บทที่ 11 วันนี้เป็นวันดี

12 กันยายน อากาศแจ่มใส
เหยาหยวนฝึกงานตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม ไม่ทันไรก็เกือบสองสัปดาห์แล้ว เขาย้ายจากแผนกสายด่วนมาอยู่แผนกจัดจำหน่าย งานของเขาคือโทรศัพท์
ใช่แล้ว คนหนึ่งรับโทรศัพท์ อีกคนโทรศัพท์
เช้าวันนี้ เหยาหยวนก็มาในมาดเดิม หลายคนเริ่มคุ้นเคยแล้ว รู้ว่ามีนักศึกษาฝึกงานคนหนึ่งมา เหมือนพวกขายแผ่นผี
“หืม?”
“บรรยากาศดูแปลก ๆ”
เหยาหยวนก้าวเท้าเข้าตึกสำนักข่าว ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้นและตกใจที่แผ่ออกมาจากพนักงานและคนที่ไม่ใช่พนักงานที่เดินไปมาในแต่ละแผนก พร้อมกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ
“ได้ยินว่าประธานาธิบดีอเมริกาตายแล้วเหรอ?”
“ฉันได้ยินว่าเป็นแผ่นดินไหว ตายไปหลายหมื่นคน”
“ไม่ใช่ว่าทำเนียบขาวโดนระเบิดเหรอ?”
“อะไรกัน นั่นมันตึกโดนเครื่องบินชน โหดร้ายมาก!”
โอ้!
เหยาหยวนนึกขึ้นได้ คนหนึ่งเห็นสีหน้าของเขา ก็อยากจะชวนเขาคุยด้วย เลยพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “คุณก็เพิ่งรู้ใช่ไหม ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ?”
“ใช่ ๆ ครับ มหัศจรรย์มาก ทำไมถึงชนกันได้นะ!”
เหยาหยวนตอบไปส่ง ๆ แล้วก็สะพายกระเป๋าเดินเข้าแผนกจัดจำหน่าย คนในแผนกก็กำลังคุยกันอย่างออกรส บนใบหน้ามีรอยยิ้มอย่างมีความสุข
ใช่แล้ว นอกจากกลุ่มคนที่บอกว่า คืนนี้เราทุกคนเป็นคนอเมริกัน คนจีนส่วนใหญ่พอได้ยินข่าวนี้ ปฏิกิริยาแรกคือฉลองด้วยการชนแก้ว
อย่าลืมว่าสถานทูตยูโกสลาเวียถูกทิ้งระเบิดเมื่อสองปีก่อน!
81192 ไม่สามารถกลับมาได้ เพียงห้าเดือนกว่า ๆ เท่านั้น!
หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลาย ความสัมพันธ์จีน-สหรัฐฯ ก็เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว สหรัฐฯ คอยกดดัน จีนก็ตกเป็นฝ่ายตั้งรับตลอด กำลังจะเข้าสู่การเผชิญหน้าเต็มรูปแบบ เอ๊ะ ตึกก็โดนชนซะงั้น!
และสหรัฐฯ ก็ปรับเปลี่ยนยุทธศาสตร์ หันไปให้ความสำคัญกับการต่อต้านการก่อการร้าย ทำให้จีนมีโอกาสพัฒนาประเทศอย่างน้อยสิบปี
เรื่องโชคชะตาบางครั้งก็ต้องเชื่อ
“วันนี้เป็นวันดี เรื่องที่คิดหวังไว้ก็จะเป็นจริง”
เหยาหยวนฮัมเพลง เดินไปที่โต๊ะทำงาน ข้าง ๆ ยังคงเป็นหลิวเวยเวย หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองสนิทกับอีกฝ่ายมากขึ้นแล้ว เลยพูดว่า “ ตึกที่อเมริกาโดนชนนี่ทำเอาคุณดีใจใหญ่เลยนะ?”
“ดีใจสิ ทำไมจะไม่ดีใจล่ะ? ชีวิตมันสั้น มีความสุขก็ต้องมีความสุขสิ”
“วัน ๆ พูดจาเหลวไหล ไม่รู้ว่าคุณพูดอะไรอยู่ โทรศัพท์ได้แล้ว!”
“โทรศัพท์ โทรศัพท์!”
เหยาหยวนเปิดคอมพิวเตอร์ เรียกฐานข้อมูลออกมา ลูกค้าของหนังสือพิมพ์หกแสนฉบับอยู่ในนั้นทั้งหมด แน่นอนว่าลูกค้าไม่ได้มีหกแสนคน บางคนเป็นสมาชิกรายย่อย บางคนเป็นหน่วยงานราชการ
“ที่ว่าการอำเภอ XXX ผู้ติดต่อ XXX เบอร์โทรศัพท์ XXXX”
“คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์เยาวชนเขตเฉาหยาง ผู้ติดต่อ XXX เบอร์โทรศัพท์ XXXX”
“เขต XXX ซอยหยางหลิ่วเป่ยหลี่ 18 ห้อง 202 คุณเจีย เบอร์โทรศัพท์ XXX”
บางส่วนเป็นเบอร์บ้าน บางส่วนเป็นเบอร์มือถือ บันทึกไว้อย่างชัดเจนทุกรายการ ข้างหลังมีวันที่สมัครสมาชิกด้วย งานของเหยาหยวนคือโทรหาคนที่ใกล้จะหมดอายุสมาชิก แล้วถามว่าจะต่ออายุหรือไม่
“ทรัพยากรพื้นฐานดีขนาดนี้ เอาไปให้คนนอกเห็นแบบนี้ ไม่ควรเลยจริง ๆ”
เหยาหยวนบ่นพึมพำไปพลาง ก็เผลอบีบอัดไฟล์ข้อมูลแล้วส่งไปที่อีเมลของเหยาเสี่ยวโป ข้อมูลพวกนี้ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่ได้ใช้ แต่ในอนาคตต้องได้ใช้แน่นอน
จริง ๆ แล้วเขาอยากจะไปแผนกโฆษณาเพื่อหาประโยชน์มากกว่า แต่น่าเสียดายที่ไม่มีนักศึกษาฝึกงาน
หนังสือพิมพ์ของจีนในอดีตล้วนเป็นหนังสือพิมพ์ของพรรค หน่วยงานราชการ และหน่วยงานในอุตสาหกรรมต่าง ๆ หลังการปฏิรูปและเปิดประเทศก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง จนกระทั่งในทศวรรษที่ 90 ก็ได้ถือกำเนิดหนังสือพิมพ์รูปแบบใหม่ขึ้นมา หนังสือพิมพ์หัวเมือง
ตามชื่อเลย ก็คือมีกลุ่มเป้าหมายเป็นชาวเมืองทั่วไป เนื้อหาใกล้ชิดกับชีวิตประจำวัน เป็นที่ชื่นชอบของประชาชน และมีความเป็นธุรกิจสูง
ตั้งแต่ปลายทศวรรษที่ 90 เป็นต้นมา หนังสือพิมพ์หัวเมืองก็ได้เข้าสู่ยุคทองเป็นเวลานานสิบปี ในยุคที่เงินเดือนเฉลี่ยอยู่ที่หลักร้อยหลักพันนักข่าวเก่ง ๆ สามารถทำเงินได้เดือนละหมื่นกว่าหยวน สำนักข่าวใหญ่ ๆ ทำรายได้จากค่าโฆษณาปีละหลายร้อยล้านหยวนได้อย่างสบาย ๆ
ลูกค้าโฆษณารายใหญ่ที่สุดของ หนังสือพิมพ์เยาวชนปักกิ่ง คือ อสังหาริมทรัพย์ ไอที รถยนต์
สามอย่างนี้ก็เป็นสามอุตสาหกรรมที่เติบโตอย่างก้าวกระโดดพร้อมกับการพัฒนาของสังคม มักจะเน้นย้ำถึงลักษณะเฉพาะของยุคสมัย อะไรคือลักษณะเฉพาะของยุคสมัย? ไม่เคยมีอะไรที่เกิดขึ้นโดยลำพัง ทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงกัน
พอสื่อสิ่งพิมพ์ซบเซาลงในภายหลัง ขาดทุนทุกปี เหตุผลสำคัญอย่างหนึ่งก็คือธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ก็หยุดชะงัก ไม่สามารถจ่ายค่าโฆษณาได้ ก็ต้องเป็นหนี้ แล้วสำนักข่าวก็ไปเป็นหนี้คนอื่นต่อ กลายเป็นวงจรอุบาทว์
ว่าแล้วก็ว่าเถอะ
เหยาหยวนอู้งานไปอีกครึ่งวัน ตอนบ่ายก็ขอลาออกไป รีบวิ่งไปที่ร้านอินเทอร์เน็ต เหยาเสี่ยวโปก็ร้อนใจจะแย่แล้ว “พี่ทำไมมาช้าจัง?!”
“ถ้าพี่มาช้ากว่านี้ เขาก็เลิกงานกันหมดแล้ว”
“เลิกพล่ามได้แล้ว นี่ไงฉันก็ติดต่อแล้วไง”
เหยาหยวนติดต่อ QQ ของพันธมิตรข้อความของ ทอม อีกครั้ง ไม่ได้บอกว่าเคยคุยกันมาก่อน อีกฝ่ายก็จำไม่ได้อยู่แล้ว เขาพูดตรง ๆ เลยว่า “ผมสร้างเว็บไซต์ขึ้นมาเว็บหนึ่ง อยากจะเข้าร่วมพันธมิตรข้อความ”
ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาว่า “ได้ครับ คุณส่งมาสิ ผมจะตรวจสอบดู”
การตรวจสอบเป็นแค่พิธีการ ผู้ให้บริการก็หวังจะทำเงินจากพันธมิตรนี่แหละ!
มาตรฐานต่ำแค่ไหน? ขอแค่หน้าแรกของคุณไม่มีภาพโป๊เปลือย ก็ผ่านได้แล้ว
แน่นอนว่าไม่ถึงสองนาที อีกฝ่ายก็พูดว่า “เว็บไซต์ของคุณเป็นไปตามมาตรฐาน ผมจะส่งอีเมลให้คุณ ในนั้นมีรายละเอียดอยู่ คุณตอบกลับมาก็ถือว่าตกลงกันแล้ว”
เหยาหยวนได้รับอีเมล ลองดูอย่างละเอียด
ตอนนี้ ทอม มีบริการโมบายล์ดรีมเน็ตเวิร์กสองอย่าง อย่างหนึ่งคือข่าวสาร รายเดือน 5 หยวน อีกอย่างหนึ่งคือดาวน์โหลดริงโทน รูปภาพ รายเดือน 10 หยวน
ริงโทนไม่ใช่เสียงเรียกเข้า เสียงเรียกเข้าต้องรออีกสองปี
ริงโทนนี้เป็นแบบโมโนโทน แบบ บี๊บ ๆ ๆ ตี๊ด ๆ ๆ สามเสียงขึ้นไปเรียกว่าโพลีโฟนิค คำนี้ต้องเคยได้ยินแน่ ๆ โทรศัพท์สมัยก่อนก็เอาเสียงเรียกเข้าแบบโพลีโฟนิคมาเป็นจุดขาย
ส่วนรูปภาพเป็นแบบขาวดำ จะเรียกว่ารูปภาพก็ไม่ถูก เรียกว่าอิโมติคอนจะดีกว่า เป็นรูปหน้ายิ้ม ดอกกุหลาบ อะไรทำนองนี้ หยาบมาก ๆ
นี่คือเทคโนโลยีโทรศัพท์มือถือในปี 2001
เหยาหยวนแน่นอนว่าเลือกแบบรายเดือน 10 หยวน ไชน่าโมบายล์หักไป 15% ที่เหลือเขาได้ 30% ก็คือ 2.55 หยวน
คือ เอาโฆษณาของ ทอม ไปติดไว้บนเว็บไซต์ของตัวเอง ขอแค่มีชาวเน็ตหนึ่งคนคลิกโฆษณาสมัครสมาชิก เขาก็จะได้ส่วนแบ่ง 2.55 หยวน
“มีข้อกำหนดเรื่องการเปิดตัวไหม?”
“ไม่มีครับ เมื่อไหร่ก็ได้”
“งั้นก็เปิดตัววันนี้เลย วันนี้เป็นวันดี แล้วส่วนแบ่งนี่จ่ายเป็นรายวันได้ไหม?”
“คุณพูดเล่นแล้วล่ะครับ ถ้าจ่ายรายวันกันจริง ๆ แผนกการเงินเราคงเหนื่อยตายแน่ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะสรุปรายได้ส่งให้คุณทุกวัน จะได้สะดวกต่อการลงบัญชีของคุณเอง
เรื่องแบบนี้ก็ต้องร่วมมือกันทำเงินนั่นแหละ วงการนี้ต้องอาศัยความน่าเชื่อถือ ถ้าไม่มีใครไว้ใจ ใครจะอยากร่วมงานกับเรา จริงไหมครับ?”
“ก็จริงนะ ว่าแต่ พวกคุณแน่ใจนะว่าไม่ห้ามเราเข้าร่วมพันธมิตรเจ้าอื่น?”
“เราจะห้ามได้เหรอ?”
“หึ นั่นสินะ”
จากนั้นเหยาหยวนก็ไปทำเรื่องกับเน็ตอีสอีกรอบ ราคาเท่ากัน ตอนนี้มีแค่สองเจ้านี้ที่มีพันธมิตรข้อความ
...
อีกด้านหนึ่ง
เหยาเสี่ยวโปก็ร้อนใจจนผมจะขาวแล้ว อยากจะถามแต่ก็กลัวจะรบกวนเหยาหยวน เหมือนลิงที่อยู่ไม่สุข ในที่สุดเขาก็เห็นรูปโปรไฟล์ของเหยาหยวนเริ่มกระพริบ รีบคลิกเปิดดู มีสามคำ
“เรียบร้อยแล้ว!”
“เรียบร้อยแล้ว?”
“นายเอาโฆษณาของ ทอม กับเน็ตอีสไปติดไว้ แล้วก็เริ่มดำเนินการได้เลย ฉันจะโปรโมทแบบหยาบ ๆ หน่อย”
“แค่ แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วเหรอ?”
“แล้วจะเอาไงอีก? ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว นายคิดว่ายังเป็นยุคที่ต้องไปฟันคนแย่งชิงพื้นที่กันอยู่รึไง!”
ทางนี้ เหยาหยวนเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะนี่เป็นเส้นทางที่แตกต่างจากชาติที่แล้ว หรือจะพูดได้ว่าเขาได้เริ่มต้นแล้ว และกำลังเตรียมจะแซงหน้า
เขาก็ฮัมเพลงขึ้นมาอีกครั้ง “วันนี้เป็นวันดี เปิดประตูบ้านเราต้อนรับลมใบไม้ผลิอ่า!”

…………………….
81192 คือ หมายเลขเครื่องบินของนักบินจีนที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์เครื่องบินชนกันกลางอากาศกับเครื่องบินสอดแนมของสหรัฐฯ ใกล้เกาะไห่หนาน เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2001