หีบสมบัติสำริดที่ก้นบ่อน้ำ

ตอนที่ 26 หีบสมบัติสำริดที่ก้นบ่อน้ำ

“โห่เพื่อนยาก แกนี่มันเจ๋งจริงๆ เหล้าที่ถวายไปดูจะไม่สูญเปล่าสินะ!”

หลินชิงรีบวิ่งออกไปไกล เร่งสุดฝีเท้า จนกระทั่งมองไม่เห็นแสงสีแดงของคฤหาสน์หลินอีกต่อไป เธอจึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

แม้จะเป็นการด่วนสรุป แต่เธอก็มั่นใจว่าน่าจะมีบอสใหญ่อยู่ในคฤหาสน์หลิน แม้ว่าระบบคำใบ้จะไม่บอกกล่าวสิ่งใดก็ตาม

คนประเภทไหนกันที่ใช้เหล่าผีตัวน้อยๆ คอยต้อนรับแขก

นี่มันแปลกเกินไปแล้ว

สิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งกว่านั้นยังรออยู่ข้างหน้า

ไม่ไกลนัก มีดวงแสงสีแดงปรากฏออกมาจากหมอกที่มืดสนิท

เปลือกตาทั้งสองข้างของหลินชิงกระตุกอย่างรุนแรง

เสียงผู้หญิงที่เพิ่งร้องเพลงโอเปร่าเมื่อกี้ดูเหมือนจะเริ่มต้นเริ่มใหม่อีกครั้ง แฝงไปด้วยเสียงสะอื้น เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ดูเหมือนที่นี่ไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

ตามประสบการณ์ของหลินชิงจากการชมภาพยนตร์สยองขวัญมานับไม่ถ้วน ไม่ว่าเธอจะวิ่งอีกสักกี่รอบก็น่าจะหวนกลับมาที่จุดเดิมอยู่ดี

“จะเอางี้ใช่มั้ย งั้นก็ได้!”

หลินชิงถือดาบไม้ท้อ ยกมือขึ้นเคาะประตู และทำตัวเหมือนตัวละครในเกมที่เดินตามเรื่องราวที่เขียนเอาไว้

หลังจากเคาะประตูสามครั้ง ก็มีเสียงฝีเท้าดังออกมาจากด้านใน

“ใคร? นายท่านของเราเข้านอนแล้ว และที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก!”

เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ประตูถูกเปิดออกโดยชายชราที่มีตาหยี และสวมหมวกรูปแตงโม

เขาเป็นชายหลังค่อม เตี้ยกว่าหลินชิงมาก จมูกโด่งขึ้น และตาเว้าลึก แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาดูเป็นคนใจร้อน

‘ใครอยากเป็นแขกที่นี่กัน ฉันอยากไป แต่ไปไหนไม่ได้ต่างหากล่ะ’

หลินชิงกลอกตา และก่นด่าในใจ

แต่ภายนอก เธอยิ้มอย่างสุภาพ และกล่าวว่า “สวัสดี ฉันเป็นนักพรตที่เดินทางมาจากแดนไกล ฉันได้ยินมาว่าเจ้าบ้านของคฤหาสน์กำลังต้อนรับแขก จึงมาที่นี่เพื่อขอเหล้าสักแก้ว สงสัยว่าจะเป็นการรบกวนเกินไปหรือเปล่า”

“คุณเป็นนักพรตหรือ?”

หลังจากได้ยินดังนั้น ชายชราก็ดูผ่อนคลายลง เขาเหลือบมองหลินชิงแล้วพูดว่า “ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์หลิน นายท่านรอต้อนรับแขกมาสักพักหนึ่งแล้ว เชิญเข้ามาเถิด"

หลังจากเดินตามชายชรา หลินชิงก็เดินผ่านทางเดิน และลานกว้าง และในที่สุดก็มาหยุดที่บ้านพักที่ตั้งอยู่ห่างไกลหลังหนึ่ง

ชายชรายังคงหรี่ตามองเธอด้วยรอยยิ้มแปลกๆ สีหน้าของเขาก็ดูประหลาด “ท่านนักพรต คุณคงจะเดินทางมาเหนื่อยๆ เชิญพักผ่อนที่นี่ก่อน”

หลินชิงตอบตกลงทันที แต่ก็ไม่คิดจะพลาดโอกาสถามข้อมูลจากอีกฝ่าย

เธอมองชายชรา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้เป็นใครงั้นรึ ข้ามาที่นี่อย่างหุนหันพลันแล่นเพื่อมารบกวนเขา จึงต้องการรู้ว่าเขาเป็นใครก่อน หลังจากได้พบจะได้ไม่ทำอะไรที่เสียมารยาท”

เมื่อได้ยิน ชายชราก็พูดด้วยความภาคภูมิใจ

“นายท่านมีนามว่าหลินฟู่ เป็นเจ้าตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในพื้นที่แถบนี้ บรรพบุรุษของท่านเคยเป็นขุนนางใหญ่ หลังจากย้ายมาอยู่ที่นี่ ท่านก็เป็นที่รู้จัก และเป็นที่รักของญาติพี่น้อง และเพื่อนบ้านทุกคน”

หลินฟู่

ฟังดูไม่ค่อยเหมือนชื่อโบราณเลย

หลินชิงรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก “อ่อจริงสิ ตอนที่ข้าเพิ่งมาถึงหน้าประตู ข้าได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งกำลังร้องเพลง เสียงนั้นช่างไพเราะจับใจเหลือเกิน ที่นี่มีนักร้องอาศัยอยู่หรือ”

“ผิดแล้ว”

สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป แล้วดุหลินชิงด้วยความโกรธ “นั่นคุณหนูของเรา เอานักร้องพวกนั้นมาเทียบกันได้ยังไง คุณนี่มันหยาบคายจริงๆ”

จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าเสียมารยาท แต่ก็ยังจ้องมองหลินชิงด้วยความโกรธ และเร่งฝีเท้าเดินจากไป

หลินชิงคาดไม่ถึงเลยว่าท่าทีของชายชราจะเปลี่ยนไปเร็วถึงขนาดนี้

ดูเหมือนเขาจะโกรธมาก และเลือกที่จะเดินหนีจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ

แต่เธอก็ไม่คิดจะไล่ตามไป รวมถึงเดินเข้าไปในบ้านพักที่อีกฝ่ายจัดเอาไว้ให้ด้วย

ดูเผินๆ อาจมีกับดัก

จะเป็นการดีกว่าถ้าลองสำรวจดูรอบๆ ก่อน ออกค้นหาทั่วคฤหาสน์หลินอันแปลกประหลาดเพื่อดูว่ามีหีบสมบัติซ่อนอยู่หรือเปล่า

ขณะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบคำใบ้ก็ดังขึ้น

[ ติ๊ง! ตรวจพบหีบสมบัติสำริดอยู่ใต้บ่อน้ำในลานบ้าน มีผีพรายอยู่ในบ่อน้ำ ระดับความอันตรายปานกลาง ขอแนะนำให้โฮสต์ไปเอามันมา! ]

หลังจากได้ทราบข่าวเกี่ยวกับหีบสมบัติ หลินชิงก็รู้สึกเหมือนมีพลังเต็มเปี่ยม

แม้แต่อุณหภูมิร่างกายที่ลดลงเนื่องจากความหนาวเย็นโดยรอบก็เริ่มเดือดพล่าน

ด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าด ประตูไม้ที่กำลังจะพังทลายก็ถูกผลักจนเปิดออก

ในค่ำคืนอันมืดมิด และน่าขนลุก หลินชิงสวมเกล็ดกิ้งก่าเปลี่ยนสีเอาไว้เพื่อซ่อนร่างกายท่ามกลางเงามืด

เธอแอบเดินไปรอบๆ สวนอย่างเงียบๆ และในที่สุดก็พบบ่อน้ำร้างที่มุมตะวันตกเฉียงใต้

บ่อน้ำนั้นสร้างด้วยหิน เนื่องจากมีอายุมาก มุมบ่อจึงมีบางส่วนหายไป และดูทรุดโทรมมาก

“ดูเหมือนว่าจะเป็นที่นี่”

หากระบบคำใบ้ไม่บอก เธอก็คงจะไม่มีวันมาสำรวจบ่อน้ำร้างแห่งนี้

ท้ายที่สุดแล้ว ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ มีโอกาสพบศัตรูอันตรายในบ่อน้ำได้ง่าย และโอกาสที่จะพบเห็นผีผู้หญิงชุดคลุมขาวที่มีผมยาวปิดหน้าก็ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว

หลินชิงหมุนเชือกของเครื่องกว้าน และวางแผนที่จะลงไปในบ่อน้ำตามเชือก

ภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ สิ่งเดียวที่เธอมองเห็นคือก้นบ่อน้ำแห้งๆ และใบไม้ที่ร่วงหล่นอย่างเลือนราง

ไม่มีน้ำในบ่อน้ำซึ่งทำให้อะไรๆ ก็ง่ายกว่าเดิมมาก

“สาธุพระพุทธองค์ ขอพระองค์ทรงโปรดอวยพร!”

หลินชิงท่องบทสวดในใจอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงปีนลงตามเชือก

เนื่องจากสมรรถทางกายของเธอค่อนข้างดี จึงไม่มีปัญหาอะไร หากเป็นร่างกายที่อ่อนแอเหมือนตอนแรกๆ แค่การลงไปในบ่อน้ำก็ถือเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

หลินชิงบ่นพึมพำ และใช้เวลาประมาณหนึ่งนาทีก่อนจะลงไปถึงก้นบ่อ

ใต้เท้าของเธอมีใบไม้ร่วงกองหนาเป็นชั้นๆ

ดวงตาของเธอต้องใช้เวลาสักพักเพื่อปรับตัว และในที่สุดเธอก็สามารถมองเห็นพื้นที่ๆ ก้นบ่อน้ำได้

มันไม่ถือว่าเล็กเลย นอกจากความสูงหลายเมตรจากปากบ่อแล้ว ยังมีพื้นที่ยื่นออกไปอีก

สุดพื้นที่ยื่นออกไปนั้นมีหีบสมบัติสำริด และมีผีสาวในชุดคลุมขาวกำลังนอนหลับอยู่บนนั้น

ผิวของเธอซีดเซียว ผมสีดำของเธอยุ่งเหยิง ดวงตาของเธอปิดสนิท ดูเหมือนว่าเธอกำลังใช้หีบสมบัติเป็นหมอน

ในขณะที่พยายามลงมาถึงก้นบ่อ หลินชิงก็คอยควบคุมเสียงการเคลื่อนไหวของตัวเอง ดังนั้น เธอจึงยังไม่ได้ส่งเสียงดังใดๆ ที่ทำให้ผีสาวตื่นตกใจ

เนื่องจากยังใช้ดาบไม้ท้อปัดเป่าวิญญาณร้ายได้ไม่ค่อยชำนาญ หลินชิงจึงวางแผนที่จะระมัดระวังให้มากขึ้น

จู่ๆ เธอก็มีไอเดียหนึ่งผุดเข้ามาในหัว

เธอสำรวจรอบบ่อน้ำ และพบก้อนหินอยู่ที่มุมหนึ่ง

ฉันคว้าหินก้อนเล็กๆ สองสามก้อน และวางแผนที่จะพยายามหลอกล่อศัตรูไปทางอื่นก่อน จากนั้นก็ค่อยๆ เข้าไปเปิดหีบ

เมื่อเกิดเสียงตกกระทบ หินก้อนเล็กก็กลิ้งไปมาไม่ไกลนัก แต่ผีสาวกลับไม่ขยับเขยื้อน

หลินชิงไม่เชื่อ และลองดูอีกครั้ง

ผีสาวยังคงนอนหลับโดยหลับตาเหมือนเดิม

“เฮ้ นี่ไม่ใช่ผีพรายแล้ว มันเป็นผีขี้เซาชัดๆ”

คราวนี้เธอเลือกที่จะปาหินใส่หัวผีสาวตรงๆ ด้วยแรงขว้างทั้งหมดที่มี

เกิดเสียงตุบหลังจากหินกระแทกเข้ากับหัวของผีสาว ร่างของเธอกระตุกเบาๆ เหมือนกำลังลืมตาตื่น

เธอหยิบก้อนหินเล็กๆ ที่ตกลงมาบนร่างกายของตัวเองขึ้นมา จ้องมองมันด้วยดวงตาที่พร่ามัวอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าจู่ๆ มันกระแทกเข้าที่หัวของตัวเองได้ยังไง แต่เธอก็ออกแรงบีบ และบดหินก้อนนั้นเป็นหินเล็กชิ้นน้อย

หลินชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ผีสาวตรงหน้าเธอน่าจะแข็งแกร่ง และทรงพลังมาก

ขณะนั้นผีสาวพบว่ามีเชือกอยู่ที่ปากบ่อน้ำ จึงย่องไปทางปากบ่อ

เธอจึงยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งด้วยความสับสนเล็กน้อย และในที่สุดก็ตัดสินใจจะปีนขึ้นไปดู

หลินชิงใช้โอกาสนั้นในการรีบเปิดหีบสมบัติสำริด

ภายในมียันต์สีแดงเหลือง 3 แผ่น สาเกหม้อเล็ก และซาลาเปานึ่ง

แม้ว่าไอเทมบ็อกซ์จะถูกผนึกชั่วคราว แต่ยังสามารถเก็บสิ่งของที่ได้รับจากหีบสมบัติได้

หลังจากทำลายหีบสมบัติ มันก็ยังมอบแท่งทองแดงอีกจำนวนหนึ่ง

เมื่อผีสาวกลับมา แล้วรู้ว่าหีบสมบัติถูกขโมยไป

นางก็เบิกตาโพลง และวนหารอบก้นบ่อน้ำ พยายามค้นหาผู้บุกรุก พึมพำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “หมอน หมอนของฉัน หมอนของฉันอยู่ที่ไหน”

หลินชิงเดินวนไปรอบๆ พยายามหลบเลี่ยง และทำตัวเหมือนกับอากาศธาตุ