บทที่ 18

• ชื่อช่อง : ยอนดูทูป (Yeon-dooTube)

ต่างจากที่คิดไว้ว่ามันจะซับซ้อน การเปิดช่องยูทูบกลับง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ แค่ใช้บัญชีกูเกิลที่มีอยู่แล้วสร้างบัญชียูทูบขึ้นมา พอตั้งชื่อช่องเสร็จ มันก็ถูกสร้างขึ้นมาในพริบตา

ยอนดูที่เกาะติดอยู่ข้างๆ ผม กำลังจ้องมองหน้าจอด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แล้วเธอก็พึมพำออกมาด้วยเสียงเบาๆ

“ยอนดู... ยอนดูนี่นา”

“อื้ม ยอนดูทูปคือชื่อช่องของเราไง”

“헤헤, มีชื่อยอนดูเขียนอยู่ด้วยฮะ!”

ผมลูบหัวยอนดูด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

ยอนดูยังอ่านหนังสือไม่ออก และแน่นอนว่าเขียนหนังสือไม่เป็น มันก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะเธอไม่เคยได้รับการศึกษาใดๆ เลยตอนที่อยู่กับคุณน้า

ดังนั้น ผมจึงสอนวิธีอ่านและเขียนตัวอักษรสามตัวให้กับยอนดู

‘ซอยอนดู’

นั่นก็คือชื่อเต็มของยอนดูนั่นเอง เพราะผมคิดว่าต่อให้ไม่รู้อย่างอื่น แต่อย่างน้อยที่สุดก็ควรอ่านและเขียนชื่อตัวเองได้ ถึงจะเพิ่งสอนไปได้ไม่กี่วัน แต่เธอก็ยังจำได้ขึ้นใจ ช่างเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูจริงๆ

ตอนนั้นเอง ยอนดูก็ยิ้มกว้างแล้วเอ่ยปากขึ้น

“พ่อจ๋า...”

“หืม”

“แล้วเราจะทำอะไรกันต่อเหรอฮะ...?”

นั่นสิ จะทำอะไรต่อดีล่ะ รู้สึกเหมือนโดนถามจี้ใจดำเข้าอย่างจัง ถึงจะเปิดช่องมาแบบหุนหันพลันแล่น แต่ผมกลับมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป

ไม่สิ ก่อนจะเรียกว่ามืดแปดด้าน มันเป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนเสียมากกว่า อาจจะเพราะไม่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ มานานแล้ว

...

‘ตั้ง 6 ปีเต็มๆ’

ถ้ารวมช่วงเวลาที่อยู่ในกรมทหารเข้าไปด้วยก็เกือบ 6 ปี ตลอดระยะเวลา 6 ปีนั้น ผมใช้ชีวิตโดยไม่ได้ท้าทายอะไรใหม่ๆ เลย ถ้านับเป็นวันก็เป็นเวลากว่า 2,000 วัน ในเมื่อใช้ชีวิตซ้ำๆ เหมือนเดิมทุกวันมาเป็นเวลานานขนาดนั้น ก็ไม่แปลกที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วน

‘ตลกชะมัด’

มันน่าตลกสิ้นดีที่รู้สึกแบบนี้ ทั้งๆ ที่ไม่ได้กำลังจะเริ่มทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเลย

ผมสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปแล้วทำใจให้ว่างเปล่า จากนั้นก็ทบทวนกับตัวเองในใจ เริ่มต้นด้วยใจที่เบาสบายเถอะ

เดิมทีแล้วเป้าหมายในการเริ่มทำคิดส์ทูปของผมมีเพียงสองอย่างเท่านั้น อย่างแรก คือการสร้างความภาคภูมิใจในตัวเองให้กับยอนดู อย่างที่สอง คือการหาเงินมาจ่ายค่าเนิร์สเซอรี่ให้ยอนดู

‘...เป้าหมายที่สองมันจะใหญ่เกินไปหรือเปล่านะ?’

เอาตามตรง ผมคิดว่าเป้าหมายแรกน่าจะสำเร็จได้ไม่ยาก เพราะคงไม่มีใครเห็นยอนดูแล้วจะไม่เอ็นดูเธอ

แต่เป้าหมายที่สองนี่สิ ดูท่าจะหินอยู่พอสมควร

‘ต่อให้รวมเงินช่วยเหลือจากรัฐบาลแล้ว ก็น่าจะต้องจ่ายเองอีกประมาณ 200,000 วอน’

สองแสนวอน สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย จะหาเงินเดือนละ 200,000 วอนจากยูทูบได้จริงเหรอ? หรือควรจะลดเป้าหมายลงหน่อยดี?

ขณะที่กำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ ผมก็ส่ายหัวไปมาอย่างแรง ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เปลี่ยนเป้าหมาย

‘เขาว่ากันว่าเป้าหมายต้องตั้งไว้ให้ใหญ่เข้าไว้’

เงิน 200,000 วอนต่อเดือนจะช่วยผมได้อย่างมหาศาล เพราะมันจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าเนิร์สเซอรี่ และเงินที่เหลือก็ยังเอาไปซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้ยอนดูได้อีก

……・

ถ้าทำได้ก็ดี ถ้าไม่ได้ก็ช่างมัน...

ผลัวะ

มาถึงขั้นนี้ก็ถือว่าคิดมามากพอแล้ว ผมวางมือลงบนเมาส์แล้วพูดว่า

“มาเริ่มกันเถอะ ยอนดู”

“ว้าว... เริ่มแล้ว!”

“ฮ่าๆ ใช่แล้ว”

ผมจับเมาส์แล้วเริ่มสำรวจช่องยอนดูทูปเป็นอันดับแรก ก็อย่างที่คิดไว้ เพราะเป็นช่องที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ มันจึงดูโล่งโจ้งไร้ชีวิตชีวา สิ่งที่ปรากฏอยู่มีเพียงแค่ชื่อช่อง ‘ยอนดูทูป (Yeon-dooTube)’ เท่านั้น

ถึงผมจะแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับยูทูบเลย แต่ก็พอจะเดาได้ว่าในสถานการณ์แบบนี้ควรจะทำอะไร

‘ตกแต่งช่อง’

พูดให้ถูกก็คือ ผมจำเป็นต้องดีไซน์ช่อง แต่จะดีไซน์ยังไงดีล่ะ? หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ลองค้นหาช่องคิดส์ทูปช่องอื่นๆ ดู เพราะตัดสินใจว่าในเมื่อจะเริ่มทำคิดส์ทูป ก็ควรจะศึกษาจากช่องอื่นเป็นแนวทาง

ทันทีที่ค้นหา ก็มีช่องจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นมา

• คิดส์ทูปของแข็งแรง
• โซอึนทูป
• วล็อกคิดส์ทูปของแชรยอง ・・・・・・・・・

มันน่าตกใจอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

‘ไม่คิดเลยว่าในประเทศจะมีช่องคิดส์ทูปเยอะขนาดนี้’

ไม่ได้พูดเกินจริงเลย มันเยอะมากซะจนนับไม่ถ้วน ผมลองกดเข้าไปดูทีละช่อง ยังไม่ได้คิดจะดูวิดีโอ สิ่งที่ผมต้องการจะดูคือดีไซน์ของช่องต่างหาก

‘ถ้าจะให้พูดให้ละเอียดก็คือ’

ผมตั้งใจจะดูรูปโปรไฟล์และภาพปกช่องที่เป็นพื้นหลังของช่อง

แต่ขณะที่กำลังดูดีไซน์ของช่องต่างๆ อยู่นั้น ก็มีสิ่งหนึ่งที่เตะตาผมเข้า

นั่นก็คือจำนวนผู้ติดตามนั่นเอง

‘เขาว่ากันว่าเจ้านี่มันสำคัญมากสินะ’

หนึ่งในมาตรวัดสำคัญที่ใช้ตัดสินความนิยมของช่องยูทูบ ผมเคยเห็นผ่านตามาจากที่ไหนสักแห่งว่ามันคือจำนวนผู้ติดตามนี่แหละ

เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมเริ่มมองดีไซน์ของช่องควบคู่ไปกับจำนวนผู้ติดตาม แล้วผมก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

‘มันแปรผันตรงกัน’

ถึงจะไม่ใช่ 100% แต่มันก็ค่อนข้างจะแปรผันตามกัน ช่องที่ผมตัดสินว่ามีดีไซน์ที่ยอดเยี่ยม กลับมีจำนวนผู้ติดตามสูงอย่างน่ามหัศจรรย์ ในทางกลับกัน ช่องที่รู้สึกว่าดีไซน์ห่วยแตก กลับมีจำนวนผู้ติดตามต่ำอย่างเห็นได้ชัด ร้างจนแทบไม่มีใครแล

ยิ่งผมตรวจสอบช่องต่างๆ มากขึ้นเท่าไหร่ ข้อสันนิษฐานของผมก็ยิ่งเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ

สิ่งที่นี้กำลังจะบอกนั้นเรียบง่ายมาก

‘มันสำคัญ’

ดีไซน์ของช่องมีผลต่อความสำเร็จของช่องยูทูบอย่างมีนัยสำคัญ หรือพูดอีกอย่างก็คือ มันสำคัญมากนั่นเอง

เมื่อตระหนักถึงความสัมพันธ์นี้แล้ว ผมก็เริ่มคิดใหม่อีกครั้ง

‘ต้องหาจุดร่วมให้เจอ’

ผมต้องหาให้ได้ว่าดีไซน์ของช่องที่ประสบความสำเร็จมีจุดร่วมอะไรกันแน่ และในระหว่างนั้น ผมก็ได้ค้นพบความจริงข้อใหม่อีกอย่าง

อย่างแรกคือรูปโปรไฟล์

‘ส่วนใหญ่ใช้รูปหน้าของเด็ก’

ก็นะ คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะตัวเอกของคิดส์ทูปก็คือ ‘คิดส์’ สมชื่อ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่จะใช้รูปหน้าของเด็กเป็นตัวแทนของช่อง เพราะสิ่งที่ผู้ใช้ยูทูบจะเห็นเป็นอันดับแรกในช่องก็คือรูปโปรไฟล์นี่แหละ

ช่องคิดส์ทูปที่โด่งดังทุกช่องต่างก็ยึดหลักการนี้อย่างเคร่งครัด

‘ปัญหาก็คือ’

ช่องคิดส์ทูปที่ไม่ยึดหลักการนี้ก็มีอยู่เกินครึ่งเช่นกัน และส่วนใหญ่ก็เป็นช่องที่ร้างจนแทบไม่มีใครแล ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะต่อให้สร้างวิดีโอออกมาดีแค่ไหน แต่ถ้าไม่สะดุดตา มันก็ไร้ความหมาย

ดังนั้น บทสรุปจึงมีเพียงหนึ่งเดียว

‘ใช้รูปโปรไฟล์เพื่อแสดงตัวตนของช่อง’

และอย่างที่สองก็คือภาพปกช่อง ปัญหาที่ว่าจะเติมเต็มพื้นที่พื้นหลังของช่องอย่างไรดี เรื่องนี้ก็เช่นกัน ผมต้องหาจุดร่วมของช่องที่ประสบความสำเร็จให้ได้

ถึงมันจะดูเป็นนามธรรมมากกว่ารูปโปรไฟล์ แต่การหาจุดร่วมก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก

ต้องไม่ดูอึดอัด

การตกแต่งที่ดูเยอะหรือหรูหราจนเกินไปเพราะความโลภ ดูเหมือนจะเป็นยาพิษ ช่องประเภทนั้นล้วนแล้วแต่ร้างจนแทบไม่มีใครแล ในทางกลับกัน ภาพปกช่องที่ให้ความรู้สึกเรียบง่ายและสดใสกลับได้ผลดีกว่ามาก ถึงแม้ว่าภาพพื้นหลังที่ไม่ทำให้อึดอัดแถมยังดึงดูดสายตาได้จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดก็เถอะ

‘แต่ของแบบนี้น่าจะจ้างทำล่ะมั้ง’

ในสถานการณ์ของผม การจ้างคนมาทำภาพปกช่องเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

เท่านี้การเตรียมตัวเพื่อหาต้นแบบก็เสร็จสิ้นแล้ว ผมกลับมาที่หน้าช่องยอนดูทูปอีกครั้ง แล้วก็เชื่อมต่อโทรศัพท์มือถือเข้ากับคอมพิวเตอร์ผ่านสาย USB ทันที

พรืด

รูปภาพและวิดีโอจำนวนนับไม่ถ้วนที่ผมถ่ายยอนดูไว้ปรากฏขึ้นมา โห พอมองแบบนี้แล้ว ถ่ายไปเยอะจริงๆ แฮะ แค่ในอาทิตย์เดียวเองนะ สงสัยจะมีฉากที่อยากถ่ายเก็บไว้เยอะมากสินะ

ผมยิ้มออกมาเบาๆ แล้วหันไปพูดยอนดู

“ยอนดู ตอนนี้เราจะมาเลือกรูปที่เป็นตัวแทนของช่องยอนดูทูปกันนะ”

“ค่ะ”

“ในนี้มีรูปไหนที่ยอนดูชอบบ้างไหม?”

“รูปที่ยอนดูชอบเหรอฮะ...?”

“อื้ม”

ยอนดูจ้องมองรูปภาพต่างๆ แล้วก็จมอยู่ในความคิด แม้แต่ตอนที่กำลังครุ่นคิดอย่างใจจดใจจ่อก็น่ารักชะมัด หลังจากที่จ้องหน้าจออยู่นาน ยอนดูก็ชี้นิ้วไปยังรูปภาพหนึ่ง

ทันทีที่เห็นรูปที่เธอชี้ ผมก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก ก็แหงล่ะ เพราะมันเป็นรูปเดียวกับที่ผมเล็งไว้ในใจพอดี

“ฮ่าๆ รูปนี้เหรอ?”

“ค่ะ...”

“ทำไมถึงชอบรูปนี้ล่ะ?”

“ชอบที่สุดเลยฮะ... ตอนที่ไปบ้านคุณยายกับพ่อ...”

“อย่างนี้นี่เอง”

รูปที่ยอนดูเลือกคือรูปที่เธอทำท่าเท้าคางเป็นรูปดอกไม้อยู่ในทุ่งดอกไม้ ดูเหมือนว่าความทรงจำในวันนั้นจะยังคงเป็นความทรงจำที่ดีของยอนดู

“พ่อก็คิดว่ารูปนี้สวยที่สุดเหมือนกัน”

“จริงเหรอฮะ...?”

“แน่นอนสิ จริงแท้แน่นอนเลย ยอนดูของเรานี่ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย”

“ฮิฮิ”

ผมไม่ได้พูดเล่น รูปนี้เป็นรูปที่เหมาะสมที่สุดที่จะนำมาใช้เป็นรูปโปรไฟล์ ทั้งองค์ประกอบ ท่าโพส สีหน้า และพื้นหลัง ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบไปหมด

‘และที่สำคัญที่สุด’

รอยยิ้มพิฆาตใจของยอนดูในรูปนั้นมันช่างงดงามเหลือเกิน เพราะยอนดูในวันนั้นมีรอยยิ้มที่สวยที่สุดในโลก ขนาดที่ว่าผมยังคิดเลยว่าเธอน่ารักกว่าดอกไม้เสียอีก

ผมรับประกันได้เลย คงไม่มีใครเห็นรูปนี้แล้วจะไม่ตกตะลึง

“ยอนดู งั้นเอารูปนี้นะ?”

“ค่ะ พ่อ!”

ผมตรวจสอบขนาดที่เหมาะสมสำหรับรูปโปรไฟล์แล้วก็ตัดรูปให้พอดี โชคดีที่ขนาดมันพอดีเป๊ะอย่างน่าทึ่ง

หลังจากเสร็จสิ้นงานง่ายๆ นั้นแล้ว ผมก็เริ่มสร้างภาพปกช่องต่อทันที งานนี้ซับซ้อนกว่าการใส่รูปโปรไฟล์

‘ยังไงซะ การจะสร้างภาพปกช่องคุณภาพสูงด้วยตัวเองมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว’

ผมไม่ได้คิดจะโลภมาก ผมแค่ทำตามหลักการพื้นฐานที่คิดไว้เมื่อครู่เท่านั้น ภาพปกช่องที่ให้ความรู้สึกสดใส และถ้าเป็นไปได้ก็ต้องเป็นดีไซน์ที่สะดุดตา

ผมเปิดโปรแกรมแต่งรูปพื้นฐานขึ้นมาทันที

‘สร้างกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าภาพปกช่อง’

จากนั้นก็เติมสิ่งที่จำเป็นลงไปในนี้สินะ

อย่างแรกเลย สีพื้นหลัง ผมตั้งใจจะใช้สีเขียวอมเหลืองให้สมกับชื่อยอนดูทูป

คลิก คลิก

เพียงแค่คลิกเมาส์สองครั้ง กรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้าก็ถูกเติมเต็มด้วยสีเขียวอมเหลืองที่สดใส

“ว้าว... สีเขียวยอนดู!”

“ชอบสีนี้เหรอ?”

“ค่ะ! ยอนดูชอบสีเขียวยอนดูที่สุดเลย!”

“ฮ่าๆ ดีจังเลย”

เมื่อลงสีพื้นหลังเสร็จแล้ว ก็เหลืออีกอย่างเดียว นั่นก็คือฟอนต์ตัวอักษร หรือถ้าจะให้พูดง่ายๆ ก็คือรูปแบบตัวอักษรนั่นเอง

‘ถึงจะมีภาพปกช่องที่ทำออกมาได้ซับซ้อนและสวยงามกว่านี้ก็เถอะ’

แต่นั่นมันเกินความสามารถของผมไปแล้ว ผมต้องดึงศักยภาพในส่วนที่ตัวเองทำได้ออกมาให้มากที่สุด

พื้นหลังของภาพปกช่องคือสีเขียวอมเหลือง

‘ถ้าอย่างนั้น สีของฟอนต์ก็...’

ไม่ต้องคิดให้เสียเวลา การเลือกสีขาวคือคำตอบที่ถูกต้องที่สุด เพราะเรื่องการจับคู่สีน่ะ ผมเชี่ยวชาญเป็นอย่างดี

สีเขียวอมเหลืองกับสีขาวเป็นหนึ่งในการจับคู่สีที่ดีที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาที่ต้องการสร้างความรู้สึกสดใส

‘...ไม่คิดเลยว่าจะได้มีโอกาสนำความรู้เรื่องการจับคู่สีกลับมาใช้อีก’

ไม่เคยคาดคิดเลยว่าวันที่จะได้นำมันมาประยุกต์ใช้แบบนี้จะมาถึง

ช่างมันเถอะ ผมเลือกฟอนต์โทนสีขาวออกมา แล้วก็เลือกรูปแบบตัวอักษรที่ดูเรียบง่ายและสวยงามที่สุด

‘ดีล่ะ’

ตอนนี้ก็เหลือแค่พิมพ์ข้อความแล้วก็ปรับขนาดก็เป็นอันเสร็จ

ยอนดูทูป (Yellowish Green Tube)

ตัวอักษรปรากฏขึ้นในกรอบสี่เหลี่ยมผืนผ้า สีเขียวอมเหลืองกับสีขาวผสานกันอย่างลงตัวและสดใส เป็นภาพปกช่องที่ดูสบายตาและไม่ทำให้อึดอัด แค่นี้ก็ถือว่าน่าพอใจเกินกว่าที่คิดไว้มากแล้ว

“ฮู่ว...”

หลังจากปรับขนาดเป็นครั้งสุดท้าย งานดีไซน์ช่องก็เสร็จสิ้นลงทั้งหมด ตอนนี้เหลืออีกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

‘อัปโหลดวิดีโอแรก’

...

ในเมื่อตกแต่งช่องเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องอัปโหลดวิดีโอ และวิดีโอแรกที่จะลง... ผมก็ตัดสินใจไว้แล้ว เป็นวิดีโอที่ถ้าใครได้ดูแล้ว จะต้องตกหลุมเสน่ห์ของยอนดูจนถอนตัวไม่ขึ้นอย่างแน่นอน