินอะไรก็สั่งไปเถอะ”

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ถ้าไม่สั่งเหล้า สองคนจะกินกันจนเกินสองหมื่นเจ็ด หรือต่อให้กินหมดก็เถอะ ถือว่าซื้อประสบการณ์ชีวิต

กู้รุ่ยเจี๋ยคิดในใจว่า ไอ้หมอนี่หรือจะกำลังคิดจะจีบฉันจริง ๆ?

เธอไม่ได้รับงานแบบนี้เป็นครั้งแรก ผู้ชายที่เจอหน้าเธอทุกคนต่างก็พยายามอวดอ้างประจบเอาใจเธอทั้งนั้น

แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ปากหวานไร้สาระ ไม่มีใครกล้าทำอะไรจริงจังแบบนี้

เธอรู้อยู่เต็มอกว่า ลูกค้าที่จะจ้างบริการแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกไร้อนาคตที่ไม่กล้าแม้แต่จะใช้เงินเปย์จริง คนจนก็ไม่กล้าใช้จ่าย คนรวยจริง ๆ ก็มีสาว ๆ อยู่รอบตัวอยู่แล้ว จะมาเสียเงินจ้างแฟนปลอมทำไม?

ดังนั้น ถึงแม้ภายนอกเธอจะยิ้มหวาน แต่ในใจก็แอบด่าลูกค้าพวกนี้อยู่ทุกวัน ไม่มีใครที่เธอสนใจจริง ๆ

ยกเว้นเสียแต่จะหน้าตาดีจนเหลือเชื่อ มิเช่นนั้นพวกหนุ่มขี้แพ้จะคู่ควรกับเทพธิดาได้ยังไง?

แต่ท่าทีของหยางฟาน กลับทำให้เธอเริ่มลังเล

หรือหมอนี่จะแค่ทำเท่ยืมมือโชว์พาวต่อหน้าฉัน เพื่อปิดบังความจน?

แบบนี้กลับทำให้เธอสนุกขึ้นมาเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งหวานมากขึ้น

“ก็ได้ค่ะ พี่ชาย งั้นฉันสั่งเพิ่มอีกหน่อยนะ”

“เอาสิ สั่งเลย”

กู้รุ่ยเจี๋ยเริ่มเลือกเมนูราคาแพงขึ้นมาอีกหลายรายการ จากนั้นก็แก้ไขเมนูที่สั่งไว้ก่อนหน้านี้เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ

“พี่ชาย ฉันสั่งเสร็จแล้วนะ จะสั่งเพิ่มไหมคะ?”