บทที่ 5 การโต้กลับองคนซื่อ

ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก จู่ๆ ก็มีเสียงหมาป่าเห่าหอนอย่างโหยหวนดังขึ้น
หมาป่าไคโยตีสองสามตัวเดินอ้อมมาจากอีกฝั่งของภูเขา จ้องมองสัตว์สองขาจากระยะไกล
ฮอว์กปล่อยให้เกล็ดหิมะตกลงบนตัว ซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินแล้วแอบมองไป มีคนมาแค่สามคน ดีกว่าสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่คาดการณ์ไว้มาก
เขาขยับแขนเล็กน้อยเพื่อป้องกันไม่ให้มือที่ถือปืนแข็งทื่อเพราะความหนาวเย็นและหิมะ รอให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ชายผิวขาวที่เดินนำหน้าสุดปัดหิมะออกจากคิ้ว มองตามรอยเท้าไปไกลหลายสิบเมตร แล้วก็ทำสัญญาณมือให้ชายผิวสีทันที ชี้ไปที่ด้านบนของโขดหิน
บนก้อนหินสีขาว มีสีดำปรากฏขึ้นมาจางๆ
นั่นคือหมวกใบหนึ่ง
ชายผิวสียิ้มแสยะ เผยให้เห็นฟันขาวสองแถว พูดเสียงเบาว่า “นายไปอ้อมหลังมัน”
ชายผิวขาวเดินอ้อมไปทางด้านหน้า
ชายผิวสียังคงเดินต่อไป เฟรดดี้เดินตามหลังชายผิวขาว ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร
เมื่อเข้าสู่เขตภูเขา ทั้งสามคนระมัดระวังตัวมาก พยายามหาที่กำบังอยู่ตลอด
อยู่ในอเมริกา ใครก็ไม่กล้ารับประกันว่าอีกฝ่ายจะไม่มีปืน
ในที่ซ่อนตัว ฮอว์กไม่ได้รอโอกาส แต่เป็นฝ่ายสร้างโอกาสเอง เขาใช้มือซ้ายดึงเชือกอย่างแรง ก้อนหินที่มัดอยู่อีกด้านก็กลิ้งลงไป
เขาดึงต่อเนื่องหลายครั้ง ก้อนหินกระทบกันดังครืดคราด ราวกับมีคนกำลังวิ่งหนี
ชายผิวสีเห็นหมวกหายไป แล้วก็ได้ยินเสียงดัง ก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้น พร้อมกับเตือนเพื่อนร่วมทางว่า “มันจะหนีแล้ว อย่าให้มันหนีไปได้!”
ชายผิวขาวที่เตรียมจะอ้อมไปด้านหลังก็เร่งฝีเท้าขึ้นเช่นกัน
ชายผิวสีคล่องแคล่วว่องไว วิ่งกระโดดไปตามโขดหิน ไม่กี่อึดใจก็เข้ามาอยู่ในระยะยิงของฮอว์ก
ฮอว์กโผล่หัวออกมาเล็กน้อย จับปืนสองมือ เล็งไปที่ชายผิวสี แล้วลั่นไก
ปัง
เสียงปืนดังสนั่น กระสุนพุ่งเข้าใส่หน้าอกที่กว้างที่สุดของชายผิวสี
กระสุนนัดที่สองของฮอว์กตามมาติดๆ ยังคงเข้าเป้าที่หน้าอกเช่นเดิม
ชายผิวสีที่กำลังวิ่งอยู่ล้มหัวคะมำ
ฮอว์กยิงนัดที่สองเสร็จ ก็พุ่งตัวไปด้านข้าง
เสียงปืนกล็อกดังขึ้นรัวๆ กระสุนพุ่งผ่านไปอย่างหวีดหวิว
ชายผิวขาวคนนั้นเป็นคนยิง
ฮอว์กอาศัยโขดหินเป็นที่กำบัง คลานกลิ้งไปบนหิมะได้สิบกว่าเมตร แล้วซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง
ห่างออกไปสามสิบกว่าเมตร เฟรดดี้นั่งยองๆ อยู่หลังโขดหินสีเทา พูดว่า “ไอ้สารเลวนี่มีปืน!”
ชายผิวขาวหยุดยิง ซ่อนตัวคอยระวังภัย แล้วตะโกนเรียกชื่อชายผิวสี แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
“เราต้องการกำลังเสริม” เฟรดดี้ไม่พูดเรื่องจับเป็นแล้ว
ชายผิวขาวตวาด “หุบปาก!”
ฮอว์กพิงหลังกับโขดหิน ฟังเสียงเพื่อคาดเดาตำแหน่งของอีกฝ่าย เขาหยิบก้อนหินขนาดเท่าส้มขึ้นมา มองซ้ายมองขวาสักครู่ แล้วก็ขว้างไปทางขวา
ก้อนหินกระทบกับก้อนหินที่ใหญ่กว่า เสียงดังฟังชัด
หัวใจของเฟรดดี้เต้นแรง เขากำมีดพกในมือแน่น เพื่อเรียกความมั่นใจ
ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร ชายผิวขาวหันปากกระบอกปืนไปทางที่เกิดเสียงแล้วยิงไปสองนัด
ฮอว์กนั่งยองๆ อยู่บนพื้น สองมือจับปืนแน่น แล้วลั่นไก
กระสุนพุ่งฝ่าเกล็ดหิมะเข้าใส่แขนที่โผล่ออกมาของชายผิวขาวอย่างแม่นยำ
ชายผิวขาวโดนแรงกระแทกจากกระสุน ร้องเสียงหลงพร้อมกับเผยให้เห็นหน้าอกครึ่งซีก
ฮอว์กยิงอีกครั้ง เสื้อบริเวณหน้าอกซ้ายของชายผิวขาวมีรูเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งรู แล้วเขาก็ล้มลงข้างก้อนหิน
พื้นหิมะเปื้อนเลือดสีแดง
เฟรดดี้เห็นสถานการณ์ทางนั้น ก็หันหลังวิ่งหนีทันที
เขามั่นใจว่าไอ้สารเลวนั่นใช้ปืนพก ในระยะไกลแบบนี้ การจะยิงเป้าหมายที่กำลังวิ่งอยู่นั้นยากมาก
ปืนพกลูกโม่มีกระสุนเพียงสี่นัด ฮอว์กไม่มีทางปล่อยให้เฟรดดี้หนีไปได้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถือมีดพกเพียงเล่มเดียว เขาก็รีบวิ่งตามไปทันที
มีโขดหินเยอะมาก แถมหิมะตกก็ทำให้ลื่น เฟรดดี้วิ่งได้ไม่เร็วพอ
เมื่อระยะห่างของทั้งสองคนเหลือเพียงยี่สิบเมตร ฮอว์กมองร่างที่อยู่ข้างหน้า แล้วกระโดดขว้างปืนที่ยิงหมดแล้วออกไป ก้อนเหล็กสีเงินสว่างหมุนคว้างกลางอากาศ แล้วกระแทกเข้าที่หลังของเฟรดดี้
เฟรดดี้เสียหลัก เท้าลื่นไถลไปข้างหน้า แล้วล้มลง
เขาหันไปมองฮอว์ก มั่นใจว่าวิ่งหนีไอ้สารเลวที่หนุ่มกว่าตัวเองเป็นสิบปีคนนี้ไม่รอดแน่ เขาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว กำมีดพกในมือขวาแน่น แล้วพุ่งเข้าใส่ฮอว์ก
ฮอว์กชะลอความเร็วลงเล็กน้อย ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เผชิญหน้ากับเฟรดดี้โดยตรง
ในสถานการณ์เช่นนี้ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอดชีวิตออกไปได้
เฟรดดี้เคยเป็นนักแสดงผาดโผนมาก่อน พอมีพื้นฐานการต่อสู้ระยะประชิดอยู่บ้าง เขากวัดแกว่งมีดพกฝ่าเกล็ดหิมะ แทงตรงไปยังหน้าอกของฮอว์ก
ฮอว์กเร็วกว่าเขามาก เขาเบี่ยงตัวหลบ หมัดที่ปล่อยออกไปเหมือนค้อนเหล็กฟาดเข้าที่ใต้รักแร้ที่เปิดอยู่ของเฟรดดี้อย่างแรง ไหล่และแขนของเฟรดดี้เจ็บปวดจนร้องเสียงหลง มีดพกหลุดมือตกลงพื้น
แต่เฟรดดี้ก็รู้ดีว่า ถ้าอยากรอดชีวิตก็ต้องสู้ตาย เขาจึงก้มตัวพุ่งเข้าชน
สไตล์ของฮอว์กนั้นเรียบง่ายไม่หวือหวา เข่าขวาลอยขึ้น กระแทกเข้าที่ระหว่างขาของเฟรดดี้
เฟรดดี้ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดที่ผู้ชายเท่านั้นที่จะเข้าใจได้ ในจิตใต้สำนึกยังคงคิดที่จะตอบโต้ แต่ก็มีมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านยื่นออกมา สับเข้าที่คอของเขา
เฟรดดี้หายใจไม่ออก สมองมึนงง
ข้อนิ้วของหมัดซ้ายของฮอว์กนูนขึ้นมา ราวกับค้อนทุบประตูเมือง ฟาดเข้าที่ระหว่างตาและจมูกของเฟรดดี้
จมูกโตแบบชาวยิวของเฟรดดี้ทรุดลง เลือดกำเดาที่พุ่งออกมาเปื้อนเสื้อแจ็คเก็ตของฮอว์ก ย้อมคำว่า ‘The Singing Detective’ ให้เป็นสีแดง
วิธีการต่อสู้แบบคนซื่อของฮอว์กไม่มีความสวยงามใดๆ มีเพียงการเตะผ่าหมาก บีบคอ และจิ้มตา!
เฟรดดี้สติเลือนลาง ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง
ฮอว์กหอบหายใจอย่างหนักหน่วง สะบัดมือที่สวมถุงมือ ร่างกายนี้ต้องการการฝึกฝน
เขาถอดเชือกรองเท้าหนังของเฟรดดี้ออก มัดมือทั้งสองข้างไพล่หลัง แล้วมัดเท้าทั้งสองข้างไว้ด้วยกัน จากนั้นจึงเก็บมีดพกและปืนพกลูกโม่ขึ้นมา
บนเนินเขามีเสียงหมาป่าเห่าหอนอย่างโหยหวน
หมาป่าที่ตกใจเสียงปืนจนหนีไปเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง ดูเหมือนจะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฮอว์กพบศพของชายผิวขาว หยิบปืนกล็อกในมือของเขา แล้วก็ค้นตามร่างกาย พบกระเป๋าเงินใบหนึ่ง ข้างในมีเงินสดอยู่ไม่น้อย แต่ไม่มีเอกสารยืนยันตัวตน
เขาหยิบเงินสดไป แล้วเดินไปยังชายผิวสีอย่างรวดเร็ว หยิบปืนกล็อกขึ้นมา แล้วก็ค้นตัวเช่นกัน สถานการณ์เหมือนกับชายผิวขาว
หิมะตกค่อนข้างหนัก บนศพของชายผิวสีเริ่มมีหิมะปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่งแล้ว
ฮอว์กปีนขึ้นไปบนเนินเขา เก็บเชือกและหมวกกลับมา แล้วกลับไปยังที่ที่เฟรดดี้อยู่
เฟรดดี้ร้องครางงึมงำ สติเลื่อนลอย ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้สึกตัว
ฮอว์กตัดสินใจช่วยให้เขาสติกลับคืนมา เขาหยิบมีดพกของเฟรดดี้ออกมา หลีกเลี่ยงเส้นเลือดใหญ่ แล้วแทงเข้าไปที่ขาของเฟรดดี้
เฟรดดี้ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดจนหมาป่าบนเนินเขาหางจุกตูด
“ปล่อยฉันไป ปล่อยฉันไป!” เฟรดดี้ดิ้นทุรนทุรายบนพื้นด้วยความเจ็บปวด “ฉันจะทำให้นายเข้าฮอลลีวูดได้ เป็นดาราใหญ่! เป็นดาราแอ็คชั่น!”
ฮอว์กไม่สนใจ ดึงมีดพกออกมา เช็ดบนหิมะลวกๆ แล้วถามว่า “ใครสั่งให้นายทำ?”
เฟรดดี้เจ็บจนเหงื่อท่วมตัว หน้าซีดเผือด กัดฟันพูดว่า “ฉันเป็นคนดังในฮอลลีวูด เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม ฆ่าฉันแล้ว นายจะถูกตามล่าทั่วอเมริกา!”
ฮอว์กพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่านายหรอก”
เฟรดดี้ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย
ฮอว์กพูดต่อ “ฉันจะตัดเอ็นร้อยหวายที่ขาสองข้างของนาย แล้วทิ้งนายไว้ที่นี่”
เขามองไปที่หมาป่าบนเนินเขา “พวกมันต้องชอบกลิ่นของนายแน่ หมาป่าไคโยตีชอบกินของสดๆ ตอนที่นายยังมีชีวิตอยู่ พวกมันจะกัดท้องของนาย ช่วยนายปลูกถ่ายอวัยวะ”
เมื่อได้ยินคำว่าปลูกถ่ายอวัยวะ เฟรดดี้ก็ตัวสั่นเทา
ฮอว์กวางมีดพกไว้ที่ตำแหน่งเอ็นร้อยหวายของเฟรดดี้ “โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์เป็นคนระบุให้ฉันไปกระโดดตึก เกี่ยวกับเขาไหม?”
เฟรดดี้สติหลุดลอย ตอบตามสัญชาตญาณ “เกี่ยว!”
ฮอว์กถาม “แล้วเรื่องอื่นล่ะ?”