วัวมัสค์คลั่ง

บาดแผลเหนือดวงตาของวัวมัสค์เริ่มรบกวนการมองเห็นของมัน
สายตาที่พร่ามัวทำให้ภาพเบื้องหน้าซ้อนทับกัน ม่านเลือดปกคลุมดวงตาข้างที่บาดเจ็บจนมองอะไรแทบไม่เห็น

“มอออ!”

เสียงคำรามต่ำดังก้องออกมา ความเจ็บปวดและการมองเห็นที่ถูกรบกวนผลักให้มันโกรธเกรี้ยวอีกครั้ง
และ สิ่งที่ทำให้มันบาดเจ็บก็คือหมาป่าสรเลวตัวนี้!

เจ้าวัวมัสค์พุ่งทะยานตรงเข้าหาซูหลินอย่างบ้าคลั่ง ด้วยน้ำหนักตัวกว่า 250 กิโลกรัม บวกกับแรงพุ่งกระแทก ความรุนแรงที่เกิดขึ้นจึงเกินกว่าจะประมาณได้

“อ้าววว!”

เสียงหอนแหลมยาวของหมาป่าดังก้องไปทั่วพื้นที่ ซูหลินเพ่งมองวัวมัสค์ที่พุ่งตรงเข้ามาอย่างไม่ลดละ

เมื่ออีกฝ่ายใกล้เข้ามาเต็มที เขาเพียงขยับร่างหมาป่าไปด้านข้างเล็กน้อย ราวกับนักสู้กระทิงชาวสเปนที่สง่างาม หลบพ้นการพุ่งชนที่ดุร้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในจังหวะที่ร่างทั้งสองเฉียดผ่าน ซูหลินก็เหวี่ยงอุ้งเล็บคมกริบฟาดไปที่ลำคอของมัน ปังง...เล็บแหลมราวกับคมมีด กรีดลงจนเกิดบาดแผลลึกหลายรอย

“มอออ!”

เสียงร้องโหยหวนดังก้อง วัวมัสค์เจ็บปวดและคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม
มันหันกลับอย่างฉับพลัน ก่อนจะพุ่งโจมตีอีกครั้ง

แต่คราวนี้ มันไม่เร่งความเร็วสุดกำลัง หากแต่ลดจังหวะลงเพื่อรอดูว่าซูหลินจะหลบไปทางไหน

"มันฉลาดขึ้น!"

ซูหลินประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าวัวมัสค์ที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียวจะรู้จักปรับเปลี่ยนวิธีสู้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ลังเล รีบเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง

เจ้าวัวมัสค์เองก็ขยับทิศทางตามทันที พุ่งชนอย่างรุนแรงตรงเข้าหาเขา!

“อ้าววว!”

คราวนี้ซูหลินไม่หลบ เขาหอนก้องขึ้นอีกครั้ง แววตาสีฟ้าอ่อนเจิดจ้าไปด้วยความดุดัน เขากระโจนขึ้น เกาะบนหลังของมัยอย่างแม่นยำ ก่อนกัดฉีกเนื้อสดออกมาเต็มปาก

แต่ไม่นาน ด้วยแรงสะบัดคลุ้มคลั่ง เขาก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นลงมา
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น กีบเท้าอันใหญ่โตก็เหยียบซ้ำลงมาอย่างรุนแรง

“บัดซบ”

ซูหลินสบถในใจ เขาไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าวัวบ้าจะดุเดือดถึงเพียงนี้ แถมยังมีเล่ห์เหลี่ยมแม้จะอยู่ในห้วงความเป็นความตาย

ซูหลินพลิกตัวกลิ้งไปด้านข้าง เสี่ยงรับแรงเหยียบหนึ่งทีเพื่อเอาตัวรอด
โชคยังดีที่แรงเหยียบนั้นยังอยู่ในระดับที่ทนได้

จากนั้นเขาก็ขยับสันหลังอย่างแรง คลายความปวดเมื่อย ก่อนจะกลืนเนื้อสดที่เพิ่งกัดฉีกมาเข้าปากทันที

"ติ๊ง! โฮสต์กินเนื้อวัวมัสค์ ได้รับแต้มวิวัฒนาการ 5 หน่วย"

ทันทีที่เนื้อสดผ่านคอ แต้มวิวัฒนาการ ของซูหลินก็พุ่งถึง 160 หน่วยพอดี ในที่สุดก็ถึงเป้าหมายที่เขาตั้งไว้สำหรับการล่าในครั้งนี้

ความตื่นเต้นจากการเลื่อนระดับบดบังความเจ็บปวดบนแผ่นหลัง
พลังแห่งวิวัฒนาการไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย ทุกอณูเซลล์เหมือนไชโยโห่ร้อง มันชำระกระดูก ผิวหนัง อวัยวะภายใน แม้กระทั่งเลือด ให้แข็งแกร่งขึ้น

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้เลื่อนขั้นสู่ระดับ 5!"

【ชื่อ】: ซูหลิน

【เผ่าพันธุ์】: หมาป่าอาร์กติก

【ระดับ】: 5 (ต้องใช้แต้มวิวัฒนาการ 320 แต้มเพื่อเลื่อนระดับต่อไป)

【พลังชีวิต】: 500

【ความอดทน】: 50

【พลังการโจมตี】: 50

【พลังป้องกัน】: 50

【ความเร็ว】: 90

【แต้มวิวัฒนาการ】: 0

【แต้มพิเศษ】: 10

【พรสวรรค์】: นักล่า (ระดับ D)

แต้มพิเศษทั้งหมดถูกทุ่มลงในช่อง “ความเร็ว” บนผืนฟ้าและผืนดิน ใครครองความเร็ว ผู้นั้นคือเจ้าแห่งสรรพชีวิต!

หลังการกระจายแต้ม ความเร็วของซูหลินก็พุ่งแตะ 100 นี่คือความเร็วที่น่าหวาดหวั่นสุดขีด

จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยเห็นสัตว์ตัวใดบนผืนแผ่นดินอาร์กติกที่มีความเร็วเกินกว่านี้ ด้วยความเร็ว 100 เขาสามารถไปที่ใดก็ได้ราวกับไร้ขีดจำกัด ต่อให้เจอสัตว์นักล่าขนาดใหญ่ที่สู้ไม่ได้ อย่างน้อยการหนีก็ไม่ใช่ปัญหา

"เจ้าวัวมัสค์ตรงหน้านี้ ถึงเวลาที่ต้องปิดฉากแล้ว"

ในแววตาสีฟ้าอ่อนของซูหลิน ความโหดร้ายฉายวาบขึ้นอีกครั้ง
ส่วนเจ้าวัวมัสค์เอง ก็เหมือนจะสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังจากฝั่งตรงข้าม

ตอนนี้มันรับรู้แล้วว่า หมาป่าตัวนี้แข็งแกร่งขึ้นแต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ถอย

“มอออ!”

เสียงคำรามต่ำดังก้อง มันพุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างไม่เกรงกลัว ซูหลินแยกเขี้ยวแหลมคมออก วิ่งตรงเข้าปะทะเช่นกัน

ความเร็วของเขาตอนนี้สูงล้ำ สามารถพุ่งได้ราว 20–30 เมตรต่อวินาที ในขณะที่หมาป่าอาร์กติกโตเต็มวัยปกติ วิ่งเต็มกำลังได้เพียงสิบกว่าเมตรต่อวินาทีเท่านั้น ความเร็วของเขาในตอนนี้ คือมากกว่าสองเท่าของหมาป่าปกติ!

ด้วยความเร็วเช่นนี้ วัวมัสค์ที่ดวงตาบาดเจ็บอยู่แล้ว ยิ่งมองไม่เห็นเงาเขาเพิ่มขึ้นอีก ในสายตาของมัน มีเพียงเงาสีขาววาบเข้ามาใกล้ ก่อนเขี้ยวคมจะฝังลึกเข้าที่หลอดลม

ความเจ็บปวดรุนแรงพุ่งแล่นไปทั่วร่าง พร้อมกับเลือดสดที่ไหลพรากไม่หยุด เจ้าวัวมัสค์พยายามร้อง แต่เสียงขาดห้วงเพราะลำคอถูกกัดทะลุ

มันสะบัดร่างอย่างคลุ้มคลั่งเพื่อจะสลัดหมาป่าออก แต่ไม่ว่าจะดิ้นแรงแค่ไหน ซูหลินก็ยึดเกาะแน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ในห้วงสมุทร กรงเล็บของเขา กดลึกเข้าไปในเนื้อ กรีดเป็นบาดแผลใหม่บนลำคอและหน้าท้องไม่หยุด

เลือดรินรดเต็มพื้น ชีวิตกำลังร่วงโรยไปทีละน้อย ถึงกระนั้น เจ้าวัวมัสค์ก็ยังดิ้นรนสุดกำลัง เพราะมันยังเหลือพลังชีวิตอีกมากกว่า 1,000 หน่วย

มันยังไม่ยอมตาย ยังคงสะบัดสุดแรงเป็นการต่อต้านครั้งสุดท้าย

อีกด้านไม่ไกลจากบริเวณนั้น ภายในออฟโรด ทิฟฟานี ที่กำลังชมการต่อสู้ถึงกับตาค้าง เธอยกมือขึ้นปิดริมฝีปากสีแดงสด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เมื่อครู่เธอยังเป็นห่วงหมาป่าอาร์กติกตัวนี้อยู่เลย ว่าจะถูกวัวมัสค์เหยียบจนบาดเจ็บ แต่เพียงพริบตา สถานการณ์กลับพลิกผันสิ้นเชิง

เมื่อเข้าสู่การต่อสู้เอาชีวิตจริง ๆ เจ้าวัวมัสค์ที่มีเพียงเขายาวคู่หนึ่งและกีบหนัก ๆ กลับไม่อาจต้านทานนักล่าผู้เหี้ยมโหดได้เลย เขี้ยวแหลมและกรงเล็บคม กำลังพรากชีวิตของมันออกไปทีละน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ทิฟฟานี ยังรู้สึกเหมือนหมาป่าตัวนี้ หลังจากเริ่มการต่อสู้จริง ๆ ร่างกายมันดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นอีกเล็กน้อย แต่เธอก็ส่ายหน้า เพราะในฐานะนักวิจัยสัตว์ป่า เธอไม่อาจเชื่อเรื่องที่ขัดแย้งกับวิทยาศาสตร์เช่นนั้นได้

เมื่อเธอหันลงมามองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ จึงเพิ่งรู้ว่าคนดูในเฟซบุ๊กไลฟ์ของเธอทะลุ 3,000 คนแล้ว
จากเดิมที่การถ่ายทอดสดสัตว์ป่าแทบไม่มีใครสนใจ มักมีเพียงยี่สิบสามสิบคนเท่านั้น

ตอนนี้กลับมีผู้ชมจำนวนมาก และแชท ก็ไหลแทบไม่หยุด

【นักชีววิทยาเฟซบุ๊ก–เวินหลัวฝู】:
ยอดเยี่ยมมาก! ช่างเป็นภาพการต่อสู้ที่งดงามจริง ๆ!

【สมาชิกเฟซบุ๊ก – แอนนิเชน】:

ยอมรับเลยว่านี่คือการล่าที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุด! หมาป่าสีขาวตัวนี้มีไหวพริบและทักษะหลบหลีกที่เกินคาดคิดจริง ๆ

【สมาชิกเฟซบุ๊ก – อ๋าวตี้ลู่】: ฉันต้องขอโทษสำหรับความเห็นก่อนหน้านี้แล้วจริง ๆ สุดท้ายสัตว์ที่ไม่มีอาวุธอันทรงพลังย่อมหนีไม่พ้นชะตาถูกล่า

【สมาชิกเฟซบุ๊ก – อื่น ๆ】: ไม่ ไม่ ไม่! ไม่ใช่แค่เพราะแบบนั้น แต่เป็นเพราะหมาป่าขาวตัวนี้แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก! ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ ใครที่อยู่รอดได้ด้วยตัวเองในดินแดนนี้ ล้วนคือผู้แข็งแกร่งของจริง

“คนจีนสมัยก่อนมีคำกล่าวว่า วัวควายย่อมอยู่รวมฝูง แต่นักล่าย่อมเดียวดาย! หมาป่าสีขาวตัวนี้ก็คือผู้ล่าโดยแท้!”

“การล่าครั้งนี้สมบูรณ์แบบที่สุด! ทั้งขนาดตัวและน้ำหนักแตกต่างกันมาก แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายทั้งหมด”

“งดงามเหลือเกิน! คุณต้องถ่ายทอดเจ้า ‘หมาป่าสีขาว’ ตัวนี้ให้บ่อยกว่านี้นะ ฉันกดติดตามไว้แล้ว!”

-------------