ผมจะช่วยให้คุณติดอันดับดาวโรงเรียน

จากนั้น หูเฟย ก็กวาดสายตาดูอันดับสังเกตการณ์อีกครั้งอย่างละเอียด ด้านล่างลงไป มีคนของห้องสองอยู่ด้วย คือนักเรียนที่ชื่อ หนิง ป๋อเทา ติดอันดับที่ห้า

โดยรวมแล้ว ครั้งนี้ห้องสองไม่ค่อยดีนัก

ในส่วนของอันดับผู้ชาย มีนักเรียนจากห้องสองติดอันดับเพียงสองคนเท่านั้น และยังอยู่ในอันดับสังเกตการณ์ทั้งคู่

หลังจากดูอันดับเทพบุตรโรงเรียนแล้ว เขาก็เลื่อนลงมาดูอันดับดาวโรงเรียน

ในอันดับดาวโรงเรียน คนแรกคือ นักเรียนที่ชื่อ เถา หลิงเอ๋อร์

ชื่อ : เถา หลิงเอ๋อร์ (มัธยมปลายปีที่สาม ห้องหนึ่ง)

อันดับ: อันดับหนึ่ง อันดับดาวโรงเรียน

ความสวย : 145 (เต็ม 150)

การเรียน : 140 (เต็ม 150)

กีฬา : 80 (เต็ม 100)

ศิลปะ/สุนทรียะ : 95 (เต็ม 100)

อื่นๆ : 95 (เต็ม 100)

คะแนนรวม : 555 (เต็ม 600)

เถา หลิงเอ๋อร์ คนนี้ ช่างเป็นสาวงามระดับเทพธิดาอย่างแท้จริง

ตั้งแต่เริ่มมัธยมปลายก็เป็นอันดับหนึ่งของอันดับดาวโรงเรียนมาโดยตลอด

ด้านบนของข้อมูลส่วนตัว มีรูปถ่ายของเธออยู่มากมาย ทั้งรูปตอนที่เธอร่ายรำในการประกวดร้องเพลงและเต้นรำ, รูปตอนอ่านบทกวีบนเวทีรับรางวัล, และรูปที่เธอปรากฏตัวในฐานะผู้ถือป้ายในขบวนพาเหรดงานแข่งขันกีฬา...

รูปถ่ายทุกรูปเหมือนรูปศิลปะ รอยยิ้มอ่อนหวาน ท่าทางสง่างาม ราวกับเป็นผลงานชิ้นโบแดงของพระเจ้าที่รวมเอาความรักไว้ทั้งหมด

แต่ทำไมความสวยสูงขนาดนี้ถึงกลับไม่ได้คะแนนเต็มร้อยน่ะเหรอ?

นั่นก็เพราะเจ้าของกระทู้เป็นผู้หญิง และคนที่โหวตให้คะแนนจำนวนมากก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน…

ดังนั้น คุณก็คงเข้าใจนะ!!!

เจ้าของกระทู้ระบุว่า ข้อมูลเบื้องต้นอาจมีการคลาดเคลื่อนบ้าง ซึ่งจะมีการปรับแก้ตามการแสดงออกและการประเมินในภายหลัง โดยไม่มีผลกระทบต่อภาพรวมมากนัก

นอกเหนือจากความสวยงาม เถา หลิงเอ๋อร์ ยังเป็นเด็กเรียน ทุกครั้งที่สอบโดยพื้นฐานแล้วอยู่ในห้าอันดับแรก บวกกับพรสวรรค์ที่หลากหลาย สามารถร้องเพลงและเต้นรำได้ดี

อันดับแรกก็ได้คะแนนสูงถึง 555 คะแนน สูงกว่า เทพการเรียนหลิว เทพบุตรโรงเรียน ถึง 55 คะแนน น่าทึ่งจริงๆ…

ในฐานะอันดับหนึ่งของอันดับดาวโรงเรียน เถา หลิงเอ๋อร์ คู่ควรแล้วจริงๆ

หูเฟย ดูรูปถ่ายของ เถา หลิงเอ๋อร์ ก็ต้องยอมรับว่าหน้าตาเธอสวยจริงๆ เหมือนชื่อของเธอเลย เปล่งประกายอย่างมีชีวิตชีวา และน่าดึงดูด

คิดถึงตรงนี้ หูเฟย ก็หันไปมอง ‘เซี่ยจือ’ ที่นั่งอยู่ข้างๆ

ตอนนี้เธอกำลังกัดหัวปากกา ใช้มือเล็กๆ เกาผมตัวเอง และสู้กับโจทย์คณิตศาสตร์ข้อหนึ่ง บนใบหน้าเล็กๆ ยังมีรอยหมึกดำ ปากก็พึมพำว่า

“ยากจังเลย ยากจัง ผิดอีกแล้ว ผิดอีกแล้ว”

ไม่สนใจภาพลักษณ์ ไม่มีแม้แต่ความห่วงสวยใดๆ เลยแม้แต่น้อย

มองนักเรียนหญิงที่ดูเปิ่นๆ นิดหน่อย หูเฟย ก็อดยิ้มตามไม่ได้ – เถา หลิงเอ๋อร์ จะสวยแค่ไหน ก็สู้คนที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้แม้แต่ครึ่ง

หูเฟย เลื่อนไปข้างล่างอีกก็พบว่า ฉวี่ หมิงเยว่ ในห้องติดอันดับที่ห้าด้วย

ชื่อ : ฉวี่ หมิงเยว่ (มัธยมปลายปีที่สาม ห้องสอง)

อันดับ : อันดับดาวโรงเรียน อันดับห้า

ความสวย : 130 (เต็ม 150)

การเรียน : 125 (เต็ม 150)

กีฬา : 80 (เต็ม 100)

ศิลปะ/สุนทรียะ : 90 (เต็ม 100)

อื่นๆ : 100 (เต็ม 100)

คะแนนรวม : 425 (เต็ม 600)

เจ้าของกระทู้แสดงความคิดเห็นว่า ฉวี่ หมิงเยว่ มีความสามารถในการจัดการสูงและมีภาวะผู้นำ เป็นหัวหน้าห้องมาโดยตลอด

ได้รับคำชมเป็นพิเศษจากอาจารย์ แถมยังหน้าตาดี ผลการเรียนก็ดี มีศักยภาพที่จะขึ้นอันดับที่สูงกว่านี้ได้

นอกจากนี้ ก็ไม่มีนักเรียนหญิงคนไหนในห้องสองติดอันดับดาวโรงเรียนแล้ว

ในส่วนอันดับสังเกตการณ์ของนักเรียนหญิง หลี่ ซือซือ ก็มีชื่อติดอยู่ในอันดับสังเกตการณ์ของนักเรียนหญิงด้วย

ที่จริงแล้ว หลี่ ซือซือ ก็หน้าตาดีมากเช่นกัน เพียงแต่แต่งตัวจัดเกินไป ถึงขั้นมีกลิ่นอายของนักเรียนไม่ดี ซึ่งโรงเรียนไม่ส่งเสริม

ดังนั้นคะแนนความสวยของเธอจึงถูกลดลง บวกกับการเรียน และชื่อเสียงที่ยังไม่ดี ทำให้เธอติดอยู่ในอันดับท้ายๆ ของอันดับสังเกตการณ์เท่านั้น

ความเห็นที่เจ้าของกระทู้มีต่อเธออย่างชัดเจนที่สุดคือ : พูดเก่ง (เก่งจริงๆ) โต้เถียงเก่ง (ฉีกแหลกสุดๆ) ชื่อเสียง (ร้ายกาจ) อยู่ข้างนอก (เป็นม้าป่าตัวหนึ่ง)

นอกเหนือจาก หลี่ ซือซือ เซียว ซือเหวิน ในห้องก็อยู่ในอันดับสังเกตการณ์ เซียว ซือเหวิน ถักเปียสองข้าง เป็นนักเรียนหญิงที่ดูมีชีวิตชีวามาก ปกติในห้องก็ค่อนข้างกระตือรือร้น เป็นประเภทกล้าพูดกล้าทำ

ผลการเรียนก็ดี อยู่ในอันดับกลางถึงบน ในห้องพิเศษ หูเฟย ยังพอมีความจำเกี่ยวกับเธออยู่บ้าง

หูเฟย เลื่อนดูอยู่พักใหญ่ เป็นไปตามที่คาดไว้ ทั้งสองอันดับไม่มีชื่อของ เซี่ยจือ

หูเฟย พลันถอนหายใจเบาๆ

จริงๆ แล้ว เรื่องนี้ก็พอคาดเดาไว้บ้างแล้ว เซี่ยจือ ในตอนนี้เหมือนดอกพุดซ้อนที่ยังไม่บาน เก็บซ่อนความงามและกลิ่นหอมไว้ทั้งหมด คนทั่วไปเลยไม่รู้เลยว่าเมื่อเธอเบ่งบานจะสวยงาม โดดเด่นแค่ไหน

น่าเสียดาย เซี่ยจือ เก็บตัวเกินไป…

“เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ” หูเฟย ยืดตัวออกไป เรียกเบาๆ ข้ามทางเดิน

“อ๊ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ในสมองของ เซี่ยจือ ตอนนี้ยังคงมีแต่โจทย์คณิตศาสตร์ ผมยุ่งเหยิง ตอบ หูเฟย ท่าทางดูซื่อๆ เปิ่นๆ เล็กน้อย

“คุณรู้จักอันดับดาวโรงเรียนไหม?”

“รู้จักสิคะ ทำไมเหรอ?” เซี่ยจือ วางปากกาลง แล้วหันมามอง หูเฟย

“งั้นคุณอยากติดอันดับเป็นดาวโรงเรียนไหม?”

“แน่นอน... ไม่ ไม่อยากค่ะ” เซี่ยจือ พูดตะกุกตะกักเล็กน้อย ตอนตอบดูเหมือนคำตอบจะไม่ค่อยมั่นใจเช่นกัน

“ทำไม? ยังมีนักเรียนหญิงที่ไม่อยากเป็นดาวโรงเรียนด้วยเหรอ?” หูเฟย ตั้งคำถาม

เซี่ยจือ ก้มหน้าลงจ้องมองปลายเท้าของตัวเองแล้วพูดเสียงแผ่วเบา ว่า “ฉัน...ฉันไม่เหมาะหรอกค่ะ”

“ทำไมจะไม่เหมาะ? ผมว่าดีออกนะ”

“มะ-ไม่ดีหรอก” เซี่ยจือ ตอบปฏิเสธทันที

“ฉันหน้าตาไม่ดี การเรียนก็ไม่ดี กีฬาก็ไม่เก่ง พูดก็ไม่เป็น คุยกับอาจารย์ก็ไม่คล่อง...”

“เฮ้อ ฉันไม่มีทางติดอันดับได้หรอก!”

น้ำเสียงของ เซี่ยจือ ยิ่งพูดก็ยิ่งเบาบางลงเรื่อยๆ หูเฟย เพิ่งสังเกตเห็นในตอนนี้ว่า แท้จริงแล้ว เซี่ยจือ ภายในใจขาดความมั่นใจขนาดนี้ ที่ถึงขั้นรู้สึกด้อยค่าตัวเองเล็กน้อย

ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนที่แสนจะดีแท้ๆ!

เธอจิตใจดี ฉลาด น่ารัก ไร้เดียงสา เคารพอาจารย์ กตัญญูต่อพ่อแม่ รักเพื่อนร่วมชั้น…

หูเฟย นึกข้อดีของเธอจนแทบนับไม่ไหว แต่ตัวเธอเองกลับไม่รู้ ถึงขั้นมีความรู้สึกด้อยค่าอย่างลึกซึ้ง

หูเฟย รู้ว่าความรู้สึกด้อยค่านี้ในภายหลังส่งผลกระทบต่อชีวิตของ เซี่ยจือ ทั้งชีวิต โศกนาฏกรรมในชาติก่อนก็เกี่ยวข้องกับนิสัยแบบนี้ของ เซี่ยจือ

“ไม่ได้!”

“ต้องทำให้เธอสร้างความมั่นใจขึ้นมา กำจัดความรู้สึกด้อยค่า อย่างถอนรากถอนโคน”

“ไม่เช่นนั้น ความเสียใจในชาติก่อน จะต้องเกิดขึ้นอีกครั้งอย่างแน่นอน” หูเฟย ตัดสินใจแน่วแน่ในใจ

จู่ๆ เขาก็หันไปมอง เซี่ยจือ แล้วพูดเสียงเบาๆ ว่า “จือจือ ผมจะช่วยให้คุณติดอันดับดาวโรงเรียน แล้วคว้าอันดับดาวโรงเรียนมาให้ได้เอง”

“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ฉันไม่มีทางทำได้อยู่แล้ว แล้วฉันก็ไม่ได้อยา...เดี๋ยว!”

เซี่ยจือ เดิมทีก้มหน้าปฏิเสธข้อเสนอของ หูเฟย แต่พูดไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ตาเบิกโพลง

“เมื่อตะกี้...คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ?”

“เมื่อกี้ผม…”

โธ่เอ๊ย พลาดเสียแล้ว!

ใครก็ได้ ช่วยพาฉันหนีจากที่นี้ไปที!?

หูเฟย ใจหายวาบ ทำไมถึงได้เรียกชื่อเล่นที่แสดงความรักที่ใช้เรียก เซี่ยจือ ออกไปได้?

ยังดีที่เขาหน้าหนา... หรือจะเรียกว่าสภาพจิตใจแข็งแกร่งดี?

“ผม..เมื่อครู่ผมพูดว่า เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ ผมจะช่วยให้คุณติดอันดับดาวโรงเรียนเอง”

หืม?

หรือว่าฉันฟังผิด?

เซี่ยจือ เบิกตาข้างหนึ่ง ขยิบตาอีกข้าง ท่าทางดูงงงวยเล็กน้อย

คำว่า ‘จือจือ’ นั้น มีเพียงพ่อแม่และคนใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่เรียกเธอแบบนั้น

แม้แต่ หลี่ ซือซือ ที่เป็นเพื่อนสนิทก็เรียกเธอแค่ ‘เสี่ยวจือ’

หูเฟย เมื่อสักครู่ดูเหมือนจะ... เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันฟังผิดแน่ๆ เซี่ยจือ สลัดความคิดสงสัยเหล่านั้นทิ้งไป

ส่ายหัวเล็กๆ ทำหน้าบึ้งปากจู๋เล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากตั้งใจเรียนและเตรียมตัวเต็มที่เพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลง ใบหน้าเล็กๆ อมชมพูเหมือนดอกไม้มอง หูเฟย “แต่… ขอบคุณสำหรับความหวังดี ของคุณนะคะ”

“ไม่ได้อันดับนี้ คุณติดแน่”

“หืม?”

เซี่ยจือ สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม มอง หูเฟย อย่างงงๆ น่ารัก

“เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยจือ อันดับนี้คุณติดได้แน่” หูเฟย จู่ๆ ก็มีท่าทีแน่วแน่อย่างยิ่ง ราวกับมีออร่าบางอย่างแผ่ออกมา ‘ต่อให้ หวัง จู่หลาน มาเอง ก็ยังขวางไว้ไม่ได้’ (นักแสดงตลก)

เซี่ยจือ : “ฉะ...”

หูเฟย : “ผมจะช่วยคุณเอง”

เซี่ยจือ : “มะ...”

หูเฟย : “อย่าได้ลังเล แค่ลุย”

เซี่ยจือ : “แต่...”

หูเฟย : “ได้ คุณทำได้”

เซี่ยจือ : “ทะ...”

หูเฟย : “ทำได้ คุณต้องทำได้แน่”

เซี่ยจือ : o(╥﹏╥)o อ๊าาาาาาาาาาาาาาา ~

นี่มันรังแกกันเกินไปแล้วนะ!!!!