ข้าผู้นี้ทำอะไรมาทั้งชีวิต จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังด้วยรึ!

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนที่ หลินเจียง ตื่นขึ้นมา ในโทรศัพท์มีข้อความจาก หลี่ จืออี้ ส่งมา แจ้งให้เขาไปรับรถ

เมื่อออกมาจากห้อง เฉิน จิ้งเสียน กำลังทำอาหารอยู่ในครัว

เมื่อคืนกลับมา เขาหาเสื้อยืดของตัวเองให้เธอใส่เป็นชุดนอน ตอนนี้ก็ยังคงสวมอยู่บนตัว

ขาขาวๆ ทั้งสองข้าง กลมกลึงได้รูป ให้ความรู้สึกเหมือนข้างล่างโล่งๆ

และเฉิน จิ้งเสียน ก็รู้สึกได้ว่า หลินเจียง กำลังมองมาที่เธอ หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“มองอะไร รีบไปล้างหน้าล้างตากินข้าว”

“ได้เลยครับ”

แปรงฟันล้างหน้า ไม่ถึงห้านาที หลินเจียง ก็ออกมาจากห้องน้ำ

เฉิน จิ้งเสียน ก็จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว โจ๊กขาว หมั่นโถวทอด และแฮมผัด อาหารเช้าสไตล์จีนแท้ๆ

หลังอาหาร ทั้งสองคนก็ไปที่ร้าน

หลินเจียง หาถังน้ำสำรองมา เติมน้ำจนเต็ม แล้วก็ใส่ผงชูรสเลิศรสลงไป

เมื่อคนให้เข้ากันแล้วก็ไม่มีสีไม่มีกลิ่น เหมือนกับน้ำประปาธรรมดา ไม่มีความแตกต่างใดๆ

“พี่ ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อย ที่ร้านพี่ช่วยดูให้ก่อนนะ”

“ฉันจะไหวเหรอ?” เฉิน จิ้งเสียน รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

“ก็เหมือนเมื่อวาน ไม่ต้องคิดมาก คิดเงินผิดก็ไม่เป็นไร” หลินเจียง กำชับ “อาจารย์จางมาแล้วก็บอกเขาว่า ไม่ว่าจะนวดแป้งหรือปรุงน้ำซุป ต้องใช้น้ำในถังนี้เท่านั้น ต้องเข้มงวดเด็ดขาด ห้ามใช้น้ำประปาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นปรับ 1,000 ครั้งที่สองไล่ออกทันที”

เฉิน จิ้งเสียน ฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ “แต่น้ำในถังนี้ ก็เป็นน้ำประปาไม่ใช่เหรอ”

“ผมจะอธิบายเรื่องน้ำประปานี้กับพี่ได้ยังไงดีนะ...”

หลินเจียง คิดๆ ดูแล้ว ก็พูดเสียงเบา “น้ำในนี้ ผมใส่เครื่องปรุงสูตรลับลงไป นี่เป็นความลับทางการค้านะ มีแค่เราสองคนที่รู้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด”

เฉิน จิ้งเสียน กระพริบตาโตสวยๆ “นี่ถือเป็นความลับเล็กๆ ของเราสองคนเหรอ?”

เมื่อมองดูท่าทางน่ารักๆ ของเธอ หลินเจียง ก็รู้สึกสนุก “ใช่ ถือเป็นความลับเล็กๆ ของเราสองคน ถ้าเขาถามว่าทำไม พี่ก็ไม่ต้องอธิบาย บอกไปว่าผมสั่ง”

“เข้าใจแล้ว”

[คุณได้รับความรู้สึกดีๆ จาก NPC เฉิน จิ้งเสียน ค่าความสนิทสนม +10]

[ค่าความสนิทสนม: 50]

เพิ่มค่าความสนิทสนมอีกแล้วเหรอ?

หรือว่านี่จะเป็นวิธีที่ถูกต้องในการพัฒนาความสัมพันธ์กับ เฉิน จิ้งเสียน?

“เธอวางใจได้เลย ฉันต้องจับตาดูเขาอย่างเข้มงวดแน่นอน” เฉิน จิ้งเสียน พูดอย่างจริงจัง เหมือนกับได้รับภารกิจลับที่สำคัญ

หลินเจียง พยักหน้า แล้วออกจากร้านไปเรียกรถแท็กซี่

“โชว์รูมเบนซ์ที่ถนนเจี้ยนเช่อลู่ครับ” ขึ้นรถแล้ว หลินเจียง ก็พูด

“โย่ว หนุ่มน้อยไปซื้อรถเหรอ”

“ซื้อเสร็จแล้วครับ วันนี้ไปรับรถ”

“ไม่เลวเลยนะๆ อายุยังน้อยก็ซื้อเบนซ์ได้แล้ว”

บนหัวของคนขับปรากฏป้ายประเมินขึ้นมา

[อนาคตไกล]

“ซื้อรุ่นที่ถูกที่สุดครับ ก็ไม่ได้ใช้เงินเท่าไหร่”

เพราะมีบทเรียนจากครั้งก่อน หลินเจียง จึงไม่บอกว่าซื้อมายบัค ถ่อมตัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหาย

“ถูกแค่ไหนก็ยังเป็นเบนซ์นะ ช่วงก่อนหน้านี้น้องเขยฉันซื้อ C-Class มาคันหนึ่ง ฉันมือคันเลยขอลองขับหน่อย คุณทายสิว่าเป็นยังไง?”

“ต้องบอกว่าสุดยอดไปเลย?”

“จะว่าไปแล้วนะ สุดยอดจริงๆ ความรู้สึกนั่นมันไม่เหมือนใครเลย กำลังไม่ต้องพูดถึง ดีกว่ารถฉันเยอะ”

“ก็พอใช้ได้ครับ”

หลินเจียง ยิ้มรับ คนขับยังคงพูดไม่หยุด ตรงกันข้ามกับคนขับครั้งก่อนโดยสิ้นเชิง ป้ายประเมินก็เป็นไปในทางบวก

ไม่นาน รถก็มาถึงโชว์รูม 4S

หลังจากลงจากรถ หลินเจียง เตรียมจะส่งข้อความหา หลี่ จืออี้ บังเอิญเห็นเธออยู่ที่ประตู กำลังคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่

อีกฝ่ายแต่งตัวทันสมัยมาก ที่คอมีเครื่องประดับขนนกสีเงินอยู่ชิ้นหนึ่ง ข้างหลังยังมีรถ Porsche Panamera สีน้ำตาลจอดอยู่คันหนึ่ง

ถึงแม้ราคาจะไม่แพงเท่า Maybach GLS แต่ขับออกไปแล้วดูเท่มากจริงๆ

แต่สิ่งที่ หลินเจียง สนใจมากกว่า คือเครื่องหมายตกใจสีฟ้าบนหัวของ หลี่ จืออี้!

[ชื่อภารกิจ: ผู้ตามตื๊อที่น่ารำคาญ]

[รายละเอียดภารกิจ: ต้องการหลุดพ้นจากการตามตื๊อของ อู๋ กว่างหมิง ต่อไปอย่ามาวุ่นวายกับตัวเองอีก]

[รางวัลภารกิจ: การ์ดโชคร้าย x1, ค่าประสบการณ์ 30 แต้ม]

จริงอย่างที่ว่า ผู้หญิงสวยๆ ล้วนมีเศรษฐีรุ่นสองมาตามจีบ

แต่รางวัลภารกิจทำให้ หลินเจียง รู้สึกน่าสนใจมาก นึกไม่ถึงว่าจะให้การ์ดโชคร้ายมาหนึ่งใบ อันนี้คงจะใช้กับตัวเองไม่ได้แล้ว

ตอนนี้มี 80 แต้มประสบการณ์แล้ว ทำภารกิจนี้เสร็จ ก็จะสามารถเลือกไอเทมสมบัติได้อีกครั้ง

แต่พอให้การ์ดโชคร้ายมา ก็ไม่สามารถใช้บั๊กได้แล้ว

ไอ้เวรเอ๊ย อัปเดตเร็วจริงๆ

“คุณหลิน คุณมาแล้ว”

เสียงของ หลี่ จืออี้ ขัดจังหวะความคิดของ หลินเจียง เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดินต๊อกๆ เข้ามาหาเขา

“คุณมีธุระก็ทำไปก่อนเลย ผมก็ไม่รีบ”

หลินเจียง แสดงท่าทีเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อนเข้าไปเป็นไม้กันหมา

การอวดรวยก็ต้องมีเทคนิค

ไม่อย่างนั้นนิยายออนไลน์มีเป็นพันเป็นหมื่น ก็คงมีแค่ เฉิน เป่ยเสวียน(1) คนเดียว

“ไม่ยุ่งค่ะ ไม่ยุ่งเลย เราก็ไม่สนิทกัน ฉันพาคุณไปรับรถก่อนดีกว่าคะ”

หลี่ จืออี้ รีบอธิบาย ยื่นมือเชิญ หลินเจียง ให้เข้าไปในร้าน

“จืออี้ เรื่องกินข้าวตกลงตามนี้นะ ตอนเย็นผมมารับ” อู๋ กว่างหมิง พูด

“ตอนเย็นฉันมีธุระอื่นแล้ว ไม่มีเวลาค่ะ ไว้วันหลังแล้วกัน”

พูดโดยไม่หันกลับมามอง หลี่ จืออี้ ก็พา หลินเจียง เข้าไปในร้าน อดไม่ได้ที่จะพึมพำ

“น่ารำคาญชะมัดเลย…”

หลินเจียง ยิ้ม “คนที่มาจีบคุณเหรอ?”

“ค่ะ แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา ไม่ใช่สเปกที่ฉันชอบด้วย”

“ผมว่าเขาก็หน้าตาดีนะ แถมยังขับ Panamera ด้วย เงื่อนไขแบบนี้ก็ดีมากแล้ว”

“ฉันว่าเขาดูอวดดีเกินไปหน่อย แล้วดูจากท่าทางก็รู้แล้วว่าเป็นพวกเล่นๆ ไม่ได้คิดจะแต่งงานด้วย ฉันไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้หรอกค่ะ”

“ความคิดของคุณก็ไม่ผิดนะ หาแฟนก็ต้องหาคนที่ไว้ใจได้หน่อย”

“ฉันก็คิดแบบนั้นแหละค่ะ เรื่องของทั้งชีวิต จะประมาทไม่ได้”

หลินเจียง พยักหน้า “แต่ถ้าเป็นคนที่ไว้ใจได้ ก็น่าจะไม่มีทางรวยกว่าเขา”

“เรื่องนั้นไม่เป็นไรค่ะ สองคนช่วยกันหาก็ได้ ขอแค่ไม่อดตายก็มีโอกาส” หลี่ จืออี้ หัวเราะขึ้นมา “แต่คุณพูดแบบนี้ ไม่ใช่ว่าจัดตัวเองไปอยู่ในกลุ่มคนที่ไม่น่าไว้ใจแล้วเหรอคะ”

“ผมเป็นกรณียกเว้นครับ ฮ่าๆ...”

หลี่ จืออี้ ยิ้มสวยมาก ราวกับดอกไม้นับพันนับหมื่นที่เบ่งบานพร้อมกัน

ทั้งสองคนเดินไปยังห้องส่งมอบรถ GLS600 สีทูโทน สองข้างเต็มไปด้วยกระเช้าดอกไม้ ที่ล้อรถยังผูกผ้าสีแดงไว้ด้วย เน้นไปที่ความเชื่อสมัยใหม่

“คุณหลินคะ รอสักครู่นะคะ เรามีพิธีส่งมอบรถค่ะ”

“ได้ครับ”

หลี่ จืออี้ เดินไปยังห้องข้างๆ ผนังกั้นเป็นกระจกใส หลินเจียง เห็นเธอกำลังเตรียมช่อดอกไม้อยู่

พิธีส่งมอบรถแบบนี้ ขอแค่คุณซื้อรถหรู โดยพื้นฐานแล้วก็จะมีหมด และกระแสนี้ ช่วงหลังๆ ก็ถูกผู้ผลิตรถไฟฟ้าผู้สูงอายุ(2)เอาไปเลียนแบบ

เมื่อวานยังเห็นวิดีโอคุณลุงคนหนึ่งซื้อรถ Rolls-Royce Lele (ล้อเลียน) พนักงานขายหญิงวัยกลางคนก็มอบช่อดอกไม้ให้ คุณลุงยิ้มจนฟันปลอมแทบจะหลุดออกมา

“หลี่ จืออี้ อยู่ไหน”

เสียงพูดที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของ หลินเจียง

ก็พบว่าคนที่พูดคือผู้ตามตื๊อของ หลี่ จืออี้ อู๋ กว่างหมิง

หลินเจียง ชี้ไปที่ห้องข้างๆ “อยู่ในนั้นกำลังเตรียมของอยู่ครับ”

อู๋ กว่างหมิง มองไปที่ห้องข้างๆ เตรียมจะเข้าไปหา หลี่ จืออี้ บังเอิญเห็นเธอถือช่อดอกไม้ออกมาจากข้างใน

เมื่อเห็น หลี่ จืออี้ จะออกมาแล้ว อู๋ กว่างหมิง ก็ไม่ได้เข้าไป แต่กลับพิจารณา หลินเจียง

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

หลินเจียง เหลือบมองเขา

ข้าผู้นี้ทำอะไรมาทั้งชีวิต จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังด้วยรึ!(3)

“นี่มันไม่เกี่ยวกับคุณไม่ใช่เหรอ?”

…………

(1)[เฉิน เป่ยซาน (陈北玄) – เป็นชื่อตัวละครเอกที่โด่งดังมากจากนิยายเว็บแนวเทพเซียนในเมืองเรื่อง 重生之都市修仙 (Rebirth of the Urban Immortal Cultivator) ซึ่งเป็นต้นแบบของพระเอกแนวเก่งเทพ, สุขุม, และชอบตบหน้าสั่งสอนคนอื่น]

(2)[รถไฟฟ้าผู้สูงอายุ (老头乐) – เป็นคำสแลงหมายถึงรถยนต์ไฟฟ้าความเร็วต่ำ (LSEV) ที่ได้รับความนิยมในหมู่ผู้สูงอายุในประเทศจีน มักถูกล้อเลียนเรื่องดีไซน์และความเร็ว]

(3)[ข้าผู้นี้ทำอะไรมาทั้งชีวิต จำเป็นต้องอธิบายให้เจ้าฟังด้วยรึ! (本座一生行事，何须向你解释！) – เป็นประโยคยอดฮิตติดปากจากนิยายแนวกำลังภายในหรือเทพเซียน ‘本座’ (เปิ่นจั้ว) เป็นคำที่ผู้มีอำนาจหรือยอดฝีมือใช้เรียกแทนตัวเอง แสดงถึงความยิ่งใหญ่และไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ประโยคนี้จึงสื่อถึงความหยิ่งทะนงและไม่จำเป็นต้องอธิบายการกระทำของตนให้ใครฟัง]