การหลบหนีออกจากเมือง

ตอนที่ 18 การหลบหนีออกจากเมือง

“คุณอยากจะออกจากเมืองเหรอ ฉันชื่อหลินชิง เป็นนักเดินทางจากต่างเมือง การสื่อสารทั้งหมดล่มหมด เดาว่ากองทัพคงปิดเมืองแห่งนี้ไปแล้ว”

“ฉันกำลังวางแผนจะหนีออกจากเมือง บางทีพวกเราอาจไปด้วยกันได้”

หลินชิงพูดตรงๆ

กู้อินตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอไม่คิดว่าหญิงสาวจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ แต่นั่นก็เป็นจุดประสงค์ของเธอเช่นกัน

อาจมีบางอย่างแปลกๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เธอก็อยากออกจากเมืองมากจนละเลยเรื่องบางอย่างไปโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าเป็นงั้นจริงก็เยี่ยมมากเลย ฉันชื่อกู้อิน เป็นนักวิจัยของห้องทดลองใกล้ๆ ฉันมีข้อมูลโดยตรงจากแหล่งข่าวเกี่ยวกับการระบาดของไวรัสซอมบี้ เลยอยากติดต่อกับคนจากกองทัพเพื่อแจ้งข้อมูลให้พวกเขาทราบโดยเร็วที่สุด”

“ตราบใดที่เราสามารถพัฒนาวัคซีนเพื่อยับยั้งเชื้อไวรัสซอมบี้ได้ วิกฤตครั้งนี้ก็ยังพอมีโอกาสแก้ไข มิฉะนั้น หากไวรัสยังคงแพร่ระบาดต่อไป ระดับการกลายพันธุ์ของมนุษย์ก็จะเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ และโลกทั้งใบก็จะล่มสลาย”

หลินชิงกะพริบตา “ถ้าสิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง พวกเราก็ต้องรีบไปกันแล้ว”

เมื่อเห็นซอมบี้รุมล้อมเข้ามาอีกครั้ง หลินชิงก็ยกปืนขึ้นยิงซอมบี้หลายตัวที่เดินเข้ามาหา ตบเบาะหลังแล้วพูดกับกู้อินว่า “ขึ้นมา พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่”

กู้อินก็ไม่ลังเลเช่นกัน

บางทีเธออาจจะสิ้นหวัง เลยตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็บางทีเธออาจจะไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงยกขาขึ้น และนั่งลงที่เบาะหลังของมอเตอร์ไซค์ กอดเอวของหลินชิงเอาไว้

ก่อนที่เธอจะนั่งนิ่งๆ หลินชิงก็เหยียบคันเร่ง และขับรถออกไป

กู้อินสูดอากาศเย็นเข้าปาก

เธอประมาทไป ไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะบ้าดีเดือดได้ถึงขนาดนี้

เสื้อกราวน์วิ่งอยู่บนถนนลาดยาง บางครั้งเมื่อเจอซอมบี้ขวางทาง หลินชิงก็จะเลือกขึ้นเนินหญ้าชัน

อาการสั่นนั้นรุนแรงมาก แม้ว่ากู้อินจะไม่ได้กินข้าวมาตลอดทั้งวัน แต่เธอก็ยังรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมา

เธอปิดปากแล้วตะโกนถามหลินชิงว่า “คุณมีแผนที่ออกจากเมืองมั้ย ฉันไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศแถวนี้เลย”

หลินชิงค้นหา และโยนแผนที่ท่องเที่ยวเมืองบ่อน้ำพุร้อนมาให้กับเธอ

“ดูเหมือนพวกเราน่าจะอยู่ที่ตรงนี้”

ภายใต้แสงไฟถนนที่ริบหรี่ กู้อินมองเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเองนั้นคือ แผนที่เมืองซึ่งแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ในเมืองเป็นหลัก

ทางออกอยู่ที่สะพานแขวนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ดูเหมือนว่าหญิงสาวแปลกหน้าบนมอเตอร์ไซค์จะไม่ได้โกหกเธอจริงๆ

นั่นทำให้กู้อินรู้สึกโล่งอก

น่าจะมีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะหนีออกจากที่นี่ได้จริง หากมีเวลาพอเธอมั่นใจว่าจะสามารถวิจัยวัคซีนรุ่นแรกสำหรับป้องกันเชื้อไวรัสซอมบี้ได้สำเร็จ

ขอให้โชคดีแบบที่คิดเอาไว้ด้วยเถิด

ขณะที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในใจของกู้อิน หลินชิงซึ่งกำลังขับมอเตอร์ไซค์อยู่ก็เหยียบเบรกฉุกเฉินทันที

ยางหลังหมุนไปครึ่งวงกลมบนถนนลาดยาง ทำให้เกิดประกายไฟเมื่อเบรกกะทันหัน

“อ๊ะ!”

“เกิดอะไรขึ้น?”

กู้อิน รู้สึกเวียนหัวไปชั่วขณะ และสายตาของเธอมุ่งตรงไปยังกลุ่มซอมบี้ท่ามกลางความมืดที่อยู่ไม่ไกล

พวกมันยืนหันหลังให้กับไฟหน้ารถเสื้อกราวน์ ยืนเบียดกันจนปิดกั้นถนนทั้งสาย

เมื่อได้ยินเสียงเบรกแหลม ซอมบี้ทั้งหมดก็หันกลับมาพร้อมกัน เผยให้เห็นใบหน้าอันน่าหวาดกลัว และน่าสยดสยองของพวกมัน

ทั้งหมดนี้คือ ชาวเมือง และนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมเมืองน้ำพุร้อน

ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบแน่ชัด พวกเขาทั้งหมดมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ปิดกั้นทางออกจากเมืองของผู้รอดชีวิต

หลินชิงก่นด่าสาปแช่งอยู่ภายในใจ ตัวเธอก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าภารกิจจะน่าตื่นเต้นถึงขนาดนี้

เธอเตรียมตัวไว้แล้วสำหรับผู้คนที่บ้าคลั่ง หรือพวกที่ชอบทำตัวเป็นนักบุญ หรือโอกาสถูกซอมบี้กัด แต่ก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องมาเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้จำนวนมากมายมหาศาลเช่นนี้

หลังจากสูญเสียระยะเวลาคุ้มครองสำหรับผู้เล่นใหม่ ดูเหมือนหลายๆ สิ่งจะยากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

เธอประเมินอย่างรวดเร็ว ตอนแรกเกือบจะยอมแพ้ต่อภารกิจ เลือกที่จะย่องกลับไปยังบ้านที่ปลอดภัย พยายามที่จะซ่อนตัวในอีกสองวันข้างหน้า

แต่จู่ๆ เธอก็ค้นพบหนทางอันเลือนรางจากเหล่าซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่

หลินชิงตรวจสอบแผนที่อย่างรวดเร็ว และพบว่าหากไปต่อตามเส้นทางนี้ เธอสามารถใช้ทางลัดผ่านเนินเขาได้

เมื่อเห็นซอมบี้เข้ามาใกล้ หลินชิงก็คิดแผนการออกมาทันที

“คุณกู้ คุณขับมอเตอร์ไซค์เป็นมั้ย”

กู้อินหยิบปืนกลออกมา และยิงใส่ซอมบี้กลุ่มแรกที่พุ่งเข้ามาหาพวกเธอ เมื่อได้ยินคำถาม เธอก็เข้าใจทันทีว่าหลินชิงหมายถึงอะไร

“ถ้าคุณอยากให้ฉันขับ ฉันก็พอขับเป็นอยู่ แต่คุณมีวิธีจัดการกับพวกมันเหรอ”

“มี ตราบใดที่คุณทำตามที่ฉันบอก ฉันก็มั่นใจว่าจะพาพวกเราทั้งคู่ออกจากที่นี่ได้”

“แต่วัคซีนของคุณได้ผลจริงหรือเปล่า ถ้าฉันโดนกัด มันจะเป็นปัญหาใหญ่เอาได้”

“มันได้ผล วัคซีนนี้สามารถยับยั้งการแพร่กระจายของเชื้อไวรัสได้อย่างมีประสิทธิภาพ การทดลองของฉันบ่งบอกว่ามันประสบความสำเร็จมากพอที่จะนำมาใช้จริงได้แล้ว”

หลินชิงหัวเราะกับตัวเอง ไม่ค่อยเชื่อคำพูดของอีกฝ่ายมากนัก

เธอเพียงกำลังทดสอบทัศนคติของกู้อิน

ตราบใดที่เธอทำภารกิจคุ้มกันสำเร็จ เธอจะได้รับวัคซีนตัวที่เสร็จสมบูรณ์แล้วอย่างแน่นอน ซึ่งถือว่าคุ้มค่าที่จะลองเสี่ยงดู

หลินชิงหยิบเลื่อยยนต์ของฆาตกรออกมาจากไอเทมบ็อกซ์ และเลื่อยยนต์ก็เริ่มส่งเสียงหึ่งๆ

ดวงตาของเธอพร่ามัวไปด้วยเลือด เธอเหวี่ยงแขนและฆ่าซอมบี้ที่พยายามเข้ามาใกล้

เมื่อเครื่องมือสังหารเริ่มบรรเลง เลือดก็สาดกระเซ็นมาที่หน้ากระจกรถ

“ขับไปทางนั้น เร็วเข้า พวกเราต้องรีบไป”

หลินชิงชี้ไปทางทิศหนึ่ง

“ตกลง!” กู้อินตอบรับ

สัญชาตญาณของเธอบอกว่าหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ทรงพลังมาก และเนื่องจากพวกเธอถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงซอมบี้อยู่แล้ว ดังนั้น จึงควรเสี่ยงดู

รถมอเตอร์ไซค์ก็สตาร์ทอีกครั้ง และพุ่งเข้าหาฝูงซอมบี้

ต่างกันแค่คราวนี้เป็นกู้อินที่รับหน้าที่เป็นคนขับ

เสียงเลื่อยยนต์ดังสนั่นหวั่นไหว ดังแสบแก้วหูของเธอ พร้อมด้วยเสียงของการตัดวัตถุทื่อๆ เสียงของเหลวที่สาดกระเซ็น และเสียงอันน่าขนลุกของเหล่าซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาหาจากทุกทิศทางราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก

มันเหมือนฝันร้าย เป็นภาพที่ไม่ว่าง่วงเพียงใดก็จะตื่นเต็มตา แต่ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง

กู้อินมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

รีบออกจากที่นี่

เธอต้องรีบออกไปโดยเร็วที่สุด

เธอไม่อาจปล่อยโอกาสที่จะหลบหนีหลุดลอยจากมือไปได้ เพราะทุกคนต่อสู้เพื่อเธอ!

ซอมบี้กลายพันธุ์นั่นฉลาด และเจ้าเล่ห์มากเกินไป หากปล่อยให้มันได้มีเวลาเติบโต มันจะกลายเป็นวิกฤตใหญ่หลวงสำหรับมนุษยชาติอย่างแน่นอน

เธอจะต้องไม่ตายอยู่ที่นี่!

กู้อินไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าใดก่อนที่ทิวทัศน์เบื้องหน้าจะเข้าสู่ถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยว

แต่ก็ยังมีเสียงของพวกซอมบี้ที่วิ่งตาม และคำรามอยู่ด้านหลังรถ แต่ถึงอย่างไร พวกมันก็ถูกสลัดออกไปจนพ้นทาง

ในที่สุด พวกเธอทั้งสองก็ทำสำเร็จ

กู้อินรู้สึกยินดี และเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“อย่าขับช้าลง ยังมีอันตรายอยู่ พวกเราต้องรีบไปต่อ”

หลินชิงที่อยู่ข้างหลังเธอพูดเตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจากความเหนื่อยล้า

เมื่อเวลายี่สิบนาทีเกือบจะหมดลง พวกเธอทั้งสองก็รอดพ้นจากภัยอันตราย หลินชิงจึงเก็บเลื่อยยันต์เข้าไปในไอเทมบ็อกซ์ ก่อนจะเปลี่ยนไปใช้มีดพร้า และปืนพก

แต่เนื่องจากผลกระทบเชิงลบจากเลื่อยยนต์ของฆาตกร ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อย และดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น และความบ้าคลั่ง

มือของเธอกำด้ามมีดไว้แน่น พยายามระงับจิตสังหารที่กำลังจะปะทุออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ

เสียงแห่งการนองเลือด เสียงแห่งการเข่นฆ่า และเสียงเหล็กตัดผ่านเนื้อ

มันเป็นเหมือนงานเลี้ยงนองเลือดที่ยิ่งใหญ่ และตระการตา

“ไม่ ฉันไม่สามารถปล่อยให้มันส่งกระทบไปมากกว่านี้ได้”

หลินชิงหลับตา พยายามหายใจให้ช้าลง และพยายามสงบจิตใจให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

มันเป็นเพียงเกม ไม่จำเป็นต้องไปจมดิ่งไปกับมันมากนัก

ขณะที่หลินชิงกำลังจะสงบสติอารมณ์ ระบบคำใบ้ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนอีกครั้ง

[ ติ๊ง! คำเตือน ตรวจพบซอมบี้กลายพันธุ์กำลังเคลื่อนตัวเข้าหาโฮสต์อย่างรวดเร็ว ระดับความอันตรายสูง ขอให้โฮสต์โปรดเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้! ]

“นี่…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินชิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ไม่คิดจะเหลือทางรอดให้เลยเหรอ หลังจากฝ่าฝูงซอมบี้มาได้ ก็ต้องมาเจอบอสอีก นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ”