บทที่ 14 แสงจันทร์ใกล้หมื่น

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อน เหยาเสี่ยวโปแทบสิ้นหวัง
เว็บไซต์เปิดตัววันที่ 12 ตอนกลางคืนเขาก็ไปโพสต์โฆษณาตามเว็บบอร์ดและห้องแชทต่าง ๆ โดนเตะออกก็เข้าไปใหม่ โพสต์ใหม่ ไม่ย่อท้อ
เขาดูหลังบ้านเอง วันแรกมีคนเข้าชม 669 IP ใจคอไม่ดี กลัวว่าจะไม่มีใครจ่ายเงิน
ความจริงก็เป็นไปตามที่เขาคิด วันรุ่งขึ้นก็ได้รับรายการจาก ทอม และเน็ตอีส มีคนสมัครสมาชิกแค่สองคน ได้เงินมา 5.1 หยวน
เจ๊งแล้ว!
พนักงานที่รับผิดชอบพันธมิตรข้อความยังปลอบใจว่า ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เริ่มต้นก็ยากลำบากแบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
เหยาเสี่ยวโปไม่ฟัง ต้นทุนของเว็บไซต์นี้สูงกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก นอกจากความต้องการที่เหยาหยวนเสนอมาแล้ว ยังต้องลงทุนกับเซิร์ฟเวอร์และแบนด์วิดท์อย่างเต็มที่
เหยาหยวนไปเก็บข้อมูล พิมพ์นามบัตรเล็ก ๆ และใบปลิวโฆษณา ใช้เงินไปหนึ่งพันหยวน เหลือไว้สำรองสองสามร้อยหยวน ที่เหลือก็ทุ่มลงไปหมด
ในบรรดาเว็บเล็ก ๆ ถือว่าค่อนข้างฟุ่มเฟือย
เหยาเสี่ยวโปเป็นนักเทคนิคล้วน ๆ ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเหยาหยวนเท่าไหร่ เช่น การชวนเพื่อนที่มีมือถือมาช่วยเพิ่มจำนวนคนในเว็บ การสร้างเรื่องราวให้พี่สาวตุ๊กตา การตั้งค่าฟังก์ชันเพื่อนสนิท การปลอมข้อมูลเหล่านั้น
เขาคิดว่าต้องขาดทุนแน่นอน
ผลคือข้อมูลของวันรุ่งขึ้นออกมา มีผู้เข้าชม 3,280 คน สมาชิก 31 คน ได้เงิน 79 หยวน
วันที่สาม ผู้เข้าชม 5,574 คน สมาชิก 52 คน ได้เงิน 132 หยวน
วันที่สี่! สมาชิก 96 คน ได้เงิน 244 หยวน!
วันนี้เป็นวันที่ห้า
เหยาเสี่ยวโปมานั่งรอหน้าคอมพิวเตอร์แต่เช้า รอให้พนักงานของ ทอม ส่งรายการมาให้ ของเน็ตอีสส่งมาแล้ว แต่พนักงานของเน็ตอีสค่อนข้างเย็นชา ของ ทอม ดูเป็นมิตรมากกว่า
เหยาเสี่ยวโปลำบากใจมาก ในใจก็วุ่นวาย
สี่วันได้เงิน 460 หยวน ก็ทำให้เขาประหลาดใจมากพอแล้ว อัตราการเติบโตนี้ยิ่งทำให้เขาตกตะลึง ปี 2001 นะ เงินเดือนของคนส่วนใหญ่แค่ไม่กี่ร้อยหยวน พวกเขาสี่วันก็ได้เงิน 460 แล้ว!
พูดตามตรง ถึงแม้จะหยุดอยู่แค่นี้ เหยาเสี่ยวโปก็รู้สึกว่าสุดยอดมากแล้ว
เพียงแต่เขาคิดไม่ตก เงินในอินเทอร์เน็ตมันหาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่สิ ต้องบอกว่าเงินในกระเป๋าของพวกหน้าใหม่มันหาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
“บี๊บ ๆ ๆ!”
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น รูปโปรไฟล์ QQ เริ่มกะพริบ เหยาเสี่ยวโปก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขามีลางสังหรณ์ว่าวันนี้จะเพิ่มขึ้นอีก แต่ก็แอบกังวลว่าถ้ามันลดลงล่ะ?
“...”
เขากลืนน้ำลาย เปิดหน้าต่างข้อความ QQ ในกล่องสนทนาที่เรียบง่าย เขียนข้อมูลรายได้ของเมื่อวานไว้อย่างชัดเจน
“สมาชิก 66 คน รายได้ 168.3”
168 บวกกับของเน็ตอีสอีก 153 รวมเป็น 321!
“321 หยวน!?”
“วันเดียว 321 หยวน???”
เหยาเสี่ยวโปคำนวณอย่างรวดเร็ว ได้คำตอบว่าเดือนหนึ่งก็คือ 9,639 หยวน! เกือบจะหมื่นแล้ว!
นิ้วที่พิมพ์ของเขาสั่นเล็กน้อย เขาถามว่า “ข้อมูลนี้ถูกต้องไหม?”
“ถูกต้องครับ!”
พนักงานของ ทอม ก็ประหลาดใจเหมือนกัน พูดว่า “พวกคุณมีศักยภาพดีนะ ตอนนี้เรามีเว็บเล็ก ๆ ที่ร่วมมือกับเราอยู่ 40 กว่าเว็บ หนึ่งในนั้นใช้เวลา 20 กว่าวันถึงจะมาถึงระดับนี้ พวกคุณแค่ 5 วันก็เกือบจะทันแล้ว”
“พวกเขาทำอะไรกันเหรอ?”
“ก็เว็บส่วนตัวไง ทำนิยายลามก รูปภาพลามก หลอกคนไปเรื่อย ๆ แต่ของพวกคุณน่าสนใจ สามารถดึงดูดคนไว้ได้”
ท่าทีของพนักงานเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดูเป็นกันเองขึ้น เหมือนกลัวจะโดนเจ้าอื่นแย่งไป พูดว่า “เออ เมื่อวานมีคนเข้าชมเท่าไหร่? เกินหมื่นหรือยัง?”
“เพิ่งจะเกินหมื่น”
“เว็บเล็ก ๆ มีข้อจำกัด ปกติเกินหมื่นก็ถือเป็นเกณฑ์แล้ว การเติบโตจะช้าลง แต่รายได้ก็จะค่อย ๆ คงที่ สู้ ๆ นะครับ!”
“ขอบคุณครับ!”
ไม่โตขึ้นก็ไม่เป็นไรแล้ว!
เหยาเสี่ยวโปถอนหายใจยาว รายได้เดือนละเก้าพันกว่าหยวน เขาจะเดินกร่างเลย!
เขาออกจากระบบ รู้สึกตัวเบาหวิว ส้นเท้าแทบจะลอย เดิมทีคิดจะรอคุยกับเหยาหยวนตอนกลางคืนตามที่นัดไว้ แต่พอคิดอีกที เขารวยขนาดนี้แล้ว!
โทรเลย!
เขาหาตู้โทรศัพท์สาธารณะที่ใช้บัตร IC โทรหาลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ไกลออกไปหลายพันกิโลเมตร อีกฝ่ายกำลังอู้งานจนหาวหวอด ด่าว่า “แกรวยแล้วเหรอ โทรทางไกลไม่เสียเงินรึไง?”
“พี่! เราได้เงินแล้ว!”
“หืม?”
“รายการเพิ่งมา เมื่อวานได้ 321 เราได้เงินรวมกันเจ็ดร้อยกว่าหยวนแล้ว!”
เงินเจ็ดร้อยกว่าหยวนมีอะไรให้ตื่นเต้น?
เหยาหยวนขี้เกียจจะสนใจ ปี 2001 พันธมิตรข้อความเพิ่งจะเริ่มต้น ยังได้เงินน้อย ปีหน้าถึงจะเป็นช่วงพีค คนเก่ง ๆ ได้เดือนละแสน นี่แค่กินน้ำแกงนะ
พวกกินเนื้อที่เป็นผู้ให้บริการน่ะ มีที่ได้เดือนละหลายสิบล้านเลย!
เหยาเสี่ยวโปพล่ามความรู้สึกของตัวเองอยู่นาน แล้วก็ถามว่า “พี่ ผมคิดไม่ตกเลย ทำไมพวกเขาถึงยอมจ่ายเงินล่ะ?”
“ฉันไม่อยากเปลืองค่าโทรศัพท์”
“โธ่~”
เหยาเสี่ยวโปผู้ชายคิ้วเข้มตาโตกลับทำเสียงแบบนี้ออกมา เหยาหยวนทนไม่ไหว พูดว่า “พอแล้ว พอแล้ว ฉันจะอธิบายให้ฟังง่าย ๆ ก่อนอื่นเรื่องความแปลกใหม่ของอินเทอร์เน็ตก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ทุกคนก็ตื่นเต้นกันหมด ที่สำคัญคือคุณค่าของผลิตภัณฑ์
เมื่อแกขายผลิตภัณฑ์ให้ผู้ใช้ ต้องทำให้พวกเขารู้สึกว่าได้เปรียบ
วิธีที่ตรงที่สุดคือลดราคา ให้ส่วนลด
แต่ยังมีอีกวิธีหนึ่ง คือการเพิ่มมูลค่าเพิ่มของผลิตภัณฑ์”
“มูลค่าเพิ่มคืออะไรเหรอ?”
“อย่างเช่นแกซื้อแผ่นผี ซื้อห้าแถมหนึ่ง แกก็จะซื้อให้ครบห้าแผ่นโดยไม่รู้ตัว แผ่นที่แถมมานั่นแหละคือมูลค่าเพิ่ม เว็บไซต์ของเรา จริง ๆ แล้วคือผู้ใช้จ่ายเงินสิบหยวนเพื่อซื้อบริการดาวน์โหลดของผู้ให้บริการ เราเป็นของแถม
แต่ถ้าทำให้พวกเขารู้สึกว่าของแถมนี้มีค่ามาก พวกเขาก็จะจ่ายเงินโดยธรรมชาติ”
“...”
เหยาเสี่ยวโปเริ่มเข้าใจแล้ว เขาถามว่า “แล้วต่อไปจะทำยังไง? คนของ ทอม บอกว่าผู้เข้าชมเกินหมื่นก็พอแล้ว การเติบโตจะยากขึ้น”
“แล้วแกคิดว่าไง?”
“ผมว่าพอแล้วนะ เดือนละเก้าพันเลยนะ!”
“ไปไกล ๆ เลย!”
…………
เหยาเสี่ยวโปไม่เคยเห็นโลกกว้าง เหยาหยวนไม่โทษเขา
ตัวเองเหนื่อยยากลำบาก ลงพื้นที่เก็บข้อมูล แถมยังต้องแต่งหญิงแชทออนไลน์ ก็เพื่อรายได้เดือนละเก้าพัน? แน่นอนว่าการแต่งหญิงแชทออนไลน์ไม่ได้น่าอายอะไร ช่วงเริ่มต้นธุรกิจนี่นา ตอนนั้นพี่หม่าก็เคยทำ
ต้องรู้ไว้นะว่า 99% ของเว็บเล็ก ๆ ที่ทำพันธมิตรข้อความน่ะ ทำแต่เนื้อหาขยะ
เป้าหมายคือหลอกให้ผู้ใช้สมัครสมาชิก ส่วนหลังจากสมัครแล้วจะอยู่ต่อหรือไม่ พวกเขาไม่สนใจ ทำกันแบบฉาบฉวย แต่เหยาหยวนไม่เพียงแต่อยากจะได้เงิน เขายังอยากจะเก็บผู้ใช้ไว้ด้วย เพื่อขยายเว็บไซต์ในอนาคต
เพดานของเว็บเล็ก ๆ ต่ำมาก เขาอยากจะดึงดูดผู้ใช้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็ต้องเพิ่มมูลค่าเพิ่มและโฆษณาให้มากขึ้น
แต่ก็ยังไม่รีบร้อนในตอนนี้ ด้วยความหยาบของอินเทอร์เน็ตในปัจจุบัน แค่เขาสร้างคลับหาคู่ขึ้นมาก็อยู่ได้อีกพักใหญ่
“พูดไปพูดมา เงินนี่แหละสำคัญที่สุด!”
เหยาหยวนยืนอยู่หน้าหน้าต่างทางเดินในตึกสำนักข่าว มองออกไปที่สวนสาธารณะถวนเจี๋ยหู ตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมาก็เอาแต่อยู่เฉย ๆ อยู่บ้าน อยู่ที่สำนักข่าว สาเหตุใหญ่ก็คือไม่มีเงินจะไปไหน
รายได้เดือนละเก้าพัน ในยุคหลังก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
คิดว่าทุกคนเหมือนในคอมเมนต์ที่จบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ มีรายได้ปีละล้านกันหมดเหรอ?
“ออกไปเดินเล่นหน่อยดีกว่า แล้วก็เช่าบ้าน เริ่มต้นชีวิตใหม่!”