ทริปช้อปปิ้ง

หยางฟานส่ายหน้าช้า ๆ

“ไม่ต้องดูแล้วครับ พนักงาน เอาตามนี้เลย”

พนักงานตอบรับเบา ๆ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

“ขออนุญาตสอบถามค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจจะรับไวน์สักขวดไหมคะ? ทางร้านมีไวน์แดงคุณภาพดีหลายตัวเลยค่ะ”

เธอสังเกตได้ว่าชายหนุ่มคนนี้ดูใจป้ำพอตัว เลยอยากลองเสนอไวน์ดูเผื่อได้คอมมิชชันสักหน่อย

แต่ก่อนที่หยางฟานจะได้ตอบ กู้รุ่ยเจี๋ยก็หันมามองเขาแล้วพูดเบา ๆ ว่า

“พี่ชาย ฉันไม่ดื่มแอลกอฮอล์นะคะ ถ้าพี่อยากดื่ม ฉันช่วยสั่งให้ก็ได้”

“งั้นไม่ต้องละ”

พนักงานจึงถอยออกไป ส่วนทั้งสองคนก็นั่งคุยกันไปเรื่อย ๆ แบบไม่สนิทหรือห่างเหินเกินไปนัก ระหว่างนั้นอาหารก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ

หยางฟานพูดแค่สั้น ๆ ว่าไม่ต้องเกรงใจแล้วก็เริ่มกินอย่างสบายใจ

แน่นอนว่า กู้รุ่ยเจี๋ยก็ไม่คิดจะเกรงใจอะไรเช่นกันมื้อนี้หรูหราขนาดนี้ เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน จะมัวมานั่งทำตัวเรียบร้อยให้เสียโอกาสไปทำไมกัน?

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

อาหารบนโต๊ะก็ถูกจัดการเกือบหมด หยางฟานลุกขึ้นไปจ่ายเงิน

ยอดรวม: 8,266 หยวน

กู้รุ่ยเจี๋ยที่เดินตามไปยังแอบคิดในใจว่าหรือเราจะสั่งเยอะเกินไปหน่อย?

แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยื่นบัตรไปจ่ายโดยไม่กระพริบตาแม้แต่นิดเดียว เธอก็ถึงกับชะงัก

ท่าทางตอนจ่ายเงินนี่หล่อใช้ได้เลยแฮะ

【ค่าความสนิทของกู้รุ่ยเจี๋ย +10】

หยางฟานชะงักเล็กน้อยแบบนี้แปลว่าคะแนนที่ลดไปก่อนหน้านี้ได้กลับคืนมาแล้ว?

เขาแอบหัวเราะในใจสายเปย์แบบนี้ไม่ใช่ใครก็ทำได้ นี่แหละผู้หญิงรักเงินชัด ๆ แต่นั่นแหละก็ดีเหมือนกัน

เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหันไปพูดกับกู้รุ่ยเจี๋ยอย่างสบาย ๆ

“ไปกันเถอะ เดินเล่นกันต่อ”

ตลอดทาง ทั้งสองคนเป็นที่สะดุดตาในหมู่ผู้คน โดยเฉพาะกู้รุ่ยเจี๋ยที่เรียกสายตาได้มากเป็นพิเศษ ทำให้หยางฟานรู้สึกพึงพอใจในใจลึก ๆ ถึงแม้มันจะไม่เกี่ยวอะไรกับเขาโดยตรง

อีกไม่นาน ทั้งคู่ก็เดินเข้าสู่ห้าง "หลี่ซิงเม่ยเตี้ยน"

เมื่อเดินผ่านหน้าร้าน หลุยส์ วิตตอง หยางฟานก็พูดขึ้นว่า

“เข้าไปเดินดูหน่อยสิ”

กู้รุ่ยเจี๋ยได้ยินก็แลบลิ้นเล็กน้อยอย่างขี้เล่น แต่ก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไร เดินตามเข้าไปอย่างว่าง่าย

“ยินดีต้อนรับสู่หลุยส์ วิตตองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าทั้งสองท่านสนใจอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? ดิฉันสามารถแนะนำได้นะคะ”

พนักงานสาวยิ้มสุภาพ น้ำเสียงเป็นมิตร

ในความจริง ร้านระดับนี้ผ่านการอบรมมาเข้มงวดมาก เรื่องพนักงานดูถูกลูกค้าหรือพูดจาเสียดสีกลายเป็นสิ่งที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลย

ในร้านนี้ หยางฟานไม่กล้าทำตัวฟุ่มเฟือยมากนัก เพราะเขาก็รู้ดีว่าเงินในบัตรตัวเองมีอยู่จำกัด จึงพูดอย่างระมัดระวังว่า

“ขอดูพวกกระเป๋าก่อนก็แล้วกัน”

“ได้เลยค่ะ เชิญทางนี้เลยค่ะ”

ระหว่างที่เขากำลังดูราคาของกระเป๋า ก็แอบโล่งใจเบา ๆ ราคาอยู่ที่ประมาณ 6,000 ถึง 30,000 หยวน ยังอยู่ในระดับที่พอเอื้อมถึง

คงเป็นรุ่นพื้นฐานทั่วไป รุ่นหรูพิเศษคงยังไม่วางในโซนนี้

ในจังหวะนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่ากู้รุ่ยเจี๋ยกำลังจ้องกระเป๋าใบหนึ่งตาเป็นประกาย

เขาจะไม่เข้าใจความหมายนั้นได้อย่างไร?

เหลือบตาไปดูราคา 23,000 หยวน

ไม่เลว ไม่เลว

เขาเดินอ้อมมาด้านหลังหญิงสาว ก่อนจะถามเสียงเบา

“ชอบเหรอ?”

กู้รุ่ยเจี๋ยหันมามองเขาแล้วยิ้มหวาน

“กระเป๋าใบนี้สวยมากเลยค่ะ แต่แพงไปหน่อย”

หยางฟานหันไปพูดกับพนักงานทันทีว่า

“เอาใบนี้แหละครับ ออกบิลเลย”

ทั้งกู้รุ่ยเจี๋ยและพนักงานถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ

ซื้อเลย? ยังไม่ทันได้จับดูด้วยซ้ำ?

แต่พนักงานสาวก็กลับมายิ้มอย่างมืออาชีพทันที

“ได้ค่ะคุณลูกค้า”

กู้รุ่ยเจี๋ยถึงกับงุนงงทันทีที่เห็นว่าหยางฟานแค่ได้ยินว่าเธอชอบกระเป๋า ก็รีบตัดสินใจจะซื้อให้โดยไม่ลังเล

แน่นอนว่าเธอไม่ได้มโนไปเองว่าฝ่ายชายซื้อให้เธอเพราะชอบเธอขนาดนั้นสุดท้ายเธอก็เป็นแค่เพื่อนเที่ยวตามเวลาเท่านั้นเอง

“พี่ชายจะซื้อกระเป๋าไปให้ใครเหรอคะ?”

หยางฟานยิ้มบาง

“ซื้อให้เธอนั่นแหละ ไม่ใช่ชอบเหรอ?”

“ห๊า!?”

กู้รุ่ยเจี๋ยเบิกตากว้าง หน้าตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ให้ฉันเหรอคะ??”

ตอนนั้นเอง หยางฟานก็เดินไปที่แคชเชียร์เพื่อรูดบัตรจ่ายเงินทันที เพราะถ้าไม่จ่ายให้เสร็จ ระบบจะไม่คืนเงิน และเขาจะไม่มีเงินพอไปซื้ออย่างอื่นอีก

จึงเหลือเพียงกู้รุ่ยเจี๋ยยืนอึ้งอยู่กลางร้าน ราวกับถูกลมพัดเล่นจนยืนมึน

ไม่นาน หยางฟานก็เดินกลับมาพร้อมกระเป๋าในมือ แล้วยื่นมันให้เธอ

“ตอนนี้ มันเป็นของเธอแล้ว”

“……”

สาวน้อยรับกระเป๋ามาด้วยมือไม้เกร็ง ๆ และจิตใจที่ยังไม่ทันสงบดี

เขาให้จริงเหรอเนี่ย!?

นี่ ไม่ต้องเดาเลย หมอนี่ต้องอยากจีบฉันแน่นอน!

แต่ก็ยอมรับว่าหมอนี่เปย์เก่งจริง ช่วงที่รูดบัตรก็หล่ออยู่พอตัว ดูทรงแล้วน่าจะมีเงินใช้ได้อยู่ อาจจะพอจะคู่ควรกับเทพธิดาแบบฉันก็ได้นะ?

เพ้ย! คิดอะไรอยู่เนี่ย

แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว รับไว้ก่อนก็แล้วกัน ถือว่าเป็นปลาคุณภาพสูงอีกหนึ่งตัวในบ่อไว้พิจารณาในภายหลัง

【ค่าความสนิทของกู้รุ่ยเจี๋ย +10】

เพราะรูปร่างหน้าตาของเธอดีมาก ทำให้มีผู้ชายมากมายอยากเข้าหา แต่จะให้กันแบบทุ่มเทเปย์ขนาดนี้ มีแค่หยางฟานคนเดียว

เธอจึงไม่อาจปฏิเสธได้ง่าย ๆ

เมื่อตั้งสติได้ กู้รุ่ยเจี๋ยก็แกล้งทำเป็นเขิน ๆ ละล่ำละลัก

“พี่ชาย ของแบบนี้มันแพงเกินไป ฉันจะรับได้ยังไง คืนไปเถอะนะคะ”

พูดพลางยื่นกระเป๋ากลับไปหาเขาเล็กน้อย

หยางฟานในใจกลอกตารัว ๆ ถ้าไม่ได้เห็นค่าความสนิทพุ่งมา 10 คะแนนเมื่อกี้นะ เขาคงจะเชื่อเธอไปแล้วจริง ๆ

“ของที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่มีทางจะเอาคืน ถ้าไม่อยากได้ก็เอาไปโยนทิ้งเลยละกัน!”

เอาคืนมาไม่ได้หรอก ระบบจะไม่คืนเงินแน่ ๆ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะยอมเอากลับมา

ได้ยินอย่างนั้น กู้รุ่ยเจี๋ยก็ถึงกับตะลึงคำพูดช่างกร่างเกินไปแล้ว!

โยนทิ้งถ้าไม่อยากได้? นี่มันสองหมื่นกว่านะ!

แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร หยางฟานก็ชี้ไปที่กระเป๋าอีกใบ พร้อมกับเรียกพนักงาน

“ฉันว่าใบนี้ก็สวยดีนะ เอาไว้สลับกันใช้ เธอชอบไหม?”

“……”

ยังจะซื้ออีกเหรอ!?

แน่นอนว่าชอบสิ! แต่จะให้เธอตอบตรง ๆ มันก็ออกจะพูดไม่ออกหน่อย

“พี่ชาย มีแค่ใบเดียวก็พอแล้วล่ะค่ะ อย่าเปลืองเงินเลยนะคะ”

แต่หยางฟานกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย พูดออกมาหน้าตาเฉย

“เงินแค่นี้เอง วันนี้ตั้งใจมาซื้อของอยู่แล้ว วันแบบนี้ อย่ามาทำให้หมดอารมณ์สิ”

พูดจบเขาก็หันไปหาพนักงานอีกคน

“เปิดบิลเลย!”

พนักงานสาวถึงกับอึ้งผู้หญิงเธอยังปฏิเสธขนาดนั้น แต่ชายคนนี้ยังดื้อด้านจะซื้อให้

ได้แต่แอบอิจฉาในใจอยากมีแฟนแบบนี้บ้างเหลือเกิน

จากนั้นเธอก็หันไปมองกู้รุ่ยเจี๋ยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและชื่นชม

【ค่าความสนิทของกู้รุ่ยเจี๋ย +5】

แม้ปากจะบอกว่าไม่เอาแต่ค่าความสนิทในใจก็บอกความจริงอยู่ดี

ในใจเธอแอบบ่น ก็เข้าใจนะว่าอยากใช้เงิน แต่ทำไมใช้เฉพาะกับฉันคนเดียวล่ะ?

รู้ว่ามันเป็นวันพิเศษก็เถอะ แต่ 520 แบบนี้ เอาจริง ๆ พวกเราก็พอจะนับว่าเป็นวันของคู่รักได้ล่ะมั้ง

แม้ค่าความสนิทจะเพิ่มขึ้นแค่ 5 แต่หยางฟานก็ไม่ใส่ใจนัก อย่างน้อยมันก็ยังเพิ่มอยู่ดี เก็บเล็กผสมน้อยไปเรื่อย ๆ ยังไงก็ขึ้น

ต่อมา เขาก็พากู้รุ่ยเจี๋ยเดินเล่นในห้างต่อ ซื้อเสื้อผ้าและเครื่องสำอางให้อีกหลายชิ้น เดิมทีเขาอยากจะซื้อเครื่องประดับให้ด้วย แต่กู้รุ่ยเจี๋ยปฏิเสธอย่างแข็งขัน

เธอยอมรับว่าเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมานิด ๆ

นี่มันเกินหนึ่งแสนไปแล้วนะ จะให้รับเพิ่มก็คงไม่ไหวจริง ๆ

ถ้าหยางฟานไม่มีบุคลิกดูปกติขนาดนี้ เธอคงต้องสงสัยแล้วว่าหมอนี่มีปัญหาทางจิตหรือเปล่า

ของทั้งหมดที่ซื้อ ไม่ได้มีชิ้นไหนเป็นของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ทั้งหมดเป็นของเธอคนเดียว

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องยอมรับในใจว่า การโดนใช้เงินทุ่มใส่แบบนี้มันรู้สึกดีชะมัด

หลังจากสองชั่วโมงเศษ ๆ ของการใช้เวลาร่วมกัน ทัศนคติของกู้รุ่ยเจี๋ยที่มีต่อหยางฟานก็เปลี่ยนไปไม่น้อย และระดับความสนิทก็พุ่งขึ้นถึง 33 แล้ว

ขณะเดียวกัน หยางฟานเองก็เริ่มรู้สึกได้ ค่าความสนิทเริ่มขึ้นช้าลง แถมดูจะเริ่มตันแล้วด้วย

ดูเหมือนว่า แม้กู้รุ่ยเจี๋ยจะเป็นคนเห็นแก่เงินอยู่บ้าง แต่เธอก็ยังมีเส้น ของตัวเองอยู่

เธอยอมรับของขวัญ แต่ก็ไม่ได้โลภอย่างไร้ขีดจำกัด ไม่ใช่พวกที่เรียกว่า ผู้หญิงสายขูดเต็มรูปแบบ

เขาจึงตัดสินใจว่าจะพอแค่นี้

“งั้นก็ได้ ไม่เดินแล้วก็ได้”