ย้อนเวลากลับมาเรียน ม.ปลาย

ดาวเคราะห์สีฟ้า, ประเทศจีน

โรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่งของเมือง S

“โอ้...! อะไรจะสูงชันเพียงนี้! เส้นทางสู่ฉู่นั้นช่างยากเย็น ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้า! ฉานชงและอวี๋ฝู ครั้งก่อตั้งรัฐมาเนิ่นนานเพียงใด! นับแต่นั้นมา สี่หมื่นแปดพันปี ไม่เคยมี...”

เสียงอ่านหนังสือดังชัดเจน ดังมาจากห้องเรียน มัธยมศึกษาตอนปลาย ปี 2 ห้อง 1

สมองปวดรุนแรงกะทันหัน นักเรียนชายที่นั่งอยู่ด้านหลังห้องลุกขึ้นจากโต๊ะเรียน

เสียงบทกวีที่ทั้งคุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ ดังก้องอยู่ในหู หูเฟย ลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย

มองดูทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หูเฟย ถึงกับรู้สึกงงงวยเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?”

“นี่ที่ไหน?”

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

หลังคำถามสามชุดรวด ทันใดนั้น—

“หูเฟย เธอใจลอยอะไรตอนเรียนอีกแล้ว?”

“ลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนี้ เธอแปลให้หน่อยสิว่าประโยคนี้หมายถึงอะไร!”

หูเฟย ถูกเรียกชื่อกะทันหัน ตัวสั่นเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืน มองไปที่กระดานดำโดยไม่รู้ตัว

ด้านบนมีข้อความเป็นภาษาจีนโบราณอยู่หนึ่งบรรทัด “蚕丛及鱼凫，开国何茫然！”

อาจารย์กำลังมอง หูเฟย อย่างโมโหฉุนเฉียว สั่งให้เขาแปลว่าหมายถึงอะไร

หมายถึงอะไร? ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่าว่าหมายถึงอะไร?

ตัวฉันภาษาจีนตอนมัธยมปลาย ไม่เคยสอบได้ถึง 80 คะแนนด้วยซ้ำ จะให้ฉันแปล ตอนนี้…

เดี๋ยวนะ

Hold on

Wait a minute

(เสียงจีนเลียนเสียง Wait a minute)

………

หูเฟย พลันรู้ตัวว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้อง

นี่มันข้อความบทเรียนตอนมัธยมปลายนี่!

มันบ้าบออะไร ฉัน..กลับมาตอนมัธยมปลายเหรอเนี่ย!

รีบดูกระดานดำอีกครั้ง

“เอ่อ ประโยคนี้ อืม…” หูเฟย รู้สึกเหมือนมีสำลีอุดปาก

“อาจารย์ครับ ผมทำไม่ได้”

“ขอโทษครับ ผมไม่ควรใจลอยตอนเรียน”

หู เฟย ไม่แก้ตัว แต่กลับขอโทษทันที ด้วยท่าทีจริงใจมาก

เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มคนเดิมที่เคยมีนิสัยดื้อรั้น แข็งข้อ และอาจจะใช้เงินไปกับการ ‘เติมเงิน’ ไปอย่างไม่คิดคนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาขอโทษอาจารย์

“หืม?”

“ไอ้เด็กแสบคนนี้ทำไมถึงได้สุภาพและเรียบร้อยขนาดนี้?”

อาจารย์ภาษาจีนบนแท่นบรรยายด้านหน้าห้อง ดูไม่อยากจะเชื่อ

หูเฟยน่ะ เป็นพวกไม่เอาไหนที่ขึ้นชื่อในห้องเลยนะ

หลับในห้องเรียน เลิกเรียนก็ไปเข้าห้องน้ำ ทุกวันมาโรงเรียนเหมือนมาเที่ยวสวนสาธารณะ

เหมือนไก่ขันเสียงแหบแห้ง อืมม.. ช่างเถอะ วีรกรรมที่ไม่น่าพูดถึง

แต่ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคนอย่างกะทันหัน แถมยังรู้จักขอโทษอีกด้วย

แปลกจริงๆ!

“นั่งลงไปซะ ตั้งใจเรียนให้ดีๆ อย่าสร้างปัญหาให้ฉันอีก” อาจารย์ภาษาจีนก็ขี้เกียจไปต่อล้อต่อเถียงกับเขาแล้ว

“ขอบคุณครับอาจารย์!”

หูเฟย กล่าวขอบคุณอาจารย์แล้วก็นั่งลงดีๆ อย่างเรียบร้อย

แต่ตอนนี้ หัวใจของเขาตื่นเต้นสุดขีด

มองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่หน้าห้องเรียน เขาเกิดใหม่ ย้อนเวลากลับมาสิบปีก่อน ถึงยุคที่ตัวเองเรียนมัธยมปลายปี 2 ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“นี่ นี่…”

หู เฟย ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

‘ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ…’

ไม่รู้เพราะอะไร เขาก้มหน้าหัวเราะอย่างเงียบๆ หัวเราะจนน้ำตาคลอเบ้า ตัวสั่นไปหมด

‘สิบปีก่อน สิบปีก่อน…’

‘ทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ทั้งหมด สามารถกลับมาแก้ไขใหม่ได้ทั้งหมด!’ หูเฟย พึมพำกับตัวเองราวกับละเมอ

ชีวิตของ หูเฟย เต็มไปด้วยความเสียใจ ไม่ว่าจะเป็นต่อตัวเอง ต่อพ่อแม่ หรือต่อเพื่อน

สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยในฝัน

ดื้อรั้นตอนวัยรุ่นทำให้พ่อแม่เสียใจมาก

ไม่เห็นคุณค่าของเพื่อนแท้

บริษัทที่ก่อตั้งขึ้นมาไม่ได้เติบโตและแข็งแกร่ง

………

มีเรื่องที่เสียใจมากจริงๆ!

แต่ที่ทำให้เขาเสียใจไปตลอดชีวิตที่สุด ก็ยังคงเป็นแฟนสาว เซี่ยจือ

เรื่องราวของเขา และเซี่ยจือ ที่จริงแล้วพูดไปก็เชยระเบิด เรื่องราวของโปรแกรมเมอร์คนหนึ่งที่ตกหลุมรักเทพธิดา

ทั้งสองคนรักกันอย่างจริงใจ สัญญาว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันตลอดไป แต่กลับถูกพ่อแม่ฝ่ายหญิงคัดค้าน สุดท้ายพากันปลิดชีพตามกันด้วยความรัก จบลงด้วยโศกนาฏกรรม

‘ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ฉันไม่สามารถทำให้ชีวิตต้องมีแต่ความเสียใจอีกต่อไป’

‘เซี่ยจือ ครั้งนี้ จะไม่มีใครแยกเธอกับฉันได้อีกแล้ว’

‘ต่อให้เกิดใหม่ฉันก็จะยังคงรักษาคำสัญญาของเรา’ หูเฟย สาบานในใจเงียบๆ

………

“เอาล่ะ ทุกคนเก็บหนังสือให้เรียบร้อย ต่อไปเราจะทำแบบทดสอบย่อยกัน”

“เวลาหนึ่งคาบครึ่ง แถวแรกขึ้นมารับข้อสอบ”

“อะไรนะ? สอบเหรอ?”

หูเฟย งงงวยเล็กน้อย

ฉันเพิ่งจะย้อนเวลากลับมา ก็ต้องมาสอบเลยเหรอ?

ตอนที่เก่งที่สุด พีคที่สุด สมัยมัธยมปลาย 750 คะแนน ฉันสอบได้สูงสุดแค่ 300 คะแนนเท่านั้น

จัดเป็นพวกไม่เอาไหนในหมู่พวกไม่เอาไหน เป็นเหมือนเครื่องบินรบในกองขยะ

ช่วงที่เก่งที่สุดยังได้แค่นี้เลย แล้วตอนนี้ที่เพิ่งย้อนเวลากลับมาน่ะไม่ต้องพูดถึงเลย!

‘แล้วจะทำยังไงดี?’ หูเฟย รู้สึกยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ทันใดนั้น—

“ติ๊ง~ ระบบชีวิตสมบูรณ์แบบ เริ่มทำงาน”

“สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบ คุณสามารถเรียกฉันว่าระบบได้”

u￣?￣uゞ？？？

หูเฟย เอามือลูบหัวตัวเองอีกครั้ง

ถึงจะรู้สึกงงงวยเล็กน้อย

แต่ในยุคนี้สมัยนี้ การเปิดใช้ระบบก็มีโอกาสเกิดขึ้นพอๆ กับการวาร์ปชนกำแพง(ศัพท์เกม) ไม่ใช่เรื่องน่าตกใจอะไรนัก

หูเฟย ไม่พูดพร่ำทำเพลง “ระบบ คุณมีฟังก์ชันอะไรบ้าง?”

“โฮสต์ ตามสถานการณ์ของคุณ ระบบนี้มีสองแผนการให้คุณเลือก”

“แผนการที่ 1 เส้นทางสู่เทพเจ้าแห่งความร่ำรวย”

“หลังจากเลือกแล้ว ระบบจะเปิดฟังก์ชันปั่นเงิน ทุกวินาทีที่ผ่านไป คุณจะได้รับเงิน 1 หยวนโดยอัตโนมัติ”

“ในช่วงเวลานั้น รายได้จากการลงทุนทางธุรกิจทั้งหมดจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า”

“แผนการที่ 2 เส้นทางสู่เซียนวิชาการรอบด้าน”

“หลังจากเลือกแล้ว ระบบจะเปิดฟังก์ชันปั่นข้อสอบ เพียงแค่โฮสต์ปั่นข้อสอบทั้งชุดเสร็จ และตรวจทานเฉลยคำตอบที่ถูกต้องแล้วก็จะได้รับค่าประสบการณ์วิชา และคะแนนระบบ”

“ค่าประสบการณ์ สามารถใช้อัปเกรดระดับวิชาได้ ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งสามารถเข้าใจความรู้ได้มากขึ้น สามารถทำคะแนนได้สูงขึ้น”

“คะแนนระบบ สามารถใช้แลกไอเทมจำกัด ทักษะ และอื่นๆ ในร้านค้าในระบบได้”

หูเฟย เข้าใจแล้ว ตอนนี้มีสองทางเลือกวางอยู่ตรงหน้าเขา

ทางเลือกแรกคือเลือกที่จะเป็นเทพเจ้าแห่งความร่ำรวยแบบนอนรอชัยชนะ

วินาทีละ 1 หยวนต่อวันก็ 86,400 หยวน หนึ่งปีก็ 31,536,000 หยวน

นอนเฉยๆ ปีเดียวก็ทำเงินได้สามสิบกว่าล้าน สิบปีก็สามร้อยกว่าล้าน

แถมยังมีบัฟ(buff)ที่ทำให้รายได้จากการลงทุนทางธุรกิจเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีก

น่าดึงดูดใจมาก

แต่ หูเฟย กลับส่ายหัว

ชาติก่อนตัวเองก็เคยก่อตั้งบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์หลายตัวและประสบความสำเร็จ สุดท้ายบริษัทถึงขั้นเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ ฐานะตัวเองก็สูงถึงร้อยกว่าล้านแล้ว

แต่แล้วยังไงล่ะ?

เขามีเงิน แต่ก็มีคนที่มีเงินมากกว่าเขา

เขาไม่ปฏิเสธว่าเงินสำคัญมาก

แต่บางเรื่องเงินก็ทำไม่ได้

หากต้องการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้จริงๆ หูเฟย รู้ว่าต้องมองการณ์ไกล

“ระบบ ฉันเลือกแผนการที่ 2 เปิดเส้นทางสู่เซียนวิชาการรอบด้าน”

สายตาของ หูเฟย ดูลึกซึ้ง ‘ครั้งนี้ ฉันจะใช้ความรู้ เพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตา’

………

หลังจาก หูเฟย ตัดสินใจเลือก ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนมาว่า “เลือกเรียบร้อยแล้ว กำลังโหลด…”

สักพักเห็นเพียงแสงสว่างวาบขึ้นตรงหน้า หูเฟย กะทันหัน

โฮสต์ : หูเฟย;

อายุ : 17;

ภาษาจีน มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

คณิตศาสตร์ มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

ภาษาอังกฤษ มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

ฟิสิกส์ มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

เคมี มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

ชีววิทยา มัธยมศึกษาตอนปลาย : 0/250 (ระดับ 1);

คะแนนระบบ : 0.

“โหลดโมดูล เสร็จสมบูรณ์แล้ว!”

“ภารกิจจำกัดเวลา : อัปเกรดระดับวิชาใดก็ได้หนึ่งวิชาถึงระดับสอง จะได้รับตั๋วสุ่มรางวัลในร้านค้าในระบบหนึ่งใบ”

ยังมีอะไรให้ลังเลอีก?

แค่ทำข้อสอบก็จบเรื่อง

หูเฟย รีบหยิบปากกาขึ้นมาทันที เริ่มสอบ

การสอบครั้งนี้ คือก้าวแรกที่เขาจะก้าวไปสู่การเป็นเซียนวิชาการ

………

“ติ๊งริงริง~” เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้น

เวลาหนึ่งคาบครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว การสอบภาษาจีนสิ้นสุดลง

“เอาล่ะ ทุกคนหยุด แถวแรกไปเก็บข้อสอบ”

‘ให้ตายสิ.. จบเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?’

หูเฟย ตกใจ เมื่อได้ยินเสียงกริ่ง เรียงความเพิ่งจะเขียนได้ครึ่งเดียว ส่วนเติมบทกวีจากบทเรียนด้านหน้ายังว่างเปล่าทั้งหมด

เรียงความเขียนไม่เสร็จแน่ คิดมากไปกว่านี้ไม่ทันแล้ว พลิกไปที่ส่วนเติมบทกวีด้านหน้า อาศัยความทรงจำที่เลือนลางบังคับบวกกับความรู้สึกทางภาษาเติมลงไปเลย

มือขาวนุ่มดั่งขนมซู*(ขนมสีแดงนวล) สุราหวงเถิง <-- เขาเขียนลงไป, (นกขมิ้นสองตัวร้องเพลงท่ามกลางต้นหลิวเขียวขจี)

ตัดก็ไม่ขาด คลี่ก็ไม่ออก ความโศกเศร้าแห่งการจากลา <-- เขาเขียนลงไป, (ดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ ไหลเอื่อยไม่ย้อนคืน สู่ทิศตะวันออก)

ล้อเกวียนคราง ม้าเปล่าร้องหวิวลม <-- เขาเขียนลงไป, (ลมฤดูใบไม้ผลิเดือนสอง วูบวาบดั่งกรรไกรตัดใบ)

นอกศาลายาว ริมทางเก่า <-- เขาเขียนลงไป, (นกยางขาวเรียงแถว พุ่งสู่ฟ้าสีคราม)

………

ในที่สุด ภายใต้การเร่งเร้าของคนที่เก็บข้อสอบ หูเฟย เขียนชื่อตัวเองเพิ่มแล้วก็ส่งข้อสอบ

จากนั้นทั้งตัวก็ทิ้งลงบนเก้าอี้เหมือนไม่มีกระดูก

มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

ฉัน หูเฟย อย่างน้อยก็ถือเป็นคนที่ผ่านเรื่องราวต่างๆ มาบ้างแล้ว ไม่คิดว่าจะโดนข้อสอบวิชาภาษาจีนทำให้ลำบากสาหัสขนาดนี้

หูเฟย ส่ายหัวอย่างเก้อๆ

รู้สึกว่าการเขียนข้อสอบภาษาจีน เหนื่อยกว่าการให้เขาต้องตอกโค้ด สามวันสามคืนเสียอีก

ถึงแม้จะทำข้อสอบเสร็จแล้ว แต่เนื่องจากอาจารย์ยังไม่ได้ตรวจคำตอบ ดังนั้นระบบจึงยังไม่คิดค่าประสบการณ์ให้ หูเฟย ชั่วคราว

เพื่อไม่เสียเวลา หูเฟย ใช้เวลาช่วงพัก รีบวิ่งไปที่ร้านค้าในโรงเรียน ซื้อข้อสอบมาหลายชุด

‘5 ปีข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัย, 3 ปีแบบจำลองข้อสอบ’ (五年高考，三年模拟)

‘10 วัน เปิดประตูสู่ชิงหวาและปักกิ่ง’ (十天，打开清北大门)

‘100 ชุด ไม่มีหลงทางเข้าสู่เป่ยหวา’ (100套，进入北华不再迷路)

‘ทะยานสู่ฟ้า? : แบบฝึกหัดลับอัปคะแนนของเหล่าซือหม่า’ (起飞?：马老师上分密卷)

‘? ตั้งใจสร้างคะแนนด้วยใจ’ (?用心创造分数)

เป็นข้อสอบที่ดีทั้งนั้น!

หูเฟย ซื้อทั้งหมด รีบกลับห้องเรียน เริ่มปั่นข้อสอบเลย!

………

“ติ๊ง~”

“ปั่นข้อสอบสำเร็จ ทำข้อสอบภาษาจีนจำลองระดับประเทศของมัธยมศึกษาตอนปลาย ปี 3 เสร็จหนึ่งชุด”

“ระดับความยาก : A”

“เวลาที่ใช้ : 150 นาที”

“คะแนนที่ได้ : 65”

“คุณจะได้รับ——”

“ภาษาจีน มัธยมศึกษาตอนปลาย : ค่าประสบการณ์ 65”

“คะแนนร้านค้า : 1 คะแนน”

“ติ๊ง~”

“ค่าประสบการณ์ภาษาจีน มัธยมศึกษาตอนปลาย เต็มแล้ว กำลังอัปเกรด…”

“อัปเกรดสำเร็จ!”

“ภาษาจีน มัธยมศึกษาตอนปลาย : 3/500 (ระดับ 2)”

“คุณจะเข้าใจเนื้อหา ภาษาจีน มัธยมศึกษาตอนปลาย 20% อย่างสมบูรณ์ คะแนนสอบภาษาจีนระดับความยาก A จะไม่ต่ำกว่า 80 คะแนน”

“ภารกิจจำกัดเวลาเสร็จสิ้น คุณจะได้รับตั๋วสุ่มรางวัลจากร้านค้าในระบบหนึ่งใบ”

………

ฟังเสียงแจ้งเตือนระบบจบลง บนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของ หูเฟย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ

วันนี้ทั้งวันปั่นข้อสอบไม่หยุด ในที่สุดก็ได้ผลตอบแทน

วิชาภาษาจีนเลื่อนระดับขึ้นระดับสองได้สำเร็จ

ทันทีที่อัปเกรดเสร็จ ในสมองก็มีความรู้ภาษาจีนเพิ่มขึ้นมามากมาย

หูเฟย พลันนั่งตัวตรง “ฉันเหมือนจะรู้แล้วว่า ‘蚕丛及鱼凫，开国何茫然！’ หมายถึงอะไร”

นี่คือคำถามที่อาจารย์ภาษาจีนถามเขาตอนที่เพิ่งย้อนเวลากลับมาตอนเช้า เขาตอบไม่ได้ แต่หลังจากอัปเกรดเมื่อกี้ เขาก็รู้แล้ว

ความหมายที่ถูกต้องคือ : ในตำนาน ฉานชงและอวี้ฝู ได้ก่อตั้งรัฐฉู่ ยุคสมัยที่ก่อตั้งรัฐนั้นช่างนานมาแล้ว เกินกว่าจะกล่าวรายละเอียดได้

“อ้อ ที่แท้ ฉานชง กับอวี๋ฝู เป็นชื่อคนสองคนนี่เอง!”

“ให้ตายเถอะ ฉันยังคิดว่าเป็นอาหารกวางตุ้งสองอย่างเสียอีก!”

หูเฟย รู้สึกโล่งใจในใจเงียบๆ โชคดีที่ตอนเรียนไม่ได้พูดออกไป

ไม่อย่างนั้นขายหน้ามากแน่

………

“เชดดดดด!!! เกิดอะไรขึ้นกับ หูเฟย วะเนี่ย? ไม่น่าเชื่อว่าจะทำข้อสอบภาษาจีนทั้งวันเลย”

“ใช่ วันนี้ไม่เห็นเขาขยับจากที่เลย”

“หรือว่าบ้าไปแล้ว? หรือว่าโดนอาจารย์ภาษาจีนลงโทษ?”

“ไม่รู้ เมื่อกี้ชวนไปเล่นบาส เขาก็ไม่ไป”

นักเรียนที่ผลการเรียนไม่ดี อีกสองสามคนในห้อง ซึ่งเหมือนกับ หูเฟย กำลังส่งเสียงจีบจั้บ จ้อกแจ้กจอแจอยู่ข้างๆ ถกกันไม่หยุด ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ หูเฟย กำลังทำ

“เฮ้ย หูเฟย ไอ้หนู นายไม่ได้ย้อนเวลากลับมา หรือว่าเกิดใหม่หรอกใช่ไหม? ทำไมนิสัยเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้?” ผู้ชายคนหนึ่งถามติดตลก

เยสเข้!

หูเฟย ตกใจจนคางแทบหลุด

พี่ชาย นายไม่ได้ใช้โปรแกรมโกง(เกม)หรอกใช่ไหม?

นี่นายทายถูกเลยเหรอเนี่ย!!!

โชคดีที่อีกฝ่ายแค่พูดเล่นๆ ไปงั้นเอง

หูเฟย ก็พูดติดตลกเหมือนกันว่า “พี่ชาย จินตนาการ นายล้ำเลิศขนาดนี้ ทำไมไม่ไปเขียนนิยายที่เว็บฟ่านเชี่ยล่ะ?” *(番茄, fanqie – Tomato)

อีกฝ่ายฟังแล้วก็ส่ายหัว “ช่างเถอะ เขียนนิยายอะไรพวกนี้เปลืองสมองเกินไป ไม่สนุกเท่าอ่านคอมเมนต์”

“ผู้อ่านเว็บฟ่านเชี่ย แต่ละคนนี่สุดยอดจริงๆ ผู้ชายมีเตียวเสี้ยนอยู่ที่เอว ผู้หญิงสวย เสียงหวาน จะเป็นโลลิหรือราชินีก็ได้” *(貂蝉, สี่ยอดพธูของจีนโบราณ)

“ทุกคนรายได้เดือนละเป็นล้าน พูดจาไพเราะน่าฟัง คอมเมนต์ของพวกเขาน่ะ สนุกกว่าอ่านนิยายอีก”

“อืม คำพูดนี้มีเหตุผล”

หูเฟย พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าปั่นข้อสอบต่อไป ไม่สนใจคนอื่นอีกแล้ว

แม้แต่ตอนเรียน เขาก็ปั่นข้อสอบ

โชคดีที่ อาจารย์ก็ไม่ได้ห้ามเขา ตราบใดที่เขาไม่ก่อกวนในห้องเรียนก็พอ

………