บทที่ 1 โลหิตไดโนเสาร์

รุ่งสาง เสียงเห่าหอนโหยหวนพลันดังขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว
ฮอว์กสะดุ้งตื่นจากความฝัน ทันทีที่ลืมตา เขาก็พลิกตัวลงจากเตียง เคลื่อนตัวไปชิดกำแพงอย่างแผ่วเบาแล้วแอบมองออกไปนอกหน้าต่าง
บนทุ่งหญ้าสีเหลืองเหี่ยวเฉาว่างเปล่า ทะเลสาบขนาดใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา
เสียงเห่าหอนดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของหมาป่าไคโยตีในอเมริกาเหนือ
นี่ไม่ใช่ห้องขังที่คุมตัวเขา! ฮอว์กละสายตากลับมาด้วยความสงสัย พลางกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
กระท่อมไม้ที่ดูหยาบและทรุดโทรมช่วยป้องกันลมหนาว ขื่อไม้ซุงที่ค้ำหลังคาเต็มไปด้วยใยแมงมุม
อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ฮอว์กหยิบเสื้อแจ็คเก็ตหนาที่อยู่ข้างๆ มาสวม พบว่าบนเสื้อมีข้อความภาษาอังกฤษพิมพ์อยู่หนึ่งแถว “สำหรับทีมงานกองถ่าย The Singing Detective เท่านั้น”
เขามองหาไปรอบๆ และพบบนโต๊ะไม้หน้าเตาผิงมีหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่เอี่ยมกับเอกสารสองฉบับวางอยู่
ฮอว์กหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดูก่อน เป็นหนังสือพิมพ์ ‘โพรโว เฮรัลด์’ ฉบับวันที่ 5 มกราคม 2002 ตีพิมพ์ที่เมืองโพรโว รัฐยูทาห์
บนหนังสือพิมพ์มีประกาศรับสมัครงานที่ถูกวงกลมไว้ด้วยปากกา
“ทีมงานกองถ่ายภาพยนตร์เรื่อง ‘The Singing Detective’ ในเครืออัคเคอร์แมน พิคเจอร์ส รับสมัครนักแสดงผาดโผนชั่วคราว เพศชาย อายุต่ำกว่า 30 ปี สูงประมาณหกฟุต รูปร่างแข็งแรง มีความสามารถในการปีนป่ายและใช้อาวุธปืน หากมีประสบการณ์จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ”
ฮอว์กวางหนังสือพิมพ์ลง แล้วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา นี่คือสัญญาจ้างนักแสดงชั่วคราวของกองถ่าย ‘The Singing Detective’ ซึ่งมีลายเซ็นของดอนนิง วอร์ดอยู่ด้านล่าง
เอกสารอีกฉบับคือรายงานผลการตรวจสุขภาพฉบับสมบูรณ์และสัญญาประกันภัยสำหรับนักแสดงผาดโผนจากกองถ่าย ‘The Singing Detective’ ซึ่งมีลายเซ็นของดอนนิง วอร์ดเช่นกัน
ในสัญญาประกันภัยระบุไว้ว่า ก่อนที่กองถ่ายจะทำประกัน จะต้องให้นักแสดงที่เกี่ยวข้องเข้ารับการตรวจสุขภาพก่อน
ฮอว์กพลิกดูรายงานผลการตรวจสุขภาพอย่างรวดเร็ว ค่าต่างๆ อยู่ในเกณฑ์ปกติ แต่มีอยู่หัวข้อหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขา
ผู้เข้ารับการตรวจสุขภาพมีกรุ๊ปเลือด Hh!
เพื่อนนักโทษที่เป็นหมอเคยเล่าให้ฮอว์กฟังเกี่ยวกับกรุ๊ปเลือดหายาก ถ้าเลือด อาร์-เอช เนกะทิฟ คือเลือดแพนด้า กรุ๊ปเลือด Hh ก็อาจเรียกได้ว่าเป็นเลือดไดโนเสาร์
ฮอว์กมองมือของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือเรียวยาวเต็มไปด้วยหนังด้าน เขาเดินไปที่ผนังไม่กี่ก้าว หยิบกระจกที่แขวนอยู่บนผนังไม้ลงมา แล้วใช้มือใหญ่เช็ดฝุ่นหนาเตอะบนผิวกระจกออก
ชายในกระจกมีผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงเหมือนหญ้าแห้ง ใบหน้าที่ดูอวบเล็กน้อยไม่รู้ว่าไม่ได้โกนหนวดมานานแค่ไหนแล้ว บวกกับร่างกายที่เริ่มอ้วนขึ้นเล็กน้อย ทำให้ดูเหมือนหมีสีน้ำตาลผอมแห้งที่เพิ่งตื่นจากการจำศีล
“นี่คือดอนนิง วอร์ด?” ฮอว์กพึมพำกับตัวเอง แล้วความทรงจำเกี่ยวกับประวัติของร่างนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว
เจ้าของร่างเดิมนี้ชื่อดอนนิง วอร์ด เขาเคยลักลอบล่าสัตว์กับพ่อแถวทะเลสาบยูทาห์มาตั้งแต่เด็ก ต่อมาก็หันไปเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีม แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ หลังจากที่พ่อของเขาเสียชีวิต เขาก็กลับมายังโพรโวพร้อมกับความช้ำใจจากรักครั้งแรกเพื่อรับมรดกบ้าน และใช้ชีวิตเยียวยาแผลใจไปวันๆ
ด้วยแรงผลักดันจากอาหารราคาถูก รูปร่างของดอนนิง วอร์ดก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป กระเป๋าเงินก็ใกล้จะแฟบ เมื่อเห็นประกาศรับสมัครงานในหนังสือพิมพ์ เขาจึงไปสมัครที่ตัวเมืองโพรโว และด้วยพื้นฐานที่ไม่เลว เขาจึงได้งานเป็นนักแสดงผาดโผนชั่วคราว
ความทรงจำที่ดอนนิง วอร์ดทิ้งไว้นั้นมีน้อยมากและค่อนข้างเลือนราง ทั้งหมดเป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติส่วนตัว
ประสบการณ์การย้อนเวลากลับมาในปี 2002 ยังอยู่ในขอบเขตที่ฮอว์กพอจะรับได้
เพราะในยุค 2020 ที่เขาเคยอยู่ เรื่องราวการข้ามเวลาต่างๆ นั้นแพร่หลายไปทั่วอินเทอร์เน็ต
แน่นอนว่า ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฮอว์กได้รับอิสรภาพกลับคืนมา
ในชาติก่อน ฮอว์กเคยทำงานควบคุมความคิดเห็นสาธารณะบนโลกออนไลน์ พอมาถึงอเมริกาเหนือ เขาก็ฝึกฝนทักษะพิเศษต่างๆ เช่น การยิงปืนและการต่อสู้เป็นประจำ เขาก่อความวุ่นวายในอเมริกาหลายครั้ง และท้ายที่สุดก็ได้รับแพ็กเกจที่พักพร้อมอาหารฟรี 200 ปีที่แคลิฟอร์เนีย
ในตอนนั้น ที่พักของเขาคือเรือนจำซานโฮเซ ซึ่งเขาถูกขังเดี่ยววันละ 23 ชั่วโมง
การสูญเสียอิสรภาพและรอวันตายอย่างช้าๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ท้องของเขาร้องโครกคราก ฮอว์กเปิดตู้เย็นที่สีลอกออก พบขนมปังแผ่นหนึ่งห่อกับแยมผลไม้ครึ่งขวด เขามองดูวันหมดอายุ แล้วหยิบมีดทาเนยมาปาดแยมลงบนขนมปัง พลางกินพลางสำรวจกระท่อมไม้อย่างละเอียด
ในสังคมสมัยใหม่ การอยู่รอดต้องพึ่งพาเงิน
ฮอว์กเจอกระเป๋าเงิน ข้างในมีเงินสดอยู่ 17 ดอลลาร์
ด้วยทักษะที่เรียนรู้มาจากชาติก่อน หลังจากกินขนมปังเสร็จ ฮอว์กก็พบช่องลับที่ผนังข้างหัวเตียง เขาใช้มีดทาเนยงัดแผ่นไม้ออก แล้วหยิบกล่องเหล็กออกมาเปิดดู ข้างในมีถุงพลาสติกห่อใบขับขี่อยู่หกใบ มีทั้งชายและหญิง ทั้งแก่และเด็ก มาจากทั่วทุกมุมของอเมริกา
ใต้ใบขับขี่ ยังมีปืนพกลูกโม่ M60 ลำกล้องสั้นขนาดกะทัดรัดหนึ่งกระบอก
ฮอว์กหยิบปืนขึ้นมา เปิดโม่กระสุนอย่างชำนาญ ข้างในเหลือกระสุนเพียง 4 นัด
เขาตรวจสอบกระสุนและปืนอย่างละเอียด ทุกอย่างอยู่ในสภาพดี จากนั้นก็บรรจุกระสุนกลับเข้าไปใหม่ แล้วเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ
ที่นี่ตั้งอยู่ในแถบชานเมืองที่เป็นป่าเขา หน้าบ้านคือทะเลสาบยูทาห์ที่กว้างใหญ่ไพศาล ฮอว์กเกิดความคิดที่ไม่ดีขึ้นมา
พ่อของวอร์ดคงเคยทำธุรกิจที่ไม่มีต้นทุนมาก่อน
ฮอว์กพลิกดูใบขับขี่ สายตาของเขาหยุดนิ่ง เขาหยิบใบหนึ่งออกมาแล้วเก็บไว้
เจ้าของใบขับขี่ใบนี้ชื่อ ฮอว์ก-ออสมอนด์ เกิดปี 1980 ผมสั้นสีดำ มาจากรัฐไวโอมิงที่กว้างใหญ่และมีประชากรเบาบาง หน้าตาคล้ายกับร่างกายปัจจุบันของเขาอยู่บ้าง
ใบขับขี่อีกห้าใบ ไม่เพศต่างกัน ก็แก่หรือเด็กเกินไป ไม่ค่อยมีประโยชน์กับเขาสักเท่าไหร่
ฮอว์กตรวจสอบกระท่อมไม้อีกครั้งอย่างละเอียด แต่ไม่พบอะไรใหม่ เขาเดินมาที่หน้าเตาผิงแล้วจุดไฟ ใบขับขี่ห้าใบถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
เขาผสมมันเข้ากับเถ้าถ่านจากฟืน แล้วเทใส่ถังขยะ จากนั้นก็เดินออกจากบ้านข้ามทุ่งหญ้าสีเหลืองเหี่ยวเฉา ไปจนถึงที่สูงริมทะเลสาบยูทาห์ แล้วโปรยเถ้าถ่านลงไปในน้ำ
อากาศค่อนข้างหนาว ท้องฟ้ามืดครึ้มเหมือนหิมะจะตก
ฮอว์กกลับมาที่กระท่อม นั่งลงข้างโต๊ะไม้ พลางคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี
ประสบการณ์ในชาติก่อนทำให้ฮอว์กอยากจะก่อเรื่องอะไรสักอย่าง แต่ประสบการณ์ก็บอกเขาว่า อิทธิพลของคนคนเดียวนั้นมีจำกัด
ทำอย่างไรถึงจะมีอิทธิพลมหาศาลได้?
ฮอว์กนึกออกได้ไม่ยาก อำนาจและความมั่งคั่ง
ในอเมริกา สองสิ่งนี้สามารถแลกเปลี่ยนกันได้
เขามองไปที่กระท่อมไม้เก่าๆ และกระเป๋าเงินที่มีเงินเพียง 17 ดอลลาร์ ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน
หากต้องการที่จะพัฒนา จะต้องออกจากโพรโวให้ได้
ฮอว์กนึกถึงลอสแอนเจลิสที่เขาเคยอยู่เมื่อชาติก่อนเป็นอันดับแรก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสัญญาจ้างนักแสดงผาดโผนฉบับนั้น
สังคมอเมริกามีการแบ่งชั้นวรรณะอย่างชัดเจน คนจนอยากจะก้าวหน้าขึ้นมานั้นยากลำบากอย่างยิ่ง
ฮอว์กกลายเป็นคนที่มองโลกตามความเป็นจริงในทันที อำนาจและความมั่งคั่งนั้นไกลเกินไป สิ่งที่เร่งด่วนในตอนนี้คือหาเงินก้อนแรกให้ได้ก่อน
เงินก้อนที่จะทำให้เขาเดินทางไปยังลอสแอนเจลิสได้โดยไม่ต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนข้างถนน
ฮอว์กก้มหน้าลง มองดูตัวอักษร ‘The Singing Detective’ บนเสื้อแจ็คเก็ต งานนักแสดงผาดโผนนี้ ยังคงทิ้งไปไม่ได้ในตอนนี้
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากนอกหน้าต่าง เขาหยิบปืนพกลูกโม่ออกจากกระเป๋า แล้วรีบไปที่หน้าต่าง แอบมองออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ
รถกระบะดอดจ์สองที่นั่งเก่าๆ คันหนึ่งขับมาจากทางหลวง แล้วจอดอยู่หน้าทางเดินหินที่ทอดไปยังกระท่อมไม้
ประตูฝั่งคนขับเปิดออก ชายผิวขาวผมบลอนด์คนหนึ่งก้าวลงมา อายุไล่เลี่ยกับฮอว์ก บนตัวเขาก็สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนาที่มีตัวอักษร ‘The Singing Detective’ เช่นกัน
เขาเดินมาที่หน้าประตู ทุบประตูเสียงดังปังๆ แล้วตะโกนว่า “ไอ้ขี้เกียจ ตื่นได้แล้ว วันสุดท้ายของการถ่ายทำแล้ว อย่าไปสายล่ะ”
ฮอว์กเก็บปืนพกไว้ในกระเป๋าเสื้อ ให้ปากกระบอกปืนชี้ไปข้างหน้า เดินชิดกำแพงไปทางประตู พลางเดินพลางถามเสียงอู้อี้ว่า “ใครน่ะ? มาเคาะประตูแต่เช้าทำไม?”
ชายคนนั้นพูดอีกว่า “ฉันเอง เดวิด! นายยังไม่สร่างเมาเหรอ? จำเสียงฉันไม่ได้เลยเหรอ?” เสียงของเขาเจือไปด้วยความไม่พอใจ “ถ่ายทำวันนี้เสร็จเราก็ได้ค่าจ้างแล้วนะ ค่าจ้างทั้งสัปดาห์! อย่ามัวแต่พูดมาก เร็วเข้า!”

*****
The Singing Detective - คดีฆาตกรรมเขย่าเมือง