บทที่ 24 ซ่อมแอร์ เปลี่ยนหลอดไฟ

ตอนนี้เมื่อหัวร้อนขึ้นมา และเป็นครั้งแรกที่พาผู้ชายเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ เฉินซินอี๋ก็เริ่มรู้สึกประหม่า

“อ๊ะ...ครับ...ครับ”

ในเรื่องนี้ เย่ซูก็เป็นแค่ปากกล้าแต่ใจไม่กล้าเช่นกัน

เดิมทีตั้งใจจะแค่ขาย แสตมป์เพนนี แบล็ก เขาก็ไม่คิดว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงขั้นนี้

เมื่อได้กลิ่นหอมในห้อง เย่ซูรู้สึกว่าคอแห้งผาก เขาพยักหน้าให้เฉินซินอี๋อย่างอ้ำอึ้ง

“ปุ๊!”

ในที่สุดก็เห็นเย่ซูแสดงท่าทางงงงวยที่สมกับวัย เฉินซินอี๋ก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน ความตึงเครียดในใจก็มลายหายไป

ทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่ และเมื่อสถานการณ์มาถึงจุดนี้ ก็ย่อมรู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

เฉินซินอี๋ก็ไม่หลบหลีก เธอกางตู้เสื้อผ้าเลือกเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนต่อหน้าเย่ซู แล้วก็เดินเข้าไปอาบน้ำเอง

ห้องน้ำของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ถูกกั้นด้วยกระจกฝ้า ซึ่งยิ่งทำให้เย่ซูที่ใจเต้นแรงอยู่แล้ว มองไอน้ำที่พวยพุ่งในห้องน้ำ และฟังเสียงน้ำจากฝักบัว ก็ยิ่งรู้สึกนั่งไม่ติดที่

ในเวลานั้นเอง เสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลงทันที เฉินซินอี๋ที่ผมยังเปียกน้ำอยู่ ก็ยื่นหัวออกมาจากหลังประตูห้องน้ำ

“ที่นี่ไม่มีผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟัน นายไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่างได้เลยนะ แล้วก็ซื้อของที่นายคิดว่า ‘จำเป็นต้องซื้อ’ มาด้วย รหัสประตูคือ 192716 เดี๋ยวนายก็ไขประตูเข้ามาเอง”

“รับทราบ!”

เย่ซูรู้สึกว่าตอนนี้ไอคิวของเขาเทียบได้กับไอน์สไตน์ เขาเข้าใจทันทีว่า ของที่จำเป็นต้องซื้อ ในคำพูดของเฉินซินอี๋คืออะไร

หลังจากเฉินซินอี๋ปิดประตูห้องน้ำอีกครั้ง เย่ซูก็รีบลงไปชั้นล่างด้วยความเร็วสูงสุด และซื้อของทุกอย่างกลับมา

เมื่อเฉินซินอี๋อาบน้ำเสร็จ ใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมา แล้วพบว่าในถุงบนโต๊ะ นอกจากของใช้ส่วนตัวของเย่ซูแล้ว ยังมีถุงยางอนามัยถึงสามกล่อง เธอก็ถึงกับตาค้าง

“นายนี่มันสัตว์ป่าชัดๆ!”

เย่ซูเองก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะประเมินตัวเองสูงเกินไปหน่อย

แม้จะอยากเถียง แต่ก็ไม่รู้จะเถียงอย่างไร เย่ซูจึงทำได้เพียงหยิบผ้าเช็ดตัวที่ซื้อมาใหม่ วิ่งเข้าไปในห้องน้ำราวกับหนีตาย ปล่อยให้เฉินซินอี๋อยู่ข้างนอก ทั้งรู้สึกขบขันและตื่นเต้น

“ฉันบอกแล้วว่าเสน่ห์ของฉันไม่มีปัญหา ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เขาก็แค่แกล้งทำเป็นคนดีนี่นา”

เมื่อบรรยากาศมาถึงจุดนี้ เรื่องราวต่อไปก็เป็นไปตามธรรมเนียม

ไม่พ้นการซ่อมท่อน้ำ เปลี่ยนหลอดไฟ และ ซ่อมแอร์ อะไรประมาณนี้

...

พอตื่นเช้าวันรุ่งขึ้น แม้จะเป็นร่างกายของเย่ซู ก็ยังรู้สึกปวดเมื่อยที่บั้นเอว

มองดูเฉินซินอี๋ที่อยู่ข้างกาย ซึ่งเหนื่อยล้าไม่แพ้กันและยังคงหลับใหลอยู่ เย่ซูรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

ตั้งแต่วันที่ 21 ของเดือนที่แล้ว ที่บังเอิญผูกพันกับระบบ จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งผ่านไปแค่ 23 วัน แต่ชีวิตของเขาก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างมหาศาลแล้ว

ไม่นับรวมรายได้จากร้านค้าออนไลน์ของเย่ซิน เขาก็หาเงินจากข่าวกรองได้เกือบสามหมื่นหยวน บวกกับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าหนึ่งคัน และยังมีเฉินซินอี๋ที่มีรูปร่างหน้าตาไม่แพ้ฉินมั่นอวิ๋นเลย แถมยังเหนือกว่าในบางด้านด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกับฉินมั่นอวิ๋นที่ยังมีความสดใสแบบเด็กนักเรียน เย่ซูยังชอบเฉินซินอี๋ที่อายุมากกว่า

อย่างน้อยตอนที่เขาตบก้นเธอ เธอก็จะรู้ว่าเขาจะทำอะไร ไม่ใช่ถามว่านายจะทำอะไร

เย่ซูไม่กลัวว่าพอตื่นเช้า เฉินซินอี๋จะใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรกับเขาเหมือนที่ข่าวบอก

เขากล่าวว่าเมื่อออกไปข้างนอก เด็กผู้ชายต้องจำไว้ว่าต้องป้องกันตัวเองให้ดี อย่าเห็นแก่ความสุขชั่วขณะของน้องชายคนรองจนทำให้พี่ชายคนโตตกอยู่ในอันตราย

ดังนั้น เมื่อคืนตอนอาบน้ำ เย่ซูจึงแอบเปิดบันทึกเสียงในโทรศัพท์ล่วงหน้าอย่างไม่ซื่อสัตย์

แม้ว่าเฉินซินอี๋จะแสดงออกเป็นปกติมาโดยตลอด ทำให้เย่ซูเชื่อใจเธอถึงเก้าส่วน แต่เย่ซูก็จะไม่เสี่ยงกับอีกหนึ่งส่วนที่เหลือ

บวกกับเมื่อวานนี้ที่เย่ซูโอนค่าคอมมิชชั่น 1,500 หยวนให้เฉินซินอี๋ ไม่มีบันทึกการแชทหรือข้อความกำกับไว้ เงินจำนวนนี้ใช้ทำอะไรก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเย่ซูคนเดียว

มีประกันสองชั้น ก็ถือว่าไร้ความกังวล

คนธรรมดาที่ไม่มีพื้นเพอย่างเย่ซู มีความสามารถในการรับความเสี่ยงไม่สูงนัก การเดินพลาดเพียงก้าวเดียวอาจนำมาซึ่งวิกฤตครั้งใหญ่ในชีวิต ดังนั้นเขาจึงต้องระมัดระวังอยู่ทุกย่างก้าว เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้

เย่ซูค่อยๆ เลิกผ้าห่มขึ้นอย่างเบามือ ถือโอกาสชื่นชมทัศนียภาพที่สวยงาม เขานี่แทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะจูบริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยของเฉินซินอี๋

แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอกินไปเมื่อคืน เย่ซูก็ละทิ้งความคิดนั้นทันที แล้วช่วยเฉินซินอี๋ห่มผ้ากลับคืน

ข้อมูลที่อัปเดตตอนเช้ามืดคือ เตือนเย่ซูว่าวันนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตมีไข่ไก่ลดราคา เย่ซูจึงเพิกเฉยไปเลย

เห็นแก่ความพยายามของเฉินซินอี๋เมื่อคืน เย่ซูที่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว ก็ตั้งใจจะทำตัวเป็นแฟนหนุ่มที่เอาใจใส่ ด้วยการทำอาหารเช้าให้เธอ

แต่พอเปิดตู้เย็นดู ก็พบว่าข้างในไม่มีแม้แต่ไข่ไก่

“ดูเหมือนคนทำงานในหยางเฉิง ปกติก็ไม่ค่อยทำอาหารที่บ้านสินะ”

จุดนี้เย่ซูเข้าใจเฉินซินอี๋ผิด

ตอนทำงานก็ไม่มีเวลา แต่ตอนวันหยุดสุดสัปดาห์ เฉินซินอี๋ก็ยังทำอาหารกินเองที่บ้าน

แต่เมื่อวานนี้ เพื่อเรื่องของเย่ซู เฉินซินอี๋ก็เลยไม่ได้ออกไปซื้อผัก

“อยากแสดงฝีมือหน่อย ก็ไม่ให้โอกาสเลยนะ”

แม่ครัวเก่งก็ไม่มีข้าวให้หุง เย่ซูทำได้แค่ล้มเลิกความคิด แล้วไปซื้อขนมปังกับนมจากร้านเบเกอรี่ข้างล่าง

“เชี่ยเอ๊ย! ขนมปังที่ร้านข้างนอกนี่มันแพงชิบหายเลยนี่หว่า! อย่างน้อยก็แพงกว่าที่มหาวิทยาลัยเป็นเท่าตัวเลยนะ!”

ตั้งแต่เดินออกจากร้านเบเกอรี่จนกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เย่ซูแทบจะบ่นเรื่องราคาสินค้าข้างนอกไม่หยุด

ถ้าตามปริมาณที่เขากิน ต้องการจะอิ่มด้วยขนมปังกับนมตอนเช้า ต้องใช้เงินอย่างน้อยยี่สิบหยวนต่อมื้อเลยนะ!

ด้วยข้อมูลที่ได้มา ทำให้ตอนนี้เขามีเงินฝากในมือสองหมื่นแปดพันหยวน แต่เย่ซูก็ยังรับไม่ได้กับราคาสินค้าของร้านเบเกอรี่

ตื๊ด ประตูเปิดได้ด้วยการกดที่จับ

ได้ยินเสียงเตือนเมื่อรหัสปลดล็อกประตู เฉินซินอี๋ที่กำลังหลับอยู่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือเย่ซู เธอก็โล่งอก

“ผมลงไปซื้อขนมปังมาหน่อยน่ะ”

“อ๋อ”

เป็นครั้งแรกที่ออกไปข้างนอก แล้วมีคนซื้ออาหารเช้าให้ตอนตื่นนอน เฉินซินอี๋ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอบอุ่นในใจ

แต่พอขยับตัว เฉินซินอี๋ก็แสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา แล้วจ้องมองไปยังต้นเหตุที่กำลังหยิบอาหารออกมาอย่างสบายใจบนโต๊ะอาหาร

นักศึกษาเดี๋ยวนี้เก่งกันขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

ก็ไม่น่าใช่สิ แฟนเก่าที่คบตอนมหาลัย เอ่อ...จะว่าไงดีล่ะ ก็ธรรมดาๆ

ถูกจ้องมองอย่างกะทันหัน เย่ซูก็งงงวย “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? เธอไม่ชอบกินขนมปังเหรอ?”

ปฏิกิริยาของเย่ซูทำให้เฉินซินอี๋ยิ่งหงุดหงิด “นายไม่รู้จักถนอมน้ำใจกันบ้างเลยเหรอ!”

อ๊ะ?

โอ้

เย่ซูในที่สุดก็เข้าใจว่าเฉินซินอี๋หมายถึงอะไร

“นี่ผมผิดเหรอ?” เย่ซูพูดอย่างหน้าไม่อาย “ก็เธอนั่นแหละที่เอาแต่บอกให้ผมออกแรงเยอะๆ แล้วผมจะทำยังไงได้ ก็ไม่อยากขัดใจผู้หญิงนี่นา?”

“ไปตายซะ!”

เมื่อนึกถึงท่าทางสุดเหวี่ยงของตัวเองเมื่อคืน เฉินซินอี๋ก็หน้าแดงด้วยความโกรธจัด ลุกขึ้นหยิบชุดรบที่ตกอยู่บนหัวเตียงเมื่อคืน แล้วโยนใส่เย่ซูตรงๆ

การโยนครั้งนี้ไม่สำคัญ ผ้าห่มก็ลื่นหลุดจากตัวเฉินซินอี๋ในทันที

ในตอนนี้ เย่ซูเชื่อในแสงสว่าง นี่แหละ D+ อะเปล่า อุลตร้าแมนทีก้าต่างหาก!

“อ๊ะ!” เฉินซินอี๋ที่ตอบสนองเร็ว ก็รีบคว้าผ้าห่มกลับมากอดในอ้อมแขนอีกครั้ง

เย่ซูที่รับชุดได้พอดี เบ้ปากแล้วพูดว่า “มีอะไรล่ะ เมื่อคืนก็เห็นไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“นายหันหลังไปนะ ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน! แล้วก็ เอาเสื้อผ้าในมือคืนมาด้วย!”

เย่ซูแม้ปากจะยังไม่ยอม แต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย