บทที่ 12 เป็นเจ้านายมันเหนื่อยจริงๆ!

“…” ซ่งเจียงมองสายตาที่จ้องเขม็งของอีกฝ่าย สัมผัสได้ถึงแรงบีบที่มือของเขา
“เฮ้อ ก็ได้ๆ ไปก็ไป!”
เมื่อประตูโรงงานถูกผลักเปิดออก หวงโป๋ฮั่นที่สูบบุหรี่อยู่ก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว ซ่งเจียงก้าวขึ้นรถด้วยอาการขาแข้งอ่อนแรง มองไปยังจ้าวหมิงเซวียนที่คึกคักราวกับฉีดเลือดไก่มาอยู่ข้างๆ
รู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง
เมื่อเช้ายังทำท่าทางหวาดๆ อยู่เลย!
บ้าเอ๊ย! ตอนบ่ายนิสัยเปลี่ยนไป เป็นไบโพลาร์หรือไงวะ?!
ไม่คิดทบทวนตัวเองหน่อยเหรอ?!
มีพนักงานที่ไหนเขาทำกันแบบนี้!!
ท่ามกลางเสียงบ่นด่าในใจ หวงโป๋ฮั่นก็ขับรถทะยานออกไป มือจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง รถแท็กซี่จอดเทียบหน้าร้านอาหารอย่างสง่างาม
ซ่งเจียงลงจากรถด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จมูกขยับเล็กน้อย
ตอนนี้ใกล้เวลาอาหารแล้ว เมื่อเดินเข้าไปในร้าน บนตู้กระจกเต็มไปด้วยอาหารวางเรียงราย ซี่โครงหมูสีน้ำตาลซอสส่งไอร้อนกรุ่น มะเขือเทศผัดไข่ข้นกำลังดี ปลาดาบที่ทอดแล้วถูกจัดวางเรียงเป็นชิ้นๆ บนถาดเหล็ก
“โครก”
“เจ้านายว่ากำหนดมาตรฐานอาหารเท่าไหร่ดีครับ?”
“เจ้านาย?”
ซ่งเจียงจ้องมองอาหารในตู้กระจกเขม็ง กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วตอบห้วนๆ “เอาเนื้อสามอย่าง ผักสี่อย่าง แล้วก็ซุปอีกสองอย่าง”
จ้าวหมิงเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้น “เจ้านายครับ เอาอันนี้ นี่ แล้วก็นี่ มาครึ่งถาดเลยครับ”
อาหารที่เขาชี้ล้วนเป็นของโปรดของซ่งเจียงทั้งสิ้น เจ้าของร้านได้ยินดังนั้นจึงหยิบจานกระเบื้องออกมา
“ไม่ใช่สำหรับเราสองคนครับ เอาที่อยู่ในถาดเหล็กนั่นมาครึ่งหนึ่ง”
“ครึ่งหนึ่งเลยเหรอ?” เจ้าของร้านตะลึงไปครู่หนึ่ง มองทั้งสองคนขึ้นๆ ลงๆ “จะกินหมดเหรอ?”
“ของที่โรงงานครับ จะเอาไปฝาก ถ้าอาหารร้านคุณรสชาติดี เรามาทำสัญญาระยะยาวกัน”
เจ้าของร้านกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ได้เลย! เดี๋ยวตักให้เยอะๆ เลย! รสชาติร้านผมดังที่สุดในย่านนี้แล้ว! ให้เยอะ อิ่มอร่อย!!”
“ได้” จ้าวหมิงเซวียนสั่งผักที่เหลือเสร็จ “ที่นี่มีบริการห่อกลับบ้านไหมครับ!”
“มีสิ! มีแน่นอน!” เจ้าของร้านหยิบกล่องเก็บความร้อนออกมาอย่างรวดเร็ว “ถ้าพวกคุณสั่งนานๆ เรามีบริการส่งให้ด้วยนะ!”
“ช่วงสองสามวันนี้ยังไม่ต้องครับ เรามาเอาเอง หลังจากนี้คงต้องรบกวนคุณไปส่งแล้ว”
“ได้ๆๆ! พวกคุณเอาไปทานให้อร่อยนะ!”
กว่าสิบนาทีต่อมา กล่องใหญ่สองใบวางอยู่ตรงหน้า ซ่งเจียงหิ้วกล่องนั่งอยู่ด้านหลัง รู้สึกสงสัยเล็กน้อย “พวกเขามีบริการส่ง แล้วทำไมเราต้องมาส่งเองล่ะ”
“เจ้านายครับ คุณต้องแสดงจุดยืนให้พนักงานเห็น” จ้าวหมิงเซวียนทำสีหน้าจริงจัง “พอถึงเวลาอาหาร คุณต้องเป็นคนตักอาหารให้พวกเขาด้วยตัวเอง”
นี่คือกลยุทธ์การปกครองลูกน้องของเจ้านาย!
ซ่งเจียงเหลือบมองกล่องข้างๆ แล้วถอนหายใจ
“ก็ได้”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่จอดที่หน้าประตู ซ่งเจียงหิ้วกล่องลงจากรถ พลางฟังคำเตือนข้างๆ เป็นระยะ
“เจ้านายครับ อย่าลืมยิ้มนะ”
“รู้แล้วน่า”
ซ่งเจียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ขยับมุมปาก แล้วเริ่มแสดงทันทีที่ก้าวเข้าประตู
“หิวกันแล้วใช่ไหม! มาทานข้าวเย็นกัน!!”
“กับข้าวหอมมาก!!”
พนักงานที่ได้ยินเสียงต่างกรูกันเข้ามาทันที แต่ละคนท้องร้องจ๊อกๆ ด้วยความหิว ดวงตาสีแดงจับจ้องไปที่กล่องเก็บความร้อน ทันใดนั้นกล่องก็ถูกเปิดออก
กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งออกมา
“ฟู่!”
ในชั่วพริบตา น้ำลายมากมายก็หลั่งออกมา พวกเขาจ้องมองซ่งเจียงยกถาดอาหารทั้งเนื้อและผักออกมาทีละถาดตาไม่กะพริบ
เนื้อชิ้นใหญ่นั่น!
ปลาผักกาดดองนั่น!!
แล้วยังมีซุปซี่โครงหมูฟักเขียวอีก!!
พวกเขาเคยเจออาหารแบบนี้ที่ไหนกัน?!
ตอนที่ทำงานในโรงงานเก่า เจ้านายแทบอยากจะไม่ให้ได้กลิ่นคาวเนื้อเลย! วันๆ ก็มีแต่ผักไม่กี่อย่างวนไปวนมา แม้แต่น้ำมันยังแทบไม่เห็น!
ไม่ต้องพูดถึงซุปเลย!
นั่นมันน้ำเปล่าลอยเศษไข่ต่างหาก!
“เข้าแถวให้เรียบร้อย ไม่ต้องรีบ! มีให้ทุกคน!!”
แต่ละคนนำถาดอาหารของตัวเองมา ซ่งเจียงตักอาหารกองพะเนินลงบนถาด
“กินเลย! กินให้เต็มที่!”
“ปลาเอาไปสองชิ้น! ข้าวตักด้านหลัง กินได้ไม่อั้น!!”
ถาดอาหารแต่ละใบเต็มไปด้วยอาหารหอมกรุ่น คนงานรอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียว หาที่ว่างๆ นั่งยองๆ ลงกับพื้นแล้วเริ่มกินทันที!
“หอมจริงๆ! หอมมาก!”
เคี้ยวเนื้อหมูคำโตๆ น้ำเนื้อระเบิดในปลายลิ้น ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสุข พวกเขาหลับตาพริ้มอย่างเพลิดเพลิน
ว่ากันว่าความสุขสี่อย่างที่ยิ่งใหญ่ของมนุษย์!
การกินย่อมอยู่อันดับแรกเสมอ!!
หลังจากจัดแจงให้ทุกคนเรียบร้อย อาหารในถาดก็ยังเหลืออีกไม่น้อย ในที่สุดก็ถึงตาของเขาที่จะตักอาหาร
ซ่งเจียงพับแขนเสื้อขึ้น เนื้อ!
ฉันจะกินแต่เนื้อ!!
หมูแดง! ตัก!
เป็ดย่าง! ตัก!
ปลาผักกาดดอง! ตัก!
กินเลย!!
15 นาทีต่อมา ซ่งเจียงที่กินจนอิ่มแปล้นั่งแผ่บนเก้าอี้ย่อยอาหาร ในมือถือไม้จิ้มฟันแคะฟันอย่างสบายอารมณ์
…
เที่ยงคืน
ซ่งเจียงที่กำลังหลับอุตุถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
“อืม?”
“เจ้านายครับ แจกเงินแล้ว!”
“ห๊ะ?”
ซ่งเจียงมองธนบัตรเหมาเจ๋อตงปึกหนาที่ถูกยื่นมาให้ในมือ ดวงตาที่ยังง่วงงุนมองไปยังจ้าวหมิงเซวียน
และในขณะนี้ คนงานที่เพิ่งเลิกงานกำลังนั่งรวมกลุ่มกันบนพื้นด้วยความเหนื่อยล้า
ซ่งเจียงถูกผลักไปข้างหน้า หาวออกมาหนึ่งที แล้วเดินไปหยุดอยู่หน้าชายวัยกลางคนคนหนึ่ง นับธนบัตร 10 ใบยื่นให้เขา
ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง มองธนบัตรด้วยความประหลาดใจ แล้วมองมาที่เขา
“รับไปสิ!”
“ขอบคุณครับเจ้านาย!”
ซ่งเจียงพยักหน้า แล้วเดินไปยังคนถัดไปด้วยดวงตาที่ยังคงปรืออยู่ “1 2 3…10 รับไป!”
“ขอบคุณครับเจ้านาย!!”
พนักงานรับเงินไปด้วยใบหน้าที่เปล่งปลั่ง ท่ามกลางเสียงขอบคุณนับไม่ถ้วน ชายวัยกลางคนที่ถือธนบัตรอยู่ในมือกำลังมองชายหนุ่มที่เดินจากไปอย่างซาบซึ้งใจ
เจ้านายคนนี้ดีเกินไปแล้ว!!
ทันใดนั้น ร่างที่อยู่ไม่ไกลก็โบกมือ
“รีบไปนอนกันได้แล้วนะ!”
“ครับ!!!”
ค่ำคืนนั้น เหล่าพนักงานนอนกอดเงินหลับอยู่บนที่นอน มุมปากของพวกเขามีรอยยิ้มเต็มเปี่ยม ราวกับกำลังฝันดี
…
วันที่ 2
“พรืด!”
ปฏิทินถูกฉีกออกไปหนึ่งหน้า
วันที่ 3
“พรืด!”
ซ่งเจียงจดบันทึกความชอบด้านรสชาติอาหารของพนักงาน
วันที่ 4
“สวัสดีครับเจ้านาย!”
“สวัสดีครับประธานซ่ง!”
“ประธานซ่งทานข้าวหรือยังครับ?”
เมื่อซ่งเจียงเดินผ่าน พนักงานจะทักทายเขา
วันที่ 5
“พี่ซ่งดูนี่สิครับ! วิดีโอโปรโมตตัดเสร็จแล้ว!”
คนสองคนที่ทำงานล่วงเวลาอย่างขยันขันแข็ง ขอบตาดำคล้ำ แต่ก็เปิดวิดีโอโปรโมตความยาวสามนาทีให้ดูอย่างตื่นเต้น
ซ่งเจียงดูจบแล้วพยักหน้า
“อัปโหลดได้เลย ไม่เลว”
“ได้เลยครับ!”
วันที่ 6
ซ่งเจียงที่เพิ่งแจกเงินเสร็จตอนกลางดึก มองไปยังจ้าวหมิงเซวียนอย่างงุนงง
“คุณบอกว่าผลิตเสร็จแล้ว?”
“ใช่ครับ!” จ้าวหมิงเซวียนมีใบหน้าแดงระเรื่อ “ผลิตครบ 700 ชิ้นแล้วครับ! ผมตรวจสอบคุณภาพแล้ว ได้มาตรฐานส่งมอบ!”
“เราสามารถส่งของได้ก่อนกำหนด!!”
6 วัน! 17 คน ผลิต 700 ชิ้น!!
ถ้ามีคนในวงการมาเห็น ต้องร้องอุทานว่าเป็นปาฏิหาริย์!
ด้วยอุปกรณ์พื้นฐานขนาดนี้ ผลิตด้วยแรงงานคน!
พวกคุณทำมันออกมาได้จริงๆ เหรอ??
ซ่งเจียงลูบหัวตัวเอง “ถ้างั้นพรุ่งนี้ให้พวกเขาหยุดไหม?”
จ้าวหมิงเซวียนส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้พวกเขากำลังมีไฟอยู่ สู้ทำงานของวันพรุ่งนี้ให้เสร็จไปเลยดีกว่าครับ”
“ก็ได้ คุณจัดการแล้วกัน”
ในที่สุดซ่งเจียงก็ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก อย่างไรเสียนี่ก็เป็นออเดอร์แรก สามารถทำเสร็จสมบูรณ์ได้ย่อมเป็นเรื่องดี เขานั่งลงเตรียมจะเอนกายพักผ่อน
แต่แล้วก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงลุกพรวดขึ้นมา
“แล้วพรุ่งนี้ผมยังต้องเอาข้าวมาส่งอีกไหม?”
“ต้องครับ!” จ้าวหมิงเซวียนทำสีหน้าจริงจัง “เจ้านายครับ! ต้องทำให้ตลอดรอดฝั่ง!!”
“เฮ้อ”
เป็นเจ้านายมันเหนื่อยจริงๆ!!