บทที่ 48 เพื่อนฝูงมากมาย ถอนเงิน 200 ล้านดอลลาร์

ณ ห้องส่วนตัวสไตล์กวางตุ้ง ห้องอาหารจีนเหวินหัว ชั้น 25 ของโรงแรมแมนดาริน
ภาพวาดบนผืนผ้าไหมที่ประดับอยู่เต็มผนัง การตกแต่งด้วยไม้สีน้ำเงินรอยัลบลู โคมไฟระย้ารูปกรงนกสีทองสุดคลาสสิก ประกอบกับทิวทัศน์เส้นขอบฟ้าอันงดงามของอ่าววิคตอเรียนอกหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศภายในห้องดูงดงามหรูหราและสง่างาม!
อันซินและหวังหมิงกำลังนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว ค่อยๆ ลิ้มรสอาหารกวางตุ้งจานเด็ดของห้องอาหารจีนเหวินหัว
ตีนเป็ดตุ๋นยาจีนสูตรโบราณ หมูสามชั้นตุ๋นแบบหมู่บ้านชาวจีน ลูกชิ้นกุ้งมังกรในซุปปลาชั้นเลิศ ซุปไก่แก่ตุ๋นโสม
ทั้งสองคนที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร ไม่ได้พูดคุยเรื่องบริษัทต่อ แต่กลับเริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราวสนุกๆ ในชีวิตของแต่ละคน ซึ่งก็เป็นความเพลิดเพลินไปอีกแบบ
หลังจากใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการรับประทานอาหารกลางวัน อันซินและหวังหมิงไม่ได้กลับไปที่ห้อง 1801 แต่ขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ที่จองไว้ล่วงหน้า มุ่งหน้าตรงไปยังเจพีมอร์แกน สาขาฮ่องกง
“เฮ้ คาร์ล!”
อันซินผลักประตูห้องทำงานเข้าไปโดยตรง และทักทายคาร์ล สเบิร์ก ที่กำลังทำงานอยู่ข้างใน
คาร์ล สเบิร์ก เงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าเป็นอันซินกับหวังหมิงที่อยู่ข้างหลัง เขาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับ
“คุณอันซิน สวัสดีครับ โอ้ ดูสิว่าใครมา! คุณหวัง เราไม่ได้เจอกันมาสองปีแล้วใช่ไหมครับ ยินดีต้อนรับสู่เจพีมอร์แกน!”
คาร์ล สเบิร์ก จับมือกับอันซินก่อน แล้วค่อยๆ เดินไปหาหวังหมิง อ้าแขนกอดเขา พลางพูดด้วยความรู้สึกตื้นตัน
หวังหมิงยิ้มบางๆ “คาร์ล ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ยังดูดีเหมือนเดิม!”
คาร์ล สเบิร์ก ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเชื้อเชิญทั้งสองคนไปนั่งที่โซฟาอย่างอบอุ่น
“คุณอันซิน คุณกับคุณหวังมาด้วยกันได้ยังไงครับเนี่ย ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ!”
อันซินกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่หวังหมิงที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คาร์ล อันซินเป็นรุ่นน้องของฉัน และก็เป็นเจ้านายในอนาคตของฉันด้วย!”
คาร์ล สเบิร์ก ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ “ว้าว! ในที่สุดคุณก็จะออกจากวงการการเงินของจีนแล้วเหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลย!”
หวังหมิงส่ายหน้า แก้ไขว่า “คาร์ล ฮ่องกงก็เป็นส่วนหนึ่งของจีนนะ”
คาร์ล สเบิร์ก โบกมืออย่างเขินๆ อธิบายอย่างตื่นเต้น “โน โน โน! คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”
หวังหมิงยักไหล่ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
อันซินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง หวังหมิงนี่ช่างมีเพื่อนฝูงกว้างขวางจริงๆ ในแวดวงการเงินมีแต่คนรู้จักเต็มไปหมด
หลังจากรู้สึกทึ่งอยู่ครู่หนึ่ง อันซินก็เข้าเรื่องทันที “คาร์ล เมื่อวานลูซี่แจ้งคุณแล้วหรือยังครับ วันนี้ผมมาเพื่อยุติสัญญาระยะสั้นทั้งหมด อ้อ แล้วก็มาขอถอนเงินด้วย”
คาร์ล สเบิร์ก พยักหน้ารับ “ครับ คุณลูซี่แจ้งผมแล้ว คุณอันซินเป็นอัจฉริยะด้านการเทรดจริงๆ! ทำกำไรได้ถึง 200 ล้านดอลลาร์ในวันเดียว!”
อันซินมองคาร์ล สเบิร์ก ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแล้วยิ้ม “คาร์ล เมื่อวานลูซี่ช่วยชีวิตคุณไว้นะ ไม่อย่างนั้นคุณคงจะอยู่ฝั่งตรงข้ามกับผมแน่”
คาร์ล สเบิร์ก มีสีหน้าลำบากใจ ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่พยักหน้าอย่างอ้อมแอ้ม
เห็นได้ชัดว่าอันซินพูดถูก ถ้าเมื่อวานไม่มีการปรากฏตัวของลูซี่อย่างกะทันหัน วันนี้เขาคงต้องคิดเรื่องกระโดดตึกแล้ว!
หวังหมิงที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทีของเขาก็พอจะเดาเรื่องราวออก เขาจึงยิ้มเยาะอย่างขบขัน “คาร์ล หลายปีผ่านไป คุณก็ไม่มีอะไรพัฒนาขึ้นเลยนะ ยังคงใช้มุกเดิมๆ อยู่ได้”
เมื่อได้ยินคำเหน็บแนมของหวังหมิง สีหน้าของคาร์ล สเบิร์ก ที่ลำบากใจอยู่แล้วก็ยิ่งเปลี่ยนไปมาอย่างน่าสนใจ เขาลืมตาโต เริ่มพูดพึมพำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตลาดการเงินก็เป็นแบบนี้ ทุกคนก็เล่นกันแบบนี้ ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานครึกครื้นขึ้นมาทันที
“เอาล่ะ เอาล่ะ คาร์ล ช่วยจัดการธุระให้เราหน่อยเถอะ”
หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ อันซินก็เข้าสู่ประเด็นหลัก
คาร์ล สเบิร์ก ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ลุกขึ้นเดินไปหยิบเอกสารฉบับหนึ่งจากโต๊ะทำงาน แล้วเดินมาส่งให้อันซินพลางกล่าวว่า “คุณอันซินครับ เอกสารที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว นี่คือเอกสารทั้งหมด คุณลองดูว่ามีปัญหาอะไรไหมครับ”
อันซินรับเอกสารมาแล้วก้มหน้าลงอ่านอย่างละเอียด
[สัญญาการยุติความร่วมมือทางธุรกิจสินเชื่อระยะสั้น 2 เท่า]
[สัญญาการยุติความร่วมมือทางธุรกิจสินเชื่อระยะสั้นพิเศษ 1 เท่า]
[รายละเอียดจำนวนเงินในบัญชีซื้อขายหมายเลข 138]
เอกสารสองฉบับแรกไม่มีปัญหา เป็นสัญญาการยุติธุรกิจตามปกติ
ประเด็นสำคัญอยู่ที่เอกสารฉบับที่สาม อันซินเปิดเอกสารฉบับนี้ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 284,600,001 ดอลลาร์สหรัฐ
กำไรจากการซื้อขาย: 208,600,001 ดอลลาร์สหรัฐ
วงเงินสินเชื่อ: 57,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ดอกเบี้ยสินเชื่อ: 1,700,000 ดอลลาร์สหรัฐ
ค่าธรรมเนียมการตั้งคำสั่งซื้อขาย: 1,398,600 ดอลลาร์สหรัฐ
ยอดเงินที่สามารถถอนได้ทั้งหมด: 224,501,401 ดอลลาร์สหรัฐ
หลังจากอันซินตรวจสอบยอดเงินว่าถูกต้องแล้ว เขาก็เซ็นชื่อลงในเอกสารทั้งสามฉบับ แล้วส่งเอกสารคืนให้คาร์ล สเบิร์ก พลางกล่าวว่า “คาร์ล ไม่มีปัญหา จัดการเรื่องการถอนเงินได้เลย”
คาร์ล สเบิร์ก นำเอกสารไปวางไว้ที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบเอกสารอีกฉบับจากโต๊ะทำงานเดินกลับมาส่งให้อันซิน “คุณอันซิน นี่คือใบคำขอถอนเงิน กรอกจำนวนเงินที่ต้องการถอนและบัญชีธนาคารที่จะรับเงิน แล้วเซ็นชื่อได้เลยครับ”
อันซินรับเอกสารมาเปิด กรอกจำนวนเงินที่ต้องการถอน 204,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ แล้วเลือกบัญชีธนาคารของเจพีมอร์แกนเป็นบัญชีผู้รับเงิน จากนั้นก็เซ็นชื่อแล้วส่งเอกสารคืนให้คาร์ล สเบิร์ก
คาร์ล สเบิร์ก รับเอกสารมาดูครู่หนึ่ง แล้วกลับไปที่โต๊ะทำงานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก หลังจากพูดคุยไม่กี่ประโยคก็วางสาย แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อันซิน “คุณอันซินครับ ยอดเงินที่คุณขอถอนจะเข้าบัญชีภายในหนึ่งชั่วโมง ถึงตอนนั้นอย่าลืมตรวจสอบด้วยนะครับ”
อันซินพยักหน้า แล้วหันไปมองหวังหมิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์ “ลุงหวังครับ ธุระเสร็จแล้ว เราจะกลับกันเลย หรือจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักครับ”
หวังหมิงวางถ้วยชาลงแล้วลุกขึ้นยืน “กลับกันเถอะ กลับไปเพิ่มเติมแผนการของบริษัทกันต่อ”
อันซินได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นตาม ทั้งสองคนกล่าวอำลาคาร์ล สเบิร์ก และปฏิเสธคำเชิญไปทานข้าวเย็นของเขา ก่อนจะเดินออกจากเจพีมอร์แกน สาขาฮ่องกงไป
หลังจากทั้งสองคนเดินออกมาจากตึก ก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์ของโรงแรมจอดรออยู่ด้านนอก อันซินเดินไปเปิดประตูรถเชิญให้หวังหมิงขึ้นก่อน จากนั้นทั้งสองก็เดินทางกลับโรงแรมแมนดาริน ด้วยกัน
เมื่อทั้งสองกลับมาถึงโรงแรมแมนดาริน พวกเขาไม่ได้กลับไปที่ห้อง 1801 ของอันซินทันที
แต่ไปที่แผนกต้อนรับของโรงแรมเพื่อรับกุญแจห้องเอ็กเซ็กคูทีฟสวีทวิวทะเลหมายเลข 1802 ที่จองไว้ล่วงหน้า จากนั้นก็พากันไปที่ห้อง 1802 เพื่อเริ่มวางแผนพัฒนาบริษัทเพิ่มเติม
ทั้งสองคนหารือกันในห้องนั่งเล่นของห้องสวีท 1802 เกือบสามชั่วโมง ในที่สุดก็สรุปแผนพัฒนาเบื้องต้นของหยวนฟางไฟแนนเชียลกรุ๊ปได้สำเร็จ
“งั้นก็ตกลงตามนี้ไปก่อน พรุ่งนี้ฉันจะบินกลับเซี่ยงไฮ้เพื่อจัดการเรื่องลาออก หลังจากจัดการเรื่องส่งมอบงานเสร็จภายในสามวัน ก็จะกลับมาที่ฮ่องกงเพื่อรับช่วงต่องานจัดตั้งหยวนฟางไฟแนนเชียลกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ
ฉันจะทำตามที่นายขอ จัดตั้งทีมเทรดเดอร์สำหรับธุรกิจการลงทุนให้เสร็จอย่างรวดเร็วก่อน เพื่อให้นายได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่
ส่วนธุรกิจหลักทรัพย์ก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป การสร้างขึ้นมาเองมันช้าเกินไป ฉันจะรีบเลือกบริษัทหลักทรัพย์ขนาดกลางและขนาดย่อมเพื่อดำเนินการเข้าซื้อกิจการให้เร็วที่สุด”
“ได้เลยครับลุงหวัง ทำตามที่ลุงว่าเลยครับ อ้อ จริงสิ ยังไม่ได้พูดเรื่องค่าตอบแทนของลุงเลย”
อันซินพยักหน้าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
หวังหมิงส่ายหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ตอนอยู่ที่หัวซิ่น ฉันได้เงินเดือนบวกเงินปันผลประมาณ 1.5 ล้านต่อปี นายก็ให้ตามนั้นแหละ”
“อย่างนั้นได้ยังไงครับ ในเมื่อย้ายงานแล้ว ก็ต้องเพิ่มสิครับ!” อันซินค้าน ก่อนจะเสนอค่าตอบแทนที่เขาคิดไว้แล้ว “เงินเดือนเบื้องต้นปีละ 2 แสนดอลลาร์สหรัฐ สิ้นปีค่อยจ่ายเงินปันผลเพิ่มตามผลกำไรของบริษัท”
“ก็ได้ ตกลงตามที่นายว่า”
พูดตามตรง หวังหมิงไม่ได้สนใจเรื่องค่าตอบแทนอะไรพวกนี้ สิ่งที่เขาสนใจคือการพัฒนาของอันซินผู้เป็นรุ่นน้อง และเวทีใหม่ที่อันซินมอบให้เขา
“งั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ ลุงหวัง งั้นลุงพักผ่อนก่อนไหมครับ พักเอาแรงหน่อย เดี๋ยวสองทุ่มผมจะมาเรียกไปทานข้าว”
หวังหมิงส่ายหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับอันซิน “นายไปทำธุระของนายเถอะ ตอนนี้ฉันจะออกไปหาเพื่อนเก่าที่ฮ่องกงสักสองสามคน ฝากฝังให้พวกเขาช่วยสนับสนุนงานของฉันในอนาคตหน่อย”
อันซินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปส่งหวังหมิงออกจากห้อง 1802 ตรงไปยังชั้นล่างของโรงแรม
หลังจากมองส่งหวังหมิงขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ไปจนลับสายตา อันซินก็ยืนอยู่หน้าโรงแรมครู่หนึ่ง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฝ่ายบริการลูกค้าส่วนตัวของบัตรอเมริกัน เอ็กซ์เพรส เซ็นจูเรียน แบล็คการ์ดทันที
เมื่อโทรศัพท์เชื่อมต่อแล้ว อันซินก็แจ้งกับฝ่ายบริการลูกค้าส่วนตัวว่าเขาต้องการซื้อนาฬิกาสองสามเรือน และขอให้ช่วยนัดหมายผู้จัดการฝ่ายขายของปาเต็ก ฟิลิปป์ สาขาฮ่องกงให้หน่อย โดยทางที่ดีที่สุดคือให้ผู้จัดการฝ่ายขายของปาเต็ก ฟิลิปป์นำกระเป๋าใส่นาฬิกามาที่โรงแรมแมนดาริน ห้อง 1801
ฝ่ายบริการลูกค้าส่วนตัวของบัตรอเมริกัน เอ็กซ์เพรส เซ็นจูเรียน แบล็คการ์ดไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำขอของอันซิน หลังจากให้อันซินรอประมาณ 5 นาที ก็แจ้งว่าผู้จัดการฝ่ายขายของปาเต็ก ฟิลิปป์ สาขาฮ่องกงจะเดินทางมาถึงโรงแรมแมนดาริน ห้อง 1801 ภายใน 2 ชั่วโมง เพื่อให้บริการตามที่ต้องการ
อันซินพยักหน้าอย่างพอใจ กล่าวขอบคุณแล้ววางสาย ก่อนจะเดินกลับไปยังห้อง 1801