ท่านหู เหมือนโคตัวน้อยนั่งบนสายไฟ โคตรสุดยอดไปอีก!
คาบเรียนภาษาจีน
“เมื่อวานสั่งให้พวกเธอไปท่องจำบทความ ‘ชายชาวฉี มีภรรยาหนึ่งและอนุภรรยาหนึ่ง’ พวกเธอท่องกันมาแล้วหรือยัง?”
นักเรียนทั้งห้องตอบพร้อมกัน : “ท่องแล้วครับ/ค่ะ~”
“อย่างนี้ ให้เพื่อนร่วมโต๊ะช่วยกันตรวจสอบ ช่วยกันท่องให้กันฟังคนละรอบ”
“ใครที่ยังท่องไม่ได้ ให้เพื่อนร่วมโต๊ะรายงานอาจารย์”
“เริ่มได้”
พูดจบ นักเรียนข้างล่างต่างก็หันไปหาเพื่อนร่วมโต๊ะของตัวเองแล้วเริ่มท่องให้กันฟัง
หยวนหวา ถามเสียงเบา : “ท่านหู ท่องแล้วหรือยัง?”
หูเฟย เหลือบมอง หยวนหวา : “อะไรกันหรือว่านี่นายยังไม่ท่องเหรอ?”
“อันนี้... เมื่อวานอ่านนิยายเพลินไปหน่อย ลืมเลยน่ะสิ”
“อ่านเรื่องอะไร?”
“‘ผมมีพี่สาวเจ็ดคน’”
หูเฟย ไม่เคยได้ยินชื่อเรื่องนี้ เลยถามเล่นๆ
“เอาเถอะ ฉันไม่ฟ้องนายหรอก”
“ฮ่าๆ ขอบคุณมากครับ ท่านหู” หยวนหวา รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
เมื่อวานเขาอ่านนิยายโต้รุ่ง ตอนนี้ขอบตาคล้ำไปหมด ง่วงสุดๆ เตรียมจะฟุบหลับสักพัก
“ว่าแต่ เรื่องนั้นมันเกี่ยวกับอะไรเหรอ?” หูเฟย ถามอย่างสงสัย
“อืม?” หยวนหวา เงยหน้าขึ้นกะทันหัน ถ้านายถามเรื่องนี้ล่ะก็ ฉันจะไม่ง่วงทันที
คนอื่นกำลังท่องหนังสือให้กันฟัง ส่วนสองคนนี้กลับกำลังคุยนิยายกัน
………
“เอาล่ะ คนที่ยังท่องไม่ได้ หรือท่องยังไม่คล่อง ลุกขึ้น” อาจารย์เว่ยเฟิง พูดบนแท่นบรรยายหน้าห้อง
ไม่มีใครลุกขึ้น
อาจารย์เว่ยเฟิง พยักหน้า สมแล้วที่เป็นห้องเรียนพิเศษ ภารกิจพื้นฐานอย่างการท่องจำคงไม่ต้องให้เขาเน้นย้ำอีกแล้ว ทุกคนน่าจะท่องจำได้เอง
จากนั้นก็เน้นย้ำอีกครั้งว่า “ห้ามช่วยเหลือพวกเดียวกันนะ ถ้าถูกจับได้ จะให้คัดลอกบทความทั้งสองคนเลย”
อาจารย์เว่ยเฟิง มองดู ก็ยังไม่มีใครลุกขึ้น
พยักหน้า คิดว่าคงไม่มีปัญหาแล้ว อาจารย์เว่ยเฟิง กำลังจะเริ่มสอนเนื้อหาของวันนี้ แต่จู่ๆ–
“อาจารย์ครับ ผมขอรายงาน”
อาจารย์เว่ยเฟิง เงยหน้าขึ้น : “โอ้ นักเรียน หลูไห่ เธอจะแจ้งอาจารย์เรื่องอะไร?”
หลูไห่ ยืนขึ้น พูดอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรมว่า : “อาจารย์ครับ ผมขอรายงาน หูเฟย ครับ เขายังไม่ได้ท่อง”
หลูไห่ จ้องมอง หูเฟย ตลอด ตอนที่กำลังท่องหนังสือให้กันฟัง เขาเห็น หูเฟย คุยเล่น ไม่ได้ท่องเลย
ฟันธงได้เลยว่า หูเฟย ยังไงก็ท่องไม่ได้แน่ๆ
โอกาสดีขนาดนี้ มีหรือจะพลาด ต้องลุกขึ้นรายงานเขาแน่นอน เพื่อแก้แค้น สำหรับเรื่องครั้งก่อนทั้งสองครั้ง
“โอ้~” อาจารย์เว่ยเฟิง หันไปมอง หูเฟย
“หูเฟย หลูไห่ บอกว่าเธอไม่ได้ท่อง จริงหรือ?”
หูเฟย ยืนขึ้น มอง หลูไห่ แวบหนึ่ง
ทำไมถึงได้เหมือนแมลงวันขนาดนี้ ต้องพยายามหาตัวตนต่อหน้าฉันอยู่เรื่อยๆ?
เขาขี้เกียจจริงๆ ที่จะต้องมาเล่นเล่ห์เล่นกลอะไรกับเด็กๆ ใช้เวลาแบบนี้ไปทำโจทย์สองสามข้อดียังจะดีเสียกว่า
หูเฟย ไม่ได้มองอาจารย์เว่ยเฟิง แต่หันไปตะโกนใส่ หลูไห่ แทน :
“หลูไห่ นายว่าฉันไม่ท่อง แล้วฉันจะยังไม่ท่องอย่างนั้นเหรอ?”
“เหอะ นายอย่าคิดจะปฏิเสธเลย ฉันยืนยันว่านายยังไม่ได้ท่อง”
“บทความง่ายๆ แค่นี้ ฉันท่องได้คล่องแคล่วราวกับท่องกลับหลังได้แล้วนะ”
หลูไห่ ฟังจบก็หัวเราะเสียงดัง “ฮ่าๆๆๆๆ~”
“ตลกชะมัด ท่องได้คล่องแคล่วราวกับท่องกลับหลังเลยงั้นเหรอ..”
“ดี งั้นเราสองคนมาเดิมพันกันหน่อยเป็นไง?”
“เดิมพันอะไร?”
“ถ้านายท่องได้ ถือว่าฉันแพ้ ฉันจะขอโทษนาย”
“ถ้านายท่องไม่ได้ นายก็ไปขอโทษอาจารย์เว่ยเฟิง”
ไม่คิดว่า หูเฟย จะส่ายหน้า หลูไห่ ก็เยาะเย้ยทันที : “อะไรนะ ไม่กล้าเหรอ?”
“เงินเดิมพันน้อยไปหน่อย มันไม่น่าสนใจ”
“โอ้ งั้นนายต้องการอะไรล่ะ?” หลูไห่ มอง หูเฟย
“อย่างนี้ คนแพ้เพิ่มอีกข้อ คัดลอกบทความหนึ่งร้อยจบ เป็นไง?”
ให้ตายสิ!
หนึ่งร้อยจบ ต้องคัดลอกนานแค่ไหนเนี่ย?
หลูไห่ พลันลังเล
หูเฟย กล้าเสนอเงื่อนไขนี้ แสดงว่าเขามั่นใจว่าจะชนะอย่างนั้นเหรอ?!
เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แน่นอน
เขาต้องกำลังขู่ฉันอยู่แน่ๆ..
คิดจะมาเล่นสงครามจิตวิทยากับฉันเหรอ?
ขณะที่ หลูไห่ กำลังลังเล ทางด้านนี้ หยวนหวา ดึงเสื้อของ หูเฟย แล้วกระซิบถามเสียงเบาๆ :
“ท่านหู ท่านเล่นใหญ่ไปหรือเปล่า ท่านท่องได้จริงๆ เหรอ?”
หูเฟย หันไปพูดเสียงเบากลับว่า : “ชู่ว์ ฉันกำลังหลอกเขาอยู่…”
“โอ้~” หยวนหวา พยักหน้า สีหน้าเหมือนเข้าใจแล้ว
บทสนทนาอย่างลับๆ ล่อๆ ของทั้งสองคน หลูไห่ ได้ยินทั้งหมด
ฮ่าๆๆๆ ที่แท้ก็กำลังเล่นสงครามจิตวิทยาอยู่จริงๆ
หลูไห่ หัวเราะเสียงดัง “ดี งั้นเดิมพัน!”
คาดไม่ถึง อาจารย์เว่ยเฟิง กลับไม่ห้ามการเดิมพันของนักเรียนสองคนในห้องเรียน กลับจะสนับสนุนเสียอีก
“ดี ฉันเห็นด้วย”
“หูเฟย งั้นเธอเริ่มท่องได้เลย”
“ได้ครับ!”
หูเฟย ทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เหมือนแสดงว่าไม่มั่นใจ รอยยิ้มในใจของ หลูไห่ ยิ่งกว้างขึ้น
จากนั้น หูเฟย ก็ปิดหนังสือภาษาจีนต่อหน้าทุกคน
“矣希几，者泣相不而，也羞不妾妻其…”
(ภรรยาและอนุภรรยาของเขาก็ไม่รู้สึกอับอาย แต่ผู้ที่ (เห็นเช่นนี้แล้ว) ไม่หลั่งน้ำตาร่วมกัน (ด้วยความละอายแทน) นั้นมีน้อยยิ่งนัก – บทความ)
หืม?
ว้อท?
นานิ?
ตอนที่ หูเฟย ท่อง นักเรียนข้างล่างฮือฮาไปทั่ว
“ไม่ถูกนี่นา ท่องอะไรน่ะ?”
“ใช่แล้ว ท่องส่วนไหนเนี่ย ไม่ใช่เนื้อหาในบทเรียนเลย”
“ท่องมั่วรึเปล่า?”
“ไม่จริงน่า หรือว่ายังไม่ท่องจริงๆ เหรอ?”
เนื้อหาที่ หูเฟย ท่อง พวกเขาพบว่าไม่ใช่เนื้อหาในบทเรียนเลย แถมยังแปลกประหลาดมากๆ ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร
แต่ หูเฟย ก็ยังคงท่องต่อไปอย่างคล่องแคล่ว
“ฮ่าๆ ดูสิ ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าเขายังไม่ได้ท่อง!”
หลูไห่ ตะโกนด้วยความดีใจ
เซี่ยจือ ที่อยู่ข้างๆ รู้สึกร้อนใจเล็กน้อย เธอคิดว่า หูเฟย อาจจะยังท่องไม่ได้จริงๆ
เพราะเมื่อวานคาบเรียนด้วยตนเองตอนเช้า หูเฟย ขนาดคำอ่านยังไม่เข้าใจเลย
“โอ๊ย! รู้งี้เมื่อวานน่าจะเร่งให้เขาท่องให้เสร็จ”
เซี่ยจือ รู้สึกเสียใจเล็กน้อยในใจ
อาจารย์เว่ยเฟิง มอบหมายให้เธอช่วย หูเฟย แต่เธอกลับทำภารกิจไม่สำเร็จ ตอนนี้รู้สึกผิดมาก
ขณะที่ทุกคนกำลังโต้เถียงกันไม่หยุด—
“เดี๋ยวก่อน...”
ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่จู่ๆ ก็มีคนสังเกตเห็นจุดสำคัญ
“ว้อททททท! ว้อททททท!” ตะโกนออกมาเสียงดัง
“ท่องกลับหลัง! ท่องกลับหลังจริงๆ... พวกนายดูสิ!”
? ? ?
ท่องกลับหลังเหรอ?
ไม่จริงน่า?
เล่นพิสดารขนาดนี้เลยเหรอ?
ทุกคนรีบเปิดหนังสือทันที
ดูจากด้านหลังไปด้านหน้า แล้วก็ชี้ตามเนื้อหาที่ หูเฟย กำลังท่องไปทีละคำ
แม้แต่อาจารย์เว่ยเฟิง ก็ทำแบบนั้นด้วย
หนึ่งนาทีต่อมา
“...者室处而妾一妻一有人齐。” (บทความ ส่วนท้ายของบทความ)
เมื่อ หูเฟย ท่องเนื้อหาทั้งหมดจบอย่างคล่องแคล่ว—ในห้องเรียนก็ไม่มีเสียงใดๆ อีกต่อไป
แม้แต่เสียงเข็มตกลงพื้นก็ยังได้ยิน
ทุกคนอ้าปากค้าง จนแทบลืมหายใจไปเลย
บางคนงุนงง บางคนสับสน จ้องมอง หูเฟย เป็นตาเดียว
เหลือเชื่อจริงๆ
ที่แท้ มีคนสามารถท่องบทความกลับหลังออกมาได้จริงๆ แถมไม่ผิดแม้แต่คำเดียว นี่มันสุดยอดไปเลย...
999! (ในอินเทอร์เน็ต ใช้แสดงความสุดยอด คล้ายกับ 666)
เซี่ยจือ ปิดปากเล็กๆ ของตัวเอง ดวงตาใสปิ๊งกะพริบปริบๆ ในใจรู้สึกหวั่นไหว
ส่วน หลูไห่ ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รู้สึกเหมือนหัวโดนฟ้าผ่า พื้นดินใต้เท้าแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
“แปะ แปะ แปะ”
อาจารย์เว่ยเฟิง ตบมือ เสียงปรบมือทำลายความเงียบในห้องเรียน
“เก่งมาก! เก่งมาก!”
“นักเรียน หูเฟย ท่องได้ดีมาก”
“เธอมีดีจริงๆ”
ในเรื่องนี้ อาจารย์เว่ยเฟิง ก็ต้องยอมรับ เขาสอนหนังสือมาหลายปี บทความนี้เขาอ่านเป็นร้อยรอบ ก็ยังไม่ถึงขั้นท่องกลับหลังได้
หูเฟย นี่เป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถพิเศษในทางที่แปลกจริงๆ
ครั้งนี้ถือว่าได้เห็นแล้ว อะไรคือคำว่า ท่องได้คล่องแคล่วราวกับท่องกลับหลัง
เซี่ยจือ มอง หูเฟย อย่างไม่กะพริบตา ขนตางอนๆ ขยับเบาๆ ในดวงตาที่เหมือนอำพันเป็นประกายตกใจและประหลาดใจอยู่ในที
เธอเมื่อกี้เป็นห่วง หูเฟย มาตลอด
เธอคิดว่า...
แต่ก็ไม่คิดว่า หูเฟย จะมีทีเด็ดขนาดนี้ น่าเหลือเชื่อและน่าประหลาดใจจริงๆ ราวกับมีแสงส่องประกายออกมาจากตัว ทำให้ เซี่ยจือ ถูก หูเฟย ดึงดูด
“เพื่อนนักเรียน หลูไห่ ตามที่พวกเธอเดิมพันไว้ ขอให้เธอคัดลอกบทความ ‘ชายชาวฉี มีภรรยาหนึ่งและอนุภรรยาหนึ่ง’ หนึ่งร้อยจบ ภายในสัปดาห์นี้”
“หลังเลิกเรียน เธอเองก็ไปขอโทษเพื่อนนักเรียน หูเฟย ด้วยล่ะ”
หลูไห่ เพิ่งจะนึกได้ ยังมีเรื่องเดิมพันที่ยังไม่จบ
คัดลอกบทความ หนึ่งร้อยจบ หนึ่งร้อยจบ แบบนี้มือคงได้หักแน่ๆ
“อาจารย์ครับ ผ-ผม จะ ไม่ ไม่คัดลอกได้ไหมครับ?”
“หนึ่งร้อยจบ มัน...”
หลูไห่ เสียใจแล้ว
ฉันตกหลุมพรางของ หูเฟย เข้าให้แล้ว มันรู้อยู่แล้วว่าตัวเองท่องได้ แต่แกล้งบอกกับ หยวนหวา ว่าท่องไม่ได้
เวรเอ๊ย แมร่งไอ้หยวนหวา นี่ก็เล่นละครเหมือนกัน
เย็Xแมร่ง
หลูไห่ ตอนนี้เสียใจจนท้องไส้ปั่นป่วน
“ไม่ได้ หลูไห่ ยอมรับคำเดิมพัน” หูเฟย พูดปฏิเสธความตั้งใจที่ หลูไห่ จะยกเลิกการเดิมพัน ต้องให้เขาคัดลอกหนึ่งร้อยจบ เพื่อให้เขาจดจำมันไปได้นานๆ
ไอ้หมอนี่เองว่างจัด ไม่มีอะไรทำ งั้นต้องหาอะไรให้มันทำบ้าง จะได้ไม่มารบกวนเขาอีก
“ในเมื่อ หูเฟย ไม่เห็นด้วย งั้น หลูไห่ จำไว้ว่าต้องส่งฉันภายในสัปดาห์นี้ เข้าใจนะ”
สุดท้าย หลูไห่ ก็หนีไม่พ้นจากการคัดลอกบทความหนึ่งร้อยจบ
………
หลังเลิกเรียน
“หลูไห่ นายลืมเรื่องอะไรไปหรือเปล่า?”
หลี่ ซือซือ ที่อยู่ข้างหลัง ตบโต๊ะของ หลูไห่
หลูไห่ เงยหน้าขึ้นมอง “เรื่องอะไร?”
“เรื่องขอโทษน่ะ! นายเดิมพันกับ หูเฟย แล้วแพ้ไม่ใช่เหรอ? เป็นไง จะแกล้งตายว่างั้น!”
หลี่ ซือซือ ไม่พอใจ หลูไห่ มานานแล้ว การมาทวงหนี้ให้ หูเฟย ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการแก้แค้น
“เธอจะมายุ่งเรื่องอะไรด้วยวะ?”
หลี่ ซือซือ เท้าสะเอว สะบัดผม “เหอะ ฉันนี่แหละจะยุ่งเองทำไม?”
หลี่ ซือซือ ช่างเป็นผู้หญิงที่ดูเข้มแข็ง ดุดันสุดๆ
หลูไห่ เห็นดังนั้น ไม่มีทางเลือก นอกจากเดินมาทาง หูเฟย
ในขณะนั้น หูเฟย กำลังขอให้ เซี่ยจือ ช่วยสอนภาษาจีนให้ ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ยิ่งไปกระตุ้นต่อมอิจฉาของ หลูไห่
เขาชอบ เซี่ยจือ จริงๆ แต่ เซี่ยจือ กลับทำท่าทีเย็นชาใส่ แม้กระทั่งปฏิเสธเขาด้วยซ้ำ
แต่กับไอ้หูเฟย กลับ...
ความรู้สึกไม่เต็มใจและความริษยาในใจ ลุกโชนขึ้นมาทันที
“หูเฟย นายอย่าคิดว่าชนะฉันครั้งเดียวแล้วจะยิ่งใหญ่อะไรนักหนา ไม่ช้าก็เร็วฉันจะกลับมาเอาคืน”
หลูไห่ ไม่เพียงแต่ไม่ขอโทษ แต่ยังคุยโวมากขึ้น
หูเฟย มอง หลูไห่ แล้วหัวเราะ “นายนี่คุยโวขนาดนี้ มีสมาคมคุ้มครองสัตว์ป่าดูแลอยู่หรือไง?”
? ? ?
ผ่านไปสองสามวินาที หลูไห่ ถึงได้คิดออกว่า หูเฟย กำลังด่าเขาเป็นสัตว์เดรัจฉาน และรอบๆ นั้นก็มีแต่เสียงหัวเราะดังก้อง
“แก... แกคอยดูนะ”
หลูไห่ พูดไม่ออก ได้แต่ชี้หน้า หูเฟย ด้วยความโกรธจัด
หลังจากพูดคำขู่ทิ้งไว้แล้ว ก็รีบหันหลังจากไปทันที
“เฮอะ~” รอบๆ เกิดเสียงเยาะเย้ยอีกครั้ง
หยวนหวา รีบพูดประจบว่า : “ท่านหู ผมเนี่ยยอมรับท่านจริงๆ ครับ ท่านนี่เหมือนโคตัวน้อยนั่งบนสายไฟ บวกความเทพมีพลังสายฟ้าติดมาด้วย!(ฟ้าผ่า) โคตรสุดยอดไปอีก!”
[ผู้แปล : เป็นการเล่นคำครับ 牛逼 ที่แปลว่า สุดยอด พร้อมกับ 带闪电 (มีสายฟ้าติดมาด้วย) มาขยายความ 牛逼 สำนวนแสลง ใช้ชมว่าเก่งสุดๆ ยิ่งใหญ่มากๆ แบบโคตรเวอร์ โคตรเทพ แถมยังมีเอฟเฟกต์สายฟ้าด้วย]
“เล็กน้อยน่า” หูเฟย โบกมืออย่างสบายๆ
หันไปมอง พบว่า หลี่ ซือซือ กำลังถือสมุดเล่มเล็กๆ จดอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ
สำหรับ หูเฟย แล้ว หลูไห่ ก็แค่ตัวตลกตัวหนึ่งเท่านั้น การชนะเขาไม่ได้น่าภาคภูมิใจอะไร
หลังจากนั้นทุกคนได้แยกย้ายกันไป
“อาจารย์เซี่ยจือ ช่วยดูให้ผมหน่อยครับว่าที่ผมเขียนถูกต้องไหม?”
หูเฟย ยังคงขอให้ เซี่ยจือ ช่วยสอนภาษาจีน
เซี่ยจือ ดูแล้ว ก็พูดด้วยท่าทางงอนๆ ปนตำหนิว่า :
“ฮึ เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย คุณเขียนอะไรเนี่ย?”
“มันคือ ‘บทยอดเยี่ยมแห่งวงการประวัติศาสตร์(หลีเซา), ฉุนหลีไร้ฉันทลักษณ์’ มันไม่ใช่ ‘ฉุนหลีที่ไม่มีลูก’ นะ”
“คำว่า 韵 (ยวิ่น) หมายถึงฉันทลักษณ์ (韵味) ไม่ใช่คำว่า 孕 (ยวิ่น) ที่แปลว่า ตั้งท้อง/มีลูก”
“โอ้ อย่างนั้นเหรอครับ? โอ้โห.. อาจารย์เซี่ยจือ เก่งจริง ถ้าไม่ใช่คุณบอก ผมก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย!”
“.....”
ใบหน้าของ เซี่ยจือ พลันแดงก่ำไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินหรือเพราะโกรธ เธอเอามือกุมหัวเล็กๆ ด้วยความกลุ้มใจ จากนั้นก็มอง หูเฟย ด้วยดวงตาที่สดใสเหมือนสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เอ่ยปากพูดอย่างจริงๆ จังๆ ว่า :
“เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย ภาษาจีนของคุณต้องได้รับการปรับปรุงอย่างจริงจังแล้วนะ”
หูเฟย พยักหน้าซ้ำๆ “อืมๆๆ แน่นอนครับแน่นอน รบกวนอาจารย์เซี่ยจือ ด้วยครับ!”
U＾ェ＾U (อิโมจิ หน้าตาดีใจ)