บทที่ 19 การว่าจ้างพ่อบ้านและบอดี้การ์ด

บทที่ 19 การว่าจ้างพ่อบ้านและบอดี้การ์ด
ไม่ว่ายุคสมัยไหน บุคลากรก็มีความสำคัญเสมอ
ตอนนี้จางถิงก่อตั้งบริษัท กาแล็กซี อินเวสต์เมนต์ เขาจึงต้องการให้แคทธีแนะนำบุคลากรกลุ่มหนึ่ง
“เจ้านายคะ คุณหมายถึงให้ดิฉันแนะนำบุคลากรเหรอคะ”
“ใช่ ในอนาคตหลายๆ เรื่องฉันจะไม่แสดงตัว”
“ถ้างั้นคืนนี้ดิฉันจะลองคิดดูว่าใครเหมาะสมบ้างค่ะ”
ขณะที่จางถิงกับแคทธีกำลังคุยกัน เหลาชือหลี่ที่อยู่ข้างๆ ก็คอยฟังอยู่ เธอไม่คาดคิดว่าจางถิงจะสามารถดึงตัวผู้บริหารหญิงผิวขาวของธนาคารเอชเอสบีซีมาทำงานให้เขาได้อย่างง่ายดาย แถมยังให้เธอช่วยแนะนำบุคลากรอีกด้วย
จางถิงเห็นว่าเหลาชือหลี่ดูเหมือนจะส่งสายตาให้เขาอยู่
จางถิงยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ยิ่งจางถิงคุยกับแคทธีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้แคทธีนับถือเจ้านายคนใหม่นี้มากขึ้น เธอรู้ว่าคุณจางคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
หกโมงครึ่ง
ที่ห้องอาหารแยกต่างหากนอกวิลล่า
หวังฮุ่ยอี๋กับคอนนี่ทำอาหารกวางตุ้งเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เมื่อจางถิง แคทธี และเหลาชือหลี่นั่งลง
ในชาติก่อนที่เซี่ยงไฮ้ จางถิงส่วนใหญ่ทานอาหารฝีมือแม่กับแม่บ้าน
นอกจากนั้น เพราะต้องออกงานสังคมบ่อยครั้ง ด้วยฐานะและตำแหน่งของเขา มีอาหารเลิศรสอะไรบ้างที่เขาไม่เคยลิ้มลอง
ในทางกลับกัน ร่างเดิมของเขาคนนี้ ตอนอยู่ที่บ้านเกิด สัปดาห์หนึ่งยังไม่ได้ทานเนื้อสักครั้ง ถึงแม้ว่าสัปดาห์นี้ที่โรงแรมจะทานดีมาก แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเนื้อ เขาก็ยังรู้สึกว่ามีปฏิกิริยาอยู่บ้าง
หวังฮุ่ยอี๋กับคอนนี่ยืนมองอยู่ข้างๆ
จางถิงทานอาหารเงียบๆ
หลังจากชิมแล้ว เขาก็พบว่าอาหารกวางตุ้งนี้ไม่ค่อยต้นตำรับเท่าไหร่
อาจเป็นเพราะหวังฮุ่ยอี๋กับคอนนี่ทำตามวิธีทำอาหารกวางตุ้งแบบธรรมดาทั่วไป
ในตอนนี้ จางถิงกับแคทธีต่างก็อารมณ์ดี จึงไม่ได้พูดอะไร
หนึ่งทุ่มกว่า
ทานอาหารเย็นเสร็จ
ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
แคทธีบอกลาจางถิง แล้วขับรถกลับอพาร์ตเมนต์ก่อน
นอกจากจะต้องหาที่ตั้งสำนักงานที่เหมาะสมแล้ว คืนนี้ยังต้องพิจารณาว่าจะแนะนำบุคลากรคนไหนให้เจ้านายดี
แคทธีจากไป
เหลาชือหลี่เดินตามจางถิง
ทั้งสองคนออกไปรับลมข้างนอก
ลมภูเขาพัดมาเป็นระยะๆ ยืนอยู่ที่นี่ รู้สึกสบายมาก
“คุณจาง ฉันก็แนะนำคนให้คุณได้นะคะ”
จางถิงรู้มานานแล้วว่าเหลาชือหลี่คนนี้น่าจะมาจากตระกูลเหลาที่ลึกลับที่สุดในฮ่องกง ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้สืบทอดรุ่นที่สองของตระกูลเหลาเป็นอย่างไรนั้น จางถิงก็ไม่รู้
คุณหนูใหญ่อย่างเหลาชือหลี่ แม้ว่าตอนนี้จะช่วยงานเขาหลายอย่าง
แต่จางถิงก็รู้ว่า เธอคงไม่ได้อยู่ที่นี่นาน
“แนะนำคน?”
จางถิงคิดว่า ตอนนี้ที่วิลล่ามีแม่บ้านหญิงแค่สองคน นอกจากนั้น สิ่งที่จางถิงให้ความสำคัญที่สุดคือปัญหาเรื่องความปลอดภัยของเขา
เขารู้ดีว่า ตั้งแต่ยุคเจ็ดสิบถึงเก้าสิบ ความปลอดภัยในฮ่องกงนั้นย่ำแย่เป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยของคนธรรมดาที่ไม่ได้รับการรับประกัน แม้แต่เศรษฐีเหล่านั้นก็ยังเคยถูกลักพาตัวและข่มขู่
เมื่อความมั่งคั่งและชื่อเสียงของเขาเพิ่มขึ้น ย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย ถึงตอนนั้นหากไม่มีบอดี้การ์ดอยู่ข้างกาย ก็ย่อมไม่สบายใจ
เมื่อเห็นจางถิงมองมา หัวใจของเหลาชือหลี่ก็เต้นรัว รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่ง
“คุณเหลา คุณก็เห็นแล้วว่าที่วิลล่านี้นอกจากแม่บ้านสองคนแล้วก็ไม่มีอะไรเลย ในเมื่อคุณรู้จักคนในฮ่องกงมากมาย และฉันก็เชื่อใจคุณมาก การให้คุณแนะนำคนให้ก็เหมาะสมมากจริงๆ”
“คุณจาง เชิญพูดได้เลยค่ะ”
“หนึ่ง พ่อบ้าน ฉันต้องการพ่อบ้านที่มีความสามารถในการจัดการวิลล่าให้ดี”
แวน ลินเดน คนก่อนเป็นแค่นักธุรกิจธรรมดา แถมยังไม่อยากเสียเงินในด้านนี้ จึงไม่ได้จ้างพ่อบ้าน จางถิงรู้ดีว่าเขาต้องจ้างพ่อบ้านสักคน
“สอง จ้างเชฟสองคน คนหนึ่งต้องทำอาหารตะวันตกเป็น อีกคนทำอาหารกวางตุ้งเป็น”
ตอนนี้คอนนี่กับหวังฮุ่ยอี๋ไม่ใช่เชฟมืออาชีพ ให้พวกเธอทำอาหารก็ทำได้ไม่ดี ถ้าเป็นแค่อาหารบ้านๆ ก็พอไหว
ถ้าจางถิงต้องการจะทานเองหรือเลี้ยงแขก ก็ต้องจ้างเชฟฝีมือดีสองคนมา
อย่างเชฟเหล่านี้ ก็ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ มิฉะนั้นใครจะรู้ว่าจ้างมาแล้ว จะแอบใส่ยาอะไรลงไปบ้างก็ไม่รู้
“สาม ฉันต้องจ้างบอดี้การ์ดก่อน คุณเหลา ความปลอดภัยในฮ่องกง คุณน่าจะรู้ดี แล้วก็ที่วิลล่านี่ ถ้าไม่มีบอดี้การ์ด กลางคืนมีคนปีนกำแพงเข้ามาก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร”
ไม่ว่าจะเป็นพ่อบ้าน เชฟ หรือบอดี้การ์ด
ล้วนต้องการคนที่ไว้ใจได้แนะนำและรับรอง
จางถิงรู้ดีว่า ในเมื่อเหลาชือหลี่เป็นคนตระกูลเหลา รู้จักคนมากมาย และตอนนี้จางถิงก็เชื่อใจเหลาชือหลี่ การให้เหลาชือหลี่แนะนำจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“คุณจาง ยังมีอีกไหมคะ”
“ก็คือบอดี้การ์ดที่จ้างมาต้องขับรถเป็นด้วย ดูสิครับ วันๆ นี้ให้คุณขับรถส่งผมตลอด รบกวนคุณมากเลย”
เหลาชือหลี่เข้าใจแล้ว
“อย่างคนเหล่านี้ ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้แนะนำมาเท่านั้น ฉันถึงจะกล้ารับ ตอนนี้ฉันให้คุณแนะนำมา แน่นอนว่าฉันเชื่อใจคุณมาก”
“คุณจาง ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจค่ะ”
เมื่อเห็นสายตาของจางถิงมองมา เหลาชือหลี่ก็ดูจะเขินอายเล็กน้อย
จางถิงจึงใช้มือข้างหนึ่งวางบนบ่าของเธอ แล้วมองไปที่เธอพลางพูดว่า “คุณเหลา ฉันจะไม่ให้คุณทำงานเหล่านี้ให้ฉันเปล่าๆ หรอกนะ”
เหลาชือหลี่รู้ดีว่า ถ้าเป็นแค่ค่าเหนื่อย เธอก็คงไม่สนใจ
ตอนนี้ดึกมากแล้ว
เดิมทีจางถิงอยากให้เธอพักที่นี่ก่อนคืนนี้ พรุ่งนี้ค่อยทานอาหารเช้าแล้วค่อยกลับ แต่ตอนนี้เพราะเรื่องที่จางถิงบอกว่าต้องหาคนเหล่านั้น เธอจึงเตรียมจะกลับไปที่บ้านตระกูลเหลาทันที
“คุณจาง พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่นะคะ”
จางถิงกำลังจะเรียกเธอไว้ เหลาชือหลี่ก็เดินไปยังรถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงของเธอแล้ว
เหลาชือหลี่ขับรถออกจากที่นี่
เป็นคอนนี่ที่ออกไปเปิดประตูเหล็กให้
เมื่อเหลาชือหลี่ขับรถจากไป ไม่นานก็หายลับไปในความมืดของค่ำคืน คอนนี่ก็เดินมาบอกว่า “คุณจาง คุณเหลาขับรถออกไปแล้วค่ะ”
จางถิงเพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
จางถิงเห็นว่าที่วิลล่านี้นอกจากชั้นหนึ่งที่เปิดไฟแล้ว ที่อื่นก็ไม่ได้เปิดไฟเลย
“คอนนี่ ทำไมที่อื่นไม่เปิดไฟล่ะ”
“คุณจาง ปกติคุณแวน ลินเดน กับภรรยาจะประหยัดมาก ไม่ยอมเปิดไฟเยอะค่ะ”
จางถิงเข้าใจแล้ว
ชาวดัตช์แวน ลินเดน คนนี้ก็ถือว่าเป็นคนรวยในฮ่องกง แต่ก็ประหยัดมาก ที่วิลล่านี่ โดยพื้นฐานแล้วถ้าไม่มีคนอยู่ชั้นบน ก็จะไม่เปิดไฟชั้นบน
“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน เตรียมให้ด้วย”
“ค่ะ คุณจาง”
คอนนี่กับหวังฮุ่ยอี๋รีบไปเตรียม
เมื่อคอนนี่นำเสื้อผ้าไปวางไว้ในห้องน้ำให้จางถิง
ห้องน้ำของวิลล่านี้ใหญ่กว่าห้องน้ำของโรงแรมมาก เมื่อเตรียมพร้อมแล้ว จางถิงก็เข้าไปอาบน้ำร้อนอย่างสบายใจก่อน
อาบน้ำเสร็จ
ก็สวมชุดลำลองออกมา
จางถิงมาถึงห้องนอนใหญ่ชั้นสอง
ห้องนอนใหญ่นี้เดิมทีเป็นที่พักของสามีภรรยาแวน ลินเดน กับลูกสาวคนเล็ก พื้นที่ภายในกว้างขวางมาก ห้องนอนใหญ่ห้องเดียวมีพื้นที่รวมเกือบหนึ่งร้อยตารางเมตร
ภายในนอกจากห้องใหญ่หนึ่งห้องแล้ว ยังมีห้องเล็กอีกหนึ่งห้อง และห้องหนังสืออีกหนึ่งห้อง รวมถึงห้องน้ำส่วนตัว การจัดวางโดยรวมดูแล้วยังไม่ดีเท่าไหร่
วิลล่าหลังนี้ไม่เล็กเลย ตอนนี้มีแค่สามคน ก็ยังเงียบเกินไป
“คุณจาง ห้องนอนใหญ่ฉันจัดเรียงใหม่เรียบร้อยแล้วค่ะ” คอนนี่กล่าว
จางถิงกลับรู้ว่า ของหลายอย่างในนี้เป็นของที่สามีภรรยาแวน ลินเดน เคยใช้มาก่อน ถึงตอนนั้นเขาก็ต้องให้คนมาเก็บกวาดทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นของใหม่
เขาไม่ขาดเงิน ย่อมไม่ประหยัดกับของเหล่านี้
เมื่อจางถิงมาถึงห้องหนังสือแล้วนั่งลง
ตอนนี้ในห้องหนังสือมีตู้หนังสือขนาดใหญ่มาก หลังตู้หนังสือมีหนังสืออยู่มากมาย
อาจจะมีหนังสือไม่กี่เล่มที่แวน ลินเดน นำติดตัวไปด้วย นอกนั้นก็ยังอยู่ที่นี่ทั้งหมด ดูแล้วให้ความรู้สึกของห้องหนังสือจริงๆ
จางถิงนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องหนังสือ มองไปยังหญิงสาวสองคนที่อยู่ข้างหน้า
“ตอนนี้ที่นี่มีหนังสือพิมพ์ไหม”
“คุณจาง คุณแวน ลินเดน ไม่ได้รับหนังสือพิมพ์ค่ะ”
จางถิงพูดไม่ออก
ในยุคนี้ การไม่มีหนังสือพิมพ์ ก็เท่ากับขาดช่องทางข่าวสารที่สำคัญไปหนึ่งช่องทาง
ดูเหมือนว่าต้องรอให้พ่อบ้านคนใหม่มาแล้ว เรื่องเหล่านี้ก็ต้องเปลี่ยนแปลง
“คุณผู้ชายคะ ดิฉันจะนำน้ำมาให้นะคะ”
ตอนที่หวังฮุ่ยอี๋ไปรินน้ำมาให้จางถิง
จางถิงรู้ว่าไม่มีอะไรต้องทำแล้ว
“พวกคุณไปทำธุระของตัวเองเถอะ ไม่มีอะไรแล้วก็ไปพักผ่อนได้”
“ค่ะ คุณจาง”
หลังจากสองสาวจากไป
จางถิงรู้สึกว่าในห้องหนังสือนี้นอกจากจะมีแสงไฟอ่อนๆ ส่องออกมาแล้ว เมื่อมองออกไปข้างนอก นอกจากจะเห็นแสงไฟจากวิลล่าที่อยู่ไกลๆ ได้บ้าง
ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะเงียบสงบ
ในสัปดาห์ที่จางถิงมาถึงโลกนี้ เขาก็คิดว่าตัวเองไม่เพียงแต่มีเงินสิบล้านดอลลาร์ฮ่องกงในยุคนี้ แต่ตอนนี้ยังได้เป็นเจ้าของคฤหาสน์วิลล่ากลางหุบเขารีพัลส์เบย์อีกด้วย
ที่สำคัญที่สุดคือ จางถิงรู้ว่าตัวเองยังสามารถสร้างความมั่งคั่งได้อีกมากมายผ่านระบบจำลองพอร์ตหุ้น