บทที่ 15 แผนระยะยาว

30 กันยายน อากาศครึ้ม
ก่อนเลิกงาน นักศึกษาฝึกงานสี่คนในรุ่นของเหยาหยวนถูกหัวหน้าที่รับผิดชอบเรียกไปพบ
พวกเขาถูกแบ่งเป็นคู่ ๆ สลับกันฝึกงาน ผ่านแผนกสายด่วน แผนกจัดจำหน่าย กิจกรรมออฟไลน์ และแผนกอื่น ๆ มาแล้ว ทั้งหมดเป็นนักศึกษาฝึกงานระยะยาวอย่างน้อยสามเดือน ตามธรรมเนียมแล้ว ต่อไปจะถูกส่งไปที่ศูนย์ข่าว และอยู่ไปจนจบการฝึกงาน
ตอนแรก ๆ ก็จะรู้สึกอึดอัดหน่อย ส่วนใหญ่นั่งเหม่อ นักข่าวพาออกไปถึงจะได้ออกไปสัมภาษณ์ วิ่งซื้อของ เป็นตัวประกอบ พอเริ่มคุ้นเคยขึ้นมาหน่อย ก็จะให้ลองเขียนบทความเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนใหญ่ไม่ได้ลงหนังสือพิมพ์ ถึงลงก็ไม่ลงชื่อ
นานขึ้นอีกหน่อย ก็จะได้รับมอบหมายให้ไปสัมภาษณ์ที่ไม่สำคัญมากนัก ถ้าโชคดีก็จะได้ลงชื่อว่า นักข่าวฝึกหัด
หัวหน้าพล่ามเรื่องไร้สาระอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า “ผมเข้าใจทุกคนนะว่าอยากจะไปแผนกข่าวท้องถิ่น แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกคุณคือการเปิดหูเปิดตา สัมผัสประสบการณ์ให้มาก ๆ ดังนั้น...”
“หัวหน้าครับ ผมอยากไปแผนกข่าวบันเทิง”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็มีคนแทรกขึ้นมา พอมองไปก็เห็นว่าเป็นคนที่ช่วงนี้มีชื่อเสียงจากการขายแผ่นผี เขาจึงพูดว่า “ได้สิ ผมสนับสนุนความต้องการส่วนตัวของพวกคุณ แผนกข่าวบันเทิงก็ดีนะ...”
“หัวหน้าครับ ช่วงวันหยุดยาวผมจะกลับบ้าน ขอลาสองสามวันครับ”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีคนแทรกขึ้นมาอีก
“อ้อ ได้สิ”
นักศึกษาฝึกงานลา ส่วนใหญ่ก็จะให้ลา เพราะไม่สำคัญ
แต่หัวหน้าโดนขัดจังหวะสองครั้ง สีหน้าก็ไม่ค่อยดี แผนกข่าวบันเทิงงานน้อย นักศึกษาฝึกงานยิ่งไม่มีอะไรทำ คุณไม่คิดจะขยันขันแข็ง ยังจะลาอีก ไอ้เวรเอ๊ย ไม่มีอนาคตแล้ว!
เหยาหยวนไม่สนใจ การที่เขาถอนตัวออกไป ก็ทำให้การแข่งขันของอีกสามคนลดลง
หลังจากจัดแจงเสร็จ ก็เลิกงานได้ หลิวเวยเวยเรียกเขาไว้ “นี่ นายตั้งใจทำแบบนี้ใช่ไหม?”
“ตั้งใจอะไร?”
“นายเลือกแผนกที่สบาย ๆ ก็เพื่อจะอู้งาน!”
“โย่ ไม่เสียแรงที่รู้จักกันมาพักหนึ่ง รู้จักคำว่าอู้งานด้วย”
เหยาหยวนปิดฝาแก้วน้ำใบใหญ่ของเขา ยัดใส่กระเป๋า สะพายขึ้นบ่า แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว อู้งานทำให้ฉันมีความสุข”
“นาย...นาย...”
หลิวเวยเวยรู้สึกเหมือนกำลังสอนคนที่ไม่เอาไหน เจ้านี่ปากดี กวนตีน ฉลาด แถมยังหล่อ ทำไมถึงไม่ขยันขันแข็งเลยนะ?
“บายนะ เจอกันหลังวันหยุด!”
เหยาหยวนโบกมือ เดินไปสองก้าวก็กลับมา พูดว่า “เธอยังติดหนี้บุญคุณฉันอยู่นะ อย่าคิดว่าอยู่คนละที่แล้วจะไม่ต้องใช้คืน เธอต้องเตรียมตัวให้พร้อมตลอดเวลา!”
บ้าเอ๊ย!
หลิวเวยเวยอยากจะเตะเขาจริง ๆ
…………
ข้างนอกฟ้าครึ้ม
ลมเย็นพัดผ่าน ผิวน้ำในทะเลสาบถวนเจี๋ยหูเป็นระลอกคลื่น ต้นไม้เริ่มร่วงโรย ทำให้ปักกิ่งมีกลิ่นอายของปลายฤดูใบไม้ร่วงล่วงหน้า เหยาหยวนเดินไปตามถนนเหยาเจียหยวนได้สักพัก ก็เจอบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่ง เขาจึงผลักประตูเข้าไป
คลับหาคู่เปิดตัวมาเกือบ 20 วันแล้ว รายได้เริ่มคงที่ วันละ 300-400 หยวน เปิดตัววันที่ 12 รวมแล้วน่าจะได้เงินห้าพันกว่าหยวน
พอดีคืนทุน
รอเก็บเงินได้อีกหน่อย เหยาหยวนก็คิดจะซื้อคอมพิวเตอร์สักเครื่อง เช่าบ้านสักหลัง ที่ตั้งของมหาวิทยาลัยไกลเกินไปไม่สะดวก แน่นอนว่าตอนนี้ต้องดูก่อน
“ซื้อบ้านเช่าบ้าน?”
“เช่า”
“อยู่นี่หมดแล้ว ดูเองเลย”
เจ้าของร้านหยิบสมุดออกมาสองเล่ม แต่ละบรรทัดเขียนด้วยลายมือ มีทั้งที่ตั้ง ชั้น เครื่องใช้ไฟฟ้า เฟอร์นิเจอร์ ราคา เป็นต้น
อสังหาริมทรัพย์เติบโตอย่างรวดเร็ว ทำให้นายหน้าก็พัฒนาตามไปด้วย รู้สึกเหมือนเมื่อสองปีก่อนยังไม่ค่อยมีเลย เผลอแป๊บเดียวก็มีอยู่ทั่วทุกเมืองใหญ่แล้ว
เหยาหยวนพลิกดูไปพลางก็ด่าในใจไปพลาง บ้าเอ๊ย ปี 2001 ค่าเช่าบ้านแพงขนาดนี้เลยเหรอ! มีทั้ง 300 400 500 600 700 800 ก็มีไม่น้อย
“มีถูกกว่านี้ไหม?”
“ถูกแค่ไหน?”
“ต่ำกว่า 300”
“งั้นก็ต้องที่ฮว่าสือหยิงแล้วล่ะ แถวนี้ถูกที่สุดแล้ว เป็นบ้านชั้นเดียว ห้องน้ำรวม ไม่มีเครื่องทำความร้อน”
“เอ่อ...”
เหยาหยวนชะงักไป ช่างมันเถอะ
เฮ้อ ยังไงก็สู้ไปเกิดยุค 80 ไม่ได้ บ้านเดี่ยวหนึ่งหลังราคาแค่หมื่นหยวน ตอนนี้หาไม่ได้แล้ว!
แน่นอนว่าตอนนั้นไม่มีเงื่อนไขอะไร ตอนนี้สภาพแวดล้อมในตึกดีมากแล้ว คุณจะไปหาบ้านที่ไม่มีแม้แต่ห้องน้ำมาอยู่ มันก็ดูจะเกินไปหน่อย
เขากำลังดูราคาอยู่ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
รับสายเป็นคุณลุง
“ฮัลโหล? เสี่ยวหยวน พรุ่งนี้ถ้าว่างก็มากินข้าวด้วยกันนะ!”
“ทำอะไรเหรอ เราสองคนฉลองวันชาติกันเหรอ?”
“เฮ้ย พรุ่งนี้วันไหว้พระจันทร์!”
อ้อ เหยาหยวนลืมไปเลย ปีนี้มีเดือนอธิกมาส วันชาติกับวันไหว้พระจันทร์ตรงกับวันที่ 1 ตุลาคมพอดี ครั้งต่อไปต้องรอถึงปี 2019 แล้วก็เกิดโรคระบาดขึ้น
“พรุ่งนี้ลุงไม่มีงานเหรอ?”
“กลางวันมีงาน แกมาตอนเย็นก็ได้ ถ้าว่างก็อยู่สักสองวัน อย่างน้อยก็มีญาติอยู่ที่ปักกิ่ง”
“ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะไป”
วางสายไปไม่นาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
“...”
เจ้าของร้านมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เหยาหยวนโบกมือ แล้วก็ออกไปข้างนอก
ครั้งนี้เป็นแม่ โทรมาทักทายสองสามคำ แล้วก็บอกว่าถ้ามีเวลาก็ไปหาลุงบ้าง ออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียว มีญาติอยู่ด้วยก็อุ่นใจ
เหยาหยวนสะพายกระเป๋าเดินไปเรื่อย ๆ ผลักประตูร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเข้าไป
“ขอผัดหมี่จานหนึ่ง!”
“ผัดเนื้อหรือผัดไข่?”
“ผัดเนื้อแล้วกัน”
เขามองไปรอบ ๆ แล้วก็หยิบน้ำอัดลมมาขวดหนึ่ง เป็นยี่ห้อทั่วไป ไม่ใช่เป่ยปิงหยาง เป่ยปิงหยางตอนนี้เจ๊งไปแล้ว
เขาหาโต๊ะนั่ง หยิบสมุดบันทึกของตัวเองออกมา แล้วก็เริ่มเขียนความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง
พันธมิตรข้อความถึงครึ่งหลังของปี 2003 ก็โดนสั่งปิดไปโดยผู้ให้บริการ ถึงปี 2004 ก็โดนไชน่าโมบายล์บีบคอ รายได้ลดลงอย่างมาก
เพราะ ผู้ให้บริการ พึ่งพาไชน่าโมบายล์มากเกินไป เพื่อที่จะหลุดพ้นจากไชน่าโมบายล์ เว็บไซต์ต่าง ๆ ก็งัดกลยุทธ์ออกมามากมาย พยายามหาทางเลี้ยงตัวเอง เพิ่มจุดทำกำไร เปลี่ยนทิศทางของอุตสาหกรรมอินเทอร์เน็ตโดยตรง
นี่เป็นเรื่องปกติของอุตสาหกรรม ตอนที่ต้องการให้คุณขยายตลาด คุณทำผิดกฎฉันก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น พอตลาดขยายแล้ว ข้อบกพร่องต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา นโยบายและข้อจำกัดต่าง ๆ ก็ตามมาติด ๆ
ฤดูหนาวของอินเทอร์เน็ตสิ้นสุดลงในปี 2002 ปี 2003 การลงทุนก็ฟื้นตัวขึ้นมาใหม่ ตอนนั้นถูกเรียกว่าเว็บ 2.0
ยุค 1.0 ส่วนใหญ่เป็นข้อมูลทางเดียว เช่น พอร์ทัลและเสิร์ชเอนจิ้น ยุค 2.0 เน้นการปฏิสัมพันธ์ระหว่างชาวเน็ต ความบันเทิง และบริการในชีวิตประจำวันมากขึ้น
“เว็บไซต์โซเชียล บริการในชีวิตประจำวัน เว็บไซต์วิดีโอ การซื้อของแบบกลุ่ม”
เหยาหยวนเขียนรายชื่ออุตสาหกรรมที่จะเป็นกระแสในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าออกมามากมาย แต่ละอย่างล้วนมีการแข่งขันที่ดุเดือด
เขาไม่ได้คิดจะทำทุกอย่าง แค่เคยชินกับการคิดในมุมมองของคนในอนาคต ในสายตาของเขา ผลิตภัณฑ์เหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่แยกจากกัน แต่สามารถเชื่อมโยงกันเป็นสายได้
ดังนั้นเขาจึงเริ่มจัดกลุ่ม
1 บล็อก➝เว็บไซต์โซเชียล➝เวยป๋อ➝วีแชท
2 เว็บไซต์ขายตั๋ว➝เว็บไซต์รีวิว➝เว็บไซต์วิดีโอ➝วิดีโอสั้น (ไลฟ์สด- อีคอมเมิร์ซ)
3 การซื้อของแบบกลุ่ม➝เดลิเวอรี่➝เรียกรถ➝บริการในชีวิตประจำวัน
4 เกม
5 MMS-ริงโทน
“ผัดหมี่มาแล้ว!”
พร้อมกับเสียงตะโกน ผัดหมี่เนื้อร้อน ๆ หนึ่งจานก็ถูกวางลงบนโต๊ะ ไอร้อนลอยอยู่ระหว่างตาของเหยาหยวนกับสมุดบันทึก เขาถือปากกา ขีดฆ่าข้อ 3 และ 4 ทิ้งไป
ตอนนี้ยังทำไม่ได้
จากนั้นก็วงกลมคำว่า บล็อก กับ เว็บไซต์โซเชียล ไว้ แล้วก็มองไปที่กลุ่มที่สอง
เขาเขียนเพิ่มไปอีกหนึ่งบรรทัด ข้อมูลการแสดง การขายตั๋ว➝การให้คะแนนหนังสือ-ภาพยนตร์-เพลง➝ลิขสิทธิ์ผลงาน!