บทที่ 38 ผมคิดถึงปี 2001

วันแรกของปี 2002 เหยาหยวนนั่งรอคนอยู่ที่หน้าสำนักข่าว

ท้องฟ้าโปรยปรายหิมะละเอียดลงมา เมืองไม่เคยหยุดพัก ยังคงวุ่นวาย เขาคิดถึงเพลงนั้นขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ หิมะแรกของปี 2002

ตอนนี้คงยังอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือสินะ
เพลงร้องถึงปี 2002 แต่จริง ๆ แล้วออกในปี 2004 ขายแผ่นแท้ได้ 2.7 ล้านแผ่น ส่วนแผ่นเถื่อนนับไม่ถ้วน จากนั้นเยี่ยเฮ่อน่าลาอิงก็เริ่มพล่ามไม่หยุด

เหยาหยวนเกาหัว ความคิดฟุ้งซ่าน

ฟีนิกซ์ เลเจนด์ตอนนี้คงยังหากินอยู่ในมณฑลกวางตุ้งสินะ อ้อ ตอนนี้พวกเขาคงจะชื่อวงคู่ไฟแรง

เจิงอี้กับต้วนอี้หงหน้าตาเหมือนกันจริง ๆ!
นั่งรออยู่สักพัก หานเทาก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาอย่างร่าเริง ในมือถือแป้งทอดไข่อยู่ ยิ้มร่าอย่างโง่ ๆ “หัวหน้าเหยา อรุณสวัสดิ์!”

“อืม อรุณสวัสดิ์!”

เหยาหยวนมองเขา รองเท้ากีฬา กางเกงยีนส์ เสื้อขนเป็ด สะพายกระเป๋าใบใหญ่ แล้วก็มองตัวเอง เอาเถอะ บุคลิกเหมือนกันเป๊ะ

“ไปกันเถอะ ไปดูห้อง”

วันนี้หานเทาหยุดงาน ถูกลากมาเป็นเพื่อนเที่ยว ดูห้องไม่ใช่ดูออฟฟิศ แต่เป็นห้องเช่าของตัวเอง

ออฟฟิศยังไม่คิดจะย้ายที่ จะเช่าห้องที่ใหญ่กว่าในตึกสำนักข่าว แต่ที่อยู่ของตัวเองต้องย้ายแล้ว ตอนนี้มีเงินแล้ว หาที่ที่ใกล้กว่านี้หน่อย

ทั้งสองคนเดินทอดน่องเข้าไปในบริษัทนายหน้า

เมื่อคุณต้องเผชิญกับทางเลือกที่ลังเลใจ โดยปกติแล้วมีเหตุผลเพียงข้อเดียว คือ จน! - ไอน์สไตน์

เหยาหยวนไม่มีความสับสนแบบนั้น เขาเลือกสถานที่ได้อย่างรวดเร็วมาก ชื่อว่าจิ่นหูหยวนอพาร์ตเมนต์ อยู่ข้าง ๆ สำนักข่าวเลย เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว เป็นตึกสูง ห้องใหญ่มาก

“บ้านใหม่ก็ให้เช่าด้วยเหรอ” หานเทาถามขึ้นมาลอย ๆ

“เขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงินหรอก ซื้อมาก็เพื่อปล่อยเช่า อีกไม่กี่ปีราคานี้ต้องพุ่งพรวดแน่ ถึงตอนนั้นก็ได้กำไรแล้ว” นายหน้าพูด

“จะขึ้นไปได้ถึงไหนกัน สองพันดอลลาร์สหรัฐเหรอ”

“สองพันดอลลาร์สหรัฐเหรอ นั่นมันต้นทุน เริ่มที่สี่พันดอลลาร์สหรัฐ! อย่าหาว่าแพงนะ ไม่ลดราคาด้วย!”

“เฮะ ๆ!”

ทั้งสองคนพูดรหัสลับจากหนังเรื่อง บิก ช็อตส์ ฟิวเนอรัล ตรงกัน ยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ

เหยาหยวนแค่นเสียงเย็นชาอยู่ข้าง ๆ สี่พันดอลลาร์สหรัฐนั่นไม่แย่งกันตายเหรอ
เขาชี้ไปที่ข้อมูลห้องพักห้องหนึ่ง ห้องสตูดิโอ 50 กว่าตารางเมตร แล้วพูดว่า “เอาห้องนี้แหละ ดูห้องได้ไหม”

“ได้ ตอนนี้เลยก็ได้”

หานเทาดูแล้ว จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “หัวหน้าเหยา หรือว่าจะเช่าแบบสองห้องนอนดี”

“หมายความว่าไง”

“ดูสิ ผมทำงานล่วงเวลาบ่อย ๆ ทำทีก็ทำทั้งคืน คุณหาห้องแบบสองห้องนอน ผมก็จะได้มีที่อาบน้ำพักผ่อนบ้าง”

หานเทาสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย รีบพูดต่อว่า “เมื่อวานคุณให้พวกเราพิจารณา ผมไม่ต้องพิจารณาเลย แค่คุณพูดคำเดียว ผมลาออกมาทันที!”

“คิดดีแล้วเหรอ”

“ไม่ต้องคิดเลย สำนักข่าวไม่ให้ความสำคัญกับอินเทอร์เน็ตเลย คุณเป็นคนที่รู้เรื่องจริง ๆ ท่านกวนอูเคยกล่าวไว้ว่า นี่เรียกว่านกฉลาดเลือกไม้ดีเพื่อทำรัง ขุนนางที่เลือกนายก็ต้องเจอนายที่ดี!”

“...”

เหยาหยวนมองเขาอย่างจริงจัง แล้วหันไปพูดว่า “เปลี่ยนเป็นห้องสองห้องนอนห้องนั้น”

นายหน้าอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติได้แล้วพูดว่า “อ้อ ได้ ห้องนี้เงื่อนไขดีกว่า ตกแต่งระดับกลาง หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย ดูห้องได้เหมือนกัน”

พูดแล้วก็ไปดูเลย

ทั้งสามคนออกจากบริษัทนายหน้า มาถึงจิ่นหูหยวนอพาร์ตเมนต์ ชั้น 18 ห้องสองห้องนอนขนาด 90 กว่าตารางเมตร

บอกว่าตกแต่งระดับกลาง แต่จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ทาสีขาว ทำเฟอร์นิเจอร์นิดหน่อย มีทีวีกับเครื่องทำน้ำอุ่น เดือนละ 750 หยวน เหยาหยวนก็ไม่รู้ว่านี่แพงหรือถูก

“ติดต่อเจ้าของห้องได้ไหม ผมอยากจะเซ็นสัญญาวันนี้เลย”

“เดี๋ยวผมโทรไปถามให้”

นายหน้าคุยกันสักพัก บอกว่าตอนเที่ยงเจอกันได้

ดังนั้นสองคนก็เลยไปเล่นเน็ตอีก ตอนเที่ยงก็มาคุยกับเจ้าของห้อง เซ็นสัญญาอย่างรวดเร็ว ตอนบ่ายก็ไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน

ผู้ชายกับผู้ชายไปซื้อของด้วยกัน ประสิทธิภาพสูงมาก ตอนบ่ายจัดการทุกอย่างเสร็จ กินข้าวเสร็จ หานเทาก็กลับไป เขาก็เป็นคนต่างมณฑลเช่าบ้านอยู่เหมือนกัน

พริบตาเดียวก็มืดแล้ว

เหยาหยวนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่กว้างเกินไปสำหรับคนเดียว ดูทีวีไปเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกเปลี่ยวเหงาขึ้นมา

ความรู้สึกนี้คุ้นเคยมาก
เพราะชาติก่อนเขามีประสบการณ์เช่าบ้านมากมาย ทุกครั้งที่ย้ายไปที่อยู่ใหม่ สองสามวันแรกก็จะรู้สึกแบบนี้

เขายังเคยเจอปัญหาจุกจิกมากมาย ที่น่ารำคาญที่สุดคือน้ำรั่ว ทั้งจากชั้นบนรั่วลงมาที่ห้องตัวเอง และจากห้องตัวเองรั่วลงไปชั้นล่าง ยุ่งยากมาก

ตอนที่ลำบากที่สุด เช่าบ้านโทรม ๆ ที่ระเบียงรั่วซึม เจ้าของบ้านก็ไม่สนใจ ต้องซื้อวัสดุกันซึมมาทาเอง

คนเราอยู่ไปนาน ๆ ก็ต้องเจอเรื่องราวบ้าง

และในตอนนี้ ซึ่งเป็นวันปีใหม่พอดี ลุงก็ไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่ง เขารู้สึกเหงาจริง ๆ ยิ่งในมือไม่มีของเล่นแก้เบื่ออย่างเช่นลูกประคำด้วยแล้ว

“ฮ่า!”

จู่ ๆ เหยาหยวนก็หัวเราะออกมา

ทำไมผู้ชายวัยกลางคนถึงชอบเล่นลูกประคำ ตกปลา ถ่ายรูป ปลูกดอกไม้เลี้ยงหญ้า
เพราะพวกเขาชอบของที่ใช้เงินไม่น้อยแต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย คุณดูสิ คนหนุ่มสาวจะมาเล่นของแบบนี้เหรอ
เขาเป็นคนที่เคยผ่านมาแล้ว รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

“แต่ตอนนี้ฉันอายุ 21 อ้อ ไม่สิ 22 แล้วนะ!”

ในคืนนี้ จิตใจที่วุ่นวายมาตลอดของเหยาหยวนก็ได้พบกับความสงบที่ห่างหายไปนาน แรงผลักดันอันแข็งแกร่งของคนหนุ่มสาวก็เติบโตขึ้นอย่างร้อนแรง

“ฉันควรจะหาแฟนสักคนได้แล้วหรือยังนะ”

…………

คืนวันถัดมา

หยูเจียเจีย หลิวเวยเวย และหานเทามารวมตัวกันที่บ้านใหม่ เพื่อเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ให้เหยาหยวน

การเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ คือการที่ญาติสนิทมิตรสหายมารวมตัวกันที่บ้านใหม่ กินข้าวด้วยกัน สร้างบรรยากาศที่สนุกสนานรื่นเริง

ทั้งสามคนทำอาหารไม่เป็น มีแต่เหยาหยวนที่ชาติก่อนต้องดิ้นรนอยู่ข้างนอกจนฝึกฝนฝีมือมาได้บ้าง อาหารซับซ้อนทำไม่เป็น แต่อาหารบ้าน ๆ พอทำได้ เขาตุ๋นไก่หนึ่งตัว นึ่งปลาหนึ่งตัว ผัดผักอีกสองสามอย่าง ข้าวสวยร้อน ๆ

“ดื่ม!”

หยูเจียเจียพอมาถึงโต๊ะก็ปลดปล่อยตัวเองเต็มที่ รินเหล้าให้ทุกคน “ดื่มเหล้าไม่เป็นไร เมาแล้วก็นอนที่นี่แหละ พอดีเลย ชายสองหญิงสอง”

“อะไรนะ” เหยาหยวนตกใจ

“ก็พอดีนายกับหานเทาห้องหนึ่ง ฉันกับเวยเวยห้องหนึ่งไง!”

“อ๋อ ตกใจหมดเลย!”

เหยาหยวนตบหน้าอกตัวเองแรง ๆ บริษัทเขาชื่อจิ่วจิ่วก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะทำธุรกิจจิ่วจิ่วจริง ๆ สักหน่อย!
《เพื่อนร่วมงานสาวสวยเมาในงานเลี้ยง》!
“แต่ห้องที่นายเช่านี่ดีนะ สามารถใช้เป็นฐานที่มั่นได้ เพราะอยู่ที่สำนักข่าวบางเรื่องก็ไม่สะดวก”

“ดีแน่นอน หานเทาบ้านี่จองเตียงไว้แล้ว”

“หานเทาก็ลำบากจริง ๆ พวกเราเห็นกันอยู่ ฉันขอดื่มให้นายหนึ่งจอก!”

หยูเจียเจียยกแก้วขึ้นดื่ม ดื่มเสร็จก็หมดแก้ว ไม่มีการลังเล การมีคนแบบนี้อยู่บนโต๊ะอาหารถือเป็นโชคดี บรรยากาศจะไม่ตึงเครียด

หานเทาก็ดีใจมากที่ความทุ่มเทของเขาได้รับการยอมรับ ซึ่งโดยธรรมชาติแล้วก็จะเกิดความรู้สึกภาคภูมิใจ

หลิวเวยเวยเห็นท่าทางแบบนี้แล้ว ก็รู้ว่าหานเทาคงตัดสินใจจะติดตามเหยาหยวนแล้ว ทำให้ใจที่ลังเลของเธอเอนเอียงไปอีกนิด

“ต่อไปก็คือการย้ายออฟฟิศ รับพนักงานใหม่ ในหัวของผมยังมีอะไรอีกเยอะแยะมากมาย มีแผนอีกเยอะที่ยังไม่ได้ทำ แต่ตอนนี้ยังไม่พูด ไม่พูดทุกคนผ่อนคลายกันก่อน ตรุษจีนแล้วค่อยลุยกันต่อ!”

ด้วยสภาพจิตใจในตอนนี้ เหยาหยวนกลับดื่มไปเยอะหน่อย เพื่อน ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนเขาด้วยความดีใจ นาน ๆ ทีจะเสียอาการ

สุดท้ายเขายกแก้วเหล้าขึ้นแล้วพูดว่า “เมื่อวานไม่มีโอกาสได้พูด ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง วันนี้มารวมตัวกันก็ยังไม่สาย มา ขอให้พวกเรามีความสุขในปี 2002!”

“สุขสันต์ปี 2002!”

“ชน!”

ทั้งสี่คนชนแก้วกัน มีเพื่อน มีงาน มีเหล้ามีกับแกล้ม ยิ่งดื่มยิ่งสนุก

หยูเจียเจียก็ดื่มไปเยอะหน่อย จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “หัวหน้าเหยา นายควรจะมีอีกประโยคหนึ่งไม่ใช่เหรอ”

“ประโยคอะไร”

“ก็เรียกนายว่าหัวหน้าเหยาแล้ว นายจะพูดประโยคอะไรล่ะ”

“เฮ้!”

เหยาหยวนวางแก้วเหล้าลง เอนตัวไปข้างหน้า ใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะ “ปี 2001 ผ่านไปแล้ว ผมคิดถึงมันมาก”