เรื่องสนุกๆ มากมายในกลุ่ม QQ

ทานข้าวเสร็จ น้าชายกับน้าสะใภ้กลับเข้าห้อง หูเฟย เปิดคอมพิวเตอร์ ล็อกอินเข้าสู่ QQ

[อี้เจี่ยนเหมย เชิญคุณเข้าร่วมกลุ่ม QQ : กลุ่มเรียนสี่ดอกไม้เล็กๆ]

หูเฟย คลิกตกลง

[อี้เจี่ยนเหมย : ยินดีต้อนรับท่านหูครับ (ยินดีต้อนรับท่านผู้ยิ่งใหญ่·jpg)]

มองดูรูปโปรไฟล์ของ อี้เจี่ยนเหมย ชายคนหนึ่งถือฉมวกยืนอยู่บนทะเล น่าจะเป็น หยวนหวา ไม่ต้องสงสัย

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : ไอดอล ท่านมาแล้ว (ยินดีต้อนรับท่านผู้ยิ่งใหญ่เข้ากลุ่ม·jpg)]

ซื่อปูซื่อซือซืออา รูปโปรไฟล์คือภาพสกรีนช็อตที่ฮวาเฟยกำลังถลึงตา คงเป็น หลี่ ซือซือ ไม่ต้องสงสัย

ว่าแต่ชื่อ ID นี่... เอาเรื่องจริงๆ!

คนฉวนอวี้อย่าอ่านนะ (เป็นการเล่นคำ)

[ผู้แปล : เป็นชื่อเรียกย่อของ มณฑลเสฉวน (四川) ซึ่งเป็นพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีนอาจมีคำที่ออกเสียงคล้ายคำหยาบในสำเนียงเสฉวน โดยเฉพาะเสียงของคำว่า 四 (sì - สี่) และคำว่า 是 (shì - คือ, ใช่) สองคำนี้จะใกล้เคียงกันมาก]

ชื่อ QQ ของ หูเฟย ชื่อ สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ (雪山飞狐 - จิ้งจอกบินบนภูเขาหิมะ)

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : เหล่าเสนาบดีทั้งหลาย ลุกขึ้น]

[อี้เจี่ยนเหมย : ขอบคุณพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาทในพระมหากรุณา (เสียงแตก)]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : ขอบคุณฝ่าบาทเพคะ (ออดอ้อน)]

“สองคนนี้ ช่างเข้าขากันจริงๆ!” หูเฟย หัวเราะดูข้อความตอบกลับของทั้งสอง บรรยากาศในกลุ่มผ่อนคลายมากๆ รู้สึกดีทีเดียว

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : เสนาบดีทั้งหลายอยู่กันครบไหม? ข้าไม่น่าจะเป็นคนสุดท้ายที่เข้านะ? เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ น่าจะเป็นคนสุดท้ายที่เข้ากลุ่ม QQ ใช่ไหม?]

เพิ่งส่งข้อความเสร็จ เสียงข้อความใหม่ก็ดังขึ้นในกลุ่ม

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : (??へ??╬) เหลวไหล เหลวไหล คุณพูดเหลวไหล คนอื่นไม่ใช่คนสุดท้ายซะหน่อย ฉันมาก่อนคุณต่างหาก คุณนั่นแหละคือคนสุดท้าย]

“ฮ่าๆ เจ้าตัวเล็กนี่โดนฉันหลอกออกมาจริงๆ” หูเฟย ยิ้มอย่างมีชัย

เขาเข้ากลุ่มมาก็เห็นว่ามีสมาชิกแล้วสี่คน

ในนั้น ID ของ เซี่ยจือ โดดเด่นเป็นพิเศษ ที่แท้ชื่อ ‘ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ’ ถ้าเธอไม่ใช่ เซี่ยจือ แล้วใครเป็นเซี่ยจือล่ะ?

คนอื่นๆ ในกลุ่มสามคนแอคทีฟมากๆ มีแค่ เซี่ยจือ คนเดียวที่กำลังซุ่มเงียบ หูเฟย ใช้กลเม็ดเล็กน้อยก็หลอกให้ เซี่ยจือ ออกมาพูดได้แล้ว

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : โอ้ๆๆ เห็นแล้วเห็นแล้ว งั้นผมขอโทษเพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ ด้วยนะครับ ขอให้ท่านจอมยุทธหญิงผู้ยิ่งใหญ่โปรดอภัยให้ข้าด้วยขอรับ (เชิญท่านผู้ยิ่งใหญ่ดื่มชา·JPG)]

ไกลออกไปอีกฝั่งของคอมพิวเตอร์

เซี่ยจือ เห็น หูเฟย ยอมขอโทษอย่างว่าง่าย ปากเล็กๆ ก็เชิดขึ้น รู้สึกมีชัยเล็กน้อย

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ฮึ่ม ครั้งหน้าเจ้าก็ระวังหน่อยล่ะ กระบี่ของข้าผู้นี้มิมีตาดอก (ชักดาบ·jpg)]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : ขอรับๆๆ ข้าทราบแล้วขอรับท่านจอมยุทธหญิง ว่าแต่ข้าขอถามหน่อยได้รึไม่ท่านจอมยุทธหญิงใช้กระบี่วิเศษเล่มใดรึ?]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : ข้ารู้! นั่นคือ กระบี่หยกม่วง]

“กระบี่หยกม่วง? คืออะไร?”

เซี่ยจือ ปกติไม่ค่อยดูโทรทัศน์หรือภาพยนตร์ ไม่รู้จักมุกตลกจากเรื่อง ‘A Chinese Odyssey’ (大话西游)

ยังคิดว่าเป็นแค่ชื่อกระบี่ทั่วๆ ไป…

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : งั้นท่านจอมยุทธหญิง ช่วยให้ข้ายืมกระบี่ดูหน่อยได้ไหมขอรับ? ข้าผู้นี้มีปัญญาน้อย ไม่ค่อยได้เจอโลกกว้าง]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : อืม... ให้เจ้าดูก็ได้ แต่ต้องคืนข้ามาด้วยนะ]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : ได้ขอรับ! อ๊ะ แย่แล้ว ข้าชักกระบี่ออกมาจากฝักได้แล้ว]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ? ? ? แล้วไง?]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : หากว่าตามที่กำหนดไว้ในหนัง คุณก็ต้องตามผมมาแล้วสิครับ]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ? ? ? นั่นมันกฎอะไรกัน?]

หูเฟย อดขำไม่ได้ ไม่คิดว่า เซี่ยจือ จะไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ สมกับเป็นคนที่อ่านแต่ตำราไม่รับรู้เรื่องภายนอกจริงๆ

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : บ้าไปแล้ว เสี่ยวจือ นี่เธอจะไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : รู้เรื่องอะไร?]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : เชื่อเธอเลย (มินเนี่ยนเอามือก่ายหน้าผาก)]

[อี้เจี่ยนเหมย : เป็นอย่างนี้ ไม่ว่าใครก็ตาม ตราบใดที่สามารถชักกระบี่หยกม่วงออกมาจากฝักได้ คนผู้นั้นก็คือผู้มีวาสนากับเจ้าของกระบี่หยกม่วง เป็นวาสนาที่สวรรค์ประทานให้ ซึ่งเธอจะต้องแต่งงานกับเขาอย่างไร]

“เอ่อ? อ๊ะ...”

เซี่ยจือ หยิบหมอนข้างๆ มาซบหน้าลงไป เธอจะไปรู้ได้ยังไงว่ามีเรื่องแบบนี้ด้วย

รีบพิมพ์ข้อความลงบนคีย์บอร์ด

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ซือซือ นี่เธอเล่นบ้าอะไรเนี่ย! เธอทำร้ายฉัน!]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : โถ่ คุณผู้หญิงตัวน้อยของฉัน! ฉันก็แค่พูดเล่นๆ เอง ใครจะรู้ว่าเธอจะรับมุกจริงๆ อืม ถ้าจะโทษก็โทษไอดอลนั่นแหละ เขาต่างหากที่เป็นคนชักกระบี่]

หูเฟย : “.....”

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : โทษผมเหรอ!!!]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ! ท่านจอมยุทธหญิง ข้าแนะนำให้จัดการไอ้คนเหลวไหลนี่ซะเลย แบบนี้ จะได้ไม่มีใครรู้ว่ากระบี่ของท่านโดนเขาชักออกมาแล้ว แล้วท่านก็ไม่ต้องแต่งงานกับเขาแล้วไงเจ้าคะ? (เป็นความคิดที่ดีใช่ไหมเจ้าคะ? รีบชมข้าสิ)]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : (เท้าคาง) อ้อ ที่แท้ก็เป็นความคิดที่ดี]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : ? ? ?]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : จอมยุทธหญิงโปรดไว้ชีวิต ข้ามีเรื่องจะพูดขอรับ]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ฮึ่ม สายไปแล้ว! ระวังกระบี่ของข้าให้ดี! (หมื่นดาบคืนสู่แหล่งกำเนิด!)]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : เอ๋ออออ... (ทหารญี่ปุ่นโดนยิงล้มลง·jpg)]

[อี้เจี่ยนเหมย : ไอดอล ท่านใช้สติกเกอร์ผิดเรื่องแล้วครับ อันนี้มาจากละครต่อต้านญี่ปุ่น พวกเรากำลังแสดงเรื่องกำลังภายในครับ]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : ไอ๊หยา ดูอันนี้ไปก่อนแล้วกันนะ ผมมีสติกเกอร์ไม่พอแล้ว (คุณนี่มันน่ารำคาญจริงๆ ซุนหงเล่ยแบกมีดแตงโมทำหน้าตาเหย่อหยิ่ง)]

[อี้เจี่ยนเหมย : ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ผมผิดไปแล้วครับ แตงโมลูกนี้รับรองว่าหวานครับ (คุกเข่าอ้อนวอน·jpg)]

“คิกคิก...” เซี่ยจือ มองดูข้อความที่พวกเขาส่งหากันอย่างไร้สาระ อดหัวเราะไม่ได้

โดยเฉพาะ หูเฟย ที่ดูหยาบคาย/เอาแต่ใจกับ หยวนหวา แต่กลับดูว่าง่าย/ยอมคนกับตัวเอง ช่างแตกต่างกันมาก ไม่รู้ทำไม กลับมีความรู้สึกพิเศษบางอย่าง

บรรยากาศที่น่าอึดอัดเมื่อกี้หายไปแล้วในความเฮฮา พวกเขาคุยเรื่องอื่นต่อ เซี่ยจือ ก็เริ่มเข้าร่วมบทสนทนามากขึ้น ไม่ได้ซุ่มเงียบอีกต่อไป

หูเฟย รู้สึกว่า เซี่ยจือ ในโลกออนไลน์ดูจะเปิดเผยตัวตนได้มากกว่าในโลกจริงเล็กน้อย พูดคุยมากขึ้น

เนื่องจากในนามเป็นกลุ่ม QQ เรียน จึงคุยกันไปเรื่อยๆ จนไปถึงเรื่องความใฝ่ฝัน

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : ความใฝ่ฝันของฉัน... จริงๆ แล้วฉันอยากเป็นนักแสดง อยากเป็นดารา]

พอพูดคำนี้ออกมา เซี่ยจือ และหยวนหวา ต่างคาดไม่ถึง

อย่างไรก็ตาม บ้านของ หลี่ ซือซือ ทำธุรกิจ แถมเป็นลูกคนเดียว ว่ากันว่า เรียนเก่งสู้เกิดมาดีไม่ได้

ไม่ว่า หลี่ ซือซือ จะเรียนแย่แค่ไหน ในอนาคตก็ต้องกลับไปสืบทอดมรดกนับหมื่นล้านแน่นอน

แต่ไม่คิดว่าเธอจะอยากเป็นดาราเสียอย่างนั้น

ส่วน หูเฟย กลับรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ชาติก่อน หลี่ ซือซือ เคยเปรยความใฝ่ฝันของตัวเองหลายครั้ง แต่น่าเสียดาย สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อความเป็นจริง กลายเป็นประธานหญิงหมื่นล้าน

แม้จะดูสวยงาม แต่จริงๆ แล้วใช้ชีวิตอย่างอัดอั้นมากๆ

“เฮ้อ ถ้าเป็นไปได้ ชาตินี้ช่วยเธอได้ก็จะช่วยนะ!”

ชาติก่อน หูเฟย มีเพื่อนไม่น้อย แต่ที่เป็นเพื่อนแท้ๆ มีอยู่ไม่กี่คน

หลี่ ซือซือ นับเป็นหนึ่งในนั้น

ชาตินี้ จะไม่ปล่อยให้เธอต้องมีเรื่องค้างคาใจอีก

[อี้เจี่ยนเหมย : แต่ของผมคือความปรารถนา ปรารถนาที่จะให้ความใฝ่ฝันของซือซือเป็นจริง]

[ซื่อปูซื่อซือซืออา : หยวนหวา นายมันน่าขยะแขยงเกินไปแล้วน่า ตายซะดีกว่า]

[อี้เจี่ยนเหมย : งั้นผมก็อยากจะฝังศพที่เดียวกับเธอ]

หลี่ ซือซือ : “.....”

หูเฟย : “.....”

เซี่ยจือ : “.....”

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : เซี่ยจือ แล้วความใฝ่ฝันของคุณคืออะไร?]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ของฉันเหรอ ตอนนี้ฉันแค่อยากตั้งใจเรียน สอบเข้ามหาวิทยาลัยเอ้อให้ได้]

มหาวิทยาลัยเอ้อร์ มหาวิทยาลัยระดับท็อปสุดของประเทศ เทียบเท่ากับมหาวิทยาลัยชิง และมหาวิทยาลัยเป่ย

แต่ละปีรับแต่นักเรียนที่อยู่บนยอดสุดของปิระมิด ผู้คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน

ชาติก่อน ความปรารถนาของ หูเฟย จริงๆ ก็คือมหาวิทยาลัยเอ้อ

ถ้าเขาได้รางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันคอมพิวเตอร์ ก็จะได้รับการเสนอชื่อให้เข้าเรียนได้โดยตรง แต่น่าเสียดาย หูเฟย ได้แค่เหรียญเงิน สุดท้ายเลยได้เข้าแค่มหาวิทยาลัยสำคัญทั่วไป คือมหาวิทยาลัยการเงิน

ส่วน เซี่ยจือ ชาติก่อนเพราะปัญหาด้านสุขภาพ ทำให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่ดี สุดท้ายก็เข้ามหาวิทยาลัยการเงินเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม นั่นกลับเป็นความผิดพลาดที่นำไปสู่สิ่งที่ดีกว่า ทั้งสองคนได้เจอกันที่มหาวิทยาลัยการเงิน และผูกพันรักใคร่กันสองภพชาติ

แต่ชาตินี้ หูเฟย จะต้องทำให้ความปรารถนาของทั้งสองคนเป็นจริง

เขาจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอ้อไปพร้อมกับ เซี่ยจือ

เหตุผลที่เขาอุตส่าห์มาโรงเรียนมัธยมปลายที่สอง ..ก็เพราะเรื่องนี้แหละ

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ ความปรารถนาของคุณจะเป็นจริงแน่นอน]

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : จริงเหรอคะ?]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : จริงครับ ถ้าไม่เชื่อลองมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนข้างนอกดูสิครับ เห็นอะไรไหม?]

เซี่ยจือ กระพริบตา แล้ววางเมาส์ลง วิ่งไปที่หน้าต่างทั้งที่ยังสวมรองเท้าสลิปเปอร์รูปแมวอยู่ พลางเงยหน้าขึ้น มองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ฉันเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้าเลยค่ะ]

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ : ฮ่าๆ เห็นไหมครับ มีดวงดาวเต็มท้องฟ้าเป็นพยานให้ผม คุณยังไงก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอ้อได้แน่นอนครับ]

เซี่ยจือ มองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เย็นเฉียบ แต่คำพูดบนนั้นกลับรู้สึกมีอุณหภูมิ

แต่ละคำล้วนร้อนผ่าว…

[ฉันไม่ใช่เซี่ยจือนะ : ขอบคุณมากนะคะ เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย]

หูเฟย ที่อยู่อีกฟากของคอมพิวเตอร์ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแบบ ‘น้าเขย’

[ผู้แปล 姨夫笑 - แสลงจีน รอยยิ้มใจดี อ่อนโยน น่าไว้ใจ แต่แอบมีความตลกหรือน่าเอ็นดู หรือยิ้มแบบคนกำลังจะได้เป็นญาติกับคนมีอำนาจ หรือยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ปนดีใจ]

ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกนะ ไม่ช้าไม่นานก็จะเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันต่ออีกพักใหญ่ เซี่ยจือ ก็ลุกจากคอมพิวเตอร์ไปเข้าห้องน้ำ

คุณพ่อของ เซี่ยจือ พอดีถือจานผลไม้มาให้ เซี่ยจือ

“แค่กๆ” มีข้อความใหม่ใน QQ

[สโนวี่เมาน์เทนฟลายอิ้งฟ็อกซ์ ต้องการเพิ่มคุณเป็นเพื่อน! ยอมรับ/ปฏิเสธ?]

“อืม?” คุณพ่อของ เซี่ยจือ มองดูข้อความที่แสดงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

กดปฏิเสธทันทีอย่างเด็ดขาด

“อะไรกัน? อีกคนแล้วเรอะ? ไอ้หมูบ้านี่มันคิดจะมางัดแงะผักกาดขาวตัวน้อยๆ ของพ่ออีกแล้ว?” [ผู้แปล : ผักกาดขาวตัวน้อยๆ (小白菜 - แสลงจีน ใช้เรียกหญิงสาวที่บริสุทธิ์ น่ารัก และหวงแหน]

“ฮึ่ม ฝันไปเถอะ” คุณพ่อสบถ วางจานผลไม้ลงแล้วก็เดินจากไป

“เฮ้อ เสี่ยวจือ ไม่ยอมรับฉันเป็นเพื่อนใน QQ จริงๆ ด้วย” หูเฟย ถอนหายใจเล็กน้อย ยกมือออกจากคีย์บอร์ดด้วยความผิดหวัง

แต่ก็คิดไว้แล้ว

ใช้ยาแรง(วิธีตรงๆ)ไม่ได้ ก็ต้อง ค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ไปตามกาลเวลาก็แล้วกัน

นี่คือ 日 (วัน) แห่งความสัมพันธ์นะครับ ทุกคนอย่าคิดมาก

………