บทที่ 12 เพื่อนสนิท

เขต XXX มีถนนสายหนึ่งชื่อถนนเสวียย่วน หรือที่รู้จักกันในนามแปดวิทยาลัยใหญ่
มหาวิทยาลัยเป่ยหาง มหาวิทยาลัยธรณีวิทยาแห่งประเทศจีน มหาวิทยาลัยเหมืองแร่และเทคโนโลยีแห่งประเทศจีน มหาวิทยาลัยวนศาสตร์ปักกิ่ง วิทยาลัยแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยปิโตรเลียมแห่งประเทศจีน มหาวิทยาลัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีปักกิ่ง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์แห่งประเทศจีน
มหาวิทยาลัยแห่งเดียวก็สามารถดึงดูดผู้คนโดยรอบได้แล้ว นี่มีตั้งแปดแห่ง
และพวกเขาก็มีโรงเรียนมัธยมต้น โรงเรียนประถม และหอพักสำหรับครอบครัวของตัวเอง ทำให้บริเวณนี้กลายเป็นแหล่งรวมอุตสาหกรรมบริการที่หนาแน่นมาก ซึ่งรวมถึงร้านอินเทอร์เน็ตด้วย
คืนวันนี้ แถวมหาวิทยาลัยเป่ยหาง
เจียงเชาและเพื่อนร่วมชั้นมาที่ร้านอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง เปิดเครื่องสองเครื่อง สมัยนี้มหาวิทยาลัยต่างก็สร้างเครือข่ายของตัวเอง แต่ความเร็วอินเทอร์เน็ตช้ามาก มีข้อจำกัดเยอะ นักศึกษาส่วนใหญ่จึงยังคงไปที่ร้านอินเทอร์เน็ต
“เล่นจริงเหรอ?”
“เล่นเน็ตมันมีเล่นจริงเล่นปลอมด้วยเหรอ?”
“แต่ฉันเล่นไม่เป็นนี่!”
“ฉันสอนให้! เข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่เหมือนตอนมัธยมปลายนะ ต้องกินดื่มเที่ยวเล่นให้เป็น ถ้าแกทำอะไรไม่เป็นเลยก็เท่ากับเรียนเปล่า”
เจียงเชาทำท่าเหมือนผู้รู้ แต่จริง ๆ แล้วเขาก็เพิ่งจะเริ่มใช้คอมพิวเตอร์ได้ไม่นาน
เขาเริ่มเล่นอินเทอร์เน็ตช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ดูข่าวเป็น เล่น QQ เป็น ใช้โปรแกรมป้อนข้อมูลจื้อเหนิงเอบีซีเป็น หิวก็รู้ว่าต้องกินข้าว ฝนตกก็รู้ว่าต้องกลับบ้าน
ตอนแรกที่มาเรียนมหาวิทยาลัยที่ปักกิ่งก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง อยู่ใต้ร่มพระบารมี เมืองหลวงอันยิ่งใหญ่ การท่องเน็ตมันจะมีท่าพิเศษอะไรหรือเปล่านะ? แต่พอมาดูจริง ๆ โห คนเล่นเน็ตไม่เป็นเยอะแยะไปหมด!
“ใช้ QQ ไอดีที่ฉันให้แก ล็อกอิน แล้วก็ค้นหา ดูสิ คนที่รูปโปรไฟล์สว่าง ๆ นี่คือออนไลน์อยู่ คนที่รูปโปรไฟล์มืด ๆ คือออฟไลน์ แล้วแกก็แอดไปมั่ว ๆ เลย”
“แอดใครอะ?”
“ก็แอดผู้หญิงสิ!”
“อ๋อ”
เพื่อนร่วมชั้นที่เป็นมือใหม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เริ่มส่งคำขอเป็นเพื่อนไปยัง สาวน้อยสดใส - เริงระบำเริงร่า - นางฟ้าปีกหัก อย่างระมัดระวังและตื่นเต้น
ยุคหลัง ๆ เน้นเรื่องการเข้าสังคมกับคนรู้จัก วงสังคม แต่สมัยนี้ไม่มีอะไรแบบนั้น ทุ่งกว้างของอินเทอร์เน็ตเพิ่งจะถูกบุกเบิก ต้นอ่อนรุ่นแรก ๆ เพิ่งจะงอกงาม แค่การแชทผ่านคีย์บอร์ดบนอินเทอร์เน็ตก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนมีความสุขแล้ว
“เฮ้ย ตอบรับแล้ว!”
“ฉันดูหน่อย!”
เจียงเชาชะโงกหน้าไปดู เริงระบำเริงร่าตอบรับคำขอแล้ว เขาพูดว่า “แกก็ทักไปเลย บอกว่าสวัสดีครับ คุณอยู่ที่ไหน อายุเท่าไหร่ เป็นนักเรียนหรือเปล่า บลา ๆ ๆ ก็คุยไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ!”
“โห นายรู้เยอะจัง!”
เพื่อนร่วมชั้นมองด้วยสายตาชื่นชม แล้วก็ยื่นนิ้วชี้ซ้ายขวาออกมา เริ่มพิมพ์ด้วยสองนิ้ว
ชิ!
ทันใดนั้น เจียงเชาก็รู้สึกเหนือกว่าขึ้นมาทันที เขาเปิดเว็บพอร์ทัล เริ่มดูข่าว เพื่อนร่วมชั้นก็คอยถามอยู่เรื่อย ๆ
“PLMM หมายความว่าอะไร?”
“อีเมลคืออะไร?”
“7456 หมายความว่าอะไร?”
เจียงเชาตอบไปส่ง ๆ รู้สึกว่าข่าวก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ เหตุการณ์ 911 ผ่านไปหลายวันแล้ว สื่อก็ยังคงถกเถียงถึงผลกระทบของเหตุการณ์นี้อยู่ ส่วนประเด็นร้อนในประเทศตอนนี้ก็คือการที่จีนจะเข้าร่วม WTO จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรหรือไม่
เขาดูข่าวอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เข้าไปในเว็บบอร์ดที่เขาเข้าเป็นประจำเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับนิยายกำลังภายใน
ในฐานะชาวเน็ตมือใหม่ ปัจจัยที่ใหญ่ที่สุดที่ทำให้เขาชอบเล่นอินเทอร์เน็ตคืออิสระ
บนอินเทอร์เน็ตสามารถเข้าสังคมได้อย่างอิสระ พูดคุยได้อย่างอิสระ อ่านข้อมูลได้อย่างอิสระ สำหรับนักเรียนที่อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ปิดกั้นมานาน นี่เป็นสิ่งที่ดึงดูดใจอย่างมาก
หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อที่ว่าซีเหมินชุยเสวี่ยกับเย่กูเฉิงใครเก่งกว่ากันอยู่พักหนึ่ง เจียงเชาก็กำลังจะออกจากเว็บ ทันใดนั้นก็เห็นกระทู้ใหม่ขึ้นมา เป็นกระทู้โฆษณา
“คลับหาคู่ภาษาจีนที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย!”
“หนุ่มสาวสุดเร่าร้อน หาคู่ผ่านข้อความ นัดเดทในเมืองเดียวกัน!”
“ที่นี่คุณไม่เพียงแต่จะได้พบกับคู่ที่ถูกกำหนดไว้ในชาติที่แล้ว แต่ยังสามารถรอให้คนที่มีวาสนาต่อกันมาจูงมือคุณ หรือแม้แต่โพสต์ข้อมูลเพื่อนัดเดทแบบเจอกันได้ทันที”
“วาสนารักบนโลกออนไลน์ โชคดีในชาตินี้ ยังจะรออะไรอยู่ รีบมาพบกับพรหมลิขิตของคุณเถอะ!”
เอ๊ะ?
เจียงเชาปล่อยมือที่กำลังจะคลิกปิดหน้าต่าง หาคู่ผ่านข้อความ? นัดเดทในเมืองเดียวกัน? ไม่เคยเห็นของแบบนี้เลย!
พอรีเฟรชอีกที ข้างล่างก็มีคนมาตอบแล้วสองสามคน
“ฉันอยากดูหน่อย หาเพื่อนไปด้วยกัน”
“ไปด้วย ๆ!”
“ข้างบนไปด้วยกันสิ!”
เจียงเชาสุ่มตอบไปหนึ่งกระทู้ แล้วก็คลิกตามลิงก์ไปยังเว็บไซต์แห่งหนึ่ง อย่างแรกเลยคือสีสันดูสบายตา หน้าเว็บเรียบง่าย ไม่มีอะไรหวือหวา ด้านบนมีตัวอักษรศิลป์สองตัวว่า ฉิงหยวน ตามด้วย คลับหาคู่
สองข้างมีโฆษณาแขวนอยู่ เป็นโฆษณาดาวน์โหลดรูปภาพและริงโทนของ ทอม และเน็ตอีส
สมัยนี้การเจออะไรใหม่ ๆ บนอินเทอร์เน็ตก็เหมือนกับการค้นพบทวีปใหม่ ความสนใจของเจียงเชาถูกกระตุ้นขึ้นมา เขาเริ่มสำรวจดินแดนบริสุทธิ์แห่งนี้
แถบด้านข้างมีหน้าต่างล็อกอิน
ตรงกลางเป็นส่วนสำคัญ มีหมวดหมู่หนึ่งเรียกว่า ดาวเด่น
ไม่ใช่รูปโปรไฟล์การ์ตูนเหมือนใน QQ แต่เป็นรูปคนจริง ๆ มีดาวเด่นสองคน คนที่อยู่ข้างบนชื่อ พี่สาวตุ๊กตา พร้อมกับข้อมูลหนึ่งบรรทัดว่า
“ฉันยอมใจผู้ชายบางคนจริง ๆ พูดจาหวานหูอยากจะขอเบอร์โทรศัพท์ฉัน พอได้ไปก็โทรมาเลย โทรมาก็ไม่ว่าอะไรนะ ดันมาถามว่านมฉันใหญ่แค่ไหน? เชี่ย นมฉันใหญ่แค่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับนาย ฉันจะโชว์หรือไม่โชว์มันก็เรื่องของฉัน นายไม่เคยเห็นนมเหรอ? ไม่เคยเห็นก็กลับไปหาแม่สิ! รู้จักคำว่าหาคู่ผ่านข้อความไหม!”
โหดสัส!
เจียงเชาตาเป็นประกาย ที่บ้านเพิ่งจะซื้อโทรศัพท์มือถือให้ตอนเข้ามหาวิทยาลัย หัวใจดวงน้อย ๆ ก็เริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ รีบคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของพี่สาวตุ๊กตาคนนี้
“อายุ 30 ปี ปักกิ่ง โสด สูง 170 หนัก 112 อาชีพนางแบบชุดชั้นใน ชอบหาเพื่อน”
“เงื่อนไขการหาคู่: ชอบผู้ชายที่สามารถพิชิตฉันได้!”
“เบอร์โทรศัพท์: ผู้เยี่ยมชมไม่สามารถดูได้”
จากนั้นก็มีฟังก์ชันอัลบั้มรูป ในนั้นมีรูปอยู่สองรูป
อย่างที่เคยบอกไปแล้ว สมัยนี้การได้เห็นรูปถ่ายส่วนตัวเป็นเรื่องที่ยากมาก เจียงเชาเหลือบมองแวบหนึ่ง ตาก็เบิกกว้าง อุทานออกมาว่า “โย่” ก่อน แล้วก็กลายเป็น “โย่ โย่ โย่”!
รูปสองใบนี้ ใบหนึ่งเป็นท่าคุกเข่าบนเตียง สวมกางเกงยีนส์รัดรูป สะโพกถูกรัดจนดูกลมกลึง ท่อนบนเปลือยเปล่า มีเพียงบราเซียสีแดงสด เธอคุกเข่าแล้วหันหน้ามามอง ท่อนบนก้มต่ำ ท่อนล่างแอ่นขึ้น เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของร่างกายที่ทั้งเซ็กซี่และยั่วยวน
อีกใบหนึ่งเป็นท่าที่เป็นธรรมชาติ เหมือนกำลังพักผ่อนระหว่างทำงาน นั่งสบาย ๆ บนเก้าอี้ ในมือถือแก้วน้ำ กำลังดื่มน้ำ เงยคอ อกผายไหล่ผึ่ง เหมือนจะสัมผัสได้ถึงการขยับของลำคอและหน้าอกที่กระเพื่อมอย่างน่าทึ่ง
และของที่วางระเกะระกะ กระเป๋าเป้ โทรทัศน์ที่เปิดอยู่ ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสมจริงเหมือนได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นจริง ๆ
“ว้าว!”
สายตาของเจียงเชาจับจ้องไปที่ก้อนเนื้อนั้น เขาไม่ใช่ไม่เคยดูหนังโป๊ แต่หนังโป๊เป็นการแสดง นี่มันของจริง!
รูปภาพไม่สามารถแสดงความคิดเห็นได้ แต่สมาชิกมีกระดานข้อความ แสดงจำนวนข้อความ 829 ข้อความ
เจียงเชาดูอยู่พักใหญ่ แต่ก็ดูในมุมมองของการวิพากษ์วิจารณ์ ไม่ได้มีความคิดที่จะพูดคุยด้วย เขากลับไปที่หน้าแรก สำรวจต่อไป แล้วก็เห็นดาวเด่นคนที่สอง
สาวน้อยรอยยิ้ม!
ข้อมูลเขียนไว้ว่า “อยากหาคนไปดูหนังด้วยจัง”
เจียงเชาคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของเธอ แสดงว่า “อายุ 19 ปี ปักกิ่ง สูง 167 หนัก 82 อาชีพนักเรียน ชอบอ่านหนังสือ ท่องเที่ยว ดูหนัง”
“เงื่อนไขการหาคู่: อืม ก็ไม่มีเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษ ชอบเพื่อนที่คุยกันถูกคอ”
“เบอร์โทรศัพท์: ผู้เยี่ยมชมไม่สามารถดูได้”
ก็มีอัลบั้มรูปเหมือนกัน ในนั้นมีรูปอยู่สามรูป
นั่นเป็นรูปที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง มีพระอาทิตย์ขึ้น มีหญ้าป่าเขียวชอุ่ม มีเรือสำราญจอดอยู่ หญิงสาวกำลังยิ้มให้กล้อง สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเรียบ ๆ พับขากางเกงขึ้น เผยให้เห็นน่องขาว ๆ สองข้าง
“...”
เจียงเชาคลิกเข้ามา แวบแรกก็รู้เลยว่าแย่แล้ว!