บทที่ 14 ผมไม่เอากำไรโดยเปล่าประโยชน์

เขาคงไม่ได้จะมามอบหมายงานให้ฉันอีกใช่ไหม?
เขามองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
จ้าวหมิงเซวียนกางสมุดบันทึกออกมาอย่างคุ้นเคย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปาก ซ่งเจียงก็ชิงพูดตัดบท
“จ้าวหมิงเซวียน ช่วงนี้คุณก็เหนื่อยมามากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ดูเส้นเลือดในตาคุณสิ รีบกลับไปนอนได้แล้ว!”
“เจ้านายครับ” จ้าวหมิงเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกซาบซึ้งในใจ ตลอดหลายปีที่ถูกขูดรีดมา ประธานซ่งเป็นคนแรกที่ห่วงใยสุขภาพของเขา
แต่ว่า! ก็เพราะแบบนี้แหละ ตนเองถึงต้องช่วยแบ่งเบาภาระให้เขา!!
สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
“เจ้านายครับ พอทำออเดอร์นี้เสร็จ โรงงานอาจจะต้องหยุดชะงัก ถ้าเราไม่หาลูกค้าใหม่ ช่วงเวลาต่อจากนี้ไปคงจะลำบากมากครับ”
“แล้วก็เรื่องสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานของโรงงานกับอุปกรณ์ต่างๆ ก็ต้องซื้อใหม่ ประสิทธิภาพในการทำงานต่ำเกินไปครับ”
“ส่วนพนักงานขายที่รับผิดชอบหาลูกค้า แค่พี่หวงคนเดียวก็ไม่พอ ต้องรับเพิ่มอีกสองสามคน…”
เสียงบ่นพึมพำฟังแล้วทำให้ซ่งเจียงปวดหัว ราวกับเสียงสวดมนต์ แผนการของจ้าวหมิงเซวียนล่วงเลยไปถึงหนึ่งปีข้างหน้าแล้ว
“หยุดๆๆ!”
จ้าวหมิงเซวียนเงียบปากลง
“ฟู่” ซ่งเจียงฝืนยิ้ม “เรื่องรับสมัครคนคุณจัดการได้เลย ส่วนเรื่องอื่นๆ คุณทำเป็นแผนเสนอมาให้ผมก็พอ ไม่ต้องมาเล่าให้ผมฟัง”
ปล่อยให้ฉันเป็นเจ้านายปลาเค็มเถอะ!!
“ได้ครับ!” จ้าวหมิงเซวียนตอบรับอย่างเด็ดขาด หันหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกเรียกไว้
“จริงสิ ไปบอกพวกเขาด้วยว่าให้หยุดสามวัน”
“ครับ”
“คุณด้วย!!”
“ครับ”
เมื่อมองแผ่นหลังที่เดินจากไป ในที่สุดซ่งเจียงก็ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง เขานอนแผ่อยู่บนเก้าอี้เอนกายราวกับแมลงไร้กระดูก
เขาหลับตาลงเพียงครู่เดียวก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ช่วงเวลานี้ไม่ใช่แค่พนักงานที่เหนื่อย แต่ทั้งเขา จ้าวหมิงเซวียน หรือแม้กระทั่งเสิ่นซิงอวี่กับจางอี๋ที่อยู่เป็นเพื่อนตลอด
ต่างก็อยู่กันจนถึงรุ่งสาง!
หลับสบายตลอดคืน
…
“กุ๊กๆ”
บนศีรษะเป็นสีขาว ราวกับนกกระจอกสวมหมวก ดวงตาสีดำเล็กๆ จ้องมองกระจกอย่างสงสัย พลางจิกเบาๆ เป็นครั้งคราว
“ติ๊งๆๆ!”
“กุ๊กๆ”
แสงสว่างลอดผ่านหน้าต่าง ส่องกระทบใบหน้าของชายที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนกาย ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่อง ขนตาหนาขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“…”
เมื่อซ่งเจียงตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวและเท้าที่ชา “เฮ้อ!”
พักอยู่สิบกว่านาทีอาการถึงจะดีขึ้น เขายันแขนลุกขึ้นยืน รอบข้างเงียบสงัด
โรงงานที่เคยมีเสียงดังติ๊งๆ ตลอดสองสามวันก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน
“อ้อ จริงสิ หยุดนี่นา” ซ่งเจียงบีบสันจมูกของตัวเอง “นอนอยู่อย่างนี้ทุกวันก็ไม่ไหว ต้องรีบหาบ้านแล้ว”
“ฟู่ ไม่รู้ว่าจะมีบ้านเช่าราคาถูกๆ บ้างไหม”
เขามองดูเงินเดือนของตัวเองในเดือนนี้บนหน้าจอ
สองพันกว่าๆ
ในเยียนจิง คงเช่าได้แค่ห้องเดี่ยวห้องเดียว แต่แน่นอนว่าในที่ห่างไกลแบบนี้ อาจจะเช่าได้ดีกว่านี้ก็ได้
อย่างไรก็ตาม
“ระบบ ฉันขอใช้บ้านของบริษัทได้ไหม?”
[ได้ ตำแหน่งของโฮสต์คือซีอีโอ สามารถรับสวัสดิการต่างๆ ของบริษัทนี้ได้]
งั้นก็ดี!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ซ่งเจียงตั้งใจจะออกเดินทางทันที แต่เมื่อมองเห็นความเขียวขจีภายนอกหน้าต่าง เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินออกไปข้างนอก
สมแล้วที่เป็นที่ที่ห่างไกลที่สุด บรรยากาศดีจริงๆ
เขามองดูผึ้งที่กำลังดูดน้ำหวานอย่างบ้าคลั่งบนกลีบดอกไม้ ไกลออกไป มีต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้คนหลายคนโอบ
ที่ดินขนาด 100 หมู่ทั้งหมดนี้ ถือเป็นของเขาตลอดหนึ่งปีนี้
ซ่งเจียงเดินไปเรื่อยๆ พลางพูดเล่นๆ “ต่อไปพื้นที่ตรงนี้ฉันต้องวางแผนดีๆ” เขาชี้ไปยังที่ดินผืนหนึ่ง “ต่อไปนายคือตึกหอพัก!”
เดินไปพูดไป
“ทำไมมีทะเลสาบด้วยล่ะ จะทำน้ำพุให้!”
“ที่ตรงนี้เรียบดีจัง คิดดูสิว่าจะสร้างอะไรดี สนามกีฬา! ใช่!! พนักงานของฉันต้องเก่งทั้งบุ๋นและบู๊!!”
“ส่วนนายยิ่งใหญ่เลยนะ” ซ่งเจียงชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ พูดทีละคำ “ความสุขของพนักงานในอนาคตขึ้นอยู่กับนายแล้ว นายชื่อต้นไม้เยว่เหล่าแล้วกัน! มุมจัดหาคู่ยี่ห้อเถิงเซิ่ง!!”
“ฮ่าๆๆ!!”
เสียงหัวเราะดังมาจากที่ไกลๆ ซ่งเจียงหน้าแข็งทื่อ ลดแขนลง แล้วแสร้งทำเป็นล้วงกระเป๋าอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับผิวปาก
กลิ่นบุหรี่ที่คุ้นเคยใกล้เข้ามา วันนี้หวงโป๋ฮั่นเปลี่ยนมาใส่สูทสะอาดๆ ซึ่งดูเหมือนพนักงานขายประกัน
“วางแผนอะไรอยู่เหรอ? ดูเป็นจริงเป็นจังดีนะ”
ซ่งเจียงเก๊กหน้าทำเป็นจริงจัง “ผมกำลังศึกษาโรงงานอยู่ ว่ายังขาดอะไรบ้าง”
“โอ้” หวงโป๋ฮั่นลากเสียงยาว หัวเราะหึๆ แล้วขยี้บุหรี่ในมือ “เจ้านาย ถามอะไรหน่อยสิ”
“อะไรเหรอ?”
“ออเดอร์นี่คิดค่าคอมมิชชั่นกี่เปอร์เซ็นต์”
คิดกี่เปอร์เซ็นต์?
ค่าคอมมิชชั่น?
ซ่งเจียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบอย่างรวดเร็ว “สต็อกสินค้าที่มีอยู่ ส่วนต่างราคาตามที่เคยคุยกันไว้ให้คุณไปเลย ส่วนที่เหลือ ให้คุณ 5 เปอร์เซ็นต์”
“ใจกว้างมาก!” หวงโป๋ฮั่นยิ้มอย่างผ่อนคลาย จากนั้นก็ล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบใบปลิวที่ม้วนอยู่ยื่นให้เขา
บนใบปลิวยาวๆ นั้นพิมพ์ว่า
งานแสดงสินค้าแบรนด์ของตกแต่งบ้าน
“นี่คือ?” ซ่งเจียงรับมา พลิกดูสองสามครั้ง วันที่จัดงานคือ 25 มิถุนายน
ก็คือมะรืนนี้
“ของนี่ให้คุณ ผมไปล่ะ”
“??”
ซ่งเจียงเงยหน้าขึ้น มองหวงโป๋ฮั่นที่มาแล้วก็ไปอย่างงุนงง สรุปว่าคุณมาแค่ถามเรื่องค่าคอมมิชชั่นเหรอเนี่ย
“ไม่ต้องขอบคุณ ผมไม่เอากำไรโดยเปล่าประโยชน์อยู่แล้ว” หวงโป๋ฮั่นทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง พร้อมกับโบกมืออย่างสง่างาม