บทที่ 17 บ้านใหม่ของจางถิง

บทที่ 17 บ้านใหม่ของจางถิง
แม้ว่าแวน ลินเดน จะเป็นชาวดัตช์ แต่เขาก็พูดภาษากวางตุ้งได้ดีมาก ทั้งสองฝ่ายสามารถสื่อสารกันได้ดีโดยไม่ต้องใช้ภาษาอังกฤษ
ในตอนนี้ ในสายตาของแวน ลินเดน ราคาอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือเขาต้องการขายอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงแล้วกลับไปยังอัมสเตอร์ดัม
ในเมื่อตอนนี้หาผู้ซื้อได้ยาก แน่นอนว่าเขาไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป
ในช่วงต้นทศวรรษที่หกสิบ หรือประมาณสิบปีก่อน เขาซื้อมาในราคา 450,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ระหว่างนั้นก็ได้ใช้เงินไปอีกหลายแสนในการสร้างบ้านรอบๆ รวมๆ แล้วนอกจากจะอยู่มาสิบปี ก็ใช้เงินไปเกือบ 600,000 ดอลลาร์ฮ่องกง ตอนนี้ขายในราคาสองล้าน แน่นอนว่ายังคงมีกำไร
จางถิงและเหลาชือหลี่ต่างก็รู้สึกว่าแพงเกินไป
“คุณเหลา คุณไปคุยกับเขา”
จางถิงพูดกับเหลาชือหลี่ที่อยู่ข้างๆ
จางถิงเดินออกไปข้างนอก
เมื่อจางถิงออกไปข้างนอก พิงราวระเบียงมองไปยังที่ไกลๆ เขาสังเกตเห็นว่าในสวนรอบๆ ปลูกดอกไม้ไว้มากมาย เห็นได้ชัดว่าเจ้าของบ้านคนนี้ชอบดอกไม้มาก
นอกจากนี้ ข้างๆ ยังมีสระว่ายน้ำทันสมัยที่สวยงามอีกด้วย
จางถิงชอบว่ายน้ำมาก โดยเฉพาะเวลาอยู่ที่บ้านหรือไปต่างประเทศ เขามักจะว่ายน้ำเสมอ
ตอนนี้เมื่อเห็นสระว่ายน้ำนี้ จางถิงก็คิดว่าการได้ว่ายน้ำทุกวันก็เป็นเรื่องที่ดี
ประมาณสิบนาที
เหลาชือหลี่ก็เดินมา
“คุณจาง ฉันคุยกับเขาเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณแวน ลินเดน ยินดีขายในราคา 1,500,000 ดอลลาร์ฮ่องกง”
“ถ้างั้นก็ตกลงตามราคานี้แหละ!”
จางถิงรู้ว่าสถานการณ์ราคาอสังหาริมทรัพย์ในฮ่องกงปีนี้เป็นแบบนี้ เขาคงไม่สามารถรอจนถึงปีหน้าที่ราคาจะเริ่มลดลงแล้วค่อยซื้อได้
จางถิงเดินไปคุยกับแวน ลินเดน ว่า “คุณแวน ลินเดน ที่นี่ใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีพ่อบ้านกับคนรับใช้เหรอครับ”
“ไม่มีครับ เราไม่ต้องการพ่อบ้าน ส่วนคนรับใช้ เดิมทีมีคนรับใช้ชาวฟิลิปปินส์สองคน คนหนึ่งตามภรรยาและลูกของผมกลับไปอัมสเตอร์ดัมแล้ว ส่วนอีกคนไปหาเพื่อนที่เกาลูนครับ”
วิลล่าหลังใหญ่ขนาดนี้ แต่ก่อนจ้างคนรับใช้แค่สองคน ดูเหมือนว่าแวน ลินเดน จะเป็นคนประหยัด
“คุณแวน ลินเดน เราจะเซ็นสัญญาซื้อขายกันตามราคาที่คุณตกลงกับคุณเหลา”
“ไม่มีปัญหาครับ”
จางถิงจ่ายเงินมัดจำให้อีกฝ่าย 500,000 ดอลลาร์ฮ่องกงก่อน ส่วนที่เหลืออีก 1,000,000 ดอลลาร์ฮ่องกง จะจ่ายให้หลังจากได้รับโฉนดที่ดินที่นี่
เนื่องจากทั้งสองฝ่ายไม่ได้จ้างนายหน้า จึงต้องจัดการกันเอง
จางถิงตั้งใจจะให้เหลาชือหลี่ช่วยจัดการเรื่องนี้
เหลาชือหลี่ตอบตกลง
“คุณแวน ลินเดน ผมอยู่ที่โรงแรมนานมากแล้ว ผมเตรียมจะย้ายมาอยู่ที่นี่บ่ายนี้เลย”
“คุณจาง ยินดีต้อนรับทุกเมื่อครับ ขอแค่ผมได้รับเงินส่วนที่เหลือ ผมก็จะรีบบินกลับไปหาครอบครัวที่อัมสเตอร์ดัมทันที”
สำหรับแวน ลินเดน แล้ว นอกจากของใช้บางอย่างในบ้านหลังนี้ ก็ไม่ได้มีอะไรที่มีค่ามากนัก
ในยุคนี้ ความปลอดภัยในฮ่องกงย่ำแย่มาก ไม่ใช่แค่เพราะมีแก๊งอิทธิพลเยอะ หรือแม้แต่จเรตำรวจชาวจีนก็รับสินบน
สาเหตุหลักคือฮ่องกงเป็นที่รวมของคนหลากหลายประเภท มีขโมยขโจรเยอะมาก
จนทำให้บ้านของเศรษฐีในฮ่องกง หากไม่มีบอดี้การ์ด ก็จะไม่กล้าเก็บของมีค่าไว้ในบ้านเลย
เงินสดส่วนใหญ่ของพวกเขาจะฝากไว้ที่ธนาคาร นอกจากนี้เกือบทุกคนยังมีตู้เซฟอยู่ที่ธนาคารต่างๆ ในฮ่องกง
ธนาคารในฮ่องกงเหล่านั้นให้บริการตู้เซฟแก่ลูกค้า ลูกค้าสามารถเก็บเครื่องประดับทองเงินหรือของมีค่าไว้ในตู้เซฟได้ โดยจ่ายค่าประกันรายปีเพียงเล็กน้อย
ตอนนี้คุณแวน ลินเดน ก็ไม่มีอะไรที่ต้องเอาไปมากนัก สามารถย้ายออกได้ทุกเมื่อ
เพียงแต่สองวันนี้เป็นวันเสาร์อาทิตย์ หน่วยงานด้านการซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ภายใต้รัฐบาลฮ่องกงไม่ทำงาน
นั่นหมายความว่า อย่างเร็วที่สุดก็ต้องรอถึงวันจันทร์
เนื่องจากจางถิงจ่ายเงินทั้งหมดในครั้งเดียว ไม่จำเป็นต้องยื่นกู้กับธนาคาร การทำธุรกรรมของทั้งสองฝ่ายจึงง่ายขึ้นมาก
เหลาชือหลี่กับแวน ลินเดน ตกลงกันเรียบร้อย
ในวันจันทร์ ทั้งสองฝ่ายจะทำธุรกรรมกันที่สำนักงานของหน่วยงานด้านอสังหาริมทรัพย์
จางถิงกับเหลาชือหลี่จึงไม่ได้อยู่ต่อ
เมื่อขึ้นรถ จางถิงก็ตั้งใจจะกลับโรงแรมก่อน
...
ประมาณสี่สิบนาที
จางถิงก็กลับมาถึงโรงแรมแมนดาริน ฮ่องกงแล้ว
ต้องบอกว่า การมีเหลาชือหลี่คอยช่วยเหลือ ทำให้หลายๆ เรื่องสะดวกขึ้นมากจริงๆ
เพราะยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน ทั้งสองคนจึงขึ้นไปชั้นบนก่อน
ทั้งสองคนเพิ่งจะเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องสวีทสุดหรู พนักงานหญิงหวังฮุ่ยอี๋ก็เดินเข้ามา
“คุณจาง ฉันลาออกแล้วค่ะ”
“คุณวางใจได้ บ้านซื้อเรียบร้อยแล้ว บ่ายวันนี้ฉันจะย้ายเข้าไปอยู่ คุณกลับไปเก็บเสื้อผ้าของคุณ แล้วก็ย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย”
จางถิงบอกที่อยู่ของวิลล่าหลังนั้นที่รีพัลส์เบย์ให้หวังฮุ่ยอี๋
หลังจากหวังฮุ่ยอี๋จดไว้
สิ่งที่ทำให้เหลาชือหลี่ประหลาดใจคือ จางถิงถึงกับสามารถดึงคนมาทำงานที่วิลล่าได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ
“คุณจาง เธอคนนั้น?”
“สองสามวันนี้ ฉันเห็นว่าเธอทำงานได้ดี ก็เลยดึงตัวมา”
เหลาชือหลี่ประหลาดใจจริงๆ
เธอไม่คาดคิดเลยว่า จางถิงมาพักที่โรงแรมแมนดารินเพียงไม่กี่วัน ก็ดึงตัวพนักงานของโรงแรมห้าดาวไปได้
หวังฮุ่ยอี๋จากไป
ประตูห้องถูกปิดลง
เดิมทีจางถิงวางแผนจะพักที่นี่หนึ่งสัปดาห์ พรุ่งนี้ก็ครบหนึ่งสัปดาห์พอดี
ที่สำคัญคือ การพักอยู่ที่นี่ จางถิงพบว่าไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่
วันนี้เป็นวันที่ 1 กรกฎาคมแล้ว
เหลาชือหลี่นึกขึ้นได้ว่า ตามแผนแล้วเธอกำลังจะเดินทางออกจากฮ่องกงในไม่ช้า
ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่า ยิ่งได้อยู่กับจางถิงนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งไม่อยากจากฮ่องกงไป
“คุณเหลา ฉันอยากจะชวนคุณแคทธีมาทานอาหารเย็นง่ายๆ ที่วิลล่ากลางหุบเขารีพัลส์เบย์คืนนี้ คุณช่วยนัดให้หน่อยได้ไหม”
เหลาชือหลี่กำลังคิดเรื่องของตัวเองอยู่
จู่ๆ ก็ได้ยินจางถิงบอกว่าจะนัดคุณแคทธีทานข้าว เธอก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ชั่วขณะหนึ่ง เธอยังตั้งตัวไม่ทัน
“คุณจาง ทำไมจู่ๆ ถึงชวนเธอทานข้าวล่ะคะ”
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องการลงทุนในหุ้น”
“ถ้างั้นบ่ายนี้ฉันจะไปหาเธอที่ธนาคารเอชเอสบีซี”
ตอนนี้มีแต่โทรศัพท์บ้าน ไม่มีโทรศัพท์มือถือ จางถิงพบว่าการติดต่อคนนั้นค่อนข้างลำบาก ถ้าวันเสาร์อาทิตย์แคทธีไม่ได้ทำงานที่ธนาคาร เกรงว่าจะหาตัวเธอได้ยาก ต้องรู้ว่าที่พักของเธอมีโทรศัพท์บ้านติดต่อได้หรือไม่ มิฉะนั้นก็ต้องรอถึงวันจันทร์จึงจะได้พบหน้า
ตอนกลางวัน
เหลาชือหลี่ทานอาหารกับจางถิง
จากนั้นเธอก็กลับไปก่อน
ส่วนจางถิงก็พักผ่อนที่โรงแรมหนึ่งชั่วโมง
...
บ่ายสองโมง เหลาชือหลี่มาถึง
เมื่อกี้เธอไปที่ธนาคารเอชเอสบีซีก่อน พบว่าวันนี้แคทธีไม่ได้มาทำงาน จึงได้ที่อยู่ของแคทธีจากเพื่อนร่วมงานของเธอ แต่เนื่องจากอพาร์ตเมนต์สำหรับคนโสดที่แคทธีพักอยู่ไม่มีโทรศัพท์บ้าน ตอนนั้นเธอจึงต้องไปหาด้วยตัวเอง
ตอนแรก แคทธีเห็นเหลาชือหลี่มาหาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
อันที่จริง เธอไม่ค่อยแน่ใจในความสัมพันธ์ระหว่างเหลาชือหลี่กับจางถิงเท่าไหร่นัก
เมื่อทราบว่าเป็นเหลาชือหลี่ที่เป็นตัวแทนของคุณจางมาชวนเธอไปทานอาหารเย็นที่วิลล่าที่รีพัลส์เบย์ในคืนนี้ แคทธีก็ตอบตกลงทันที
สำหรับชายหนุ่มที่สามารถทำกำไรได้นับสิบล้านดอลลาร์ฮ่องกงในหนึ่งสัปดาห์ ราวกับเป็นเทพเจ้าในตลาดหุ้น แคทธีจะปฏิเสธคำเชิญเช่นนี้ได้อย่างไร?
แคทธีไม่คาดคิดว่า คุณจางจะย้ายไปอยู่ที่วิลล่าที่รีพัลส์เบย์
“คุณจาง คุณแคทธีตอบตกลงแล้วค่ะว่าจะไปทานอาหารเย็นวันนี้”
“ถ้างั้นเราเตรียมตัวกลับไปที่วิลล่ากันเถอะ”
นอกจากเสื้อผ้าไม่กี่ชุดแล้ว ที่โรงแรมนี้จางถิงก็ไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก
บ่ายสองโมงครึ่ง
เช็คเอาท์ที่แผนกต้อนรับ ชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมดของสัปดาห์นี้
“ยินดีต้อนรับคุณจางกลับมาพักที่โรงแรมของเราอีกครั้ง”
จางถิงกับเหลาชือหลี่ออกไป
เมื่อขึ้นรถ เหลาชือหลี่ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังวิลล่ากลางหุบเขารีพัลส์เบย์
เกือบหนึ่งชั่วโมง
จางถิงก็มาถึงที่นี่อีกครั้ง
ตอนนี้แวน ลินเดน เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นจางถิงกับคุณเหลามาถึง แวน ลินเดน ก็รู้ว่าเขาต้องย้ายออกจากที่นี่แล้ว
ส่วนเงินที่เหลือ ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงกันว่าจะทำธุรกรรมกันในวันจันทร์ที่สำนักงานจดทะเบียนอสังหาริมทรัพย์ ถึงตอนนั้นจางถิงจะให้คนนำเงินที่เหลืออีกหนึ่งล้านดอลลาร์ฮ่องกงไปให้
“คุณจาง คุณเหลา งั้นผมไปก่อนนะครับ”
แวน ลินเดน ขึ้นไปบนรถ
จางถิงมองเขาขับรถจากไป
เหลาชือหลี่ส่งกุญแจวิลล่าที่นี่ให้จางถิง
หวังฮุ่ยอี๋ยังไม่มา ที่วิลล่านี้มีแม่บ้านหญิงอยู่แล้วหนึ่งคน
แม่บ้านคนนี้ดูอายุราวยี่สิบกว่าปี นอกจากผิวจะคล้ำเล็กน้อยแล้ว ดูเหมือนจะมีเชื้อสายฟิลิปปินส์อยู่บ้าง นอกนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ
เธอชื่อคอนนี่
ตอนเช้า เธอนั่งรถประจำทางไปหาเพื่อนที่เกาลูน พอกลับมาก็ทราบจากแวน ลินเดน ว่าวิลล่าหลังนี้ได้ขายให้กับเศรษฐีชาวจีนแซ่จางไปแล้ว
และเขาจะเดินทางออกจากฮ่องกงไปยังฮอลแลนด์
ถ้าคอนนี่ยินดีตามเขากลับไปอัมสเตอร์ดัม ก็สามารถตามไปได้ พอไปถึงที่นั่นก็จะจ่ายเงินเดือนให้เธอตามอัตราที่นั่น
คอนนี่ตอนนี้คุ้นเคยกับชีวิตในฮ่องกงแล้ว ที่ฮ่องกงก็มีเพื่อนๆ จากฟิลิปปินส์ของเธออยู่ ถ้าต้องบินไปไกลถึงฮอลแลนด์ ก็ไม่รู้ว่าที่นั่นจะเป็นอย่างไร
แน่นอนว่า เธอยังต้องดูด้วยว่าเจ้าของคนใหม่นี้เป็นคนอย่างไร?
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อคอนนี่ คุณต้องเป็นนายจ้างคนใหม่ คุณจางแน่ๆ เลย” คอนนี่รีบเดินเข้ามา
จางถิงพยักหน้า
เดินเข้าไปในห้องโถงชั้นหนึ่งของวิลล่า
เห็นได้ชัดว่า ที่นี่แม้ปกติจะมีแม่บ้านหญิงสองคน แต่ก็สามารถทำความสะอาดได้หมดจด แสดงว่าแม่บ้านทั้งสองคนนี้ขยันขันแข็งมาก
จางถิงชอบคนขยัน
“คอนนี่ คุณแวน ลินเดน ขายที่นี่ให้ฉันแล้ว คุณคงรู้แล้วใช่ไหม”
“คุณจาง ฉันรู้ค่ะ”
“แล้วคุณจะไปหรือจะอยู่ต่อ”
“คุณจาง ถ้าคุณยินดีให้ฉันทำงานนี้ต่อ ฉันก็ยินดีที่จะอยู่ต่อค่ะ”
“ก่อนหน้านี้คุณได้เงินเดือนเท่าไหร่”
“สามร้อยกว่าดอลลาร์ฮ่องกงค่ะ”
จางถิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะรู้ว่าตอนนี้รายได้ของคนหาเช้ากินค่ำในฮ่องกงส่วนใหญ่อยู่ที่หลักร้อยดอลลาร์ต่อเดือน แต่เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะทำงานในวิลล่านี้ด้วยเงินเดือนไม่ถึงสี่ร้อยดอลลาร์ต่อเดือน
จางถิงรู้ดีว่า แม้จะถึงชาติก่อนของเขา คือศตวรรษที่ 21 เงินเดือนแม่บ้านในฮ่องกงก็ยังคงอยู่ที่ประมาณสี่ถึงห้าพันดอลลาร์ฮ่องกง อย่างมากก็อาจจะแค่หกถึงเจ็ดพันเท่านั้น
เมื่อคำนวณดูแล้ว รายได้ของแม่บ้านในฮ่องกงน่าจะค่อนข้างต่ำมาโดยตลอด
นั่นหมายความว่า นี่คือราคาตลาด
“ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้คุณเป็น 600 ดอลลาร์ต่อเดือน”
นั่นก็เพิ่มขึ้นมาอีกสองร้อยกว่าดอลลาร์?
คอนนี่ประหลาดใจมาก นายจ้างคนใหม่นี้ ไม่เพียงแต่ไม่ไล่เธอออก ไม่ลดเงินเดือน แต่ยังขึ้นเงินเดือนให้อีกสองสามร้อยดอลลาร์ นี่เป็นสิ่งที่คอนนี่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
“คุณจาง ขอบคุณค่ะ”
“ทำงานของตัวเองให้ดี แล้วก็คืนนี้ฉันเชิญเพื่อนผู้หญิงผิวขาวมาทานอาหารเย็น คุณทำอาหารอะไรเป็นบ้าง”
“คุณจาง ปกติฉันทำอาหารฟิลิปปินส์ อาหารกวางตุ้ง แล้วก็อาหารดัตช์ค่ะ”
“งั้นทำอาหารกวางตุ้งง่ายๆ ก็แล้วกัน”
เงินส่วนใหญ่ของจางถิงอยู่ในธนาคาร แต่เขาก็ยังมีเงินสดติดตัวอยู่สองสามพัน
ตอนนี้เขาหยิบเงินออกมาห้าพันเป็นค่าใช้จ่ายในการซื้อของสำหรับเดือนนี้
คอนนี่ไม่จำเป็นต้องไปซื้อของในตัวเมืองฮ่องกง แต่สามารถหาซื้อได้ที่ตลาดใกล้ๆ เมืองเล็กๆ รีพัลส์เบย์ ซึ่งมีทั้งอาหารทะเล เนื้อสัตว์ และผักขาย
ถ้าคนที่วิลล่ามีจำนวนมาก อาจจะต้องไปซื้อของในตัวเมืองถึงจะดีกว่า
จางถิงกับเหลาชือหลี่นั่งอยู่ที่นั่น คอนนี่ก็รีบไปชงกาแฟมาให้จางถิงคนละแก้ว
ชาวดัตช์ชอบดื่มกาแฟมากที่สุด เมล็ดกาแฟที่เหลืออยู่ที่นี่ก็เป็นของสามีภรรยาแวน ลินเดน
...
บ่ายสามโมงกว่า
หวังฮุ่ยอี๋เดินทางมาจากย่านเซ็นทรัลของฮ่องกงโดยรถประจำทางตามที่อยู่ที่จางถิงให้ไว้
แต่เมื่อมาถึงป้ายรถประจำทางใกล้กับเมืองเล็กๆ รีพัลส์เบย์ เธอก็ต้องลงจากรถ แล้วเดินตามที่อยู่ไปอีกหลายร้อยเมตรจึงจะถึงวิลล่ากลางหุบเขาแห่งนี้
เมื่อหวังฮุ่ยอี๋กดกริ่ง คนที่ออกมาเปิดประตูก็คือคอนนี่
“สวัสดีค่ะ ที่นี่บ้านคุณจางหรือเปล่าคะ”
“ใช่ค่ะ คุณคือ?”
“คุณจางเชิญฉันมาทำงานที่นี่ค่ะ”
เมื่อเห็นหวังฮุ่ยอี๋แต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ คอนนี่ก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะมาทำงานเป็นแม่บ้านที่นี่
เมื่อหวังฮุ่ยอี๋เข้าไป ก็เห็นคุณจางกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ ส่วนเหลาชือหลี่ก็นั่งมองอยู่ข้างๆ
ชาติก่อนจางถิงชอบว่ายน้ำ ส่วนร่างเดิมของเขาเติบโตมาในชนบท บริเวณใกล้เคียงมีแม่น้ำลำธารมากมาย แถมยังเป็นทหารกองหนุนในหมู่บ้าน เนื่องจากบ้านเกิดมักประสบอุทกภัย จางถิงจึงต้องช่วยเหลือกู้ภัยอยู่บ่อยครั้ง เขาจะว่ายน้ำไม่เป็นได้อย่างไร
เมื่อครู่จางถิงถอดเสื้อผ้าแล้วกระโดดลงสระว่ายน้ำ คำแรกที่ได้ลิ้มรสคือน้ำในสระซึ่งเค็ม เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าในฮ่องกง ทรัพยากรน้ำจืดมีค่ามาก ในยุคหกสิบฮ่องกงเคยประสบปัญหาขาดแคลนน้ำอย่างรุนแรงหลายครั้ง หากไม่มีโครงการส่งน้ำจากแม่น้ำตงเจียงของจีนแผ่นดินใหญ่มายังฮ่องกง ป่านนี้ฮ่องกงก็ยังคงขาดแคลนน้ำอยู่
ถึงกระนั้น ทรัพยากรน้ำในฮ่องกงก็แบ่งเป็นน้ำจืดและน้ำทะเล
เนื่องจากฮ่องกงอยู่ติดทะเล จึงมีน้ำทะเลมากมาย สามารถใช้ชำระล้างโถส้วม และใช้เป็นน้ำในสระว่ายน้ำของเศรษฐีได้
คนรวยไม่รู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลืองน้ำ สามารถใช้น้ำจืดเติมสระว่ายน้ำได้เช่นกัน อย่างสามีภรรยาแวน ลินเดน ที่เป็นคนประหยัดมาก ย่อมไม่ใช้น้ำจืดว่ายน้ำ
หลังจากจางถิงดื่มน้ำทะเลเข้าไปหนึ่งอึก เนื่องจากอากาศในฮ่องกงตอนนี้ ช่วงบ่ายน้ำทะเลชั้นบนจะร้อน การว่ายน้ำในสระนี้สักรอบก็รู้สึกสบายดี
เมื่อเห็นท่าทางของจางถิงเมื่อครู่ เหลาชือหลี่ที่นั่งอยู่ใต้ร่มกันแดดข้างๆ ก็อดหัวเราะไม่ได้
“คุณเหลา อยากลงมาว่ายน้ำด้วยกันไหมครับ”
“ฉัน... ฉันว่ายไม่เป็นค่ะ”
จางถิงก็ไม่รู้ว่าเธอว่ายไม่เป็นจริงๆ หรือแค่เขินอาย
เมื่อเขาว่ายไปสองสามรอบ กำลังจะขึ้นจากสระ ก็เห็นคอนนี่พาหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา
นี่ไม่ใช่หวังฮุ่ยอี๋หรอกหรือ?
“คุณจาง ฉันมาแล้วค่ะ”
หวังฮุ่ยอี๋ถูกจางถิงดึงตัวมาจากโรงแรมแมนดารินด้วยค่าจ้างสองพันดอลลาร์ต่อเดือน แน่นอนว่างานของเธอย่อมแตกต่างจากแม่บ้านคนอื่นๆ
“หวังฮุ่ยอี๋ คุณไปแบ่งงานกับคอนนี่ก่อน”
เมื่อจางถิงขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ
คอนนี่รีบไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาให้จางถิงสวม
จางถิงพบว่าน้ำทะเลนี้เค็มจริงๆ เขาจึงกลับไปล้างตัวด้วยน้ำจืดก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดลำลองเหมือนเดิม พอออกมาก็รู้สึกดีมาก
“คอนนี่ คุณทำชายามบ่ายเป็นไหม”
“เป็นนิดหน่อยค่ะ”
“ถ้างั้นเตรียมชายามบ่ายมาให้สองชุด”
คอนนี่กับหวังฮุ่ยอี๋ไปเตรียมชายามบ่าย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
คอนนี่นำขนมเค้กแบบดัตช์ที่สามีภรรยาแวน ลินเดน ชอบทานมาเสิร์ฟ พร้อมกับกาแฟสองแก้ว
จางถิงกับเหลาชือหลี่ไม่ชอบทานอาหารดัตช์ ดูเหมือนว่าคงต้องจ้างเชฟเพิ่มอีกสองคน คนที่ทำอาหารจีนและอาหารตะวันตกเป็น