บทที่ 50 ช่วยด้วย

เวสต์ลอสแอนเจลิส ถนนที่ 14
รถมอนดิโอค่อยๆ ขับเข้ามาจอดข้างทาง
ใกล้ๆ นั้น ประตูรถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงคันหนึ่งเปิดออก แจ็กเกอลีนรีบเดินมาที่ข้างคนขับ เคาะกระจก แล้วก็เปิดประตูขึ้นรถ
ฮอว์กดูเวลา “มาเร็วมากเลยนะ?”
“คุณให้ค่าจ้างเยอะนี่นา” แจ็กเกอลีนเข้าร่วมการฝึกที่สวนสาธารณะ แล้วพูดว่า “งานไม่เยอะ ไม่ยุ่งยาก ฉันก็ต้องขยันหน่อย”
ฮอว์กชี้ไปที่ถนนที่ 14 ข้างหน้า “อีกสักพัก เธอก็เดินไปตามทางนี้ไปทางใต้ เจอกับการปล้นต้องตกใจนะ”
แจ็กเกอลีนยิ้ม “ฉันเคยถูกปล้นตอนเด็ก ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว รู้สึกแบบนั้นดี”
ฮอว์กพูดว่า “ทบทวนความทรงจำของเธอหน่อย”
แจ็กเกอลีนตอบว่า “ความรู้สึกนั้นมันแย่มากจริงๆ”
โทรศัพท์ของเอ็ดเวิร์ดก็ดังขึ้นมาตอนนี้
ฮอว์กให้แจ็กเกอลีนกลับไปที่รถของเธอก่อน ขับรถไปข้างหน้าสักพัก ลงจากรถเปิดประตูรถตู้ธุรกิจเก่าคันหนึ่ง แล้วก็ขึ้นรถไปทันที
บนรถ เอ็ดเวิร์ดก็พาชายมืออาชีพสามคนมาด้วย
สามคนนี้หน้าตาอัปลักษณ์ หน้าตาโหดเหี้ยม มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
ฮอว์กคิดว่า ถ้าโยนไปที่กองถ่ายไพเรทส์ออฟเดอะแคริบเบียน ให้ไปแสดงเป็นพวกโจรสลัด ก็ไม่ต้องแต่งหน้าเลย
คนที่มีรูปร่างใหญ่โตที่สุดในนั้นยกมือขึ้นถาม “คุณบอกว่าเราทำร้ายเขาได้ ทำร้ายถึงขั้นไหน?”
ฮอว์กกำชับว่า “เหมือนที่ซ้อมไว้ ต่อยหน้าสองสามที ต่อยในที่ที่คนมองเห็นได้”
ต่อยหน้าอกหรือก้น ตอนที่นักข่าวสัมภาษณ์ ก็คงไม่ให้จอห์นสันถอดเสื้อใช่ไหม?
แบบนั้นทั้งไม่สุภาพ แถมยังง่ายต่อการเปิดเผยความเป็นจริงของก้อนใหญ่แต่น่ารักอีกด้วย
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองถามว่า “ให้เขาจับเราเข้าคุกได้ไหม?”
ฮอว์กขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณจะเข้าคุกทำไม?”
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สามตอบว่า “สบายกว่าเป็นคนเร่ร่อน”
ฮอว์กมองไปที่เอ็ดเวิร์ด อีกฝ่ายพูดทันที “พวกคุณสามคนวางใจได้เลย ต่อไปที่ศูนย์ช่วยเหลือ คุณจะได้รับสิทธิพิเศษ”
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองหัวเราะอย่างมีความสุข พูดกับเอ็ดเวิร์ดว่า “เจ้านายครับ เราไม่เกิดปัญหาแน่นอน แค่ปล้นเอง ง่ายๆ”
คนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งเห็นด้วย “เราเกิดมาก็ปล้นเป็นแล้ว”
ฮอว์กหยิบเสื้อแจ็คเก็ตสีแดงที่เตรียมไว้ โยนให้คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองที่เหมาะสมที่สุด “ต้องใส่เสื้อตัวนี้”
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองก็สวมทันที
ฮอว์กชี้ไปที่ซอยข้างทางเท้า “พวกคุณไปตรงนั้นเถอะ รอคนมา”
สามคนก็ลงจากรถทันที เข้าไปในซอย
ฮอว์กให้เอ็ดเวิร์ดขับรถ “ไปทางจอห์นสัน”
รถขับไปทางใต้ ไม่นานก็จอดอีกครั้ง ฮอว์กลงจากรถสังเกตการณ์รอบๆ อย่างละเอียด ไม่เจอหมาป่า ก็เลยขึ้นรถของจอห์นสัน
จอห์นสันสวมชุดลำลอง เห็นฮอว์กขึ้นมา ก็ถามว่า “เตรียมพร้อมแล้วเหรอ?”
ฮอว์กพูดว่า “ทางผมไม่มีปัญหาแล้ว คุณล่ะ อาจจะเจ็บตัวหน่อยนะ จะได้ดูสมจริง”
จอห์นสันขมวดคิ้วเล็กน้อย
แคโรลีนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็พูดขึ้นมา “เพื่อภาพลักษณ์ของดเวย์นที่เป็นคนแกร่ง ตอนถ่ายหนังเขาโดนสองสามที ก็ต้องเขียนไว้ในสัญญา”
ฮอว์กคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “การต่อสู้กันจริงๆ โดนสองสามที ผมว่ามันง่ายกว่าที่จะสร้างภาพลักษณ์ที่เข้าถึงง่ายของดเวย์น”
แดนีที่กำลังขับรถอยู่พูดว่า “ฉันเห็นด้วย”
ผู้จัดการส่วนตัวก็พูดแล้ว แคโรลีนก็เลยไม่พูดมาก
จอห์นสันพยักหน้า “ได้” เขายิ้ม “อย่าต่อยแรงเกินไปนะ”
“ไม่หรอกครับ พวกเขาเป็นคนมีอาชีพ” ฮอว์กแกว่งโทรศัพท์ เตรียมจะลงจากรถ “รอโทรศัพท์จากผม พวกคุณก็เดินไปข้างหน้า”
เขากำชับเป็นพิเศษ “คนที่ถูกปล้นเป็นสาวผมบลอนด์ สวมชุดสีขาว คนที่ปล้นมีคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีแดงเด่นๆ”
จอห์นสันพยักหน้า “ผมจำได้แล้ว”
แคโรลีนมองดูโทรศัพท์ของฮอว์ก คว้าตัวเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน”
ฮอว์กมองเธอ “คุณแกะ มีอะไรอีก?”
แคโรลีนพูดอย่างเย็นชา “รูปที่ถ่ายวันนั้น ลบทิ้งซะ”
“ไม่ได้ถ่ายคุณ ถ่ายกำแพง” ฮอว์กลงจากรถก็เดินไปเลย
แคโรลีนชูนิ้วกลางสองนิ้วให้หลังของเขา แล้วพูดอย่างเกรี้ยวกราด “ถ้าฉันเจอโอกาส จะไม่ปล่อยคุณไปแน่!”
กลับไปที่รถตู้ธุรกิจเก่า ฮอว์กก็หยิบหูฟังมาเสียบกับโทรศัพท์ เพื่อให้สะดวกต่อการรับสาย
เอ็ดเวิร์ดขับรถกลับรถ ย้อนกลับไป
ฮอว์กมองดูคนเดินถนนที่ประปราย นึกถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นตอนสร้างข่าวก่อนหน้านี้ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเล็กน้อย
รอจนกระทั่งเอ็ดเวิร์ดส่งเขากลับมาที่มอนดิโอ ฮอว์กก็พูดว่า “นายไปตามจอห์นสัน ถ้ามีอะไรก็รีบแจ้งฉันทันที”
“ห่างกันแค่ไม่กี่พันเมตรเอง ยังต้องคอยดูอีกเหรอ?” เอ็ดเวิร์ดปากก็พูดเรื่องไร้สาระ มือก็ไม่ช้าเลย หักพวงมาลัยกลับรถทันที
ฮอว์กลงจากรถ พูดว่า “นี่เป็นงานใหญ่ ลองคิดถึงโบนัสที่นายจะได้สิ”
เอ็ดเวิร์ดรับประกัน “ผมจะตามไปแน่นอน”
รถตู้จากไป ฮอว์กก็สังเกตการณ์รอบๆ อย่างละเอียด ถนนสายนี้ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีหมาป่าเลย
เขาหยิบกล้องวิดีโอพกพาออกมา หาตำแหน่งถ่ายทำเริ่มต้นที่ดี แล้วก็ออกคำสั่ง
ไม่ไกลนัก แจ็กเกอลีนก็ออกมาจากร้านให้เช่าแห่งหนึ่ง เดินไปตามทางเท้าไปทางใต้
คนหน้าอัปลักษณ์สามคนซ่อนตัวอยู่ที่ปากซอยข้างหน้าหลายสิบเมตร รอแกะน้อยมาถึง
ฮอว์กออกคำสั่ง ทางฝั่งจอห์นสันก็เริ่มเคลื่อนไหว รถขับมาทางทิศเหนือ
โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
สถานที่กับบุคลากรล้วนเป็นสิ่งที่ฮอว์กคัดเลือกมาอย่างดี นอกจากจอห์นสันแล้ว คนอื่นๆ ยังเคยซ้อมด้วยกันมาแล้วด้วย
แจ็กเกอลีนเดินผ่านปากซอย แล้วก็เดินไปทางใต้ต่อ
คนหน้าอัปลักษณ์สามคนเดินตามมาจากข้างหลัง คนหน้าอัปลักษณ์ที่สามเร่งความเร็ว เข้าไปแย่งกระเป๋าในมือของแจ็กเกอลีน
แจ็กเกอลีนคว้ากระเป๋าไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ปากก็ตะโกนเสียงดัง “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย…”
กล้องของฮอว์กที่เดิมทีถ่ายวิวอยู่ ก็หันไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วก็วิ่งไปทางนั้น เพื่อจับภาพการแย่งชิงกระเป๋า
กล้องวิดีโอยังบันทึกเสียงฝีเท้ากับเสียงหอบหายใจที่เขาจงใจทำขึ้นตอนวิ่งด้วย
ทั้งหมดนี้ เป็นการใช้วิดีโอเพื่อพิสูจน์ถึงความกะทันหันของเหตุการณ์
ตอนนั้นคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งกับที่สองก็เข้ามาจากนอกจอ คนแรกสูงใหญ่ ผลักแจ็กเกอลีน แจ็กเกอลีนก็ล้มลง
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองหยิบมีดพร็อพออกมา “อีตัวแสบ ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบไป”
รถที่แดนีขับก็มาถึง
“ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป!” จอห์นสันกระโดดลงจากรถฝั่งคนนั่งข้าง พุ่งเข้าไปเตะคนหน้าอัปลักษณ์ที่สองล้มลง มีดในมือเขาก็กระเด็นไปไกล
จากนั้นเขาก็ต่อสู้กับคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งกับที่สาม ยืนหยัดรับหมัดของคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งสองหมัด แล้วก็ทุ่มคนหน้าอัปลักษณ์ที่สาม
แจ็กเกอลีนฉวยโอกาสนี้แย่งกระเป๋ากลับคืนมา ส่งเสียงกรีดร้อง
จอห์นสันก็ผลักคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งออกไป ต่อยเขาอย่างแรงหนึ่งที
ถึงแม้จะเป็นก้อนใหญ่แต่น่ารัก แต่ขนาดตัวกับพละกำลังก็อยู่ที่นี่ บวกกับหมัดสองหมัดของคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งก็ค่อนข้างแรง จอห์นสันเจ็บแล้วก็เลยใช้แรงมากขึ้น
คนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งนั่งลงกับพื้น เหมือนกับสำลักจนลุกขึ้นมาไม่ได้เลย
แดนีตะโกนจากตำแหน่งคนขับ “ฉันโทรแจ้งตำรวจแล้ว”
คนหน้าอัปลักษณ์ที่สองกับที่สามลากคนหน้าอัปลักษณ์ที่หนึ่งขึ้นมา หันหลังแล้วก็วิ่งหนีไป
จอห์นสันเกาะเสาไฟข้างๆ หอบหายใจอย่างหนัก แล้วถามว่า “คุณผู้หญิง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ต้องให้ผมโทรแจ้งตำรวจไหม?”
แจ็กเกอลีนส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ ของฉันไม่ได้หาย”
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นมาขอบคุณ พูดอย่างสับสน “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ…”
จอห์นสันถามอีกสองสามคำ แจ็กเกอลีนก็ขอบคุณอีกครั้ง แล้วก็จากไป
ฮอว์กปิดกล้อง โทรศัพท์ไปหาแดนี พูดสองสามคำ
แดนีโบกมือให้จอห์นสัน
จอห์นสันขึ้นรถ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ออกจากถนนที่ 14 ไป
ฮอว์กเข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ พบว่าคนหน้าอัปลักษณ์ที่สองทำมีดพร็อพตกไว้ ก็รีบเก็บขึ้นมา
มีดเช่ามา มีค่ามัดจำอยู่
ฮอว์กแน่ใจว่าไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ ก็กลับไปที่มอนดิโอ โทรหาเอริกา เฟอร์กูสันก่อน “หนังสั้นของเราถ่ายเสร็จแล้ว”
เอริกาถามว่า “เร็วขนาดนี้เลย”
ฮอว์กพูดว่า “ราบรื่นดี พวกคุณกลับมาลาดตระเวนได้แล้ว”
เอริกาตอนนี้ยุ่งๆ อยู่ ก็เลยพูดว่า “ได้”
ฮอว์กวางสาย ขับรถออกจากบริเวณนี้ ไปเจอแจ็กเกอลีนที่หน้าห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ให้เงินค่าจ้างที่เหลืออีก 300 ดอลลาร์
แจ็กเกอลีนดีใจมาก “ถ้ามีงานแบบนี้อีก อย่าลืมโทรหาฉันนะ”
ฮอว์กพยักหน้า ถามว่า “ล้มไม่เจ็บมากใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ” แจ็กเกอลีนอารมณ์ดี “ถึงจะล้ม แต่ก็สบายกว่ากินของของผู้ชายเยอะแยะเลย”
ฮอว์กขึ้นรถ “ต่อไปยังมีเรื่องที่ต้องให้คุณช่วยอีก ผมจะโทรหาคุณ”
แจ็กเกอลีนกลับไปที่รถของตัวเอง จู่ๆ ก็ฝันเฟื่องขึ้นมา ตัวเองอาจจะมีพรสวรรค์ด้านการแสดงก็ได้?
ไม่ใช่แค่กินของแบบนั้นเหรอ เธอด้อยกว่าดาราหญิงตรงไหน?
แต่ความคิดที่ไม่น่าเชื่อถือนี้ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กะว่าจะกลับไปปรึกษาฮอว์ก