บทที่ 1 เกิดใหม่เป็นหมาป่า

ขั้วโลกเหนือ… ดินแดนที่ปกคลุมด้วยความหนาวเหน็บสุดขั้ว

เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ทุกสิ่งรอบตัวก็พลันกลายเป็นความเงียบงันท่ามกลางหิมะขาวโพลน ดินแดนที่เคยไร้ผู้คนและสัตว์ป่าอยู่แล้ว ยิ่งดูรกร้างมากขึ้นไปอีก

ในถ้ำแห่งหนึ่งกลางขั้วโลกเหนือ ลูกหมาป่าอาร์กติกตัวน้อยกำลังนอนหลับซุกอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของแม่หมาป่าที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์

ซูหลินพลิกตัวเล็กน้อย รู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นเหลือเกิน ที่นี่ช่างเหมาะสำหรับการนอนหลับจริง ๆ

“อู้ววววว~”

เสียงหอนเล็ก ๆ ดังออกมา ขณะที่เขากึ่งหลับกึ่งตื่น พยายามจะยกแขนขึ้นมาขยี้ตา

ทว่า…เขากลับสะดุ้งตื่นเต็มตา!

“เดี๋ยวก่อน… แขนของฉันหายไปไหน แล้วเสียงเมื่อกี้มันอะไร”

ซูหลินถึงกับตกตะลึง เมื่อพบว่าตัวเองไม่มีแขน ไม่มีมือ เสียงที่เปล่งออกมาก็ไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่กลับเป็นเสียงหอนของหมาป่าแทน!

“นี่ฉันกำลังฝันอยู่ใช่ไหม” เขาคิดในใจอย่างตื่นตระหนก

แต่เมื่อเขาพยายามมองไปรอบ ๆ สิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น

เขากลายเป็นลูกหมาป่าอาร์กติกตัวเล็ก ๆ ขนสีขาวโพลน ความยาวลำตัวแค่ราว 30 เซนติเมตรเท่านั้น!

“อะไรเนี่ย… เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับฉันกันแน่”

สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ ดึงสติกลับมา และนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่จะหมดสติไป

ซูหลิน…ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทเศรษฐี เขามีใจรักการผจญภัยมาตลอด พ่อแม่มัวแต่ทุ่มเทให้กับธุรกิจ ไม่เคยมีเวลาใส่ใจเขาเลย ตลอดเวลากว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา เขาเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาตลอด

และเมื่อวานนี้เอง เขาได้ออกไปสำรวจถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ค้นพบกลับทำให้เขาจดจำไม่ลืม

ในถ้ำนั้นมี “โลงคริสตัล” สลักลวดลายซับซ้อนและอักษรโบราณประหลาด ๆ เต็มไปหมด

โลงคริสตัล! ไม่ว่าจะยุคโบราณหรือปัจจุบัน การสร้างขึ้นสักโลงหนึ่งต้องใช้ทรัพยากรและเทคโนโลยีอย่างมหาศาลเกินจินตนาการ

ด้วยความสนใจใคร่รู้ เขาเข้าไปตรวจสอบอย่างใกล้ชิดอยู่นาน เนื่องจากมีประสบการณ์ผจญภัยมากมาย อีกทั้งยังเรียนจบทางด้านโบราณคดี ทำให้พอจะเข้าใจอักษรบางส่วนได้บ้าง แม้จะเป็นเพียงเศษประโยคที่ไม่ปะติดปะต่อ เช่น “ยุคน้ำแข็ง” “การเปลี่ยนแปลงของโลก” “การวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต” หรือ “การหวนคืนของเทพและอสูร”

ทว่า หลังจากเพ่งพินิจอยู่นาน เขากลับรู้สึกเวียนหัวรุนแรง จนร่างทรุดล้มหมดสติไปตรงนั้น

ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองมาเกิดใหม่เป็นหมาป่า!

เขายกอุ้งเท้าหมาป่าสีขาวขึ้นมา แล้วตบเข้ากับหน้าตัวเองแรง ๆ

“เพียะ!”

เจ็บจริง!

ความเจ็บปวดที่สัมผัสได้ ทำให้ซูหลินหน้าตึง รู้สึกสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก

“นี่ฉัน… กลายเป็นลูกหมาป่าอาร์กติกไปแล้วจริง ๆ งั้นเหรอ โอ้สวรรค์… ชีวิตฉันยังไม่ทันเริ่มต้นเลยแท้ ๆ จะมากลั่นแกล้งกันแบบนี้ไม่ได้นะ”

แต่ไม่ว่าจะตะโกนในใจมากเพียงใด ความจริงก็ไม่เปลี่ยนแปลง เขาคือหมาป่าน้อยจริง ๆ

โชคยังดีที่ซูหลินเป็นคนที่ปรับตัวเก่ง เนื่องจากเคยชินกับการใช้ชีวิตคนเดียว ทำให้ไม่นานเขาก็พอจะยอมรับสถานะใหม่นี้ได้

และในขณะที่พยายามตั้งสติอยู่นั้น

ภาพหน้าต่างสีเทาจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า นี่เป็นสิ่งที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

【ชื่อ】: ซูหลิน

【เผ่าพันธุ์】: หมาป่าอาร์กติก

【ระดับ】: 0 (ต้องใช้แต้ม วิวัฒนาการ 10 แต้ม เพื่อเลื่อนระดับ)

【ค่าพลังชีวิต】: 10

【ความอดทน】: 1

【พลังการโจมตี】: 1

【การป้องกัน】: 1

【ความเร็ว】: 1

【แต้มวิวัฒนาการ】: 0

【ระบบวิวัฒนาการจากการกลืนกิน ได้รับการเปิดใช้งาน สำเร็จ! รางวัลสำหรับการเริ่มต้น: ยาเพิ่มศักยภาพ 10 ขวด (ใช้เพื่อกระตุ้นศักยภาพภายในร่างกาย)】

“นี่มัน…”

ซูหลินอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนแววตาจะเปล่งประกายยินดีขึ้นมา

อย่างน้อยชะตากรรมก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไป แม้จะกลายเป็นหมาป่าน้อย แต่เขายังมี “ระบบ” คอยช่วยเหลือ

ไม่จำเป็นต้องฝันถึงการกลับไปเป็นมนุษย์ก็ได้ ขอเพียงมีชีวิตรอดท่ามกลางขั้วโลกเหนืออันหนาวเหน็บให้ได้ก็ถือว่าดีเกินพอแล้ว

“วิวัฒนาการจากการกลืนกิน… หมายความว่าฉันสามารถกลืนกินสิ่งต่าง ๆ เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของตัวเองได้สินะ แล้วส่วนค่าพลังชีวิตก็น่าจะเป็นพลังชีวิต ถ้าลดลงเหลือศูนย์ก็คงตายแน่ ๆ ความอดทนก็คือความแข็งแรงของร่างกาย พลังโจมตี ก็น่าจะตรงตัว การป้องกันคือความสามารถในการรับแรงปะทะ ส่วนความเร็วก็คือการเคลื่อนไหวและปฏิกิริยา…”

ทุกอย่างเข้าใจได้ไม่ยาก

ส่วน “ยาเพิ่มศักยภาพ” ก็ตามคำอธิบายชัดเจนว่า เป็นสิ่งที่ช่วยกระตุ้นพลังแฝงในร่างกาย นับว่าเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง

เมื่อเข้าใจระบบทั้งหมด ซูหลินก็คลายความหดหู่ใจไปไม่น้อย

เขาเงยหัวเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยขนสีขาวขึ้น มองไปยังแม่หมาป่าที่โอบกอดตนอยู่ทันที

และแล้ว หน้าต่างคุณสมบัติอีกบานก็ผุดขึ้นมา

【เผ่าพันธุ์】: หมาป่าอาร์กติก (เพศเมีย)

【ระดับ】: 4

【ค่าพลังชีวิต】: 432

【ความอดทน】: 42

【พลังการโจมตี】: 39

【การป้องกัน】: 37

【ความเร็ว】: 35

ชัดเจนว่าแม่หมาป่าแข็งแกร่งกว่าตัวเขาหลายเท่า และนี่คงเป็นระดับมาตรฐานของหมาป่าอาร์กติกเพศเมียทั่วไป

ซูหลินพยายามดิ้นออกจากอุ้งเท้าของแม่หมาป่า ก่อนจะค่อย ๆ คลานไปด้านข้างของถ้ำ ที่นั่นยังมีหมาป่าอีกหลายตัวนอนพักอยู่ ดูเหมือนหมาป่าจะใช้ชีวิตเป็นฝูงจริง ๆ

ใกล้แม่หมาป่าที่สุดก็คือพ่อหมาป่า และเมื่อเขาลองสอดส่องดู ก็พบว่าพ่อหมาป่ามีค่าพลังสูงที่สุดในถ้ำ อีกทั้งตำแหน่งที่นอนยังอยู่กลางถ้ำตรงจุดที่แสงแดดส่องถึงพอดี แสดงให้เห็นชัดว่าเป็น “จ่าฝูง”

【เผ่าพันธุ์】: หมาป่าอาร์กติก (เพศผู้)

【ระดับ】: 6

【ค่าพลังชีวิต】: 589

【ความอดทน】: 68

【พลังโจมตี】: 59

【การป้องกัน】: 57

【ความเร็ว】: 60

เมื่อเปรียบเทียบกับแม่หมาป่าแล้ว พ่อหมาป่ามีพลังเหนือกว่ามากทีเดียว ถือว่าอยู่ในระดับหัวกะทิของหมาป่าอาร์กติกเพศผู้

“อู้ววววว~”

ทันใดนั้น แม่หมาป่าก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว จึงลืมตาขึ้น พร้อมส่งเสียงขู่เบา ๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนจะใช้เท้าดันลูกน้อยกลับเข้ามาแนบอก
 

ตอนนั้นเอง ซูหลินถึงได้สังเกตเห็นว่า ในอ้อมกอดแม่หมาป่ายังมีลูกหมาป่าอีกตัวหนึ่ง ตัวเล็กกว่าเขา ดูท่าจะเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขาเอง กำลังดูดนมอย่างเอร็ดอร่อย

เพียงแค่มอง เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที แม้ใจจะต่อต้าน แต่สัญชาตญาณของร่างกายกลับโหยหาอย่างรุนแรง

สุดท้าย ซูหลินก็ยอมขยับเข้าไปบ้าง เลียนแบบน้องสาว แล้วดูดนมแม่หมาป่าอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"ติ๊ง! โฮสต์ กินนมแม่หมาป่าอาร์กติก ได้รับแต้มวิวัฒนาการ +0.1"
 

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันกับรสชาติหอมหวานที่แล่นเข้าสู่ลิ้น ทำให้ดวงตาของซูหลินเป็นประกายสว่างขึ้นมาทันที…

-----------